Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |             kowale już kuły drzewa. Był dzień...~U skraju lasu,
  2   1,  1  |           lat z piętnaście, krzepki był i nieco do starego podobny.
  3   1,  1  |           czarnych dokoła opleciony był wianek z łotoci... oczyma
  4   1,  1  |           którego stanęli, wypalony był i zeschły na znacznej przestrzeni.
  5   1,  1  |         ocierając z czoła. Zmęczony był - piersi mu się podnosiły,
  6   1,  1  |           go śledził oczyma.~Ubrany był cały w bieli, nic nie mając
  7   1,  1  |            stary Wisz wzdychając. - Był czas, że się ludzie tym
  8   1,  2  |         niej ubity gładko, posypany był zielem świeżym, w głębi
  9   1,  2  |        Trwało to chwilę... gość już był uroczyście przyjęty i pozyskał
 10   1,  2  |           jakby wcale obarczony nie był. Pochyliwszy się nieco we
 11   1,  2  |           ale gospodarz jeszcze się był nie odezwał, a bez niego
 12   1,  2  |        niego nic się tu nie działo. Był głową domu i panem. Woli
 13   1,  2  |           znać nie widział w życiu. Był to świecący krzyż z uszkiem
 14   1,  2  |         piekła wieczerza, a że gość był w chacie, dostatniejsza
 15   1,  3  |            sięgnąć mogło. Wspaniały był i wielki... Wisz stanąszy
 16   1,  3  |         odznaczał kneziowego sługę. Był to barczysty chłop, z włosami
 17   1,  3  |          okazywał twarzą wcale, czy był rad lub nie spotkaniu.~-
 18   1,  3  |              a obcy dla nich zawsze był dobrym obłowem...~Gdy podeszli,
 19   1,  3  |             nie stało.~W izbie gwar był i śmiechy.~Smerda orzeźwiał
 20   1,  3  |             parobczak synem jej nie był, ale się w chacie wychował
 21   1,  3  |          swoje.~Kto by się wsłuchał był w głosy, które wewnątrz
 22   1,  3  |            Alem ja tu tak jak wolny był, tam idę na pęta i pod grozę.
 23   1,  3  |        zachmurzony; księżyc już się był podniósł w górę i świecił
 24   1,  4  |         Milczący Gerda więcej nadeń był strwożony i z tego nikt
 25   1,  4  |            wolał, niż go stracić... był to kołacz domowy!~Słońce
 26   1,  4  |            coraz zbliżało. Cichy to był i stłumiony śpiew, drżącym
 27   1,  5  |            go nocą splądrowały. Las był tu przerzedzony, pnie w
 28   1,  5  |              owszem, uręczył mi, że był do miłości waszej wysłany
 29   1,  5  |       synowca przyprowadzili, który był zbiegł i z kmieciami się
 30   1,  5  |         wyłupić, aby szkodliwym nie był, zawsze to swoja krew...
 31   1,  5  |    ogarniało, choć twarzami dzikimi był otoczony i ludzie zdawali
 32   1,  5  |               ojciec miłości waszej był niespokojny... Gotów jest
 33   1,  5  |             a gromadę całą zasadził był kneź w bocznej izbie uzbrojoną,
 34   1,  5  |  nienawidził knezia, któremu służyć był zmuszony, jak większa część
 35   1,  6  |           tam biesiadowano.~Wieczór był ciepły, w izbach duszno,
 36   1,  6  |       dobywający się oknami do ryku był czasem podobny, a śmiech
 37   1,  6  |            poznać, że miłościwy pan był pijany.~- Ot dobra wieczerza! -
 38   1,  6  |            Hengo zbudził, dzień już był biały, stał nad nim Gerda
 39   1,  6  |          wyrabiane, którymi zwyczaj był suknie naszywać. Niewiastom
 40   1,  6  |             Niemiec sposępniawszy i był już za drzwiami, gdy kneziowa
 41   1,  6  |         Słowian nie śpiewano. Śpiew był towarzyszem wszelkiej pracy,
 42   1,  6  |      Zapomniał, że się nie powinien był wydać ze swą mową, że mu
 43   1,  7  |        postać przybrał inną. Okryty był brunatną siermięgą nową,
 44   1,  7  |             nie pozamykane, bo taki był zwyczaj po całej ziemi,
 45   1,  7  |              co go stawił, nie nasz był i znikł z tej ziemi.~Doman
 46   1,  7  |            psów stado, bo myśliwiec był wielki. Obsiadło ich dokoła.
