Tom,  Rozdzial

  504   2,  14 |                 i Odry, Bużanie od Buga, Chorbaci nawet i niezliczone naówczas
  505   1,  4  |                     Dłuższa to pieśń, od Chorbackich Gór - rzekł - młodsza pieśń,
  506   1,  10 |             Łużyczan, u Dulebów, Wilków, Chorbatów, Serbów, Mazów, aż do Dunaju
  507   1,  4  |           huczącego do Białego Morza, od Chorbatych Gór wierzchów aż do lasów
  508   2,  13 |                   Namarszczyło się czoło choremu. - Cóż to się dzieje? -
  509   1,  11 |             korzonków. Baba się znała na chorobach i lekach, zamawiała, odczyniała,
  510   2,  12 |                  dała się słyszeć druga. Chóry dalekie odpowiadały sobie.
  511   1,  2  |                   pierzchnęły wszystkie, chowając się, gdzie która mogła.
  512   3,  30 |                 jedynego, Ziemowita, tak chował ojciec, aby obyczaju ziemiańskiego
  513   2,  20 |                 lazło lub się za pazuchę chowało.~Czasem, gdy staremu przyszła
  514   2,  21 |              brzegów ściągano do grodu i chowano w okopie. Ruch na zamku
  515   3,  28 |              wielkie i w środku jasne... Chramy boże wyniosłe i złociste.
  516   2,  15 |             stało, spał na ławie leżąc i chrapał straszliwie.~
  517   1,  1  |               głowę, powietrza pociągnął chrapami - zadumał się, potarł rogami
  518   1,  6  |               głowę, usnął snem twardym, chrapanie słychać było ciężkie, a
  519   1,  6  |                 gardła mu się dobył głos chrapliwy... i trupa już ciągnęli
  520   1,  1  |                  nastawiły uszy, rozdęły chrapy, zaczęły niecierpliwie nogami
  521   2,  19 |                  wytwornego oręża, który Chrobaci nasyłali, ani kruszcowych
  522   3,  Dop|            później połączonych dzielnic, chrobackiej i lechickiej.~Zazdrosny
  523   3,  Dop|                  występuje znowu nie już chrobacko-czeska, ale lechicka powieść, niemniej
  524   1,  2  |                 Ostrowiu, i z Serby, i z Chrobaty, i Morawiany, i aż do Dunaju...
  525   3,  Dop|         odstraszenia ich ogniska. Popiel chroni się na statku wśród jeziora,
  526   3,  23 |                ze dworów i chat zbiegli, chroniąc się przed nieprzyjacielem
  527   3,  Dop|        Usiłowanie połączenia ich z jakąś chronologią, z dziejami pewniejszymi
  528   1,  10 |                Znosek.~Drapanie się mimo chropawej dębu powierzchni prędkim
  529   1,  1  |              opędzić, gdy starszego głos chropawy, w mowie dziwnej, obcej,
  530   1,  6  |                  kmiece, począł krzyczeć chropawym głosem:~- On nie winien!...
  531   1,  8  |                Stała ona teraz otworem i chruściane jej ściany półprzezroczyste
  532   1,  6  |                 czas prześliznąć się pod chruścianymi ścianami szop do koni i
  533   3,  25 |                  pieśni, śpiewać zaczęła chrypliwym głosem:~Oj - chodzę ja chodzę~
  534   1,  6  |               którymi miód pito... głosy chrypły... Po długim milczeniu i
  535   2,  19 |         ojcowskim, Syna i Ducha Świętego chrzczę go imieniem Ziemowita. Niechaj
  536   2,  19 |                 dowiedzieć.~Nie była już chrześcijańska wiara zupełnie obcą w Lechii,
  537   3,  27 |                 wtoczył się na podwórze. Chrzęst wrót, które cisnąc się złamano,
  538   1,  7  |               łosiów i jeleni z ogromnym chrzęstem pierzchały przed nimi. Gęste
  539   1,  4  |                 się jeży, świecą tarcze, chrzęszczą bronie. Przyszły posły,
  540   1,  2  |              Wtem Hengo zdjął z ławy dwa chrzęszczące naramienniki i podniósł
  541   2,  12 |                 chmury, do życia obudzaj chuć, tyś życia dawca, boże Kupało,
  542   2,  20 |              zobaczysz. Młodość ma takie chuci, ale one wystygają prędko.
