Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |       Słońce strzeliło promieniami ku górze... noc uciekała. Widać
  2   1,  1  |      przejrzyste, ulatując z wolna ku niebu i ginąc w powietrzu.
  3   1,  1  |    ciemnych skierowało się naprzód ku koniom, potem ku niebu,
  4   1,  1  |           naprzód ku koniom, potem ku niebu, ruch się dał słyszeć
  5   1,  1  |          wolna zaczęły się zbliżać ku niemu. Nadstawił uszu bacznie.
  6   1,  1  |            chwilę mężczyzna wrócił ku szałasowi i nogą silnie
  7   1,  1  |           w plecy, chłopiec zbiegł ku koniom, odwiązał sznury,
  8   1,  1  |        ziewało, z ukosa poglądając ku staremu, który około szałasu
  9   1,  1  |          Chłopak je sznurem pognał ku szałasowi. Tu już nagotowane
 10   1,  1  |      otwartych.~Podróżny tymczasem ku słońcu poglądał i na bieg
 11   1,  1  |          bór, jak go stworzył Bóg, ku niebu wyrosły bujno, pnie
 12   1,  1  |          biegu ugięła się i opadła ku dołowi, trzymała się jeszcze.
 13   1,  1  |       starszy coś mruczał jeszcze, ku górze patrzał, konia sznurem
 14   1,  1  |            zbiegało się tu z borów ku rzece. Las, wśród którego
 15   1,  1  |           głową starego, pochyliła ku niemu i krzyczała... Zdawała
 16   1,  1  |          wolna spuszczać zaczynało ku zachodowi. Brzeg rzeki wyniosły
 17   1,  1  |         słup siny... Zbliżając się ku budom, coraz je lepiej rozeznać
 18   1,  1  |          przybyszów i coraz to się ku nim targały. Nie chciały
 19   1,  1  |      kamienia i przodem go wiodąc, ku wrotom się skierował.~ ~
 20   1,  2  |          zobaczywszy, że się wiodą ku wrotom z gościem rudym,
 21   1,  2  |       niego przez nieszczelny dach ku górze.. Ściany i belki,
 22   1,  2  |         nie mówił, ruszył się tedy ku drzwiom; jeden z czeladzi
 23   1,  2  |           chwilę i obejrzawszy się ku staremu zaprosił go ku sobie.~-
 24   1,  2  |         się ku staremu zaprosił go ku sobie.~- Ale, cóż to?...
 25   1,  2  |            dał znak i sam podszedł ku drzwiom bocznej komory.
 26   1,  2  |        coraz coś nowego, ukradkiem ku drzwiom spoglądając. Oczy
 27   1,  2  |           Hengo parę razy spojrzał ku niej; dziewczę zarumienione
 28   1,  2  |            przeciw oknu, wyciągnął ku dziewczynie.~- Niech to
 29   1,  2  |           i synowie rozstąpili się ku ognisku i w głąb~świetlicy,
 30   1,  2  |          rzucano. Słońce się miało ku zachodowi, gdy najadłszy
 31   1,  2  |   opierając, Niemca z sobą powiódł ku rzece, dawszy mu wprzód
 32   1,  3  |     strumienia lekko się podnosząc ku górze zielona łąka wiodła
 33   1,  3  |            zielona łąka wiodła ich ku lasom. Stary wśród zasieków
 34   1,  3  |           po drodze podnosił głowę ku barciom, bo ich tu pełno
 35   1,  3  |       starszych samotnie strzelało ku górze. Głuchy szum zaledwie
 36   1,  3  |            dymu słupy wznosiły się ku górze, nie zgięte żadnym
 37   1,  3  | niezwłocznie pośpieszył na przełaj ku niemiłym gościom.~- Ej!
