Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |     strumienia.~Człowiek wyglądał dziko, włos bujny, poplątany spływał
 2   1,  5 |           w końcu... Rozśmiał się dziko i spojrzał ku domostwu.~
 3   1,  7 |   używając, starzec. Rozśmiał się dziko leżący Miłosz.~- Mnie on
 4   2,  14|      namarszczył tylko i spojrzał dziko na nią.~- Doman rannym być
 5   2,  14|        trwogę.~Ten czerwonolicy z dziko patrzącymi oczyma człowiek,
 6   2,  14| poświęcona.~Chwostek się rozśmiał dziko, przystąpił do starego i
 7   2,  16|           posadzą!~I rozśmiał się dziko, spozierając ku drzwiom,
 8   2,  16|         izbach, wyjąc i świszcząc dziko, aż Chwost obejrzał się,
 9   2,  21|       młodość śmiała i życie, ale dziko jakoś i zwierzęco. Na wojaków
10   3,  23|     dychać było.~I leżąc śpiewali dziko, a wśród pieśni straszne
11   3,  27|      ludzi czując nowych, mruczał dziko. Zdawał się czekać tylko
12   3,  28|          jest.~Tchnął mocno Dobek dziko rzucając oczyma.~- A Niemiec,