Tom,  Rozdzial

 1   1,  7  |         spojrzał na Domana.~- Cóż rzec więcej - zawołał - wy mu
 2   1,  10 |      wydusić - krzyczeli.~- Lekko rzec - rzekł inny - a niełatwo
 3   2,  14 |          i zasromani, nie śmiejąc rzec słowa, a za nimi wciąż goniło
 4   2,  16 |        powrócił.~- Prawdę się wam rzec godzi, kiedy o radę pytacie -
 5   2,  18 |        Długi czas słowa do siebie rzec nie śmieli. Smerda słuchał,
 6   2,  19 |            jakby mirom i gromadom rzec chciała: Nie lękam się was!
 7   3,  22 |        szczęścia... Nie mam ja co rzec krom tego, że tu już widzę
 8   3,  22 |          Któż was pchnął?~- Wstyd rzec... dziewka... Porwałem Wisza
 9   3,  27 |         związani, nie śmiejąc nic rzec smucili się bardzo. Lękali
10   3,  29 |       pozdrowienie... Ludek kazał rzec wam od siebie dobre słowo
11   3,  30 |         aby mu jako druhowi słowo rzec było wolno.~- Jesteśmy goście
12   3,  Dop| największej sławie (jak to śmiało rzec się godzi), skorzystali