Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |           wszystko było w pogotowiu, stary wlazł jeszcze pod szałas
  2   1,  1  |              ocierać i okładać hubą. Stary patrzał na to obojętnym
  3   1,  1  |         przysiadały się przy nich... Stary, który się chciał zdrzemnąć,
  4   1,  1  |             na konie siedli znowu... Stary się do chłopca zwrócił.~-
  5   1,  1  |        pokazał się słup dymu siny...~Stary zobaczywszy go drgnął z
  6   1,  1  |              Dokoła się las rozlegał stary, wysoki, gęsty, a łąka nad
  7   1,  1  |              ciekawie.~- Pokłon wam, stary Wiszu... - rzekł z konia
  8   1,  1  |            postawę i twarz uprzejmą.~Stary patrzał nic jeszcze nie
  9   1,  1  |           czego trzeba... aby żyć...~Stary się czegoś zadumał.~- Nie
 10   1,  1  |         szyje jak żelazna.~Popatrzył stary na ziemię i znowu się w
 11   1,  1  |          kamienia nie dosyć? - rzekł stary Wisz wzdychając. - Był czas,
 12   1,  1  |               Nie wszędzie - wtrącił stary. - Młodym woli nie dają,
 13   1,  2  |                       ROZDZIAŁ 2~Gdy stary na kamieniu siedząc rozmawiał
 14   1,  2  |             w głowie.~- Źle mówicie, stary mój - odparła Wiszowa -
 15   1,  2  |              Hengo przestąpili próg, stary podał rękę gościowi i pokłonił
 16   1,  2  |              a jest popatrzeć na co!~Stary nic nie mówił, ruszył się
 17   1,  2  |              groźby jej i obawy; gdy stary gospodarz dał swobodę, niewiastki
 18   1,  2  |          zaświeciły i ręce zadrżały. Stary Wisz nawet przystąpił bliżej,
 19   1,  2  |              A to co jest? - zapytał stary wskazując...~Hengo zdaje
 20   1,  2  |        bogatemu kmieciowi przystało.~Stary ręką zamachnął w powietrzu.~-
 21   1,  2  |           odkładał, co mieć pragnął, stary głową trząsł i odrzucał...
 22   1,  2  |     nareszcie Hengo rękę wyciągnął i stary w nią uderzył dłonią. Zgoda
 23   1,  2  |              i niebezpieczno - mówił stary - po co wędrujecie? Macie
 24   1,  2  |              najwięcej - odezwał się stary.~- My Polanie rozmówić się
 25   1,  2  |             się tak u was - przerwał stary - my wojny nie pragniemy
 26   1,  2  |              kują, ale i nasz kamień stary, i pałka niczego.~- Myśmy
 27   1,  2  |         Hengo słuchał ciekawie. Wtem stary podniósł się z ławy i sięgnął
 28   1,  2  |          wyszli na podwórko z chaty.~Stary, na kiju się opierając,
 29   1,  3  |             tego bogi bronią - mówił stary. - My to wiemy, póty naszej
 30   1,  3  |            rad rządziłby nami.~Wstał stary z kamienia.~- Słońce nie
 31   1,  3  |              na mojej ziemi - odparł stary obojętnie - mnie tu zwierz
 32   1,  3  |            łąka wiodła ich ku lasom. Stary wśród zasieków znalazł przełaz
 33   1,  3  |        jednego wierzchołka na drugi. Stary po drodze podnosił głowę
 34   1,  3  |             do Wisza, u którego miód stary stoi...~Stary poruszył się
 35   1,  3  |           którego miód stary stoi...~Stary poruszył się z żywością
 36   1,  3  |         Kogóż to z sobą prowadzicie, stary? - wołał smerda. - Obcy?
 37   1,  3  |             witając zapraszała. Wisz stary szedł zamyślony i chmurny.
