Tom,  Rozdzial

 1   1,  3  |       zastali, moglibyście i na wieki w lesie pozostać, a nigdy
 2   1,  8  |       kneź do stołba i zgodę na wieki zapijemy!~Słuchali wszyscy
 3   1,  9  |       dzieci swoje, jakby je na wieki żegnała. Nie mówiła nic -
 4   1,  10 |         otwierał. Niegdyś przed wieki, gdy narody wędrując pierwszy
 5   2,  12 |       dziewczę -żegnaj ty mi na wieki! Ja muszę iść, porzucić
 6   2,  14 |         twarzami, jakie im dały wieki, jedne nie opodal od drugich,
 7   2,  19 |      bujnie, bo u nas już przed wieki te prawdy niegdyś królowały
 8   2,  20 |       przynieśli zdunowie przed wieki.~Doma u niego syn był starszy,
 9   3,  26 |       Niechaj tu stołb pusty na wieki zostanie świadcząc, jak
10   3,  Dop|    znający żelaza, przez długie wieki zdradzają w sobie swe pochodzenie,
11   3,  Dop| pięknych, na które się składały wieki, i wartość artystyczna tego