Tom,  Rozdzial

  1   1,  1 |            Nie o moją mi strach - rzekł - choć skórznie mam jej
  2   1,  1 |      Pokłon wam, stary Wiszu... - rzekł z konia nie zsiadając podróżny,
  3   1,  1 |         nasze lasy zawędrowali? - rzekł gospodarz.~Rudy powoli z
  4   1,  1 |           i kamienia nie dosyć? - rzekł stary Wisz wzdychając. -
  5   1,  1 |          się.~- Próżna to obawa - rzekł - nikt o napaściach nie
  6   1,  2 |        mój gościniec za gościnę - rzekł podając go pięknej córce
  7   1,  2 |        wam szczęście przyniesie - rzekł Niemiec.~Nie mówiąc nic,
  8   1,  2 |     Niemcem położyła.~- Weź to! - rzekł Wisz - nam się za gościnę
  9   1,  2 |           i przystało.~- Po co? - rzekł gospodarz - chyba, aby mi
 10   1,  2 |         powietrzu.~- Co mi tam! - rzekł - chcieć i brać łatwo, ale
 11   1,  2 |           się począł.~- Naprzód - rzekł - tom ci ja niemal stawił
 12   1,  2 |         milczący.~- Tak ci jest - rzekł - przecie jedni drugich
 13   1,  2 |     wynijść trudno.~- Myśmy też - rzekł Wisz - od was się nauczyli
 14   1,  2 |    pokiwał.~- Jedzcie spokojnie - rzekł - nie zapomną o nim - u
 15   1,  3 |       Wasz ci to kneź, nie obcy - rzekł po chwili - trzeba przecie,
 16   1,  3 |  pochlebiając Hengo.~- A pewnie - rzekł Wisz. - Gdybym nim tu nie
 17   1,  3 |        nie! Próbujcie szczęścia - rzekł. - Z waszych tam już niejeden
 18   1,  3 |         nie spotkaniu.~- Juścić - rzekł - gdyby co złego groziło,
 19   1,  3 |      człek spokojny, nieobcy... - rzekł, nabierając śmiałości trochę,
 20   1,  3 |           woli, miłościwy panie - rzekł szybko Hengo - a gdy na
 21   1,  3 |      razem ze mną przed kneziem - rzekł Hengo - proszę was, w pokoju
 22   1,  3 |        Niemca, głową potrząsnął i rzekł do swoich ludzi:~- Rozwiązać
 23   1,  3 |             Przy takiej zabawie - rzekł Wisz - jakby was ojciec
 24   1,  3 |        drugich kmieci i żupanów - rzekł - kneź was pozdrawia uprzejmie.~
 25   1,  3 |            Pozdrowienie łaskawe - rzekł - ano, na tym nie koniec.
 26   1,  3 |         nam bardzo, bardzo brak - rzekł - jednego ze swoich dać
 27   1,  3 |          to? Na wojnę myślicie? - rzekł Wisz.~- My jej nie wydamy
 28   1,  3 |        sznurze powlokę do grodu - rzekł smerda. - Chociem kmieć
 29   1,  3 |        koło domu też nie lepiej - rzekł do niego - więcej leżysz
 30   1,  3 |         jeden iść za wszystkich - rzekł - na ciebie kolej, Sambor.~
 31   1,  3 |  posiadanie.~- Pójdziesz z nami - rzekł.~Podniósłszy oczy parobczak
 32   1,  3 |           objął za kolana.~- A! - rzekł - iść między obcych, porzucić
 33   1,  3 |           wieczność tam idziesz - rzekł cicho - jak będzie pora,
 34   1,  3 |          Szkoda mi was porzucić - rzekł chłopak - a tęskno będzie. -
 35   1,  4 |           wiem? - po świecie... - rzekł oślepły - z pieśniami idę
 36   1,  4 |           nim.~- Stary Słowanie - rzekł - na noc... zajdźcie do
 37   1,  4 |         dworu? nie moimi nogami - rzekł ślepiec - nogi stare i starte.
