Tom,  Rozdzial

 1   1,  4 |     wiodła starszyzna pod święty dąb, nad święty zdrój, na horodyszcze
 2   1,  10|       chciał iść, musiał pomijać dąb stary na drodze stojący,
 3   1,  10|          posłuchał, rękami objął dąb, nogami się go uczepił i
 4   1,  10|        Zyrun! patrz ino na stary dąb... na stary dąb... ~A co
 5   1,  10|         na stary dąb... na stary dąb... ~A co w nim? Dziupla
 6   1,  10|           Nie patrz! To czary... dąb święty... kto wie, jaki
 7   1,  10|         Wszystka czeladź oczy na dąb zwróciła, lecz większą część
 8   1,  10|         część ogarnęła trwoga. - Dąb stary... święty... co by
 9   1,  10|         wierząc prawie. Otoczono dąb, a szczęśliwemu łowcy już
10   1,  11|       ręce plasnęła. - Już wiem! Dąb tam stoi dziuplasty, wygniły,
11   2,  15| średniego wieku mąż, wyrosły jak dąb, ramion szerokich, z głową
12   2,  17|          przygarbiony nawet, jak dąb wiekowy twardy i nie zgięty;
13   2,  19|          wlała ducha, aby rosnął dąb, świecił jak gwiazda, jak
14   3,  24|         dłoń w dłoni siedem razy dąb święty obeszli dokoła i