Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |    tyle światła wpuszczając, ile go do rozpatrzenia się w
 2   1,  4 |    skarby, kto chce, a brać, ile mu się podoba; ale musi
 3   1,  6 |     skór na plecy nabrawszy, ile chciał, do koni co rychlej
 4   1,  6 | stary i uśmiechnął łagodnie. Ile razy spojrzał na nią, na
 5   1,  7 |   zawsze? - spytał Wisz.~- . Ile razy obcych widzi - szepnął
 6   1,  8 |     Poczęli tedy obliczać, o ile we trzech mogli i umieli,
 7   1,  9 |      ty zostawił na ziemi... ile z rąk twych padło zwierza,
 8   1,  9 |      ileś rojów wypiastował, ile wrogów ty zabiłeś, iluś
 9   1,  11|  kubku miodu szczęścia tyle, ile go już na całym świecie
10   2,  15|   kmieciami. Niech da ludzi, ile może, ale zbrojnych; to
11   2,  20|       nosiła misy i kubki, a ile razy weszła, spojrzała na
12   2,  21|     urągowiskami i krzykiem.~Ile razy strzała leciała, kamień
13   3,  24|      jaki ją tam los czeka i ile ich tam jest?~W przeddzień
14   3,  25| zapytał Wizun.~- Dużo? Tyle, ile go było... Zginęli wszyscy...