 38   1,  4 |             Dawniej... dawniej! - rzekł stary - teraz tam nie ma
 39   1,  4 |     Smerda się rozśmiał.~- Eh-e - rzekł - nie te to czasy!~- Nie
 40   1,  4 |           no, stary... śpiewaj! - rzekł smerda. - Śpiewaj nam! -
 41   1,  4 |       pieśń, od Chorbackich Gór - rzekł - młodsza pieśń, może się
 42   1,  4 |          ja całe państwo zagarnę. Rzekł i młotem w skroń mu ciska,
 43   1,  4 |       smerda.~-- Obcegom poczuł - rzekł trzęsącym głosem Słowan -
 44   1,  5 |         do siebie was przypuści - rzekł mu smerda po cichu - macie
 45   1,  5 |        jesteś?~- Miłościwa pani - rzekł Niemiec oglądając się po
 46   1,  5 |        obu?~- Na me własne oczy - rzekł Niemiec - piękniejszych
 47   1,  5 |             spytał Kos. - Czuję - rzekł Sambor.~- Niewola! Niewola!... -
 48   1,  5 |          toż samo albo i gorzej - rzekł - jeśli w czas rozumu nie
 49   1,  5 |          zapytał.~- Ja nie wiem - rzekł ostrożnie przybylec - pewno
 50   1,  5 |           się przybyły.~- Mocny - rzekł Kos - ale i kamienie się
 51   1,  5 |   liczniejsze od niej po mirach - rzekł cicho - gdyby rozum miały...
 52   1,  6 |          smerda spostrzegłszy to, rzekł doń z uśmiechem:~- Wszystko
 53   1,  6 |           sznurować począł sakwę, rzekł mu porywczo:~- Grafowi powiedzcie,
 54   1,  6 | podsłuchuje.~- Człowiecze dobry - rzekł - bo mi się zda, że złym
 55   1,  6 |       drzwi, jak ruszali, ale nie rzekł już nic. Za wrotami i hacią
 56   1,  6 |           Patrzałeś i słuchałeś - rzekł - co się na grodzie działo...
 57   1,  6 |           jakoś z grodu wrócili - rzekł z uśmiechem - jakże się
 58   1,  6 |          nie słuchałem też dużo - rzekł po namyśle. - Wasz parobek
 59   1,  6 |     spytała. - Milczał jak grób - rzekł stary.~- A mnie szczęśliwa
 60   1,  6 |       piersiami starymi.~- Pora - rzekł - co ma być, to się stanie...
 61   1,  7 |            a gdy stary dokończył, rzekł:~- Hej, hej! dawno bo należało
 62   1,  7 |           ludzkie wywrócić mogą - rzekł Doman.~- Nie mów tak - odezwał
 63   1,  7 |          słowo za rozkaz stanie - rzekł Doman - niech niosą wici -
 64   1,  7 |           dawno go już nie było - rzekł Doman.~- Gdzie? Tam, gdzie
 65   1,  7 |          obeślem wiciami.~- Tak - rzekł Wisz - poślemy dwu po dworach,
 66   1,  7 |          chcecie?~- Rady dobrej - rzekł Wisz.~- Jam jej sobie nie
 67   1,  7 |    okrutniej.~- Kto?~- Chwostek - rzekł, obelżywego tego nazwiska
 68   1,  7 |   skinieniem odprawił.~- Mówcie - rzekł - cóż wy poczynać chcecie?
 69   1,  7 |         znowu na łoże.~- Kneziu - rzekł Wisz - trudna to sprawa,
 70   1,  7 |      Stary milczał długo.~- Nie - rzekł - serce bym mu wyrwał, gdybym
 71   1,  8 |           zastosować. A gdy on co rzekł, nie było już się co sprzeczać
 72   1,  8 |          wśród ogólnego milczenia rzekł swoje, tego potem nie odmienił.
