Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |   Ja - wy wiecie - człowiek spokojny, zaopatruję, komu czego
 2   1,  3 |   jestem, przekupień, człek spokojny, nieobcy... - rzekł, nabierając
 3   1,  3 |  aby potem poprowadzić...~- Spokojny człek - odezwał się Wisz
 4   1,  4 |   podnosi, tam Krak króluje spokojny, na cztery strony spoziera,
 5   1,  6 |     Stary graf niech będzie spokojny - dodał - choć lud dziki,
 6   1,  7 |   aż do konia siwego, który spokojny stał nogą grzebiąc, głowę
 7   1,  8 |    poza nimi rozum mieszkał spokojny a silny. Gdy inni naówczas
 8   1,  9 |  odziedziczył ten sam umysł spokojny i męstwo, jakie miał stary;
 9   2,  13|     nie truj się tym i bądź spokojny.~- Bylem siły miał trochę,
10   2,  15| potakiwała.~- Odpoczywaj no spokojny - ja go wyprawię sama. Nim
11   2,  17|   rodem, ja człowiek jestem spokojny i Leszek też!~Miłosz na
12   2,  18| rzemiosło sprawia, człowiek spokojny... Syn tu pono teraz siedzi,
13   2,  21|       Miłosz siedzi z synem spokojny, wam się nie stało nic...