  543   1,  1  |                  w milczeniu... Konie na chudej trawie leniwie się pasły...~
  544   1,  8  |                rozzuwać, pytając o dom i chudobę. Nadszedł zbudzony syn starszy
  545   2,  12 |               się ku zagrodzie i powiała chustką białą, płacz i jęk dał się
  546   3,  28 |                ochotę w miejscu go ubić, chwalił młodych panów, iż gładcy
  547   1,  6  |               który noc całą pod tynem w chwaście przejęczał. - On... on!
  548   3,  26 |           niecnota ginie marnie... niech chwastem zarasta plugawe śmietnisko.~
  549   2,  15 |                  zniszczy tych plugawych chwastów! Uśmiechnęła się blada pani.~-
  550   3,  26 |               stanowiły, porosłe gęstymi chwasty i puszczającymi się na próchnie
  551   3,  28 |                podróżą, bo się na nogach chwiał stojąc.~- Dobek! - spojrzawszy
  552   1,  1  |               których tylko wierzchy się chwiały... Kilka kaczek zerwało
  553   1,  10 |                weszli na uroczysko i pod chwiejącą się szopę. Tu, nic nie mówiąc,
  554   1,  4  |               cała i gród z stołbami się chwieje. W smoku palą się wnętrzności,
  555   2,  16 |                 się!~Młodsi rzucali się, chwieli i padali w boleściach, jedni
  556   3,  30 |                 stanowczych zjawiali się chwilach, zbliżając się z poszanowaniem
  557   1,  9  |          niespodzianie, popłoch rzucając chwilowy na gromadkę obrońców.~Trwoga
  558   3,  Dop|                 osłabieniem, abdykacją i chwilowym obłędem.~W całej walce Słowiańszczyzny,
  559   1,  10 |              Słowanie - rzekł mu jeden - Chwościka pokochał... Starzec nastawił
  560   3,  28 |                   Prawił o dworze teścia Chwościkowego, jaki on piękny był, ilu
  561   2,  18 |                 łatwo, że ich opasywano. Chwostowi twarz poczerwieniała i pobladła;
  562   1,  8  |              zbywać - odrzekł - ale tego Chwosty tylko na innego zamienić...
  563   2,  17 |               aby nam nie śmierdział ten Chwostykowy niewolnik!~Kupa się ruszyła
  564   2,  17 |                  pomsta.~- My też jej na Chwostyku szukamy - począł Ścibor -
  565   2,  20 |                  odparł stary - jak mróz chwyci, będzie sucho. Doman został.
  566   2,  12 |                pogoń za sobą, silne ręce chwyciły go z tyłu. Wyrwał się i
  567   3,  24 |                 pyta, a za serce wnet go chwyta... o lubczyku, dobre ziele,
  568   1,  3  |              górze. Głuchy szum zaledwie chwytało ucho... W dwóch tylko miejscach
  569   1,  3  |                 dalej, gdy ucho jego, do chwytania i rozumienia najmniejszego
  570   2,  18 |              Głubiem. a na nim nigdy nie chybiły łowy kneziowskie. Trzeba
  571   3,  29 |               się już dawno ku zachodowi chyliło, wrzawa i bój trwał jeszcze,
  572   1,  10 |                  szopa, której słupy się chyliły w różne strony.~W ścianach
  573   2,  21 |         odpędzała. Słano ludzi na zwiady chyłkiem i co godzina wracali.~-
  574   3,  28 |                  mnie samego nie popsuł. Chytra gadzina chciała mnie dla
  575   2,  15 |                siłę masz, a gdzie trzeba chytro podejść i gładko wziąć,
  576   2,  15 |                 znalazłszy w nim rozum i chytrość, na których się poznać umiała.