 73   1,  8 |          pozdrowił.~- My do was - rzekł.~- Zawracajmyż do chaty -
 74   1,  8 |           i pod bokiem Chwostka - rzekł - wam więc dużo nie trzeba
 75   1,  8 |           wiecu i trzeba zmiany - rzekł - ale i wiec niełatwy, i
 76   1,  8 |           stanąwszy pośrodku izby rzekł w boki się biorąc:~- Wisz
 77   1,  8 |           drogi znam wszystkich - rzekł Znosek - nawet psy podwórzowe
 78   1,  8 |          się do niego.~- Bracie - rzekł - czas nam myśleć o sobie...
 79   1,  8 |          się do komory.~- Ludek - rzekł Wisz po cichu do syna -
 80   1,  8 |  pośpiechu trzeba.~- Pojadę sam - rzekł syn - wola wasza... kogo
 81   1,  8 |    Musiałem, choćby życie ważąc - rzekł przybyły - musiałem przybyć
 82   1,  9 |       tego, aby mu się pokłonić - rzekł z wolna - alem ja stary,
 83   1,  9 |          zwoływać?~- Ano... ja! - rzekł Wisza spokojnie -- ja...
 84   1,  9 |           chleb pod moim dachem - rzekł - nie życzę wam zła... ustąpcie,
 85   1,  9 |          krew polała... A tobie - rzekł zwracając się z gniewem
 86   1,  9 |         braci.~- Słuchaj, Ludek - rzekł - albo to pora, albo nie,
 87   1,  9 |      mówił łatwo ni wiele, ale co rzekł, to strzymał, choćby krwią
 88   1,  9 |        głowę.~- Domanie, bracie - rzekł - Dziwa męża nie chce znać...
 89   1,  9 |        szarpnął i mruczał.~- O! - rzekł - niejednej się to dziwce
 90   1,  9 |      potrząsał.~- Co ja poradzę - rzekł. - Z bogami i duchami ja
 91   1,  9 |         mógł. Aż gdy liść odpadł, rzekł powoli:~- Dziewce gdybyście
 92   1,  9 |          przykazać jej nie mogę - rzekł Ludek spokojnie.~Domanowi
 93   1,  9 |       mogę, obejść się muszę... - rzekł Ludek zimno. Chłopak się
 94   1,  9 |           Hejże! hej!...~- Słowom rzekł - mruknął Ludek - nie mogę...~-
 95   1,  9 |           ty Domana oczarowała? - rzekł powoli.~- Ja - rumieniąc
 96   1,  10|      zsunął stary.~- Wy z końmi - rzekł - stać tu w pobliżu, paść
 97   1,  10|           zapytał.~- Zabit jest - rzekł Doman - zabit przez ludzi
 98   1,  10|          i my o szyjach naszych - rzekł - co jemu wczoraj, nam jutro.
 99   1,  10|         krzyczeli.~- Lekko rzec - rzekł inny - a niełatwo tego dokazać.
100   1,  10|          ścierpieć.~- Nieprawda - rzekł Boimir - cierpieliśmy, obraliśmy
101   1,  10|         jeden drugiego potrącił i rzekł:~Zyrun! patrz ino na stary
102   1,  10|              Toś i ty, Słowanie - rzekł mu jeden - Chwościka pokochał...
103   1,  10|      kubek w ręce.~- Po staremu - rzekł - pierwsze się bogom należy,
104   1,  11|         tego oka nic nie będzie - rzekł.~- Darmo o nim i nie myśl,
105   2,  12|          się do niej.~- Siostro - rzekł - chodźcie wy razem w parze,
106   2,  12|       starej zrobiło.~- Jaruho! - rzekł - choćbym ci się podnieść
107   2,  12|       Domanowe braty nie darują - rzekł - krew trzeba będzie dać
108   2,  13|         była prawie.~- Nie wiem - rzekł ostrożnie parobczak, chociaż
109   2,  13|      Zamilkł.~- Wywołajcie babę - rzekł po namyśle. - Spytamy jej,
110   2,  13|          Słuchaj, stara wiedźmo - rzekł odwracając się ku niej przybyły -
111   2,  13|         stał nad nim.~- Widzisz - rzekł - z koniam padł i na mieczyku
112   2,  13|         musisz.~- Wyliżę się... - rzekł Doman - a nie chcę, abyście
113   2,  13|           mrucząc.~- Źle z nami - rzekł Myszko - źle z nami, Domanie.
