Tom,  Rozdzial

 1   1,  4 |        nie nada. I Karciana leci blada, w biały Dunaj głową pada.
 2   1,  6 |     gdzie jak wczora czekała nań blada pani, dokoła otoczona dworem
 3   2,  14|  garściami piasek i pluła.~Dziwa blada, osłabła, sparta na rękach,
 4   2,  15|        chwastów! Uśmiechnęła się blada pani.~- Wiedziałam ja to
 5   2,  15|      Gdyby nie twarz piegowata i blada, nie byłby brzydki. Włos
 6   2,  15| zamruczał. - Mów, jak to czynić.~Blada twarz kneźny zarumieniła
 7   2,  15|   świeciły pozłocisłą swą barwą, blada twarz, zaledwie młodym porastająca
 8   2,  16|        podsieniu stała Brunhilda blada, w sukni szytej i ciężkiej
 9   2,  16|        milczeli posępnie. Wyszła blada pani i nie było jej długo -
10   3,  25|          Nenia, i Dziwa z twarzą bladą, i stróżki od zniczowego
11   3,  25|     usypiał, popatrzała na twarz bladą i pierzchnęła zarumieniona
12   3,  25|   przypatrywać Domanowi, którego bladą twarz oblał nagły rumieniec.~-
13   3,  28|     stojącego przed sobą Dobka z bladą twarzą, poruszonego wielce,