 47   1,  7  |      niewoli przesiedział, zahukany był i wylękły, nierychło korzystał
 48   1,  7  |         wszystkich najzręczniejszym był, choć drudzy też czynili,
 49   1,  8  |      jeziora Gopła, na kraju lasów, był dwór i zagroda Piastuna,
 50   1,  8  |        kmieciów okolicy tej Piastun był najmniej zamożnym, a najbardziej
 51   1,  8  |           mało co ociosanych, niski był i stary. Dach i ściany jego
 52   1,  8  |        krajów powoli wciskał, wcale był nie zajrzał. I dlatego może
 53   1,  8  |             go też hardym, a może i był nim w istocie, choć przeciwko
 54   1,  8  |           się nim nie okazywał.~Mąż był lat naówczas średnich, liczył
 55   1,  8  |    przywieść do namiętności. Surowy był, milczący, na oko chłodny
 56   1,  8  |          zachód aż do Gór Czarnych. Był to czas szczęśliwy, gdyśmy
 57   1,  8  |            przypominała... kneź nam był wrogiem... i cóż? Ot, plemię
 58   1,  8  |            knezia, chociaż okrutnik był i dla nikogo serca nie miał.~
 59   1,  8  |              wnet zamilkli wszyscy. Był to znany kneziowski sługa,
 60   1,  8  |       robiło i trafiło. Wilk porwał był owcę, a nie zdołano go zabić,
 61   1,  8  |             głębi tych lasów rzadki był gość i przechodzień. Wisz
 62   1,  9  |           wszyscy spocząć. Drogo to był kupiony odpoczynek.~W świetlicy
 63   1,  9  |             zaczęły.~Ogień przygasł był na kamieniach, przyrzucono
 64   1,  9  |            się bez końca. Dzień już był, gdy dano znak od lasu,
 65   1,  9  |          lasu, że na zgliszczu stos był gotowy. Sąsiadom parobcy
 66   1,  9  |           go kochali, jak gość dlań był świętym... Kubki krążyły,
 67   1,  9  |             Chcecie, bym wam bratem był, bym pomstę z wami wziął,
 68   1,  9  |            skacząc po płotach. Ruch był tym większy, że pogrzeb
 69   1,  10 |           las stary stał na straży.~Był to przeddzień Kupały, na
 70   1,  10 |   spoglądając ku niej niespokojnie. Był to Znosek.~Drapanie się
 71   1,  10 |             kiedy, a gród Chwostków był warowny, wałem i częstokołem
 72   1,  10 |           poznać nie mógł... Zwierz był już zimny, paszczę miał
 73   1,  10 |         powyciągały... A jaki by to był wiec bez wieszczka? A co
 74   1,  10 |             Brat rodzony wnet bratu był sługą... Co jednego nad
 75   1,  11 |                   ROZDZIAŁ 11~Ranek był najśliczeniejszej wiosny,
 76   1,  11 |           znalazła go, przyprószony był pyłem, otrzęsła go, opatrzyła
 77   1,  11 |               krzyknęła - gdzieś ty był na biesiadzie! Dobrzeż cię
 78   1,  11 |      prawdzie, czyś ty kiedy młodym był? Czy cię matka od razu starym
 79   2,  12 |             sam się zrodził, młodym był i nowym, a potem przez rok
 80   2,  12 |          domowym palił się ognisku. Był to ogień, którego z domu
 81   2,  12 |        ogień święty, który powinien był zapłonąć, gdy słońce zagaśnie.~
 82   2,  12 |           idź na Kupałę!~Choć dzień był boży, weselny, szły smutne,
 83   2,  12 |             miłość zsyłał i wesele. Był to dzień ślubowin niebieskich