  577   3,  28 |                  dobić do nich? - spytał chytry bobek.~- Gdyby tylko miłość
  578   1,  3  |       nieszczęście?~Hengo uśmiechnął się chytrze, głową potrząsając.~- Nie
  579   3,  22 |                niczym, a w potrzebie tym chytrzejszy, że się porywczym wydawał.
  580   2,  21 |             jutro.~Suche dwory i budynki chyżo objęły płomienie. Jeszcze
  581   3,  Dop|         pierwszego wejrzenia na cały ich ciąg przekonać łatwo, nader nieforemnie
  582   2,  12 |                  najkrótsza, były jednym ciągiem wesela, śpiewu, skoków i
  583   3,  26 |             pełna trosk i niewoli służba ciągła rozpoczynała. Łzy jej z
  584   2,  18 |                 Siedzieli przyczajeni, w ciągłej obawie, czy ich ludzie rozbiegłszy
  585   1,  6  |                dziką, a ponad tym śmiech ciągły.~Nagle Hengo, wychyliwszy
  586   3,  27 |               wyszedłszy, ujrzała z lasu ciągnący oddział silny, który się
  587   2,  15 |               Stary wie, co on znaczy... ciągnąłem długo... dziś... tak lepiej,
  588   3,  28 |                brzask kazano dać znać do ciągnięcia w cichości ku jezioru, ku
  589   2,  21 |              chcecie ze swoim rodem, nie ciągniemy was za szyję... ano, nie
  590   3,  28 |               nie przeszkadzając sobie w ciągnieniu i pastwiskach, a nie pustosząc
  591   3,  28 |               domu, weźmijcie dowództwo, ciągnijcie z ludźmi na wyprawę przeciw
  592   3,  29 |          wzgórzów pochyłości okryte były ciałami, a gdy mrok padł, nie stało
  593   2,  21 |               dodał drugi.~- Niechże tym ciałom za grobowy stos służy zgliszcze
  594   1,  8  |                Syna mi na grodzie ubito. Ciałośmy ledwie odzyskali, aby je
  595   2,  17 |         przypomniał częstowanie stryjów, ciarki mu poszły po skórze. Odmówić
  596   1,  5  |                  nim nareszcie pod wrota ciasne przybyli, poznano smerdę
  597   2,  21 |             wieżę naówczas był wszedł do ciasnego jej wnętrza, przestraszyć
  598   2,  15 |                 wąskie okno oświecało.~W ciasnej, wilgotnej tej dziurze,
  599   3,  29 |              wzgórza, ściskały ich coraz ciaśniej. Droga swobodna ku lasom
  600   3,  24 |           rzucając z nim razem kokotki z ciasta urobione, ptaszki poświęcone
  601   1,  10 |                na sztych nie wydali... Z cichego szmeru rodził się swar i
  602   1,  5  |                zbiegły po twarzy bladej.~Cichsza zaczęła się długa rozmowa,
  603   2,  15 |                  był na moście grodowym, cichymi kroki poszła zobaczyć, co
  604   2,  13 |                 ziół, z garnuszka nalała cieczy jakiejś i kazawszy z głową
  605   1,  10 |              znowu spojrzał w górę, krew ciekącą ocierając rękawem. Pokaleczona
  606   3,  29 |               wzgórza.~Wyschły strumień, ciekący w dolinie resztką wody,
  607   2,  13 |               obwiązaną płachtą, z okiem ciekącym karzeł wsunął się do izby
  608   2,  20 |                stały wielkie, ze strzech ciekło, strumienie wezbrane biegły
  609   2,  14 |            wichrem wieczora, jak ogromne cielsko smoka przewalając się po
  610   2,  14 |                się musiała po wschodach. Ciemniej tu było, bo drzewa i opasanie
  611   1,  1  |             uciekała. Widać było ostatki cieniów i mroków roztapiające się
  612   2,  20 |              Wyrosłe było wysoko i dosyć cieniste, a u spodu pień mu się spękał
  613   1,  6  |                 złote listki i kwiaty, z cienkich blaszek wyrabiane, którymi
  614   1,  1  |                  białej wyrobione ostrze cienkie, na którego końcu widać
  615   2,  21 |              kraju. Suknie mieli z sukna cienkiego i inaczej szyte, obuwie
  616   1,  5  |          poopasywane. Lecz suknia była z cienkiej tkani, lamowana bogato,
  617   3,  28 |                  Dobkowi wydał się on za cienkim.~We dwóch więc wzięli się
  618   2,  14 |            przesycał powietrze ciężkie i ciepłe. Dopiero oczy oswoiwszy
  619   3,  25 |               zawołał na nią, aby podała ciepłego napoju.~Dyszał już ledwie
  620   1,  11 |                   Chodź z nami do chaty, ciepłej strawy ci damy.~- Nie mogę -
  621   1,  1  |                 go nie patrząc i legł na ciepłym piasku, obu rękami pot kroplisty
  622   2,  18 |             Gospodyni widząc, jak smerda cierpiał, przyszła mu szepnąć, że
  623   2,  15 |            powiedz, niech mi swoich śle. Cierpiałem dość, skończyć trzeba z
  624   1,  8  |            panami się czynić chcieli, co cierpiano od rozrodzonych kneziątek...