 38   1,  3  |           chcieli.~Szli co prędzej ku zagrodzie.~Smerda kneziowski,
 39   1,  3  |      wykonać. Smerda skierował się ku zagrodzie.~Stali tu już
 40   1,  3  |            z wolna poszedł naprzód ku ognisku, potem od niego
 41   1,  3  |            ognisku, potem od niego ku drzwiom, gdzie się z wiadra
 42   1,  3  |            a Niemiec wysunął zaraz ku szopie, skąd parobek wyniósł
 43   1,  3  |          starca smerda wstał, idąc ku niemu, skinął i na podwórze
 44   1,  3  |        wejrzenie Wisza, skierowane ku niemu - które doń coś mówiło,
 45   1,  3  |          poszedł obchodząc zagrodę ku tylnym wrotom, jakby się
 46   1,  3  |       wyszła naprzód i pośpieszyła ku niemu.~- Samborze, mój miły,
 47   1,  4  |         żal mu było wszystkich, bo ku chacie spoglądał, ale oprócz
 48   1,  4  |         nad zagrodą wzbijający się ku górze.~Jak przepowiedział
 49   1,  4  |    brzegiem, to się spinając nieco ku górze - łąkami na przemiany
 50   1,  4  |     Wszyscy ciekawie oczy zwrócili ku brzegowi rzeki, skąd się
 51   1,  4  |           chłopcu dał znak kijem i ku wzgórzu iść zaczęli.~- Dokąd
 52   1,  5  |      zawołał smerda, zwracając się ku Niemcowi i wskazując stołb
 53   1,  5  |        obnażył i pochylony poszedł ku niemu. Zbliżając się przygiął
 54   1,  5  |      Rozśmiał się dziko i spojrzał ku domostwu.~Hengo miał też
 55   1,  5  |    Podsienia malowane były jasno i ku słońcu obrócone, na sznurach
 56   1,  5  |           z wolna prowadziło Hengę ku drzwiom w bocznym dworze,
 57   1,  5  |            wieżą.~Sambor popatrzał ku górze.~- E! to nasi goście
 58   1,  5  |          dzień, żeby go nie mieli. Ku wieczorowi zwijają się niespokojnie,
 59   1,  6  |          ławie usiadłszy pozwał go ku sobie. Musiał iść pod stopnie
 60   1,  6  |       Zwiesił głowę z ławy poręcza ku niemu.~- Widziałeś moich
 61   1,  6  |         Ściśnięte pięści wyciągano ku kneziowi, ale się śmiał
 62   1,  6  |          ciągnęli po ziemi oprawcy ku wałom.~Z groźnym mruczeniem
 63   1,  6  |        poszli nazad nie zaczepiani ku mostowi, gdzie na nich konie
 64   1,  6  |            drugie czółnami płynęły ku trupom, które widniały z
 65   1,  6  |            go z dala, a stary wnet ku niemu schodzić zaczął. Stróże
 66   1,  6  |            ciemny. Dziwa postąpiła ku niemu, rękę położyła na
 67   1,  6  |     chciwie je pochwycił podnosząc ku niej łzawe oczy.~Wejrzeniem
 68   1,  6  |          ojca i powiodła go z sobą ku rzece.~- Nic wam nie mówił
 69   1,  7  |            grzebiąc, głowę obrócił ku panu, zarżał i czekał, aż
 70   1,  7  |          jakim on od nich uciekał.~Ku południowi już wjechali
 71   1,  7  |      tymczasem coraz się zbliżając ku zagrodzie, około której
 72   1,  7  |        oczekiwać się zdawała Doman ku nim, oni patrzeli ku niemu.~-
 73   1,  7  |         Doman ku nim, oni patrzeli ku niemu.~- Chciałbym was zabawić
 74   1,  7  |         unosił się dym wstęgą siną ku górze, znak ludzkiego mieszkania
 75   1,  7  |        stały zamknięte. Podjechali ku nim, a nikt się nie ukazał,
 76   1,  7  |         się nie ruszył, oczy tylko ku nim skierował, wlepił w
 77   1,  7  |          niedźwiedź głowę zwróconą ku ścianie odwrócił, ziewnął
 78   1,  7  |             Stary już palce drżące ku niej i napojowi wyciągał.