 84   2,  12 |          ogień w biegu nie powinien był zagasnąć, obiegano posiane
 85   2,  12 |           skryć się, spocząć, a bór był pełen ogni i wrzawy. Nie
 86   2,  12 |      długiej męce pękły nareszcie - był wolnym!~Złamany, poraniony,
 87   2,  12 |      swatami, żaden godzien jej nie był... Jam jej wczoraj mówiła: "
 88   2,  12 |        powracającego wszyscy, gdzie był. Począł opowiadać, co się
 89   2,  12 |           odwodzili tym, iż zwyczaj był nieraz żony porywać, a gdy
 90   2,  12 |           szeptał patrząc na konia. Był to koń Domana; po sierści
 91   2,  13 |    powiedzieć było. Niepewien nawet był, czy się godzi zdradzać
 92   2,  13 |        parobczak, chociaż świadkiem był, gdy padał Doman na ziemię.~
 93   2,  13 |         Pobiegli wszyscy; Doman się był, na łokciu spierając, podniósł
 94   2,  13 |      mieszkał ku Gopłu. Bumir stary był już, ale jak żubr silny,
 95   2,  13 |      gospodarzowi gość ten niemiłym był.~- Zabłądziłem, dacie mi
 96   2,  13 |             drugich namawiać, bo go był kneź znać wysłał, wziął
 97   2,  13 |             na nowo. Ogień przygasł był nieco i w izbie było prawie
 98   2,  13 |           było łatwo z postawy, kim był.~W pierwszym gniewu napadzie
 99   2,  13 |             Jeden z psów, który się był nogi jego uczepił, zawisł
100   2,  14 |           głównego pochodząc. Widok był zaprawdę piękny tych gromad,
101   2,  14 |         braci i siostrę. Kmieć Wisz był mi ojcem - poczęła mówić. -
102   2,  14 |        częstokół i wrota. Częstokół był z polan gładko ciosanych,
103   2,  14 |              a sam posąg obwieszony był cały niemal sznurami bursztynu
104   2,  14 |            się podniosła. Ogień już był objął tę pierwszą ofiarę,
105   2,  14 |          dzieckiem na ręku; chłopak był odważny, dobry, gościnny
106   2,  14 |         płaszczem i mruczał. Kto by był zbliżył się doń, usłyszałby
107   2,  15 |         sobie podawać kazał. Głodny był, spragniony a zły... przekleństwami
108   2,  15 |             przywieść Hadona. Hadon był Niemiec, ale wyleniały,
109   2,  15 |            swe sługi. Dzień chmurny był, deszcz poprószał. Około
110   2,  15 |              a kneź ich najmilej by był powitał, aby na wieżę posadzić.
111   2,  15 |     siedział w boki się podparłszy, był kawał drogi.~Chwost na nich
112   2,  15 |    Chcieliśmy, aby kneź u nas silny był przeciw wrogów naszych i
113   2,  15 |         łomot, gdy na dyle, którymi był wyłożony pomost podsienia,
114   2,  15 |          podsienia, padli oba. Kneź był pod spodem, Myszko siedział
115   2,  15 |          którego zwano Muchą. Mucha był chłop młody i przystojny,
116   2,  15 |          przychodząc. Teraz Kaszuba był panem zbywszy się współzawodnika.
117   2,  15 |             Wewnątrz wieży mrok już był. Wschodki z tarcic wiodły
118   2,  15 |        zapadającymi z góry, zaparty był loch, w którym osadzono
119   2,  15 |           biedny więzień, który się był z posłania zerwał i do ściany
120   2,  15 |  zapewnienia Brunhildy, ale osłabły był i łatwo go wziąć im przyszło.