 38   1,  3  |              miejsce na ławie.~- No, stary gospodarzu - ozwał się smerda -
 39   1,  3  |        dawnoście ją brali? - mruknął stary.~Myślicie się rachować z
 40   1,  3  |          zdrowie, jako życzę - dodał stary - a potem o sprawie.~Kneziowski
 41   1,  3  |             do sieni.~Nic nie mówiąc stary ręką ukazał Niemcowi na
 42   1,  3  |             was pozdrawia uprzejmie.~Stary skłonił głowę i po siwych
 43   1,  3  |             do chaty. Na ławie siadł stary, kij między nogi wziąwszy,
 44   1,  3  |           chciał zacząć rozmowę, gdy stary dał mu znak, aby z nim za
 45   1,  3  |          wschodził nad lasami. Siadł stary milcząc długo. Słowiki tylko
 46   1,  3  |      rozumniejszy od drugich - mówił stary - bo masz oczy i język,
 47   1,  3  |             i wydusim.~Ano - st! st!~Stary palce położył na ustach.
 48   1,  3  |             co u trzeźwego na myśli.~Stary szeptał coraz ciszej, kiedy
 49   1,  3  |           spłyną po jeziorze... Kneź stary z lasu wyjedzie, nowe przyjdzie
 50   1,  4  |            poleciały dalej leniwo... Stary obejrzał się za nimi i pokiwał
 51   1,  4  |             sam i Hengo, i gospodarz stary zebrali się koło ogniska.
 52   1,  4  |            górze.~Jak przepowiedział stary, tak się stało - mały tylko,
 53   1,  4  |         innych mech siwy porastał... Stary, zgarbiony człek, z kijem
 54   1,  4  |           niegdyś składano ofiary... Stary około kamienia stanąwszy
 55   1,  4  |            odparł chłopak. - Tu kneź stary broniąc wrogowi przejścia
 56   1,  4  |           góry, zawołał:~- Bywaj tu, stary!~Ślepiec się zatrzymał,
 57   1,  4  |   obwiedzione powiekami.~- Bywaj tu, stary, chodź, spocznij - powtórzył
 58   1,  4  |            zaczęli.~- Dokąd idziesz, stary? - spytał smerda.~- Albo
 59   1,  4  |             Sambor siadł przy nim.~- Stary Słowanie - rzekł - na noc...
 60   1,  4  |           Wiszowej zagrody? - spytał stary - a któż z wami, a wielu...
 61   1,  4  |          Dawniej... dawniej! - rzekł stary - teraz tam nie ma po co...
 62   1,  4  |              będą - zamilkną mogiły. Stary świat padnie w ciemności...~
 63   1,  4  |              i wodzie.~- Śpiewaj no, stary... śpiewaj! - rzekł smerda. -
 64   1,  4  |              smerda - nie żałuj nam, stary! Ślepiec znowu uderzył w
 65   1,  4  |             gdy o Rytgarze zaśpiewał stary, jął dyszeć i sapać tak,
 66   1,  4  |             i pachołcy.~- Cóż ci to, stary? - zapytał smerda.~-- Obcegom
 67   1,  5  |             miłościwy panie... Sykał stary wąż, ale musiał go dać... ~-
 68   1,  5  |            izbę napełniała.~- Ojciec stary - mówił posłaniec - miłość
 69   1,  5  |            jak go ludzie trzymali, a stary Zrzega nożem mu źrenice
 70   1,  6  |             lubił myśl wesołą i miód stary, bo biesiada, szmerem głośnym
 71   1,  6  |      nierychło robactwa się zbędę... Stary graf niech będzie spokojny -
 72   1,  6  |            bądź niemy...~Pogroził mu stary, chłopak nań patrzał osowiałymi
 73   1,  6  |       Niemiec pozdrowił go z dala, a stary wnet ku niemu schodzić zaczął.
 74   1,  6  |           Dziwa. Obrócił się do niej stary i uśmiechnął łagodnie. Ile
 75   1,  6  |             Milczał jak grób - rzekł stary.~- A mnie szczęśliwa dola
 76   1,  7  |            Godzina nie upłynęła, gdy stary Wisz ukazał się znowu w
 77   1,  7  |        strzały. Stąpał też jak wojak stary, wyprostowany, z podniesioną
 78   1,  7  |        wszyscy gotowi byli do drogi, stary wstał od nich wcześniej -
 79   1,  7  |              nim.~Ujrzawszy domostwo stary dobył rogu i zatrąbił raz,
 80   1,  7  | przybywającego, weseląc się gościem, stary mu też słał pozdrowienie,
 81   1,  7  |     gospodarz. - Takiego gościa, jak stary Wisz, nigdy się moja chata
 82   1,  7  |              to zgadli - odezwał się stary - żem przybył tu nie darmo -
 83   1,  7  |          hamował się, milczał, a gdy stary dokończył, rzekł:~- Hej,
 84   1,  7  |            rzecze, Domanie - zawołał stary - a rękom to nie tak łatwo.