 79   1,  8  |             Wszyscy zwrócili głowy ku wnijściu. W progu stał człowiek
 80   1,  8  |           szybko począł podchodzić ku niemu.~Chmurnie brwi ściągnąwszy
 81   1,  8  |        szedł za nim, i powlókł się ku zagrodzie. W drodze po kilkakroć
 82   1,  9  |    zwrócili się stojący w podwórzu ku napastnikom i zwarli, drudzy
 83   1,  9  |            i z nim razem ustępując ku brzegowi rzeki. Wiszowi
 84   1,  9  |          garnuszki i ofiarne miski ku miejscu, gdzie miano sypać
 85   1,  9  |          wszystkich skierowały się ku niemu, stał smutny i on,
 86   1,  9  |      rzucała coraz w stronę grodu, ku Gopłu zwracając twarze i
 87   1,  9  |           nimi przeprowadzając ich ku zagrodzie.~Na pół drogi
 88   1,  9  |            jego stały opodal nieco ku zgliszczowi, milczący powlókł
 89   1,  9  |          nimi. Dziwa podeszła krok ku niemu.~- Po coś ty Domana
 90   1,  10 |       zwierzęcia począł się drapać ku górze. Niekiedy nastawiał
 91   1,  10 |            pośpiechem wielkim lazł ku dziupli spoglądając ku niej
 92   1,  10 |        lazł ku dziupli spoglądając ku niej niespokojnie. Był to
 93   1,  10 |      spoglądając w jego głębie, to ku lasowi, w którego gąszczach
 94   1,  10 |        horodyszcze i drogę wiodącą ku niemu.~Skryty w dziupli
 95   1,  10 |          dębu starzec oczy zwrócił ku uroczysku i konia przytrzymał -
 96   1,  10 |        wskazawszy pastwisko, a sam ku staremu pośpieszył.~- Dniem
 97   1,  10 |           Doman obie ręce podniósł ku górze i pokazał na obłoki.~-
 98   1,  10 |      starszyzna i ciągnęli z wolna ku horodyszczu. Ludek z ziemi
 99   1,  10 |       części jeziorem, zaopatrzony ku obronie, w ludzi obfity.
100   1,  10 |   myśliwiec nie słuchał, poskoczył ku dębowi chwyciwszy obuszek
101   1,  10 |          gromadzie, która się cała ku niemu rzuciła, oczom swym
102   1,  10 |     prowadziło chłopię, i oczy się ku niemu skierowały.~- Słowan!
103   1,  10 | pobłyskujące w ciemności skierował ku Znoskowi, który ciągle jak
104   1,  10 |         gospodarz puszczy podszedł ku niemu i jak pies poczuł
105   1,  11 |          tylko słońce, kwiatek się ku niemu uśmiechał. Na każdej
106   1,  11 |           niego, a gdy się zwrócił ku nim, pierzchały nagle całym
107   1,  11 |     przyłożyła do czoła i patrzała ku nim, potem pociągnęła powietrze,
108   1,  11 |            spytała Żywia. Baba iść ku nim poczęła.~- A na Kupałę!