121   2,  15 |             o tym dowiedziała. Kneź był trochę podchmielony, ludzie
122   2,  15 |    Brunhilda, a gdy ujrzała, że już był na moście grodowym, cichymi
123   2,  16 |            przyprowadzono do dworu. Był to pastuch od kneziowskiego
124   2,  16 |       znaczyło, iż rozumiano, po co był wysłany, a chwycić sługę
125   2,  16 |          tak milczący w drodze, jak był na zamku; obawiał się, mimo
126   2,  16 |             nogą. A! gdyby mi jedno był zostawił! Drugie poszło
127   2,  17 |       wiązała, Żuła, który starostą był przy Mściwoju, zawczasu
128   2,  17 |          Puszczono go poznawszy, że był z orszaku Mściwojowego.
129   2,  17 |           nim ani spojrzał.~Tu gwar był w gromadkach wielki. Starszy
130   2,  17 |             że się zawsze płaszczyć był gotów, a wszystko, co się
131   2,  17 |      kłaniał zaklinając, że wiernym był sługą. Siedzieli więc razem,
132   2,  18 |          nosił Chwostek, zabobonnym był poganinem, wcześnie więc
133   2,  18 | nieszczęśliwą wróżbę uważały.~Ranek był piękny, a zwiastował dzień
134   2,  18 |         ostęp się skierował. Smerda był pewien, że w nim znajdą
135   2,  18 |            nie płoszono nigdy i las był umyślnie dla łowów strzeżony.
136   2,  18 |             troszczył, gdyby mu nie był tak potrzebnym.~- Zachodzić
137   2,  18 |              zawołał - szalonym bym był... Idźmy wprost...~Poszli
138   2,  18 |             obawy, aby poznanym nie był, kołpak swój odarł, suknię
139   2,  18 |     siedzieliśmy czatując na zbója! Był w naszych rękach i uszedł.
140   2,  19 |        wpośród obcych, jakby pewien był, iż mu się nic złego stać
141   2,  19 |            w języku, który choć nie był lechickim, brzmiał swojsko
142   2,  19 |          spytał gospodarza, czyliby był tym kmieciem, Koszyczka
143   2,  19 |        zapytał - jeden by tylko Bóg był dla wszystkich?~- Tak jest -
144   2,  19 |          dowodził, ten zaś okrutnik był i krew ludzką rozlewał,
145   2,  19 |           wiarę nową, której ciekaw był bardzo. Naówczas młodszy
146   2,  19 |         narodu przyszedł na świat i był synem boskim, a Bogiem samym
147   2,  19 |           gość tak ciągnął dalej:~- Był tedy na wschodzie naród
148   2,  19 |          odbił się ten blask. Widok był wspaniały razem i straszny.
149   2,  19 |         stać na zawadzie, gdyż czas był gorący i mimowolnie troska
150   2,  19 |         postrzyżonemu. Spleciony on był z dziewięciosiłu, smlotu,
151   2,  20 |             rozrodzonej już rodziny był Mirsz stary. Człek był tak
152   2,  20 |      rodziny był Mirsz stary. Człek był tak zamożny jak niejeden
153   2,  20 |            mówiono o nim, że mógłby był dawno garnki przestać lepić
154   2,  20 |     wydziwić się nie mógł, jaki tam był dostatek wszystkiego i porządek
155   2,  20 |             wieki.~Doma u niego syn był starszy, co po nim miał
156   2,  20 |           było, że człek nie prosty był.~Gdy przy robocie siadał
157   2,  20 |           od takiego, co z piaskiem był gnieciony, a na pół dłoni
158   2,  20 |           powietrzu brzęcząc, wiatr był ucichł, jezioro się wygładziło
159   2,  20 |        popatrzał na nich, bo ciekaw był wszystkiego, ludzi, koni,
160   2,  20 |      przewoźnika~Ten jeszcze daleko był od lądu, podszedł więc kmieć
161   2,  20 |         teraz dobrze, iż duchem nie był - ale ją trwoga ogarniała,
162   2,  20 |            dala go zobaczyła, blady był jeszcze, ale w oczach mu
163   2,  20 |        wysiadł gryząc liście, które był zerwał na wyspie, ale weselszy
164   2,  20 |             na wyspie, ale weselszy był. Przybliżył się znowu do
165   2,  20 |            kmieciem czy żupanem nie był, na to chata, aby gościom
166   2,  20 |       śmiech i pustotę.~- Gdybym tę był wprzódy spotkał - myślał
167   2,  20 |           Doman - może bym ją sobie był wziął!~Jedli tedy a rozmawiali.