 85   1,  7  |       zmilczał.~- Nam we dwu - dodał stary - nie rozsądzać o tym, ale
 86   1,  7  |            wici roześlemy - przerwał stary - pojedźmy po dworach nie
 87   1,  7  |            myślicie? Dokąd? - spytał stary.~- Z kmieci... do starego
 88   1,  7  |              dzieci wywijały kijami. Stary Wisz nawet parę razy za
 89   1,  7  |           okryta skórą łba wilczego.~Stary dopraszał się wnijścia,
 90   1,  7  |            było duszno nieznośnie, a stary kneź trząsł się z zimna.~-
 91   1,  7  |              z nami dzieje - ciągnął stary z wolna, nie zważając na
 92   1,  7  |             ręku dzbanuszek i kubek. Stary już palce drżące ku niej
 93   1,  7  |             ludzi? Będziecie z nami?~Stary milczał długo.~- Nie - rzekł -
 94   1,  7  |          razy obcych widzi - szepnął stary wzdychając - czasem i po
 95   1,  8  |            grodzisko Miłoszowe, Wisz stary i młody Doman. Kilka już
 96   1,  8  |              ociosanych, niski był i stary. Dach i ściany jego czerniały
 97   1,  8  |           tylko zwołać starszyznę...~Stary wciąż słuchał jeszcze; więc
 98   1,  8  |               Znacie mnie? - zapytał stary Wisz.~- Ja?... naokół o
 99   1,  8  |        Tamten, co z progu zszedł, to stary Ziemba... nieprawdaż? Nawet
100   1,  8  |        sieroctwem moim - odezwał się stary.~- Syna mi na grodzie ubito.
101   1,  8  |        Chociaż ludzi swoich zostawił stary u sąsiada, nadto mu pilno
102   1,  8  |              którzy się oba pospali.~Stary spokojnie wysłuchał syna,
103   1,  8  |          Lecz głowę spuścił smutnie. Stary popatrzał nań i zadumał
104   1,  8  |           inaczej witał; zdumiał się stary widząc, jak psisko radośnie
105   1,  8  |          Nieszczęście? Co? - zapytał stary.~- Już trzy dni temu, jak
106   1,  8  |            śmierć czekała i niewola. Stary nie lękał się o siebie,
107   1,  8  |            będą pewnie - odezwał się stary do swoich - jest czas przez
108   1,  8  |             las z dziećmi! - zawołał stary - tu nie jesteście potrzebne.
109   1,  8  |       obejściu ruch powstał ogromny. Stary sam przewodził.~W chacie
110   1,  8  |      zagrodzie ruszyło się wszystko, stary swoich ludzi rozstawił tak,
111   1,  8  |             pierwsze pana skinienie.~Stary, żadnej broni nie wziąwszy,
112   1,  9  |              rzekł z wolna - alem ja stary, a on młodszy. Ja pan u
113   1,  9  |        bliżej, mruczał.~- Milcz, ty, stary zuchwalcze! Ty niepoczciwy,
114   1,  9  |              się zamierzył na niego. Stary z wolna ustąpił.~- Jedliście
115   1,  9  |      Będziemy się bronili! - zawołał stary. - Idźcie, jeśli nie chcecie,
116   1,  9  |        smerda się dobijał ze swoimi. Stary Wisz pozostał w pośrodku
117   1,  9  |               która buchnęła z rany. Stary ręką drżącą pochwycił pocisk,
118   1,  9  |            Na widok trupa tego, gdyż stary z jękiem wyzionął ducha,
119   1,  9  |             łzawa... Nad rankiem już stary Wisz siedział na ławie,
120   1,  9  |           ojca nie mają... Poszedłeś stary do swoich, na miód biały
121   1,  9  |             miód biały i biesiadę... Stary woju... woju stary... włosy
122   1,  9  |       biesiadę... Stary woju... woju stary... włosy miałeś jak śnieg
123   1,  9  |            nakarmił ubogich... Wiszu stary, Zboja synu, już nie wrócić
124   1,  9  |             róg twój głośny... Wiszu stary, Zboja synu, nie powracać
125   1,  9  |           pół słowem, pół płaczem:~- Stary Wisz niech się pocieszy!