  625   3,  24 |              ślepych tych pieśniarzy nie cierpieli, bo oni śpiewali o starych,
  626   1,  10 |               Nieprawda - rzekł Boimir - cierpieliśmy, obraliśmy sami, słuchali
  627   2,  19 |                  było to, że owi rybacy, cieśle, lud prosty potrafił nawrócić
  628   3,  29 |                on tam w polu i krucy się cieszą... gardło dał pod tym samym
  629   3,  24 |               drużbą - odparł chłopak. - Cieszę się, żeście o naszej zapomnieli...~
  630   1,  9  |           spokoju, jak gdyby duchy dobre cieszyły się przyjęciem starego kmiecia.~
  631   3,  28 |               smagano, drugich obarczano ciężarami. Byli i tacy, co w dybach
  632   2,  21 |            ciśnięto na głowy, kamieniami ciężarny, i zgniótł motłoch na miazgę
  633   3,  26 |               spocząwszy i pozbywszy się ciężaru, na nowo rozpocząć najazd,
  634   2,  13 |                 ruszał się, tchnął tylko ciężej.~Na ten znak życia pies,
  635   3,  27 |                 zawalono drzwi, na które ciężki kamień się potoczył.~Wrzawa
  636   2,  15 |                 tarcic wiodły na dół. Tu ciężkimi drzwiami, zapadającymi z
  637   3,  28 |                 pieszo, uzbroiwszy się w cięższe oszczepy, pociski i tarcze.~
  638   2,  14 |           przeniesioną została Na głowie ciężyło brzemię jakieś straszne,
  639   2,  14 |                  mu opowiedziała, jak mu cios zadała, ale Dziwa sama już
  640   2,  14 |               jeszcze ozdobniej z drzewa ciosane.~Wisiały na nim skóry, oręż
  641   2,  14 |             Częstokół był z polan gładko ciosanych, rzezanych u góry misternie
  642   3,  28 |                  świecą - domy z muru, z ciosu... wspaniałe i rozkoszne.~
  643   1,  4  |                Rzekł i młotem w skroń mu ciska, aż krew szkarłatna wytryska
  644   1,  5  |           wygląda. Oba silni i zdrowi... Ciskają włóczniami jak nikt... strzelają
  645   3,  30 |                wyrzutów przeciw Leszkom, ciskając im w oczy winę ojca i zarzucając,
  646   1,  9  |                 aż trzeciego... Młodzież ciskała oszczepy, biegała na wyprzodki
  647   2,  15 |                  kamienie z proc na nich ciskali, a strzały więzły tu i ówdzie
  648   1,  6  |                bo czeladź bawiła się tym ciskaniem do jeziora... Kruki z wieży
  649   1,  7  |             chacie, wyszło żegnać ojca i cisnęło się do ręki. Szła Jaga też
  650   2,  21 |                strzała, zawarczał kamień ciśnięty z procy i kaleczył, rył
  651   2,  17 |               tynem, wsunął się dalej od ciżby, na częstokół wdrapał i