168   2,  20 |             miłował, choćby kneziem był, ślepym by musiał być chyba.~-
169   2,  20 |              Stary zdun nierozmowny był dnia tego, jedli cicho.
170   2,  20 |          niemu. Szeptali, ale wiatr był i nic słyszeć nie dawał,
171   2,  21 |            patrzała dokoła; wieczór był, ten sam wieczór, którego
172   2,  21 |          obłokach. Cały kraj usiany był dokoła wiciami. Chwostek
173   2,  21 |         zapytał Myszko Biały, który był do słowa prędki - to jego
174   2,  21 |            Kto by na wieżę naówczas był wszedł do ciasnego jej wnętrza,
175   2,  21 |           działo.~Na dole ściśnięty był lud, czeladź, pachołki,
176   2,  21 |            mąkę przysposobić można.~Był piec, ale o pieczeniu chleba
177   2,  21 |          przed panem, Teraz, gdy on był w niebezpieczeństwie, otrząsali
178   2,  21 |           Wołanie i boleść, i gniew był straszny. Chwostek śmiał
179   2,  21 |          zbierając ogryzał, bo znać był głodny. Przysiadł sobie
180   3,  22 |      zagajali. Najsędziwszy wiekiem był Żuła z rodu Jaksów, kmieć
181   3,  22 |             a do obrad i wieców nie był nawykły. Za srogiego i okrutnika
182   3,  22 |              lecz sprawiedliwym też był, gdy sądzić przyszło. Musnął
183   3,  22 |        zwracało.~Każdy ród chciałby był ze swoich knezia dać. Najmożniejsi,
184   3,  22 |     poradzimy.~Wtem wystąpił Dobek. Był on żupanem możnym, znali
185   3,  22 |            Konia dosiadłszy, gdy mu był nieposłuszny, nogami na
186   3,  22 |        połapawszy niewolnika, zwykł był ich do sochy zaprzęgać i
187   3,  22 |          karmił.~Czasu pokoju wesół był, ochoczy, do słowa łatwy,
188   3,  22 |           cieszył się też, iż ubogi był, a nie potrzebował do sporów
189   3,  22 |            że dzień nowy naznaczony był świąteczny, a niektórzy
190   3,  22 |             słali na gród.~Zbór nie był tak gromadnym jak pierwszym
191   3,  22 |          Białym - ale wróżbitem też był wielkim i proroczo widział
192   3,  22 |          radę, acz jej szczodry nie był. Wszyscy mu więc okazali
193   3,  22 |            z dobrą myślą. Dzień też był dziwnie pogodny i piękny;
194   3,  22 |            wielkim czynił, teraz by był rad mniejszym się stać lub
195   3,  22 |            mu nie odmawiano. Silnym był dość, aby je wymóc, gdyby
196   3,  23 |            brzuchach. Obóz Pomorców był dla nich łakomą zdobyczą,
197   3,  23 |          sosny obejrzał dobrze, jak był obóz rozłożony, i kazał
198   3,  23 |        wrzekomo po chatach chodził, był u ojca naszego, łamał chleb
199   3,  23 |     Przysięgał, iż wcale winnym nie był zdrady, bo go kneziowie
200   3,  23 |        pomocy wnukom wszystko ważyć był gotów, że młodzi zajadli
201   3,  23 |         wstawania z ziemi. Straszny był widok tej dziczy zrozpaczonej,
202   3,  23 |             małym będąc, wdzięcznym był im za cześć i wyniesienie,
203   3,  24 |           taką porę, gdy stary zdun był u pieca zajęty. Spojrzała
204   3,  24 |          czekając odpowiedzi. Kubek był już próżny, milcząc podała
205   3,  24 |         miała osłodzić.~Gdy korowaj był skończony, ulepiony, ustrojony,
206   3,  24 |          młody!~Księżycem dnia tego był Doman, któremu sześciu młodzieży
207   3,  24 |         błyszczący. Pas na nim cały był z kółek złocistych, pod