109   1,  11 |  podskoczyła śmiejąc się, podeszła ku dziewczętom i usiadła przy
110   1,  11 |       kiwała głową wyciągając rękę ku Dziwie. - Daj no dłoń, powróżę.~
111   1,  11 |     powróżę.~Niechętnie wyciągnęła ku niej rękę dziewczyna. Jaruha
112   1,  11 |   wszystkim Jaruha ręce wyciągnęła ku jego głowie i poczęła ją
113   1,  11 |      Jedyne pozostałe oko podniósł ku niej, a w nim jeszcze więcej
114   2,  12 |         lekko opadało zieloną łąką ku wodom jeziora. Na szczycie
115   2,  12 |           wszystkich oczy i twarze ku niemu były zwrócone. Czekano,
116   2,  12 |     niewiast i czeladzi. Poglądano ku lasowi, w stronę dworu,
117   2,  12 |        Ciągnął z wolna, bez myśli, ku lasowi. Chciało mu się uciec
118   2,  12 |      szepcząc posunęli się wszyscy ku brzegowi lasu mijając przyczajonego
119   2,  12 |            gąszczami puścił szybko ku ogniskom. Pośpiech ten go
120   2,  12 |       wściekły, wyrwał się biegnąc ku polanie. Tu pusto już było,
121   2,  12 |          głośno do siebie, hukając ku lasom, rozmawiając z ptakami,
122   2,  12 |            niewiast, które gromadą ku niej pobiegły.~Stała z twarzą
123   2,  12 |          pół obłąkaną.~Rzucili się ku niej, wołając: - Dziwa!~
124   2,  12 |          ręki.~Z wolna poczęła iść ku chacie nie patrząc na nikogo,
125   2,  12 |          raz ostatni obejrzała się ku zagrodzie i powiała chustką
126   2,  13 |            nie mogąc. Myszko szedł ku niemu powoli. Ni jedna,
127   2,  13 |            Myszko wstał i podszedł ku niemu, a Jaruha, u łoża
128   2,  13 |     wiedźmo - rzekł odwracając się ku niej przybyły - będzie on
129   2,  13 |            kmiecia, który mieszkał ku Gopłu. Bumir stary był już,
130   2,  13 |              począł pochylając się ku niemu - nie w porę tobie
131   2,  13 |          niego, dawno przewidział, ku czemu to idzie, i czuł,
132   2,  13 |     świśnięto i uciekający co tchu ku tynowi karzeł, poszarpany,
133   2,  13 |         jęczał, pięście wyciągając ku dworowi i przeklinając jej
134   2,  13 |    schwytano znowu, ciągle jeszcze ku zagrodzie się zwracał pokazując
135   2,  14 |            i porozumiewali się, co ku obronie od wspólnych wrogów
136   2,  14 |      zapożyczyły; ci, co mieszkali ku Wiśle i w głębi, dziczej
137   2,  14 |     dziewczynę, gdy zbliżywszy się ku sukiennej zasłonie podnieść
138   2,  14 |          wolniej, to żywiej i szły ku górze, do otworu w dachu
139   2,  14 |            wolnym krokiem podeszła ku ognisku myśląc:~- Tu więc
140   2,  14 |           zbliżył powolnym krokiem ku Dziwie, pochylił ku niej
141   2,  14 |        krokiem ku Dziwie, pochylił ku niej i rzekł cicho:~- Kneź
142   2,  15 |            drogę, Hadonie.~Chłopak ku pani białej spojrzał znowu
143   2,  15 |        kupę się zbili i szli nazad ku wrotom, broniąc pachołkom.
