Tom,  Rozdzial

 1   2,  17|  czeladź potrutych wiązała, Żuła, który starostą był przy
 2   2,  17|  ale go pochwycić nie mogły Żuła nogami i oburącz gnał przestraszone
 3   2,  17|   próżno dalej pędzić było. Żuła wprost biegł do grodu Miłosza,
 4   2,  17|     swojego rodu. Po drodze Żuła gnając spotkał w lesie kmieci,
 5   2,  17|      co się na zamku stało.~Żuła pędził, co koń sił miał,
 6   2,  17|    do bramy bić i krzyczeć. Żuła stał u wrót. Puszczono go
 7   2,  17| ziemię padł na nią znowu, a Żuła jęcząc mówił:~- Ledwie z
 8   2,  17|    dzień drugi w milczeniu. Żuła się domyślił już, że na
 9   2,  17|   się na wybrzeżu.~Miłosz z Żułą zsiedli ze swoich i poczęli
10   2,  17|   ich nie chciał. Próżno go Żuła parę razy kopnął nogą. Sam
11   3,  22|    Najsędziwszy wiekiem był Żuła z rodu Jaksów, kmieć bogaty,