208   3,  24 |      wiedział i przebyć mógł drogę. Był i kubek jakby złoty i naczyńko
209   3,  24 |             niby uśmiechał, a gdzie był myślami, o tym nikt nie
210   3,  24 |       wieczór ten złą dla życia nie był wróżbą.~Zanucono pieśni
211   3,  24 |             ty psujesz głowy, świat był wczoraj czarny, dzisiaj
212   3,  24 |            taki dzień każdy gościem był miłym. Kupy też tych, co
213   3,  24 |       skrępowanymi nie władnął, sam był okryty krwią, ranny, ale
214   3,  25 |           mógł, nie wiedział, gdzie był, i dopiero Wizuna mowa pamięć
215   3,  25 |     podniósłszy się siedzieć mógł i był spokojniejszy. Dziwa się
216   3,  25 |      pociągnęła do sadu za chramem.~Był to niewielki pola kawałek,
217   3,  25 |          żadnego nie chciała.~Jeden był za duży, to go obrem przezywała;
218   3,  25 |           go krasnalkiem zwała; ten był za czerwony, tamten za blady,
219   3,  25 |          przyniósł gałązkę. Właśnie był królowi synek zmarł i smutek
220   3,  25 |             smutek we dworze wielki był, przyłożyli ziele do serca,
221   3,  25 |             królewicz też czarownik był jeszcze większy i umiał
222   3,  26 |     kmieciami jednym z najuboższych był.~Ponieważ noc nadchodziła,
223   3,  26 |           że najgorszy nawet lepszy był od żadnego.~- Jeżeli prędko
224   3,  26 |             syna, którego koń mniej był rączy, w ręce pochwycić
225   3,  26 |             władzy, dziwili się, iż był człowiek ubogi, który od
226   3,  26 |            do jedynaka przywiązanym był, do powrotu zmuszą.~Lecz
227   3,  26 |             wałów schodziły z sobą, był szałas, a w nim na suchym
228   3,  26 |              wstawszy wcześnie, już był na straży. Piastun też,
229   3,  26 |         Wiedzieli bowiem, że ubogim był. Komory więc pełne były
230   3,  27 |              dla którego świat cały był w jednym głosie i sercu
231   3,  27 |            ująwszy pierścień, który był przepołowiony i na palcu
232   3,  27 |         niewolniczo też przywiązany był do panów. Szemrano dziwnie,
233   3,  27 |        wzrostem i mocą. Mówiono, że był potomkiem tego rodu Obrów,
234   3,  27 |            Hula Obr zaledwie na pół był człowiekiem, więcej obłaskawionym
235   3,  27 |          jego dworze.~Miłosz surowy był, obawiano się go, życie
236   3,  27 |     oszczepem ku wnijściu, gród już był w ręku Pomorców i Niemców,
237   3,  28 |             Hengona, którego zabrał był z sobą. Ten, że się tu już
238   3,  28 |          Raz, gdy pod szopką zajęty był swym rzemiosłem, nadszedł
239   3,  28 |        Dobek z dzieciństwa wojakiem był z upodobania, a choć znaczne
240   3,  28 |            tylko życia zażywał. Nie był też żonatym, chociaż kobiet
241   3,  28 |        żonatym, chociaż kobiet dwór był pełen, które mu śpiewać
242   3,  28 |          gdy do domu przybył, zwykł był przy ogniu legiwać albo
243   3,  28 |             zajrzał. Z kałuży gotów był się napić i lada czym pokarmić.~
244   3,  28 |           na wyprawę ciągnął, dobry był do napaści gwałtownej, ale
245   3,  28 |         poróżniła go z bratem, ubić był gotów na razie... i potem
246   3,  28 |             Dobek razem przebiegłym był bardzo; zataić się umiał
