Tom,  Rozdzial

 1   1,  4  |   mruczał i ziele jakieś nań rzucał. Lecz wprędce go z oczów
 2   2,  12 |      dała.. Wnet cały zastęp rzucał się na jej obronę, parobczaki
 3   2,  12 |   sobą.~Związany, próżno się rzucał po ziemi usiłując więzy
 4   2,  15 |       Kneź głową pogardliwie rzucał.~- Niech gadają, niech radzą,
 5   2,  15 | który słuchając cały wrzał i rzucał się, wstał z ławy, rozprostował
 6   2,  15 |     na stojąco w dali smerdę rzucał jakoś dziwnie.~Tuż za gromadą
 7   2,  16 |      stołu ręce weń wpiwszy, rzucał się tylko, targały go męczarnie
 8   2,  20 | jednak swojego rzemiosła nie rzucał, bo je lubił i pysznił się
 9   2,  20 |  zrywał liście, gryzł je - i rzucał. Potem położył się na trawie,
10   2,  21 |      snem ciężkim, który ich rzucał, z którego jakby się porywać
11   3,  27 |     ojca i matki.~Gdy Miłosz rzucał się tak, zbierając się co
12   3,  Dop|    paszczy przeraźliwe ryki, rzucał się na najroślejsze bydlęta,