114   2,  13|       sobie...~- Pierwsza rzecz - rzekł Doman - tych się zbyć, co
115   2,  13|         Dużym.~- Zabłąkałem się - rzekł Bumir - dacie mi spocząć
116   2,  13|   Zabłądziłem, dacie mi spocząć - rzekł siadając na ławie.~Doman
117   2,  13|           Sadło moi ludzie mają - rzekł - które najsroższe rany
118   2,  13|     słuchał.~- Zginiemy wszyscy - rzekł cicho Bumir - knezia pogniewali,
119   2,  13|           rana tu stać nie mogę - rzekł mu niecierpliwie - Doman
120   2,  14|           Domanl - ręce załamując rzekł stary - ja go nosiłem małym
121   2,  14|         długo, myślał.~- Zostań - rzekł w końcu - aleś ty dla nas
122   2,  14|        Dziwie, pochylił ku niej i rzekł cicho:~- Kneź to jest miłościwy...
123   2,  14| Uspokójcie się, miłościwy panie - rzekł - kto chce wróżby, musi
124   2,  14|   niemiecka.~- Miłościwy kneziu - rzekł mu - ja tu do chramu przyszedłem,
125   2,  15|   przychodzą.~- Miłościwy panie - rzekł Hadon z pokorą. - Ślepy
126   2,  15|           mieć, aby gród ukąsić - rzekł - niechby je sobie na murze
127   2,  15|          swej na Lednicy kneź nie rzekł i słowa, ludziom też o tym
128   2,  15|          wszystko, co słyszałem - rzekł uwolniony - powiem. Więcej
129   2,  16|        wezmą mnie tu, psy syny! - rzekł w duchu i powrócił znowu
130   2,  16|        drgało gorące.~- Miłoszu - rzekł stary - po radę przybyliśmy
131   2,  16|         się tam dzieje, co chce - rzekł Miłosz - jedźcie lub nie,
132   2,  16|    Jeszcze do tego nie przyszło - rzekł - aby się pan ze sługi targował.
133   2,  16|            kiedy o radę pytacie - rzekł. - Wyście dla ludzi srogimi
134   2,  16|         ani z tobą nie będziemy - rzekł spokojnie. - Z kmieciami
135   2,  16|           popatrzał na żonę i nie rzekł już nic.~Starym miodem rozgrzani
136   2,  16|        zaczęto zaglądać.~- Hej! - rzekł stary Mściwój stawiąc kubek -
137   2,  17|          do niego.~- Wy, kneziu - rzekł z cicha - nie myślicie pewnie
138   2,  17|        nam nie trzeba!~- Owszem - rzekł Bumir - kiedy sami rozumu
139   2,  17|          gdy się stało milczenie, rzekł Miłosz, wciąż zapatrzony
140   2,  17|       twoim nam dowodzić należy - rzekł ktoś z tłumu na Myszka wskazując -
141   2,  17|         sobie patrzali.~- Zgoda - rzekł ten, którego już Krwawą
142   2,  17| potrząsnął.~- Będzie na to czas - rzekł krótko i stanowczo - ja
143   2,  17|      swych braci.~- Ich to krew - rzekł wskazując na knezia - ja
144   2,  17|             Nie pytam was o nic - rzekł - wiem, że mi nie powiecie,
145   2,  17|         tylko chcemy spokojnie...~Rzekł i zawrócił się z wolna,
146   2,  17|         te ja po jednej wyłapię - rzekł cicho - i będzie cicho.