  652   1,  4  |                 dłoni.~- Pozdrawiam was, cni ojcowie. Przyszła na mnie
  653   3,  24 |                      Jaką ty masz wielką cnotę, czy pan, czy chłop, nic
  654   2,  19 |                 z daleka - odezwał się - cny gospodarzu, potrzebujemy
  655   1,  4  |               każe. Skubo, człecze, rób, coć rzekę: zabij wołu, owcę
  656   1,  5  |               górze.~- E! to nasi goście codzienni - odezwał się Kos ze śmiechem -
  657   1,  8  |                dala przybrała pozór swój codzienny, ale parobcy ukryci za tynami,
  658   2,  17 |               bledniejąc trochę, ale nie cofając kroku.~Miłosz słuchał patrząc
  659   2,  15 |              przybliżający się ku sobie, cofał przerażony, jakby nowej
  660   2,  14 |         wiedziono ją przed knezia, który cofnąwszy się poza słupy kontyny stał
  661   1,  2  |              niej; dziewczę zarumienione cofnęło się nieco; lecz wnet odzyskawszy
  662   3,  25 |               Jaruha - bo też to kmiecia córa, a dla tych to i knezia
  663   3,  25 |                 ukazała się zagadując:~- Córuś moja, a to bym ci pomogła...~
  664   2,  12 |               jej chciało! Gospodarskiej córy. Zerkałeś i ty na nią, ja
  665   2,  19 |                 gość - działy się i inne cuda liczne, które dzieło boskie
  666   2,  19 |                 słów, jakimi mówił, i po cudach, które czynił. Nauka jego
  667   1,  4  |                  znalazł gmachy wielkie, cudne izby pełne złota, i jak
  668   1,  2  |           skupiły się około niej, aby to cudo oglądać. Szybko pobiegły
  669   3,  29 |           miedziane, jak wojewodzie sami cudów dokazywali, lud prowadząc
  670   3,  Dop|                  galilejskiej, stała się cudowną pomnożeniem za sprawą pielgrzymów
  671   2,  19 |                     Całe życie jego było cudowne. Zaledwie dorósł, nawracał
  672   3,  24 |                    O chmielu, o chmielu, cudowneś ty ziele, przez cię jest
  673   3,  Dop|                 zdolności, zaprowadzenie ćwiczeń wojskowych, skromność obyczaju
  674   3,  Dop|               ażeby taki podobał sobie w ćwiczeniach muzycznych. Słysząc to samowładca
  675   1,  4  |              ludzie. Mieczem go rąbie na ćwierci, tnie go na drobne kawały
  676   1,  5  |              nucone półgłosem. Na drugim cyplu zamkowym psy jakoś żałośnie
  677   3,  Dop|               jako pierwszy skutek nowej cywilizacji: obezwładnienie, chorobę,
  678   1,  7  |                 macierzanka, dziewanny i cząbry. Niewiast cale widać nie
  679   1,  10 |           nieprzebytymi. Płaczliwe głosy czajek głuszyły śpiew leśnego ptastwa.