126   1,  9  |        spokojny i męstwo, jakie miał stary; nie mówił łatwo ni wiele,
127   1,  10 |             do lądu przypierało, las stary stał na straży.~Był to przeddzień
128   1,  10 |              iść, musiał pomijać dąb stary na drodze stojący, na pół
129   1,  10 |            mówiąc z konia się zsunął stary.~- Wy z końmi - rzekł -
130   1,  10 |          zwołał - odezwał się Boimir stary - ale duch jego mówi, po
131   1,  10 |         przybyli. Radzić trzeba, aby stary obyczaj polański nasz nie
132   1,  10 |           byle wola była - ozwał się stary, ubogo odziany Piast. Potakiwali
133   1,  10 |           rzekł:~Zyrun! patrz ino na stary dąb... na stary dąb... ~
134   1,  10 |         patrz ino na stary dąb... na stary dąb... ~A co w nim? Dziupla
135   1,  10 |         część ogarnęła trwoga. - Dąb stary... święty... co by tam w
136   1,  10 |           zaczęto wołać - bywaj nam, stary, z pieśnią... po dawnym
137   1,  10 |           dziejów i czasów.~- Witaj, stary Słowanie!...~Szedł w milczeniu,
138   1,  10 |        milczeniu jeść i pić zaczęto.~Stary Słowan, mało zjadłszy, napił
139   1,  10 |              potem już sam zaśpiewał stary znad Dunaju, z innych światów,
140   2,  12 |          świeć nam a grzej - śpiewał stary gęślarz. ~- Strumienie światła
141   2,  13 |             mieszkał ku Gopłu. Bumir stary był już, ale jak żubr silny,
142   2,  13 |              przy tym być nie wolno. Stary kmieć czarów się i bab obawiał.
143   2,  14 |             trzęsły pod nim, wyszedł stary zgarbiony człowiek, w drżących
144   2,  14 |             brzeg oparła i zadrgała, stary wyszedł na ląd i przytrzymał
145   2,  14 |              młodu ślubowałam bogom!~Stary Wizun łagodnie i spokojnie
146   2,  14 |         Zabiłaś? - zawołał zdziwiony stary Wizun - ty? zabiłaś? Jak
147   2,  14 |        Domanl - ręce załamując rzekł stary - ja go nosiłem małym na
148   2,  14 |             aby jej nie odepchnięto. Stary nie mówił nic, sparty na
149   2,  14 |             go zabiła! - odezwał się stary.~Dziwa drżącym głosem poczęła
150   2,  14 |       zawołała Dziwa. Nie odpowiadał stary długo, myślał.~- Zostań -
151   2,  14 |      martwocie. Wieczorem zjawił się stary Wizun po odejściu siwowłosej
152   2,  14 |          wewnątrz chramu nakazująco.~Stary wahając się zbliżył powolnym
153   2,  14 |             stał milczący, wściekły.~Stary Wizun, sparty na kiju, obok
154   2,  14 |            ci gdzieś daleko zostali.~Stary spoglądał nań.~- Uspokójcie
155   2,  14 |           poświęcona!... ty także... stary... psi synu... Ja wam ognie
156   2,  14 |              ten zrównam z ziemią... Stary nie pobladł nawet, milczał
157   2,  14 |          chciały zastąpić drogę.~Czy stary Wizun skinął na nie, czy
158   2,  14 |      krzyżyka, który miał na piersi. Stary zabobon i nowa wiara stały
159   2,  14 |          daleko.~Zza krzaków patrzył stary Wizun i przelękłe kobiety,
160   2,  15 |             pokażesz, by dali wiarę. Stary wie, co on znaczy... ciągnąłem
161   2,  15 |             służbą do ojca odprawić. Stary Miłosz się przejedna może,
162   2,  16 |              od kneziowskiego stada, stary Lisun, który bełkocąc opowiadał
163   2,  16 |        dojechali aż na ojcowski gród stary i ocknął się dopiero, gdy
164   2,  16 |         skórze posadzono. Niedźwiedź stary nogi przyszedł mu lizać
165   2,  16 |            zgody.~- Nigdy! - wyjąkał stary Miłosz. - Teraz, gdy im
166   2,  16 |            gorące.~- Miłoszu - rzekł stary - po radę przybyliśmy do
167   2,  16 |      widzieli i pili a chwalili miód stary i wonny.~Chwostek milczał.
