Tom,  Rozdzial

 1   1,  6 |       jakby do siebie:~- Ja wam ład zrobię... ja wam zaprowadzę
 2   1,  8 |       wezmą za ręce, to dopiero ład będzie u nas!... Teraz zbiorą
 3   1,  10|         niechaj nami rozrządzą, ład sprawią... O Łado! niechaj
 4   2,  14|   chałupy w wodę, ludzie się na ląd przenosili i rozpraszali.
 5   2,  14|      zadrgała, stary wyszedł na ląd i przytrzymał ją. Para kamieni
 6   2,  20|      Doman usiadł do łodzi i na ląd powrócił. Stary Mirsz siedział
 7   2,  21|   schował w trzciny, wypełzł na ląd i - nie wrócił. ~Tak zeszła
 8   3,  22|  sięgało "słowo", ich obyczaje, ład, zakony, prawa wszystkich
 9   3,  22| prowadzą do niej, a gdyś już na ląd wszedł, dziewięć bram przebywać
10   3,  25|  niepewnym krokiem chcąc się na ląd dostać, upadła.~Była to
11   3,  26|         nie mamy, nieład panem. Ład czyńcie.~Milczenie się stało
12   3,  26|          dzierżyć będę tak, aby ład krzewiła, aby sprawiedliwość
13   3,  28|      żadnych, a posłuszeństwo i ład wyborny...~Dobkowi niekiedy,
14   3,  29|       piasek.~Sambor skoczył na ląd, aby go wyciągnąć. Dziwa