Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |       podwórzu, skinął potem na smerdę, by z nim szedł; wrócili
 2   1,  5 |        ciasne przybyli, poznano smerdę i otworzono je zaraz; a
 3   1,  5 |        i po długim namyśle zbył smerdę obojętnie.~Niech tam na
 4   1,  6 |       tu oczekującego na siebie smerdę, który go zaprowadził do
 5   1,  9 |       Zdawał się bezbronnym, co smerdę też ośmielało.~Drwiąco począł
 6   1,  9 |  zasłaniając ojca, ciął po łbie smerdę i czapkę mu rozpłatawszy,
 7   1,  9 |         być. Smerda go zabił... Smerdę zabić mała rzecz, ale on
 8   2,  15|      Puścić ich tu - zawołał na smerdę - wrota obwarować, a bez
 9   2,  15|        Oczyma na stojąco w dali smerdę rzucał jakoś dziwnie.~Tuż
10   2,  18| zagadkową mowę. Obejrzał się na smerdę, który zawołał: - Mów, babo,
11   2,  18|         co wie! - zakrzyczał na smerdę - a nie, postronek na szyję
12   2,  18|    niedźwiedź, poruszył się, na smerdę skinął i z ławy wstał. Noc