Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |       ranił żadnej, zerwały się z krzykiem... zawirowały w powietrzu
 2   1,  6 |       wodne zrywało się z rzeki z krzykiem, unosząc się na dalsze błota.~
 3   1,  9 |        ranie. Wisz posłonił się z krzykiem i padł na ręce syna.~Na
 4   2,  12|          im chłopcy... uciekały z krzykiem, a biada tej, co się pochwycić
 5   2,  15|    rozpuszczonym włosem wbiegła z krzykiem, nóż trzymając w ręku. Pochyliła
 6   2,  17|      matka siedząca przy nim, i z krzykiem narzekać poczęli. Po grodzie
 7   2,  18|         się do niej przybliżył, z krzykiem i przestrachem się porwała.~
 8   2,  18|       przedzierać. Pogoń, zmylona krzykiem, niosła się na ten głos,
 9   2,  21|       drzwi i wpadła biała pani z krzykiem, ze łzami, z radością i
10   2,  21|           powitano urągowiskami i krzykiem.~Ile razy strzała leciała,
11   3,  25| gorączkowym usypiał, budził się z krzykiem i drzemał znowu.~Wizun przychodził,
12   3,  30|      rzuciły się sobie na szyję z krzykiem radości - bratowe cisnęły