247   3,  28 |       Chwościkowego, jaki on piękny był, ilu przy nim rycerzy się
248   3,  28 |           się po cichu przyznał, że był w służbie u dziada młodych
249   3,  28 |   przedrwiwając, jakby głuptaszkiem był. Leszek, czego nie rozumieli,
250   3,  28 |         przypatrzyć się temu, czego był ciekawy, gdyż zewsząd go
251   3,  28 |              że choć taki wojak nie był pewny czasu porażki, wojnę
252   3,  28 |            gdyż do czasu ze strachu był posłuszny.~Z miejsca, na
253   3,  28 |            Gdy Dobek dobrze się już był przyjrzał ludziom i porządkowi,
254   3,  28 |             podobało. Dobek, choćby był miał ochotę w miejscu go
255   3,  28 |         niej Polanie zbliżyli.~Ruch był wielki, ochota dzika i odgrażania
256   3,  28 |      nareszcie w lasy. Hengo skorym był wielce do rozmowy, Dobek
257   3,  28 |          pomagał ochoczo. Ogień już był wielki pod starym dębem
258   3,  28 |          prawie utracił. Dobek zbyt był wzburzony, aby nawet mógł
259   3,  28 |       wojewodów i ziemie.~Kto by go był ujrzał naówczas pędzącego
260   3,  28 |       wymagała. A choć wojakiem nie był, ale prostym bartnikiem,
261   3,  28 |                A Niemiec, co z wami był? Co się z nim stało? - zawołała
262   3,  28 |          cały obóz nieprzyjacielski był zbrojny, co mówili, jak
263   3,  29 |      odgrażał.~Ze starców pierwszym był Ścibor, który lud prowadził
264   3,  29 |           że czapki nigdy nie zwykł był nosić, gęsty i bujny włos
265   3,  29 |              choć latami od Ścibora był starszy, zwał się Nagim.
266   3,  29 |           niskiego czoła. Łowiec to był, tak jak wojak zapalczywy,
267   3,  29 |             Ten do dzidy nie bardzo był nawykły, obuch ogromny miał
268   3,  29 |           do walki musieli.~Czwarty był Bolko Czarny, któremu nazwanie
269   3,  29 |      nastrzępiał się wysoko - krępy był i szeroki a silny. Ogorzałą
270   3,  29 |           usta otwierał, mówił, gdy był zmuszony, krótko a nakazująco.
271   3,  29 |            krótko a nakazująco. Mąż był do pracy, nie do słowa i
272   3,  29 |             lud szedł na spotkanie. Był to mąż w sile wieku, dziwnie
273   3,  29 |         Wszędzie, gdzie wszedł, rad był pierwszym być i starał się
274   3,  29 |         wody, bo do źródła przystęp był trudny.~Doman wymknął się
275   3,  30 |            Z wojewodów żaden nierad był zgodzie, Myszkowie jątrzyli
276   3,  30 |            na pamięć, że bartnikiem był, ul postawić wywrócony na
277   3,  30 |             iż ich brakło. Frasunek był wielki. Wtem, gdy się tak
278   3,  30 |        pośrodku jego już wystawiony był stół, ręcznikami szytymi
279   3,  30 |           zaś, dopóki dwór dlań nie był skończony, w prostym szałasie
280   3,  30 |        podziękowała Domanowi.~Ranek był jesienny, chłodny, gdy u
281   3,  Dop|            do szukania sobie wodza "Był naówczas - pisze Długosz -
282   3,  Dop|           który oprócz tego dał się był poznać z poczciwości i wielu
283   3,  Dop|        przyodziewek lichy, w którym był wzięty na stolicę państwa,
284   3,  Dop|        Pompilius). Podanie mówi, iż był prawym synem Leszka III
285   3,  Dop|         broni". Oprócz tego gnuśnym był do boju i zniewieściałym.
286   3,  Dop|             a silnej budowy ciała - był człowiekiem prostych obyczajów