147   2,  18|         prócz wody w bukłaku... - rzekł smerda.~- Wody?... miałżeś
148   2,  18|             A złego nie ma nic? - rzekł smerda cicho - kneź tu stoi
149   2,  18|         Jaruha, miłościwy panie - rzekł. - Wiedźma jest, ale ona
150   2,  18|      oczyma. - Jakaż zwierzyna? - rzekł kneź.~- Tam Myszy siedzą,
151   2,  18|            Chata o kilka kroków - rzekł - ubogi człek gościnny,
152   2,  18|        Kto wy kolwiek jesteście - rzekł - jak skoro w imię starego
153   2,  18|        długo.~- Jeśli jaki jest - rzekł - myśmy nie winni. - Mówią,
154   2,  18|     więźniów wypuścić.~- Idźcie - rzekł - niebezpieczeństwo minęło!~-
155   2,  18|       winienem wam wiele.~- Nie - rzekł Piastun - prawo nasze kazało
156   2,  18|      zawołał.~- Miłościwy panie - rzekł Piastun - jak miry pójdą
157   2,  19|           Miłościwie was proszę - rzekł - wnijdźcie i odpoczywajcie.
158   2,  19|     pozdrowieni pod tą strzechą - rzekł - przychodzicie właśnie,
159   2,  19| zapewniono.~- Słyszeliśmy o was - rzekł - i nie z jednych ust, ale
160   2,  19|       chcemy.~- Dobrze czynicie - rzekł gość - ale nie wszystko
161   2,  19|           Wiele z Niemiec idzie - rzekł - ale przez Niemcy tylko
162   2,  19|           jednego na świat cały - rzekł powoli gość - Boga, który
163   2,  19|         myśmy niegdyś wyznawali - rzekł - jednego i najwyższego,
164   2,  19|         ku niemu Niemcy za Łabą - rzekł chłodno - a my z nimi jednego
165   2,  19|        nieprzyjaciółmi naszymi? - rzekł gospodarz.~- Nie, gdyż oni
166   2,  19|       więc i Niemca?~- Tak jest - rzekł gość - ale bronić się od
167   2,  19|       gospodarza; rękę podniósł i rzekł ponurym głosem: - Oni nam
168   2,  19|          Chciwi są ziemi i łupu - rzekł - wypychają nas i niszczą
169   2,  19|          Nie chcemy tego czynić - rzekł Piastun - wybierzemy innego,
170   2,  19|     gościom.~Widziałem znak ten - rzekł - wiem, że go czczą ludzie
171   2,  19|          stary.~- Stało się tak - rzekł gość - działy się i inne
172   2,  19|            Nie. To wici ogniste - rzekł Piastun - to zapowiedź wojny...
173   2,  19|     smutnie.~- Nie lękajcie się - rzekł Piastun - obcemu się u nas
174   2,  19|  uśmiechnął się ochoczo młodszy i rzekł: - Stanie się po woli waszej...~
175   2,  19|        zafrasował się nieco, lecz rzekł w duchu, iż gości ostatkiem
176   2,  19|    gniazdo Pepełków rozniesiemy - rzekł Myszko Krwawa Szyja na stołb
177   2,  20|      czekać, aż co powiedział - a rzekł wreszcie co, to tak krótkim
178   2,  20|         jezioro.~- Jestem Doman - rzekł. Stary się nań popatrzał.~-
179   2,  20|        się nie ostoją!~- Pewnie - rzekł Doman. - Jednego wypędzim,
180   2,  20|          bym u was misek wziął! - rzekł kmieć.~- Ja tego nie potrzebuję,
181   2,  20|           Postawcie to ode mnie - rzekł i głową skinąwszy siadł
182   2,  20|       Domana.~- Nie obawiaj się - rzekł - nie uczynię nic złego,
183   2,  20|           dawniej była.~- Dziwo - rzekł - życie to takie jak śmierć,
184   2,  20|      ramionami ruszył.~- Dziwo! - rzekł - gdzieżbym ja was chciał
185   2,  20|              Szkoda by was było - rzekł Doman śmiejąc się - nie!
