Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |           na guz i pętlę. Nogi miał też suknem i skórą poobkręcane,
  2   1,  1  |             dawało. Na piasku widać też było ślady kopyt koni, które
  3   1,  1  |           uczepił na koniu. Chłopak też ściągnął swój oręż z ziemi,
  4   1,  1  |            bez spoczynku - a słońce też podnosiło się coraz wyżej,
  5   1,  1  |           nie było czasu. Starszemu też trochę krwi pokazało się
  6   1,  1  |         palcami dotknął twarzy i ją też sobie całą okrwawił.~Ujrzawszy
  7   1,  1  |          jego przykładem zwlókł się też do wody... siedli jeść w
  8   1,  1  |             czy niepokoju - chłopak też weń oczy wlepił i zwolnili
  9   1,  1  |             począł mówić - przy tym też jakaś zamiana zrobi się
 10   1,  1  |     bursztynu u nas niewiele. Myśmy też nie zwykli bardzo do rzeczy,
 11   1,  2  |   ręcznikiem szytym zasłanym, chleb też nadkrojony leżał i nóż przy
 12   1,  2  |             ust podnosząc zjadł, co też i obcy uczynił.~Trwało to
 13   1,  2  |         zręcznością. Przez podwórze też, niosąc je, umyślnie zdawał
 14   1,  2  |            już człek niemłody, mnie też ani się wstydzić, ani lękać
 15   1,  2  |          były i grubsze. Pierścieni też miał Hengo do wyboru bogactwo
 16   1,  2  |       prawica silna - zmoże; a doma też tym wiele zrobić potrafi,
 17   1,  2  |        otrzymać pierwszeństwo.~Lice też miała bielsze i mniej opalone,
 18   1,  2  |             spodziewał. Ukazali się też wkrótce oba, jeden dźwigając
 19   1,  2  |             zmarzł na kamień. Skóry też zwierza zabitego zimą włosem
 20   1,  2  |               mruknął Hengo - i nas też niemało...~- A ziemi też
 21   1,  2  |            też niemało...~- A ziemi też dla wszystkich dosyć - dokończył
 22   1,  2  |             wynijść trudno.~- Myśmy też - rzekł Wisz - od was się
 23   1,  2  |        coraz więcej go znoszą.~- My też mamy go od morza i od lądu,
 24   1,  2  |             mięsiwo z krupami. Jaga też zawczasu w cebrzyk drewniany
 25   1,  2  |        głodu nie zaznały. Zwierzęta też, którym bogowie mowę odjęły,
 26   1,  3  |             tego mało... ale... toć też gdzieś, nie opodal kneź
 27   1,  3  |          niejeden bywał, niejednego też może znajdziecie. Kneź ma
 28   1,  3  |     siniejąca w oddaleniu. Jak fale też kołysały się bliższych drzew
 29   1,  3  |          spuścił i słuchał.~I Hengo też w dolinie pochwycił jakiś
 30   1,  3  |           trzymali toporki, zbrojni też w łuki i proce, obwieszeni
 31   1,  3  |       jechał, zobaczyć Wisza, a ten też niezwłocznie pośpieszył
 32   1,  3  |             spotykać. Wyjaśniła się też twarz Wisza, gdy w podwórku
 33   1,  3  |          chciwie żłopać. Towarzysze też jego garnuszkami czerpać
 34   1,  3  |          kadzi z piwem chodzie i on też, milcząc, do niej powrócił.