168   2,  16 |             zaglądać.~- Hej! - rzekł stary Mściwój stawiąc kubek -
169   2,  16 |              wnętrzu. Miód ognisty i stary, ja mam głowę słabą i wolę
170   2,  16 |       mimowolnie porywając do nożów, stary Mściwój chciał wstać, za
171   2,  17 |            nie mogąc mówić zapłakał.~Stary go nie poznał zrazu, oczy
172   2,  17 |             własnym domu!~Zerwał się stary Miłosz i rękami uderzając
173   2,  17 |         płacz i przerażenie wielkie. Stary Miłosz tylko nie ruszał
174   2,  17 |             Konie sposobić - zawołał stary - ja sam pojadę. Leszek
175   2,  17 |              wiedział, dokąd się uda stary. Wziął z sobą Żułę, sam
176   2,  17 |           głową nie będę - zamruczał stary - ręką tylko... Z kmieciami
177   2,  17 |       Lednicę. Czekać więc musieli i stary na ziemi siadł. Nadciągający
178   2,  17 |              nam spustoszą.~Mówił, a stary Miłosz odpowiadać mu nawet
179   2,  17 |             pusty przybił do brzegu, stary na Żułę skinął i poszedł
180   2,  17 |             milczeniu wysiadł Miłosz stary i nie patrząc na nikogo
181   2,  17 |              przemówiwszy słowa kneź stary wpośród nich na kamieniu
182   2,  17 |            małą gromadką stał także.~Stary Wizun, na kiju oparty, słuchał;
183   2,  17 |           wkoło działo. Siedział tuż stary kneź Miłosz, dalej stał
184   2,  17 |             czółna zabierać zaczęła.~Stary kneź Miłosz, odstąpiony
185   2,  17 |     powiedzie, cieszyć się będę. Jam stary, Leszek oślepiony, my dożyć
186   2,  18 |             nosić, głupi człecze!... stary jesteś, a rozumu nie masz...
187   2,  18 |         skądże byśmy nimi być mogli? Stary skinął w milczeniu, ukazując
188   2,  18 |     nastąpiło po tych wyrazach, lecz stary bartnik, nie zmieszany wcale,
189   2,  19 |           kaczki sznurami i stadami.~Stary, nad stołem sparty, zadumany
190   2,  19 |            chaty Piastunów, w której stary bartnik siedział z niedorosłym
191   2,  19 |              które już się zbierały.~Stary wyszedł w podwórze, spoglądał
192   2,  19 |             tylko nad głowy nasze...~Stary silną dłonią żywo wrota
193   2,  19 |    Uśmiechnęli się goście.~Po chwili stary wstał i podniósłszy z ziemi
194   2,  19 |             Tak się stało? - zapytał stary.~- Stało się tak - rzekł
195   2,  20 |    rozrodzonej już rodziny był Mirsz stary. Człek był tak zamożny jak
196   2,  20 |            czego tyć pod dostatkiem. Stary jednak swojego rzemiosła
197   2,  20 |           uszy kolce kruszcowe. Rękę stary miał bardzo wprawną, a gdy
198   2,  20 |             wziąć piec i koło, gdyby stary zamknął oczy. Zwał się Mirszem
199   2,  20 |              domu powychodziły.~Żony stary potracił dawno, a miał ich
200   2,  20 |              na jezioro patrząc zdun stary, ręce złożywszy, tu siedział,
201   2,  20 |            kilku konnych nadjechało. Stary popatrzał na nich, bo ciekaw
202   2,  20 |              się. - Co tu porabiasz, stary? - spytał przybyły.~- A
203   2,  20 |          duchy mam wszędzie - odparł stary. - Skąd wy, żupanie? Młody
204   2,  20 |                Jestem Doman - rzekł. Stary się nań popatrzał.~- A ja
205   2,  20 |         knezia myślicie być? - mówił stary. - Pszczoły w ulu i dnia
206   2,  20 |            darmo?~- Czasem - zawołał stary w ręce klaskając. - Dziś
207   2,  20 |            mówiąc nic, powiedział mu stary, czego chciał, i siadł znowu,
208   2,  20 |            wskazała mu chatę Wizuna. Stary siedział na progu i karmił
