Tom,  Rozdzial

 1   2,  12|       siedziała baba. Zwano ją wiedźmą, Jaruhą. To ta sama była,
 2   2,  13|    nawet na drzwi jej wskazał. Wiedźma pokręciwszy się około ognia
 3   2,  13|       nowe; chory się skarżył. Wiedźma zapowiedziała, że musi zamawiać
 4   2,  13|         szepnęła głos zniżając wiedźma.~Znosek ledwie dosłyszalnym
 5   2,  18|     miłościwy panie - rzekł. - Wiedźma jest, ale ona swoim nieszkodliwa,
 6   2,  20|     podśpiewując stara Jaruha, wiedźma, co wszystko znała: i lubczyki,
 7   3,  22|           I gdyby nie ta stara wiedźma, Jaruha, już by was na świecie
 8   3,  24|    nogą przyciśnie.~Wzięła się wiedźma w boki.~- A co, Miluchno?
 9   3,  24| młodzież hasając pokrzykiwała.~Wiedźma coraz żywiej biec zaczęła
10   3,  25|      nie zabili - ocalała jako wiedźma, której czarów się lękano.
11   3,  25|     nocnice płoszę, bo ja sama wiedźma jestem!~Doman milczał, aż
12   3,  25|   jednego nie mam - śmiała się wiedźma - co mi po suchym chlebie?
13   3,  25| Dopiero będę jego.~Była bowiem wiedźma wielka, a mogła siebie i