 35   1,  3  |           śmiechy.~Smerda orzeźwiał też po piwie, ze starą babą
 36   1,  3  |             rozdarł w lesie, a kneź też ubił jednego, trzeba nam
 37   1,  3  |             chce robić, a koło domu też nie lepiej - rzekł do niego -
 38   1,  3  |            konie niemieckie. Niemca też puszczono, nie bardzo się
 39   1,  4  |        Smerda jadąc drzemał - spali też na koniach, choć ciągle
 40   1,  4  |        spodoba lepiej.~I nutę wziął też inną, raźniejszą a ognistszą,
 41   1,  4  |             go ślepiec poczuł. Wnet też ledwie dokończywszy począł
 42   1,  5  |                     ROZDZIAŁ 5~Cała też gromada do koni zraz ruszyła,
 43   1,  5  |      poszedł spełnić rozkazy. Hengo też czekał na nie, nie oddalając
 44   1,  5  |          głodem nie morzył, a u nas też nikt z niego nie umarł,
 45   1,  5  |             ku domostwu.~Hengo miał też czas rozpatrywać się po
 46   1,  5  |    swobodnie w podwórcach, mógł się też w nich rozglądać. Na wstępie
 47   1,  5  |          psami. Psom kneziowskim ci też lepiej.~Jęli tedy wzdychać
 48   1,  5  |         krzyczał nawet... a litości też nie prosił, bo wiedział,
 49   1,  5  |         Niemkini rodem, Niemiec się też plącze niejeden. Młodsze
 50   1,  5  |          się Kos ze śmiechem - albo też towarzysze, bo z wieży nigdy
 51   1,  6  |     śpiewami i wykrzykami.~Wesołość też przechodziła chwilami jakby
 52   1,  6  |          czasem co zuchwalszego, on też, miłościwy pan nasz, niecierpliw
 53   1,  6  |        trzymał na ławie i ciekawość też przykuwała do niej.~W świetlicach
 54   1,  6  |       patrząc... trwoga ogarnęła go też może o samego siebie...
 55   1,  6  |       ruszyć bez dozwolenia. Sambor też, wysunąwszy się zza stołba,
 56   1,  6  |       rannych kilku, z których krew też płynęła, ale miodem upojeni
 57   1,  6  |       ciemnych sukniach, jak by się też na nich wydawały. Ani się
 58   1,  6  |           lub wynagrodzeniu, a kneź też o niej nie zdawał się myśleć.
 59   1,  6  |            wyłupionymi oczyma, jest też kmieci kilkoro... na innych
 60   1,  6  |            śmiał przemówić. Wkrótce też znaleźli się w lesie i tu
 61   1,  6  |         noclegu ich spędziła. Hengo też śpieszył niespokojny, lecz
 62   1,  6  |            odezwał się Hengo - mnie też śpieszno dobyć się z tego
 63   1,  6  |             ja wiele, nie słuchałem też dużo - rzekł po namyśle. -
 64   1,  7  |       plecach łuk i strzały. Stąpał też jak wojak stary, wyprostowany,
 65   1,  7  |      cisnęło się do ręki. Szła Jaga też niespokojna, fartuchem łzy
 66   1,  7  |       weseląc się gościem, stary mu też słał pozdrowienie, a nie
 67   1,  7  |            wesoło - ale się i smucę też,~bo zamiast stare kości
 68   1,  7  |             stawił.~- Zachciało się też i staremu świata zobaczyć
 69   1,  7  |           przed obcym kryły... Izba też, do której weszli, czysta
 70   1,  7  |         pytaniem nie śpieszył. Wisz też zrazu o gospodarstwie mówił
 71   1,  7  |         stołba przylepłe.~- A stołb też pono nie duchy stawiły z
 72   1,  7  |           młodego gospodarza, który też oczów jego szukał. - Trzeba
 73   1,  7  |         druhach i że między naszymi też znajdują się z nimi pobratani;
 74   1,  7  |            nasze zwoływały. Tam nam też stanąć wszystkim i radzić.~
 75   1,  7  |             było dosyć, a do Kupały też nie tak daleko, aby rzecz
 76   1,  7  |       Obsiadło ich dokoła. Młodzież też, czeladź, dwór, stanąwszy
 77   1,  7  |              Dorodny chłop, któremu też oczy ogniem pałały, na zawołanie
 78   1,  7  |        ludzi rozstawiać dokoła. Sam też ujął dzidę z żeleźcem zajmując
 79   1,  7  |            w nich się ukazała, wnet też, rozglądnąwszy się ostrożnie,
 80   1,  7  |   najzręczniejszym był, choć drudzy też czynili, co mogli, aby mu
 81   1,  7  |           sobie nie znalazł, drugim też dać nie potrafię, gdzie
 82   1,  8  |           zagroda Piastuna, którego też i Piastem przez skrócenie
 83   1,  8  |            nie troszczyć. Nie rosły też one w ich rękach. Znano
 84   1,  8  |           czynić należało. W sądach też, jeśli się w mirze lub na
 85   1,  8  |             innych lękano. Ująć się też nie dawał niczym, a najmniej
 86   1,  8  |          słuchał nawet. Nazywano go też hardym, a może i był nim
 87   1,  8  |            co u innych. Godzili się też z sobą we wszystkim, tak
 88   1,  8  |            powrotu obawiano. Ziemba też siedzący na przyzbie nie
 89   1,  8  |            powrotem przybywał. Jego też już na drodze doszła była