209   2,  20 |          przeklęta wilczyca! - rzekł stary ściskając go - tyle miała
210   2,  20 |           stąd się nie godzi - mówił stary - wszystkie one jednakowe,
211   2,  20 |             łodzi i na ląd powrócił. Stary Mirsz siedział jeszcze w
212   2,  20 |             znowu do starego.~- Hej! stary zdunie - zawołał - gdybyście
213   2,  20 |                 Jak odmówić? - rzekł stary. - Choćbyś kmieciem czy
214   2,  20 |             szopy na posłanie. Mirsz stary córkę wywołał z komory i
215   2,  20 |          szmer w nim głuchy panował. Stary guślarz wróżył i przyjmował
216   2,  20 |            za żupana? - rozśmiał się stary Wizun. - Ot, wieczór bliski -
217   2,  20 |        popłynął, a po drodze myślał:~Stary zna, co robić trzeba, lepiej
218   2,  20 |           czółno przybiło do brzega, stary Mirsz siedział w swej wierzbie,
219   2,  20 |         trzeba, siano lepsze - rzekł stary - a do chaty chodźcie. -
220   2,  20 |                 Jaruha wszystko zna!~Stary zdun nierozmowny był dnia
221   2,  20 |           Czekajcie do zimy - odparł stary - jak mróz chwyci, będzie
222   2,  20 |            Mila przez tyn wyglądała; stary Mirsz w wierzbie coś mruczał.
223   2,  20 |              kmieć ku niemu.~- Ojcze stary - rzekł - gdybyście mi swatów
224   2,  20 |            wiele żon masz? - zapytał stary. - Żadnej.~Mirsz nań popatrzał.~-
225   2,  20 |               drużby uproszę. Zgoda, stary gospodarzu?~Zmierzchało
226   2,  20 |       weselej i myślał:~Hej, Wizunie stary, będzieli to lek czy trucizna?
227   2,  20 |            serce gdzie indziej!~Wtem stary Mirsz palcem ukazał na bory.~
228   2,  20 |              przed chatką stał Mirsz stary i patrzał na łuny, stała
229   3,  22 |         łatwo...~Westchnęli oba; ale stary gospodarz przy swoim stał,
230   3,  22 |       patrzano. Przybył też milczący stary Miłosz z oślepionym Leszkiem,
231   3,  22 |                mówił trzeci - a Wisz stary pierwszy życiem za wiec
232   3,  22 |                że o losie Chwościska stary ojciec Niemkim i synowie
233   3,  22 |           tam u was stało? - zapytał stary.~- Nic... słychać tylko,
234   3,  22 |            nie ma zgody?... - odparł stary. - Radźcie beze mnie, jam
235   3,  22 |           chciało.~- A wy? - zapytał stary.~- No.., ja też... a ja
236   3,  22 |          zrzucać było? - odezwał się stary - wszak i on takim prawem
237   3,  22 |               mówiąc:~- Lepiej niech stary ród nam panuje, byle zakonu
238   3,  22 |              w ręku nadciągnął Wizun stary, który przybywać się zdawał
239   3,  22 |           rychlejszego sprawy końca.~Stary obejrzał się dokoła i namyśliwszy
240   3,  22 |              na twarzach frasunek, a stary mówił dalej:~- Com przyniósł
241   3,  23 |            zbiegów złapanych w lesie stary jeden się podjął drogę ku
242   3,  23 |           której trzymał się z dala.~Stary uśmiechał się milcząc.~-
243   3,  24 |              mieć hucznym i głośnym, stary też zdun, który córkę za
244   3,  24 |              brał inną. Taka dola...~Stary zdun trochę o garnkach zapomniał
245   3,  24 |        dobrawszy znać taką porę, gdy stary zdun był u pieca zajęty.
246   3,  24 |           wesele, jak zapowiedziano. Stary Mirsz też, choć nie przeciwił
247   3,  24 |         pełna była, jak nabił. Mirsz stary częstował i prosił, bracia
248   3,  24 |           uroczysko pod dęby święte; stary ojciec miał im tam pobłogosławić.