  680   1,  2  |                  nad błotami zwijały się czajki krzykliwe i niespokojne,
  681   3,  29 |                  płaszczach czerwonych i czapkach pozłocistych, a przy nich
  682   2,  18 |                opodal, żebyście mu jakim czarem nie szkodzili, bo z nim
  683   3,  22 |                ostrowiu świętym Ranów, u Czarnego Stawu... Bogowie tam królują,
  684   2,  21 |               ciemność po nim wydała się czarniejszą, noc nieprzejrzaną. Co się
  685   2,  20 |               ziemi - on wciąż oczyma ją czarował. Trwoga zaczynała ją ogarniać
  686   2,  19 |                    Nie juści - zapytał - czarownikami jesteście? Na co te znaki
  687   2,  15 |             Mucha z Niemcem krwawili się czasami, od słowa do słowa i do
  688   1,  6  |             widać było ręce podnoszone z czaszami, którymi miód pito... głosy
  689   1,  10 |          Odetchnął, prychnął, plunął, po czaszcze skrwawionej powiódł dłonią
  690   2,  14 |                nóg kilka trupich białych czaszek leżało. Obok niej wisiały
  691   1,  1  |           wypłukana, od słońca zwapniała czaszka końska.~Dachy pokryte były
  692   2,  21 |                  ogromny głaz padł mu na czaszkę, mózg i krew prysnęła, chłopak
  693   1,  3  |                   Spod drzewa, u którego czatował, mignął lis żółtym ogonem,
  694   3,  26 |                  zagrodzie, około której czatowano, przydybać nie mogli.~Upłynęło
  695   3,  25 |             burego się odmienił, siadł i czatuje.~Myszce jeść się zachciało,
  696   2,  12 |            bodajś zawsze pełną była i we czci u ludzi stała... Chleb twój
  697   3,  22 |                  są u Redarów i Ranów... czcimy i my przecie Rugiewida o
  698   2,  19 |                ten - rzekł - wiem, że go czczą ludzie tej wiary nowej,
  699   2,  14 |             trzeci, w Stargrodzie w gaju czczono Prowego. Ciągnęły do nich
  700   3,  Dop|                 panuje zarazem Polanom i Czechom i zakłada Kraków, który
  701   3,  29 |                  pytać, co począć mają - czekaćli, aż się Pomorcy rzucą pierwsi,
  702   1,  6  |            wałami.~Tu się z nimi zetknął czekający na nich Sambor. Smutny i
  703   3,  28 |              wiedzieli, co poczynać.~- A czemuście mnie wziąwszy nie zatrzymali
  704   3,  24 |                dziewiczą obcięto i głowę czepcem osłoniono, a gdy biała namitka
  705   2,  21 |                 zamku z Myszkami byli... czereda ich cała. Stoją murem i
  706   1,  8  |                stary. Dach i ściany jego czerniały od dymu, podsienia były
  707   2,  18 |               wedle zwyczaju rozniecony, czerowanym światłem migał. Chwostek
  708   2,  14 |                  pięknie, u którego stał czerpaczek biały, woda była czysta
  709   1,  2  |                   Postawiono garnuszki i czerpaczki przed siedzącymi, z wodą,
  710   2,  19 |             około nich kadzie z napojem, czerpaki i kubki.~A nim się obrzęd
  711   3,  24 |               studeńko, w której ja wodę czerpałam dla mojej trzódki. Żegnaj
  712   2,  21 |                piwo przywiezione z kadzi czerpali i nim siebie i ludzi raczyli.
  713   1,  4  |             wypędzać stada... dziewczęta czerpały wodę u studni. Smerda ze
  714   3,  Dop|               rysów dobitnych, jak gdyby czerpane były z jakiegoś źródła prastarego,
  715   2,  21 |                   Za mgłami na wschodzie czerwieni się i złoci, wiatr poszedł
  716   3,  29 |                  a nad chramem dymu słup czerwieniejący w oddali i chat czerwone
  717   2,  14 |                 przestrach i trwogę.~Ten czerwonolicy z dziko patrzącymi oczyma
  718   3,  24 |                  grzywą, okrytego suknem czerwonym, któremu na łbie świecił
  719   3,  Dop|                 mogiłach Kraka i Wandy i czeskie tradycje zostały wszyte
  720   3,  Dop|               widocznie jest pochodzenia czeskiego, nie ma związku z legendą
  721   3,  Dop|               słowiańskimi, a mianowicie czeskimi.~W rozwoju narodu wracające
  722   3,  Dop|            Zbigniew, Sobiesław, Wizymir, Czestmir, Wisław.~Imiona te także
  723   2,  14 |                Szła droga pomiędzy dwoma częstokołami naokół, a drugie opasanie
  724   2,  13 |               się na drzewo stojące przy częstokole u zagrody i po gałęziach
  725   2,  14 |                 jedną, to o drugą ścianę częstokołu. Wracał do swych ludzi.