 90   1,  9  |           się bezbronnym, co smerdę też ośmielało.~Drwiąco począł
 91   1,  9  |        grożąc, do wieczora. Musiano też naprzeciw nich straż postawić,
 92   1,  9  |            ulatującego w górę.~Była też to chwila, w której odganiać
 93   1,  9  |              żalniku i lesie.~Ludek też zawodził pół śpiewając,
 94   1,  9  |        przybyły Doman i podniósłszy też kubek w górę, głośno zawołał:~-
 95   1,  9  |            ojca utracił... i począł też wołając na pół pieśnią,
 96   1,  9  |           chcę być, bądźcie wy mnie też.~- Zgoda! - odparł Ludek,
 97   1,  9  |            nie mówiąc, jakby za nią też błagała, pochyliła się ściskając
 98   1,  10 |            ludzi obfity. Na Niemców też skinąć stamtąd mogli, aby
 99   1,  11 |          kwitną jak lilije... I jam też je kiedyś miała takie białe
100   2,  12 |        gwałtownie dziewczęta. Zwano też te szały "stadem". Rodzina
101   2,  12 |       stawał, szedł bacznie. Sambor też za nimi wypełznął z krzaków,
102   2,  12 |               parobku!... Tobie się też jej chciało! Gospodarskiej
103   2,  12 |            się z nim działo, oni mu też - jak ich już powracających,
104   2,  12 |         głowie oszczepem, innym się też razy dostały.~Jeszcze spór
105   2,  12 |       krwawą, na koszuli widać było też krwi bryzgi; konia za uzdę
106   2,  13 |     przygoją. Nie trzeba nic.~Chory też dał znak ręką, Bumir zamilkł.~
107   2,  13 |           strojąc z czeladzią. Duży też stadninę począł opatrywać -
108   2,  13 |         omylą się, bo nas jest dużo też, co staniemy za kneziem
109   2,  13 |           pojednają się... kmieciów też dużo jest, co chcą spokojnie
110   2,  13 |        nazad pędzić na łoże. I siły też nie pozwalały bardzo się
111   2,  13 |            pić do syta, czyniła się też potrzebną, jak umiała.~Późno
112   2,  14 |         ostrów, święte było.~Ostrów też z dala się dostrzec dawał,
113   2,  14 |     odznaczały plemiona. Uzbrojenie też nie było równe. Plemiona
114   2,  14 |      misternie w zęby i koła. Wrota też miały słupy drewniane, strojne
115   2,  14 |          wianku kobieta spotkała ją też za chramem i zagadnęła,
116   2,  14 |         chramu ani ognia, bo my się też ważyć możemy na wasz gród
117   2,  15 |            pierwszym podwórcu stali też i czekali ludzie, drudzy
118   2,  15 |            niego nie mogła. Kneź go też lubił, bo mu się jak kot
119   2,  15 |             nie byłby brzydki. Włos też miał krwawoczerwony, ale
120   2,  15 |          nie rzekł i słowa, ludziom też o tym milczeć przykazawszy,
121   2,  15 |            w nim topiąc śmiało - on też nie ustępując im, niezlękniony,
122   2,  15 |           odcinąjąc jeszcze, drudzy też odbijali razy, ale widząc
123   2,  15 |      wywołując po imieniu.~Chwostek też przypadając do niektórych
124   2,  15 |            Kneź i żona pomiarkowali też, iż nie czas było się srożyć,
125   2,  15 |            nie wierzył. Tym mocniej też starała się wmówić w niego,
126   2,  16 |             napastnika. Wieża pełną też była zapasów i czekać mogli
127   2,  16 |       powiedzieć nie umiał. Z grodu też ludzi teraz wysyłać nie
128   2,  16 |             na grodzisku, ze stołba też nic nie widać - kneź trochę
129   2,  16 |           panów stryjów, pozsiadali też z koni i powoli szli ku
130   2,  16 |             Z kolei kazano młodszym też mówić bratankom i odzywali
131   2,  16 |             odzywali się po kolei w też słowa, co ojcowie, nie radząc
132   2,  16 |          jest, szanujemy - a z tobą też na kmieciów nie pójdziem,
133   2,  16 |    rozgadywać coraz śmielej, młodzi też, gdy im się rozwiązały usta,
134   2,  16 |        sprawiać tryzny. Nie czas mu też o tym myśleć było. Zagrzebano
135   2,  17 |            będę, gdzie pomsta.~- My też jej na Chwostyku szukamy -
136   2,  17 |       Wizuna po radę jechali i sami też tu spokojniej na ostrowiu
137   2,  17 |            jestem spokojny i Leszek też!~Miłosz na niego popatrzał.~-
138   2,  17 |          Bumir się nie cofnął.~- Wy też, kneziu, z synowcem trzymać
139   2,  17 |         około chramu, Bumir w końcu też do łodzi poszedł, przeprawił
140   2,  18 |        wielką potęgę, ale wiedziano też, iż bardzo złośliwą nie
141   2,  18 |          Chwostka lękała bardzo. On też niezbyt pewnym wzrokiem
142   2,  18 |            spocznijmy...~Chwost się też z głodu i znużenia ledwie
143   2,  18 |            nie było nikogo. Piastun też przypatrywał mu się, jakby
144   2,  18 |             na skinienie jego siąść też przy nim musiał na ławie.
