Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |   echo po lesie poniosło ten dziki głos, który się rozległ
 2   1,  1  |   się słyszeć śmiech, śmiech dziki jakiś, straszny niby wycie
 3   1,  2  |   idziecie, choć zwierz bywa dziki? Człowiek się rodzi do swojego
 4   1,  4  |   weźcie z sobą, zwierz jest dziki, las jest czarny. A Krak
 5   1,  6  |  spokojny - dodał - choć lud dziki, do swobody nawykły, ja
 6   1,  7  |    mną - począł ten sam głos dziki - ja nie mam nic do ludzi
 7   1,  11 |   śpiewały pieśni dla ludzi, dziki zwierz bratał się czasem
 8   2,  14 | otworzył i zębami jak zwierz dziki grozić się zdawał. Nogą
 9   3,  23 | zajrzeć w oczy. Pomorcy, lud dziki, korzyć się i litości prosić
10   3,  27 |   pana dziedzice, jak zwierz dziki jesteśmy ścigani. Wy tu
11   3,  29 |      strwożenia przeciwnika. Dziki wrzask rozniósł się ponad
12   3,  29 |   drzewa, jęczeli jak zwierz dziki, gdy go oszczep dobija.
13   3,  Dop|     udając, jakoby go zwierz dziki rozszarpał na łowach. Panuje