144   2,  15 |   Niecierpliwa pani już z podworca ku stołbowi szła. Inaczej się
145   2,  15 |             To mówiąc zbliżała się ku niemu Brunhilda powoli,
146   2,  15 |         ten głos przybliżający się ku sobie, cofał przerażony,
147   2,  15 |       przymileniem, pochylając się ku niemu, mówiła doń ubolewając
148   2,  15 |          progu, Brunhilda podeszła ku niemu. Sami byli w izbie,
149   2,  16 |       znowu lec na ławie.~Było już ku nocy, a na zamku nikt ani
150   2,  16 |      skierowali się ze swą drużyną ku Gopłu.~Czekano tam na nich
151   2,  16 |           też z koni i powoli szli ku niemu. Co w drodze uradzili
152   2,  16 |    rozśmiał się dziko, spozierając ku drzwiom, w których stała
153   2,  16 |            usta zacisnął, spojrzał ku synom i westchnął cicho,
154   2,  17 |            konia i pobiegł co tchu ku Miłoszowi, pot mu się lał
155   2,  17 |      wzięta matka za rękę i wiodła ku ojcu. .~- Konie sposobić -
156   2,  17 |       stali i słuchali, i popędził ku brzegowi jeziora. Kupki
157   2,  17 |      kmiecie wnet go otoczyli, ale ku nim ani spojrzał.~Tu gwar
158   2,  17 |          gród idźmy z nim.~Gdy się ku Myszkom zwrócili, oni po
159   2,  17 |        nich, co żyje, powinno biec ku Gopłu i do grodu, ale póki
160   2,  18 |       zwrócił się do smerdy, który ku niemu poskoczył. Wskazywał
161   2,  18 |       nastraszyła zrazu, spojrzała ku lasowi.~- Kneź - szepnęła -
162   2,  18 |     wstając przychyliła się twarzą ku ziemi i powitała niskim
163   2,  18 |             aby nie śmiała na krok ku niemu przystąpić. Trwoga
164   2,  18 |           kneziowskich rzuciła się ku panu otaczając go, ze wszech
165   2,  18 |           Piastun wstał i podszedł ku niemu.~- Kmieciu dobry -
166   2,  18 |          razy ze złości rzucił się ku drzwiom, od których go smerda
167   2,  19 |  jaśniejącymi spokojem, podjechało ku wrotom i przy nich stanęło.
168   2,  19 |          powolnym krokiem podszedł ku Piastunowi i pozdrowił go
169   2,  19 |           potrzebujemy schronienia ku nocy. Tam - wskazując na
170   2,  19 |             stanęli obróciwszy się ku wschodowi, ręce poskładali,
171   2,  19 |         Mieczami i krwią nawracają ku niemu Niemcy za Łabą - rzekł
172   2,  19 |        stanęła Rzepica spoglądając ku niemu.~- Raduje się pewnie
173   2,  20 |           tu siedział, spoglądając ku piecowi. Ludzie do czółen
174   2,  20 |        podniosła powoli - obróciła ku niej oczy, spojrzała, krzyknęła
175   2,  20 |        Powoli z obawą zbliżyła się ku niemu dziewczyna.~- Możecie
176   2,  20 |        Mimo tej trwogi ciągnęło ją ku niemu - ciągnęły oczy siwe
177   2,  20 |       podawać miano i córka Mirsza ku ojcu wyglądała, gdy oczy
178   2,  20 |         tylnymi, palcami ją wabiąc ku sobie.~- E! e! - zawołała
179   2,  20 |            pochylił - ktoś wyjrzał ku niemu. Szeptali, ale wiatr
180   2,  20 |           wieczorem podszedł kmieć ku niemu.~- Ojcze stary - rzekł -
181   2,  21 |        żona, oboje niemal skoczyli ku sobie, aż kneź mrucząc spuścił
182   2,  21 |           się belek i dym czerwony ku obłokom się kłębił wysoko
183   2,  21 |         grodu i z wolna podjechała ku starszyźnie. Gdy się zbliżyli,
184   2,  21 |            ciągle z konia mówiąc i ku wieży oczy podnosząc.~Myszko
185   2,  21 |               Myszko podniósł oczy ku miejscu, skąd głos wychodził.