145   2,  18 |            Chwostek zamilkł.~- Kneź też pewnie przy swoich obstaje -
146   2,  18 |          potrafi się rozeznać. Może też go który z naszych napotka
147   2,  19 |            stroju obcym, z twarzami też nieznanymi, a dziwnym jaśniejącymi
148   2,  19 |             uśmiechnął.~- Czy wiarę też nową - spytał - myślał zaprowadzać?~-
149   2,  19 |        zachodu przynieśli, u siebie też wyznawać zaczęli.~- My nie
150   2,  19 |         odezwał się Piastun - myśmy też już wiele słyszeli... są
151   2,  19 |            porzucili. Jesteścież wy też takimi ludźmi nowymi?~-
152   2,  19 |             się wy przeciw mnie, ja też wyzywam was!~- Ostatnie
153   2,  20 |        kłaść święty znak ognia i on też nigdy położyć nie omieszkiwał,
154   2,  20 |             sparłszy o drzewo.~Tego też dnia na jezioro patrząc
155   2,  20 |          milczenie.~- Wywróciliście też wieżę nad Gopłem i knezia
156   2,  20 |          między ludźmi. Z Winedy je też tu przywożono. Doman miał
157   2,  20 |        zdunie - zawołał - gdybyście też mi dali co zjeść a przenocować?~-
158   2,  20 |            spojrzała na żupana i on też na nią. Raz nawet w uśmiechu
159   2,  20 |       dziwnie brzmiąc smutno.~Dziwa też wyszła i śpiewać poczęła,
160   2,  21 |             wieży na świat i poczuł też spuszczać się na dół do
161   2,  21 |             i dolina niema. Na niej też leżą mroki, żadnego ogniska,
162   2,  21 |           waszych stu stanie.~- Ale też ich stu nie przyjdzie zza
163   2,  21 |             mocniejsi, jutro my być też możemy... Na jednej ziemi
164   2,  21 |           im dla spoczynku. Trzecia też połać dla niewiast i do
165   3,  22 |       Piastunowego dworka, chcąc go też z sobą na naradę powołać.~-
166   3,  22 |             zostało dużo, a naszych też kmieci, witeziów wiele takich,
167   3,  22 |           miano, lecz sprawiedliwym też był, gdy sądzić przyszło.