249   3,  24 |               Co jej jest? - zawołał stary Mirsz - leci jakby oszalała...~-
250   3,  24 |          krzycząc i upadła zmęczona. Stary Mirsz popatrzał w dal muczący
251   3,  24 |       kryjówki myśląc o sobie. Mirsz stary miał jamę w ziemi wygrzebaną,
252   3,  24 |           pierwszą to napaść podobną stary zdun w kopalnej jamie, której
253   3,  24 |          placki i mięsiwo na misach.~Stary gęślarz padł u progu, ale
254   3,  24 |              Każcie wieszać! - wołał stary.~Chciano wiedzieć, ilu ludzi,
255   3,  24 |          dopłynąć - jęczał szydersko stary.~Badano o najbogatszą w
256   3,  24 |         czując już krwawego smagania stary przyczołgał się do wiadra
257   3,  25 |                drugą opończą okryto. Stary klęczał wciąż przy nim.
258   3,  25 |            niesiono do Wizuna chaty. Stary odstąpił mu posłania i na
259   3,  25 |              dalej.~Dniało - wkrótce stary już mógł dostrzec ponad
260   3,  25 |         dobudzić się go było trudno. Stary więc nagotowawszy strawy
261   3,  25 |      przewiązać! - rozkazująco rzekł stary - nie czyja to sprawa, tylko
262   3,  25 |          powtórzył Doman i zamilkli, stary coś poprawić poszedł w kątku,
263   3,  25 |            chłodnym wietrze i rosie, stary go do łóżka położył z gorączką.
264   3,  26 |             być - odezwał się Ścibor stary. - Otośmy jednego zła pozbyli,
265   3,  26 |              chaty Piastuna jechali.~Stary właśnie we wrotach stał,
266   3,  26 |         narzekanie będzie wielkie...~Stary nic nie odpowiedział.~Siedzieli
267   3,  26 |         widziały.~Chciał się jeszcze stary opierać.~- Jam do pszczół,
268   3,  26 |             co by mu się sprzeciwił.~Stary cofnął się, rękami jakby
269   3,  26 |            ludźmi rządzić nie umiem. Stary jestem, dłoń mam słabą.
270   3,  26 |          tłum się ściskał a mieszał, stary skinął na syna, który z
271   3,  26 |              drogi ujrzeli jakby wał stary, zieloną okryty trawą, porosły
272   3,  26 |          Ujrzawszy ich, ręce załamał stary.~Jesteśmy po was posłani -
273   3,  26 |       miłościwa - podnosząc ją rzekł stary - gotuj co masz najlepszego,
274   3,  27 |          wiecach późniejszych Miłosz stary, głowa rodu, nie pokazywał
275   3,  27 |         gwałtownie; było z południa.~Stary Miłosz leżał pod dębem na
276   3,  27 |            po sobie strwożeni nieco.~Stary też patrzał na ich twarze
277   3,  27 |        pobladły nieco.~Przodem biegł stary smerda kneziowski, oczyma
278   3,  27 |       potoczył.~Wrzawa nagle ustała. Stary Miłosz począł chodzić po
279   3,  27 |              nie będzie podobna. Ale stary, nie uląkłszy się wcale,
280   3,  27 |             mściwie. Pierwszy Miłosz stary padł przebity dzidą. Stojący
281   3,  27 |           się doń drżący i płakał.~- Stary Miłosz leży z piersią rozbitą...
282   3,  29 |            iść dalej, czy spoczywać?~Stary kneź długo, wedle obyczaju
283   3,  29 |           ludzie prawili. Prawda to, stary, że kneziowie Leszkowie
284   3,  29 |             trafiało? - dodał Doman. Stary milczał i wyczekawszy rzekł
285   3,  30 |         przelewał ją Leszek, Pepełek stary i młody... napili się jej
286   3,  30 |        siedzących - odezwał się kneź stary. - Dużo ona już nas krwi
287   3,  30 |           kneziowski i czapkę włożył stary, w komorze swej siermięgę
288   3,  30 |           przechadzać.~Gdy się potem stary oddalił, Doman przyznał
289   3,  30 |             pilnowali.~- Pilnował go stary Wizun, Nenia i ja - odezwała
290   3,  30 |            patrząc na próżno - gdy i stary Wizun, czegoś się domyślający
291   3,  Dop|               potargany jakiś poemat stary, z wysiłkiem niedołężnym