Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |     konie straszył i pędziły żywiej, stuliwszy uszy... póki
 2   1,  3 | wchodzili. Lecz teraz pędził żywiej i przesunąwszy się przez
 3   1,  3 |     na koniach poruszyli się żywiej i pierwszy z nich obejrzał
 4   1,  4 |      a ognistszą, i słowa mu żywiej biec zaczęły, a białe oczy
 5   1,  5 |  przed siebie, konie zaczęto żywiej popędzać, tak że parobczak
 6   2,  12|      ociężałymi, potem pieśń żywiej brzmieć zaczęła, ruch coraz
 7   2,  14|   się z niego to wolniej, to żywiej i szły ku górze, do otworu
 8   2,  14|    na dwie strony; za nim co żywiej cisnęła się dwornia. Tę
 9   3,  24|  pokrzykiwała.~Wiedźma coraz żywiej biec zaczęła zdyszana, poznano
10   3,  25|     waszej szkoda... - coraz żywiej i śmielej ciągnęła. - Wy
11   3,  29|     zajmowały. Pomorcy coraz żywiej też cofać się zaczynali.~
12   3,  29|   już tylko cofały się coraz żywiej, coraz widoczniej chcąc