168   3,  22 |     siedzieli kupą przy sobie, całe też zgromadzenie mirami i rodzinami
169   3,  22 |   najgłośniej szumieli. Na nich się też oczów najwięcej zwracało.~
170   3,  22 |         Myszkom czując, cisnęli się też naprzód.~Ze krwi Leszków
171   3,  22 |         tych koso patrzano. Przybył też milczący stary Miłosz z
172   3,  22 |             wielu innych.~Gromadami też siedziały rody Jaksów, Kaniów,
173   3,  22 |            nie jednego z Kaniów? Ci też oszczepem dobrze władną,
174   3,  22 |      oszczepem dobrze władną, a nam też i możnego trzeba, abyśmy
175   3,  22 |           śmierć ściskał. Dla ludzi też na razie ostry bywał, ale
176   3,  22 |     zaprzęgać i orać nimi. W dybach też u niego różnego stworzenia
177   3,  22 |           zapytał stary.~- No.., ja też... a ja prawo po sobie mam -
178   3,  22 |          brzemieniem, i cieszył się też, iż ubogi był, a nie potrzebował
179   3,  22 |         Myszkowie po swoich, Leszki też i inne rody, zbierając druhów
180   3,  22 |            drużyna, nie chcieli się też dać wyprzedzić, naładowali,
181   3,  22 |        wyglądał uroczyściej. Ludzie też baczniejsi, bo doświadczeńsi,
182   3,  22 |       Morzem Białym - ale wróżbitem też był wielkim i proroczo widział
183   3,  22 |        poczęli z dobrą myślą. Dzień też był dziwnie pogodny i piękny;
184   3,  22 |       puścili wolno... Do Radegasta też niełatwo się dobić... Leży
185   3,  22 |           Na koń! Na koń!~Dosiadali też już koni, chwytając je z
186   3,  22 |         wszystkich, z odleglejszych też osad szły gromadki.~Nie
187   3,  23 |           razem i przekupnie, mieli też u siebie doma, czego dusza
188   3,  23 |         pęta ich poprzerzynała. Oni też mieli na wroga paść i swoim
189   3,  23 |         rozpoczynała okrutna. Jeńcy też z okrzykiem ruszyli zbrojąc
190   3,  23 |           daremnie.~Kaszuby stojący też dalej podnieśli się zrazu,
191   3,  23 |            gotów, że młodzi zajadli też byli i odważni, zatem, jeśliby
192   3,  23 |       Polanów niepokoić będą. Dawał też do zrozumienia, iż zgoda
193   3,  23 |      dopuszczą do władzy. Wyrocznia też chodziła ze swą radą po
194   3,  24 |            hucznym i głośnym, stary też zdun, który córkę za bogatego
195   3,  24 |            gotując wesele. Córka mu też nie dawała pokoju, tak wielu
196   3,  24 |      spijano.~Baranów i koźląt dość też na rzeź naznaczono, a i
197   3,  24 |    nierychło. Stare baby młodym się też na coś przydać mogą. Zaczynić
198   3,  24 |            na drugą nogę, i na rękę też, która kij trzyma, bo to
199   3,  24 |         piękniejsza nie była.~Doman też sześciu drużbów prowadził
200   3,  24 |          zapowiedziano. Stary Mirsz też, choć nie przeciwił się
201   3,  24 |           miała ze szczętem. Bracia też milczeli posępni.~Po cichu
202   3,  24 |        bogów i wróżby. Wtoczyli się też zaraz za młodym do świetlicy
203   3,  24 |           łzy i ta trwoga?...~Doman też pasem się bawił, na ścianę
204   3,  24 |        Zanucono pieśni chmielne, bo też chmiel w głowach panowanie
205   3,  24 |             gościem był miłym. Kupy też tych, co szli na Lednicę,
206   3,  24 |          głośniejsze od nich.~Doman też wypadł z chaty za rękę wiodąc
207   3,  24 |               Za mną, druhy!~Drużby też konie prowadzili i jak kto
208   3,  24 |         wziąć było można i Niemcami też byli otoczeni, rozstępował
209   3,  24 |       siebie jak rodzeni, rodzonymi też byli. Synowie Pepełka Chwościska
210   3,  25 |           zabrzmiało - zbliżyła się też trwożliwie. Wizun zawołał
211   3,  25 |       ratunku, stara Nania pobiegła też ziela zgotować, które by
212   3,  25 |             jakiej na Lednicę.~Nikt też spać się nie kładł do rana -
213   3,  25 |        rozpoczynając rozmowy. Doman też może rad temu, że przybyła,
214   3,  25 | potrzebowali i karmili, a od chramu też coś dawano. Gdy nie było
215   3,  25 |         ciągnęła powoli Jaruha - bo też to kmiecia córa, a dla tych
216   3,  25 |         przelał, podejdzie... A ona też znać się was boi, chodzi
217   3,  25 |            zechciało; ale królewicz też czarownik był jeszcze większy
218   3,  25 |           król wesele, na którym ja też byłam, miód, piwo piłam -
219   3,  26 |         panowało zamieszanie, a oni też sami tak byli utrapieni.~-
220   3,  26 |                Czy wam to wyrocznia też powiedziała jaka, że małego
221   3,  26 |             drugich. Rozżarzyli się też i odgrażać poczęli.~Doman
222   3,  26 |          już był na straży. Piastun też, nie przeciwiąc się, na
223   3,  26 |              Synowie Chwostka mogli też łatwo wpaść w ręce.~
224   3,  27 |        sobie strwożeni nieco.~Stary też patrzał na ich twarze młode,
225   3,  27 |  Niewolniczo posłuszny, niewolniczo też przywiązany był do panów.