186   2,  21 |            towarzyszyli, spojrzeli ku stołbowi, skąd niewyraźne
187   2,  21 |            dole.~Mucha spuścił się ku nim z łuczywem w ręku, obszedł
188   2,  21 |      zadarł głowę do góry, patrząc ku oknu. Z wieży rozległ się
189   2,  21 |         gruby powróz spadać zaczął ku ziemi. Sunął się tak, iż
190   2,  21 |         moc straciły, leźć poczęli ku górze.~Drabiny mocowano;
191   3,  22 |           poszedł...~Już się miało ku południowi, a ludzie się
192   3,  22 |           i innych mnogo. Patrzali ku sobie wszyscy, oczyma mówić
193   3,  22 |            Znano go i z nienawiści ku Niemcom, bo nad granicą
194   3,  22 | wszystkiego, bo niejeden już głowę ku nim obracał, mówiąc:~- Lepiej
195   3,  22 |       Porwali się wszyscy, biegnąc ku niemu. Zsunął się wtem z
196   3,  22 |            się oczy i drgały usta. Ku wieczorowi powysyłał najprzebieglejszych
197   3,  23 |       stary jeden się podjął drogę ku Niemcom pokazać. Przeleżeli
198   3,  23 |          krajem lasu posuwając się ku północy. Księżyca na niebie
199   3,  23 |          zabywszy broni i lecąc to ku jezioru, to na las, gdzie
200   3,  23 |          trupy, na ciała pobitych, ku lasowi, od którego na nich
201   3,  23 |          nie uszedł.~Tak gdy Dobek ku granicy szedł, Wiszów syn
202   3,  24 |      stajanie od chaty puścili się ku niej czwałem, a gdy u progu
203   3,  24 |           ciekawością zwracały się ku chacie, stawały, zbliżały,
204   3,  24 |     wierzyć chciało. Mężniejsi się ku drzwiom rzucili, a dziewczęta
205   3,  24 |        sobie, zawrócili się gdzieś ku szopom i znikli. Nie pierwszą
206   3,  24 |         prowadzą!~Niektórzy biegli ku brzegowi. Kupa ludzi, co
207   3,  25 |       brzegu, to się nachylał ktoś ku niemu, czy swojego nie pozna.~
208   3,  25 |        patrzeli ciągle na Wizuna i ku lądowi. Wtem na fali coś
209   3,  25 |       pagórka zszedł i zbliżył się ku brzegowi, tuż - oczy jego
210   3,  25 |             Pływak zbliżał się już ku wyspie. Jeszcze chwila,
211   3,  25 |        Wizun sam rzucił się prędko ku wodzie - wszedł w nią po
212   3,  25 |            się zbliżał, rzucił się ku niemu jakby wysiłkiem ostatnim
213   3,  25 |           Posuwała się ona z wolna ku ostrowiu.~Płynął ktoś od
214   3,  25 |        podnosząc ręce szła z wolna ku niemu.~- Żywie, bóstwo moje,
215   3,  25 |          się Dziwa, spuściła głowę ku trawom i przebierać je prędko
216   3,  26 |    daremnym, spostrzeżono jadących ku niemu dwóch obcych ludzi,
217   3,  26 |            wyszedł jeden z Myszków ku nim i w gościnę ich do wspólnego
218   3,  26 |        Zewsząd się głosy podniosły ku niemu, ażeby pierwszy mówić
219   3,  26 |          im z rąk, gdy sądzili, że ku innym idzie okrzykującym
220   3,  26 |       konia i wraz z synem w czwał ku zagrodzie swej poleciał.
221   3,  26 |            domową zagrodę, czwałem ku niej zdążała. Naówczas ujrzano
222   3,  26 |          ruszyła Jaruha wprost się ku lasom kierując z takim bezpieczeństwem,
223   3,  26 |             Las podnosił się nieco ku górze i składał z nadzwyczajnej
224   3,  26 |     poprowadził swoich towarzyszów ku zagrodzie przez łąkę, na
225   3,  26 |        lesie pośpieszyć nie mogąc, ku nocy dopiero w zagrodzie
226   3,  26 |    Miłościwy panie - zawołał, ręce ku niemu wyciągając, Krak -
227   3,  26 |         jak żądano, oczy podnosząc ku niebu, składając ręce i
228   3,  26 |          jej trwożył, schyliła się ku ziemi i ściskając nogi zachodziła
229   3,  27 |            i drżał, rękę wyciągnął ku młodym i, ukazując ich,
230   3,  27 |     wrzasnął starszy, rzucając się ku Miłoszowi - ty byś śmiał? -
231   3,  27 |           niespokojnie spoglądając ku niemu; skinienia mu tylko
232   3,  27 |             Trzy razy Miłosz głowę ku niemu skłonił, a słowo mu
233   3,  27 |            posuwał się z oszczepem ku wnijściu, gród już był w
234   3,  27 |            z chłopięciem, które go ku okopom wiodło milczące.