186   2,  20|          A! przeklęta wilczyca! - rzekł stary ściskając go - tyle
187   2,  20|         szukasz?~- Widziałem ją - rzekł chłopak - mówiłem z nią,
188   2,  20|            Spróbujże wziąć inną - rzekł - zobaczysz. Młodość ma
189   2,  20|     przenocować?~- Jak odmówić? - rzekł stary. - Choćbyś kmieciem
190   2,  20|            Ty, dzierlatko jakaś - rzekł surowo - co ty oczyma strzelasz
191   2,  20|           skwar jechać nie chce - rzekł chmurno.~- Poczekajcie do
192   2,  20|       wiem, jak się przywlokłem - rzekł Doman. - Gdzieżeś nocował?~-
193   2,  20|        nie trzeba, siano lepsze - rzekł stary - a do chaty chodźcie. -
194   2,  20|         ku niemu.~- Ojcze stary - rzekł - gdybyście mi swatów nie
195   2,  21|    Stęskniło się za światem żyć - rzekł starszy - dziad pozwolił
196   2,  21|           z chrustu zapalili... - rzekł kneź i śmiać się począł.
197   2,  21|         spuścił głowę, odstąpił i rzekł:~- Dziej się, co chce!~Kneźna
198   2,  21|      służy zgliszcze jego domu! - rzekł Myszko.~Zwołano wnet pachołków,
199   2,  21|      ludzi nie tracąc na próżno - rzekł Krwawa Szyja. - Położym
200   2,  21|           z kneziowskiego dworu - rzekł powoli - a gdzież Pepełek?~
201   2,  21|         panować nam nie chcieli - rzekł Myszko. - Cóż to? Stara
202   2,  21|             Ano, nie z waszych! - rzekł Myszko - nie z tego rodu,
203   2,  21|   myślicie? - zapytał.~- Nie... - rzekł sucho Myszko Krwawa Szyja -
204   2,  21|        nie pomścili się za nich - rzekł. - Naówczas winny i niewinny
205   2,  21|          to oszczepów nie mamy? - rzekł młodszy, którego zwano Białym. -
206   2,  21|          i wy wszyscy Leszkowie - rzekł - chcecie pokoju, siedźcież
207   2,  21|       wrogom!~- Mir wam dajemy! - rzekł Krwawa Szyja. - Czego więcej
208   2,  21|        śmiać począł.~- A dobrze - rzekł - byle nam oddał tych, co
209   2,  21|        rady Chwostka albo mojej - rzekł - czyja lepsza, do woli.
210   2,  21|       milczał i syczał.~- Byłem - rzekł w końcu niewyraźnie, bo
211   2,  21|          Już im głód doskwiera! - rzekł Myszko Krwawa Szyja - ano,
212   3,  22|     rozumu potrzeba, miły ojcze - rzekł - bo się u nas nie na pogodę,
213   3,  22|            Pytano o niego. Ścibor rzekł: - Do pszczół poszedł...~
214   3,  22|    starzec po wąsach i brodzie, a rzekł krótko, brwi namarszczywszy:~-
215   3,  22| naradzając się.~- Myszka wybrać - rzekł jeden z ich drużyny - Myszka
216   3,  22|       ojca.~- Wieści już chodzą - rzekł - że o losie Chwościska
217   3,  22|         nimi.~- Ojcze Piastunie - rzekł - woleliście wy do pszczół
218   3,  22|        bywało.~- Widzisz, Dobek - rzekł Piastun spokojnie - żem
219   3,  22|           krwi mi siła upłynęło - rzekł Doman. - Któż was pchnął?~-
220   3,  22|           lizać musiał...~Piastun rzekł:~- Znajdziecie drugą.~-
221   3,  22|         ty na wiec czy z wiecu? - rzekł szydersko Dobek - może byś
222   3,  22|      niesiecie?~- Wiadro próżne - rzekł z goryczą Krwawa Szyja -
223   3,  22|           ja prawo po sobie mam - rzekł Myszko - któż Chwosta przemierzłego
224   3,  22|         albo Kanie?...~- Pewnie - rzekł cicho Piastun - ale cóż
