Tom,  Rozdzial

 1   2,  14|  tysiące słowików w krzakach na zabój nuciły. Pomiędzy łozy i
 2   2,  16|      cień pod drzewa. Mściwoj i Zabój starzy byli, ale silni jeszcze,
 3   2,  16|     nasz wyginie.~- Tak - dodał Zabój - radzieśmy i uradzili,
 4   2,  16|       Mściwój w ziemię patrzał, Zabój na Leszka i łzy mu się zakręciły
 5   2,  16|        Nazajutrz rano Mściwój i Zabój ruszyli z grodu i skierowali
 6   2,  16| posłuchać, a gminu nie drażnić.~Zabój toż samo prawie powtórzył
 7   2,  16|       przeciwko mnie? Mściwój i Zabój spojrzeli po sobie i było
 8   2,  16|       sił po temu - odezwał się Zabój. - Miłosz, któremuście jednego
 9   2,  16|        wodę.~- Toż i ja - dodał Zabój - nie dosyć, że pali, alem
10   2,  16|      stół jęcząc padł bezsilny. Zabój popatrzał na Chwostka. Temu
11   2,  16|  Szczeźnijcie marnie!~Mściwój i Zabój nie odzywali się już, wstyd
12   2,  16|        osłoniwszy twarz skonał. Zabój trzymał się stołu ręce weń