Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |    naszym, zawsze ma pod nim spocząć prawo. My wam radzi. Kołacz
 2   1,  4 |    ujdę kawał drogi, siąść i spocząć każą nogi. A do Wisza, do
 3   1,  5 | smerda po cichu - macie czas spocząć i język nagotować. Przykazał
 4   1,  9 |      czaty mogli już wszyscy spocząć. Drogo to był kupiony odpoczynek.~
 5   2,  12|     uciec gdzieś, skryć się, spocząć, a bór był pełen ogni i
 6   2,  13|       rzekł Bumir - dacie mi spocząć u siebie. Ludzie się zagnali
 7   2,  13|        Zabłądziłem, dacie mi spocząć - rzekł siadając na ławie.~
 8   2,  15|    nie stało, dano pachołkom spocząć i pochować się potłuczonym
 9   2,  18|      zowią. Do niego zajść i spocząć można, bo ni mnie, ni miłości
10   2,  18| niedaleko... dajcie u siebie spocząć.~To mówiąc bacznie się rozglądał
11   3,  24| młodych panów naradzała się. Spocząć tu chcieli naplądrowawszy,
12   3,  26|      stara na kłodzie siadła spocząć, dobywszy z torby kawałek