Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |      ubrane. Gdzieniegdzie zwalona burzą kłoda, na pół przegniła,
 2   1,  5 |               Kmiecie od dawna się burzą, ale już ich wielu nie stało.
 3   1,  6 | wystraszona. W izbach kneziowskich burza jakaś szalała... stuk, łomot,
 4   1,  6 |            nade dniem nadciągająca burza z piorunami i ulewą z noclegu
 5   2,  13|              Kmiecie, braty nasze, burzą się i złego piwa nawarzą.~
 6   2,  14|  nieprzejrzaną, wlokąc ją za sobą.~Burza nie dała kneziowi siąść
 7   2,  14|       panie - odezwał się smerda - burza się przewaliła, jezioro
 8   2,  15|          ponad lasami przeciągnęła burza z hukiem i trzaskiem i poszła.
 9   2,  18|              Mówią, że się kmiecie burzą?~- Przy swych prawach stoją -
10   2,  20|           jedli cicho. Nad wieczór burza się z wichrem zerwała straszna.
11   2,  21|          Po mirach wszędzie chodzi burza, na gród się ludzie gotują...~
12   3,  22|     przeciwnego końca, zerwała się burza i odskoczyła połowa, ani