235   3,  28 |          Hengo z Dobkiem manowcami ku obozowisku się zbliżyli.
236   3,  28 |          Piastun z całą siłą dążył ku granicy, aby przeciw nim
237   3,  28 |           ruszyli przez obóz nazad ku lasom, przy czym tak się
238   3,  28 |          nie do domu, ale na prost ku jezioru Lednicy, gdzie się
239   3,  28 |            pędzącego niecierpliwie ku swoim z wieściami, jakie
240   3,  28 |       posuwając się trzema drogami ku granicy. Jedne o drugich
241   3,  28 |        siły ławą wielką sunęły się ku granicom, jednego wieczora
242   3,  28 |      posiłki zbierać, zwykłą drogą ku Lednicy mając ciągnąć, dokąd
243   3,  28 |           do ciągnięcia w cichości ku jezioru, ku Lednicy.~
244   3,  28 |  ciągnięcia w cichości ku jezioru, ku Lednicy.~
245   3,  29 |       posuwały się gromady zbrojne ku jezioru w takim milczeniu,
246   3,  29 |             sunąć zastępem wielkim ku puszczy od Pomorza.~Nie
247   3,  29 |            utrzymać mogąc, patrzał ku Piastunowi, czekając rychłoli
248   3,  29 |    kilkanaście ujrzano zdążającego ku nim Wizuna, z dzidą okowaną
249   3,  29 |          pośpieszał z twarzą jasną ku wodzom.~- Z chramu idę od
250   3,  29 |             Piastun ręką wskazywał ku lasom.~Ścibor natychmiast
251   3,  29 |           ciaśniej. Droga swobodna ku lasom zwężała się co chwila.
252   3,  29 |        tkwiły potrzaskane pociski. Ku rzeczce ciekły stąd wężykami
253   3,  29 |   oszczepami.~Słońce się już dawno ku zachodowi chyliło, wrzawa
254   3,  29 |            leżeli na ziemi, drudzy ku niebu zwróconą, jakby się
255   3,  29 |       wyciągnąć. Dziwa przystąpiła ku nim, nie zdumiona wcale,
256   3,  29 |           W milczeniu zbliżyli się ku chacie Wizuna i chramowi.
257   3,  29 |           chramu na łąkę i ciągnął ku brzegowi, aby się w czółnie
258   3,  29 |            że stanął i zwrócił się ku niej, zatrzymała się także,
259   3,  29 |       dniem wyrwał się niespokojny ku kontynie.~U słupa przy malowanym
260   3,  30 |           całym. Dziś iść mieliśmy ku granicy - stoimy tu i czekać
261   3,  30 |            nimi wyszedł w podwórko ku wojewodom.~- Widzieliście
262   3,  30 |            sobie kupiłem.~Ponieważ ku wieczorowi się miało, szedł
263   3,  30 |           zamilkła. On zbliżył się ku niej - zaczęła się więc
264   3,  30 |             zaczęła się więc cofać ku brzegowi i szli tak kilka
265   3,  30 |     czekali. Przez wodę rzucił się ku nim, niosąc ją na ramionach
266   3,  30 |        twarzą zakrytą, wszyscy się ku nim rzucili.~Wtem Dziwa
267   3,  Dop|       miała być starszyzna wybrana ku temu. Przebiegły młodzieniec,