  726   3,  24 |                   jak nabił. Mirsz stary częstował i prosił, bracia z dzbankami
  727   3,  22 |             miodu i wieźli je z sobą dla częstowania. Tak uczynili Myszkowie,
  728   2,  17 |            wniesiono miód, a przypomniał częstowanie stryjów, ciarki mu poszły
  729   1,  3  |                zgrzyta zębami i jak wilk człapie. Na kmieciów się odgraża
  730   1,  8  |               rozłamali, gdy mały, krępy człeczyna z głową krótko ostrzyżoną,
  731   1,  1  |                snem skostniałe wyciągnął członki, ziewnął, strząsnął się,
  732   1,  10 |            czyniły, parę razy osunął się człowieczek i ledwie paznokcie zapuściwszy
  733   1,  10 |                 dziupli obejmował małego człowieczka, ręce Znoska cisnęły wduszone
  734   1,  2  |                mieszkające, które małych człowieczków mają postać... Oni aż do
  735   1,  1  |        przebiegły, na pół zwierzęcy, pół człowieczy, zuchwały razem i ostrożny...
  736   3,  28 |             nader łatwo, ale rozbolałemu człowiekowi tej zemsty było za mało.~
  737   3,  25 |               przez gzło widzę, co się w człowieku dzieje... Tak! tak!~Dziewczyna,
  738   3,  30 |                  milczący, z pochmurnymi czołami, oczyma spuszczonymi, nie
  739   2,  21 |                   mały człeczek odwiązał czółen-pławiczkę, drobną jak orzechowa łupina,
  740   3,  25 |            lękano. Nocą jakiś zapomniany czółenek postrzegłszy na brzegu siadła
  741   3,  25 |               mógł dostrzec ponad wątłym czółenkiem podobnym do niecki zgarbioną,
  742   3,  25 |             znużenia znać drzemała w tym czółenku, które jej życie ocaliło -
  743   1,  5  |              zbrojni ludzie, w żelaznych czółkach na głowie, z dzidami w ręku...~
  744   1,  6  |               brzego rzuciło, jak drugie czółnami płynęły ku trupom, które
  745   2,  21 |               spuścili i płyną, czółen z czółnem, gąska z gąską powiązane,
  746   3,  22 |                 jednego, a swata się ich czterdziestu... za każdego swoja krew
  747   3,  22 |                piersi, Światowida, który czterema głowy patrzy na cztery świata
  748   3,  24 |                  któremu na łbie świecił czub błyszczący. Pas na nim cały
  749   3,  22 |             wczoraj ludzie, kłócąc się i czubiąc o ziarna jak wczora tamci
  750   2,  17 |         sposobiono się do obrony i straż czujna była. Gdy Bumir przybył,
  751   3,  23 |              Słońce już było wysoko, gdy czujniejsi budzić się zaczęli, a tu
  752   3,  22 |                   bo u każdej stróż stoi czujny dniem i nocą, a pyta cię
  753   3,  26 |              zgodziły się gromady.~- Nie czułem się na siłach i nie czuję -
  754   1,  8  |             kręciło, jak gdyby znajomego czuło w pobliżu. Nikogo jednak
  755   3,  25 |       Opatrzywszy go Wizun znowu poszedł czuwać u brzegu. Po śmiałych Pomorcach
  756   3,  26 |                kłaniając się do kolan:~- Czuwaj nad nami, jakeś nad pszczołami
  757   3,  27 |                 piastunką dwojga dzieci, czuwając ciągle nad nimi. Dano mu
  758   2,  20 |          świętego, dwie uśpione, trzecia czuwająca za nie. Tą trzecią była
  759   3,  26 |            dopadł konia i wraz z synem w czwał ku zagrodzie swej poleciał.
