Tom,  Rozdzial

 1   1,  7 |       ręce łamać. Mów, Domanie!~Domanowi lice płonęło, wargi się
 2   1,  7 |         się oczy nawet wesołemu Domanowi. Przebrało się w końcu i
 3   1,  9 |          rzekł Ludek spokojnie.~Domanowi twarz się marszczyła i oczy
 4   2,  12|       idźcie daleko w las... Ja Domanowi nie wierzę... W noc Kupałową
 5   2,  13|    różnych fortelów się ucieka. Domanowi przyszło na myśl, aby się
 6   2,  20|     kilka drobnych, które oddał Domanowi.~Znano już naówczas u Polan
 7   2,  20|         nalała i sama go podała Domanowi patrząc mu w oczy. Przyjął
 8   3,  23|  ciągnąć miano. Ludkowi tylko i Domanowi zdano jeńców pomorskich,
 9   3,  25|   chramu.~Wizun w twarz patrzał Domanowi - oba niemym wzrokiem niby
10   3,  25|        zaczęła się przypatrywać Domanowi, którego bladą twarz oblał
11   3,  30|   płakała, ale się nie wyrywała Domanowi; upadła na dno łodzi osłaniając
12   3,  30| Spojrzeniem cichym podziękowała Domanowi.~Ranek był jesienny, chłodny,