Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |   obcego, Niemca wiedziecie? - szepnęła wylękła. - Możnaż to wiedzieć,
 2   1,  6 | pocałowała. - Kolada pomoże! - szepnęła.~
 3   1,  11|        któż to wie, co mówi? - szepnęła Jaruha. - Coś szepcze w
 4   2,  13|       że cię psy nie zjadły? - szepnęła głos zniżając wiedźma.~Znosek
 5   2,  14|      wodo święta, wodo nowa! - szepnęła.~Zza wrót wyglądał drugi
 6   2,  18|  spojrzała ku lasowi.~- Kneź - szepnęła - a! kneź... a nie każe
 7   2,  18|      miłościwy panie, Myszy! - szepnęła Jaruha - kupa Myszy...~Poczęła
 8   2,  18|    błotka, gdzie olchy rosną - szepnęła stara - na prawym brzegu
 9   2,  20|     mocno.~- Nie może to być - szepnęła cicho - nie może...~- Żal
10   2,  20|     ustach. - Matuniu Jaruho - szepnęła - ty znasz wszystko, nieprawda?~-
11   2,  21|        za dużo, rąk za mało! - szepnęła. - Co czynić?~Szeptali długo,
12   3,  22|      stara babska klechda... - szepnęła Jaruha. - Raz, mówią, trafiło
13   3,  29|      Rychło będziecie zdrowi - szepnęła po cichu, uśmiechając się