Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 | rozochoconych. - Oj! szkodaż to, szkoda, żeśmy ich po drodze nie
 2   1,  3 |         ci się nic nie stanie.~- Szkoda mi was porzucić - rzekł
 3   1,  5 |          dwu musiano powiesić... Szkoda, zdaliby się na wojaków,
 4   1,  11|        Na Kupale dziwy bywają... Szkoda, że raz do roku taka nocka
 5   1,  11|        wcale - zawołała Jaruha - szkoda! Ano, powiedz ty mnie po
 6   2,  16|          padłem potrują. Psów mi szkoda.~Noc zapadała, gdy z świetlicy
 7   2,  20|    powtórzyła Dziwa spokojnie.~- Szkoda by was było - rzekł Doman
 8   3,  24|       stosu i pogrzebu! Mnie ich szkoda... gród pusty! Trawa rośnie
 9   3,  24|  gdzieniegdzie kostki bieleją... szkoda dworu malowanego! szkoda!~
10   3,  24|         szkoda dworu malowanego! szkoda!~Dopiwszy trzeciego kubka
11   3,  25|         co ci żonkę zabili! No - szkoda jej! hoża była i wesoła
12   3,  25|       oczy wygryza. Krasy waszej szkoda... - coraz żywiej i śmielej