225   3,  22|      wiecie, ale wiec szanujcie - rzekł po chwili. - Co się stało
226   3,  22|        Światowida... Światowid mi rzekł: - Wybierzcie małego. Trygłow
227   3,  25|         no chorobę, sił nabierz - rzekł Wizun - potem na koń wszyscy
228   3,  25|         przewiązać! - rozkazująco rzekł stary - nie czyja to sprawa,
229   3,  25|          Dziewka się ciebie boi - rzekł Wizun - a ty, niepoczciwy,
230   3,  25|         do żywota na stare zęby - rzekł chłopak.~- Tsyt! ja już
231   3,  25|         serce mu się zagotowało i rzekł sobie:~- Bym i życie postradał,
232   3,  26|           nie możecie?...~- Tym - rzekł Ścibor - iż każdy z nas
233   3,  26|         możniejsi się nie godzą - rzekł - jedni drugim zazdroszcząc
234   3,  26|     gospodarza.~- Radem gościom - rzekł do nich wesoło - chodźcie
235   3,  26|        gromady zadośćuczynił. Nie rzekł już nic, tylko:~- Pójdę
236   3,  26|         się doń cisnęli wszyscy - rzekł:~- Widzieliście sami, że
237   3,  26|       kneziem Piastuna, Ścibor mu rzekł kłaniając się do kolan:~-
238   3,  26|          knezia przystał.~- Nie - rzekł Piastun - miejsce to jest
239   3,  26|          miłościwa - podnosząc ją rzekł stary - gotuj co masz najlepszego,
240   3,  28|           Kmieć kmieciowi równy - rzekł - jeśli mogli go wybrać,
241   3,  28|      Działo się zaprawdę ze mną - rzekł Dobek - co trudno z dala
242   3,  29|        gdy się przy czym uparł, a rzekł, iż tak być ma, nie cofnął
243   3,  29|          Gdy kołem obiegły głosy, rzekł w ostatku:~- Dwu z wojewodów
244   3,  29|       byli.~- Ja bym rad jechał - rzekł brat Ludek - ale mnie serce
245   3,  29|       ogniska domowego.~Dobek nie rzekł nic, wzięto go na ręce i
246   3,  29|           go do źródła świętego - rzekł starzec - woda go sama uleczy,
247   3,  29|       spytała.~- O was i o mnie - rzekł chłopak. - Co by to było,
248   3,  29|       Stary milczał i wyczekawszy rzekł ponuro:~- Źli ludzie źle
249   3,  29|             Tobie pora powracać - rzekł - nie czas baśnie prawić.
250   3,  30|        stolica, tam gród... takom rzekł, tak się stanie.~Ano jeszcze
251   3,  30|          przodzie.~- Znacie nas - rzekł. - Leszki jesteśmy, dawni
252   3,  30|         Mówcie, z czym idziecie - rzekł kneź.~- Pokój niesiemy i
253   3,  30|         nas z obcymi najeżdżają - rzekł Piastun. - Poczęli sobie
254   3,  30|         nieśli?~- Przyjdą i oni - rzekł prędko Bumir.~- Niech przyjdą
255   3,  30|        przy świadkach. - Idźcie - rzekł - i przywiedźcie ich.~Z
256   3,  30|   wojewodom.~- Widzieliście ich - rzekł - zgodę nam przynoszą, radźcie,
257   3,  30|         chcieli niż on poczynać - rzekł jednak spokojnie:~- Wstrzymamy
258   3,  30|   rozkazów do wystąpienia w pole, rzekł im krótko i spokojnie, że
259   3,  30|   Jesteśmy goście i przychodnie - rzekł - ale w waszej mowie wspólna
260   3,  30|      skłaniali do przejednania.~I rzekł Bolko Czarny pierwszy:~-
261   3,  30|  Natenczas wstał z kmiecia kneź i rzekł:~- Idźmy więc do jeziora
262   3,  30|       czym przybywał.~- Starego - rzekł - gdy powróci, zabawiajcie,
263   3,  30|           się rychlej zamknęła! - rzekł Domen. Dziwa oczy spuściła
264   3,  30|           wrót.~- Ludku, bracie - rzekł. - Siostrę wam odwożę, los