226   3,  27 |            do siebie.~Hula, którego też Obrem zwano, stał już z
227   3,  27 |     najemnikami, którzy się na nich też rzucić mogli.~Podwórze zamkowe
228   3,  28 |           Ludek, Wiszów syn, wysłał też z innymi i Niemca swego,
229   3,  28 |          znał je dobrze, u Piastuna też bywał; wyprosił u czeladzi,
230   3,  28 |       łupiestwo zadając. Czynił się też użytecznym tym, że miecze
231   3,  28 |        tylko życia zażywał. Nie był też żonatym, chociaż kobiet
232   3,  28 |        strzymał długo.~Przyjacielem też umiał niekiedy być takim,
233   3,  28 |             krzyknęli. Rzemieślnicy też u nas z kruszcu, co zamyślą,
234   3,  28 |          łusek żelaznych. Opowiadał też dziwy o kobietach jak śnieg
235   3,  28 |            poduszczał próbując, jak też zajdzie daleko. Hengo się
236   3,  28 |            z nimi trzymał i drugich też do tego po cichu nakłaniał,
237   3,  28 |           na głowie je mieli. Dzidy też nosili okute żelazem, niektórzy
238   3,  28 |           szyte we wzory, na samych też odzież misternie szytą,
239   3,  28 |           pięknie objętą i skórznie też ozdobne.~Czemu najwięcej
240   3,  28 |          poprzybijanymi. Na głowach też mieli kneziowskie czapki
241   3,  28 |           obdarzył, a trzeci, chcąc też hojnym być, kubek mu kruszcowy,
242   3,  28 |        zgłosić koniecznie (które mu też należało) i innych na stronę
243   3,  28 |             zaprzeć im drogę, zaraz też nazajutrz i oni wysłać mieli
244   3,  28 |             być groźnym.~Uzbrojenie też, choć proste, lepszym teraz
245   3,  28 |     wszystko patrzeć oczyma~Ujrzano też rzecz osobliwą, iż wojewodami
246   3,  29 |             miejsc swoich. Pomorcom też, choćby się byli może cofnęli
247   3,  29 |              nie do słowa i słuchać też próżnych wyrazów nie lubił,
248   3,  29 |        gdzie się bić miano. I teraz też usta mu się śmiały jak do
249   3,  29 |              wołając: Łado! Pomorcy też posunęli się naprzód z okrzykiem,
250   3,  29 |     zajmowały. Pomorcy coraz żywiej też cofać się zaczynali.~W samym
251   3,  29 |           Ludkiem stał, odezwał się też:~- I mnie byście wzięli,
252   3,  29 |         spoczywajcie tylko...~Wizun też na drzwi wskazywał i wszyscy
253   3,  29 |           mu się wymknęła.~Nie mógł też odejść, bo kołem otaczali
254   3,  30 |           pozdrawiając nikogo. Nikt też ich słowem ni ręką nie witał.
255   3,  30 |           oczyma srogimi, ale Bumir też wzroku nie spuścił. Skinął
256   3,  30 |        siedzieć na swej ziemi i nam też wszystkim, co do ich rodu
257   3,  30 |            ich wyrzekł cały.~Żywili też może jakąś nadzieję, iż
258   3,  30 |             na dworcu założył.~Syna też jedynego, Ziemowita, tak
259   3,  30 |           Domana i Dziwy, które się też wkrótce rozstrzygnęły.~Gdy
260   3,  30 |         dworach rozjechali, a Doman też powrócił do siebie - chodził
261   3,  30 |         cieśli i robotnika. Piastun też dozierał, jak się osada
262   3,  30 |           mu się wielce. Nie wątpił też, iż przybył dla zobaczenia
263   3,  Dop|         przyszłych swych losów.~Nic też trudniejszego, jak podnieść
264   3,  Dop|          panów wymyśliła. Stryjowie też i panowie dopełniwszy tego