  760   3,  30 |                krwi nie bije.~O świtaniu czwartej doby, gdy na obozowisku
  761   3,  29 |           przodować im do walki musieli.~Czwarty był Bolko Czarny, któremu
  762   3,  25 |                 słyszy królewna słowa: - Czwartyś raz przegrała i musisz być
  763   2,  19 |                słowa, które wymawiali, i czyby one dlań zrozumiałe być
  764   3,  24 |          gwałtownikom, co na cudze dobro czyhali, nie dawano im przejść progu,
  765   2,  18 |       przejmowały, bo na zdrowie i życie czyhały.~Większa część czarnych
  766   2,  15 |                 twemu, a oczy tobie.~A z czyjegoż to uczyniono rozkazu? -
  767   2,  19 |                  nich spytał gospodarza, czyliby był tym kmieciem, Koszyczka
  768   1,  8  |          uroczysku. Ślij ty, jedź sam... czyń, jak chcesz, dajęć wolę,
  769   2,  12 |                     ale w taki dzień nie czyńcież nam niewoli... Tyle naszej
  770   3,  26 |                 mną. Wiem w ubóstwie, co czynię i jak idę; gdy mi moc dacie,
  771   2,  18 |             ziele na leki i na uroki, na czynienie i na odczynianie. A masz
  772   2,  19 |             czary odganiamy, ale ich nie czynimy. Zwyczajem jest u nas, na
  773   3,  24 |                  obu stron przygotowania czyniono wielkie.~Doman naprzód,
  774   2,  19 |                  Boga wzywać przy każdej czynności i jego błogosławieństwa.~-
  775   3,  26 |         najemnika na Pomorze, ale ciągle czynnymi byli i nowe zaciągi sprowadzali.~
  776   3,  26 |           przynajmniej jedziecie nowiną, czyście nam pana dali?~Ci westchnęli
  777   1,  7  |               czekały, dwóch parobczaków czysto odzianych i zbrojnych trzymali
  778   3,  Dop|                jednego Boga, małżeństwo, czystość obyczajów, poszanowanie
  779   3,  28 |                  nowo oprawiać umiał i w czystości trzymać.~Zgłaszali się do
  780   2,  15 |                zboże rodziły, wprzódy je czyszczą siekierą i płomieniem. I
  781   3,  28 |                  iż gorąco się zabrał do czyszczenia, naprawiania i ostrzenia.
  782   1,  7  |               oznajmywało, czy w pobliżu dąbrowa była, łąka, moczary czy
  783   1,  5  |            drzewa wzniesione domostwa, z dachami ze szczap drewnianych, przez
  784   2,  19 |           zwyczaju wianek z ziół zdrowie dających i szczęście przyniosła i
  785   2,  12 |                   nuciła niecierpliwa.~- Dajcież pokój ze strachami! - śmiała
  786   1,  8  |                 sam... czyń, jak chcesz, dajęć wolę, ale pośpiechu trzeba.~-
  787   3,  24 |               ziele jej nieskuteczne?... Dajże mi piwa, bo w gardle zasycha...
  788   1,  9  |              niej nie będziecie mieli... Dałbym ją wam z serca... a przeciw
  789   2,  18 |                sobie w baryłce może? hę? dałbyś mi się napić, tobym ci mój
  790   3,  22 |               się zdawał znużony z drogi dalekiej.~Starzec poważanie miał
  791   2,  19 |                 jest znakiem tego, co na dalekim wschodzie z wybranego narodu
  792   3,  Dop|          twierdząc, iż uciążliwa im jest dalekość pochodu; i posłali tych
  793   2,  14 |           Serbowie, Wilcy i Redary, byli Dalemińcy, Ukrańce, Łuczanie, Dulebianie,
  794   3,  Dop|           postradawszy siłę samoistną do dalszego wyrabiania się, przechodzić
  795   1,  9  |                 swoimi ustąpi i zaniecha dalszej napaści. W istocie smerdzie
  796   3,  29 |             dogorywających trupów, który dalszym drogę hamował. Na ziemi
  797   1,  5  |                 ten pierścień, aby wiara dana mi była.~Zbliżył się na
  798   3,  22 |                  że knezia nie mieli, bo danin, osypów i służby do grodu
  799   3,  28 |                  dostały, osypy z nich i daniny.~- A jakże się to dobić
  800   3,  28 |             dopomagając. Czuł, że to nie daremne. Niemcowi zaś zdawało się,
  801   3,  26 |                 wiec kończył narzekaniem daremnym, spostrzeżono jadących ku
  802   2,  18 |               koniowi nie dając wytchnąć darł się głębiej coraz.~Biegli
  803   1,  3  |               razem obu pioruny ze skóry darły! - Odwrócił się do Niemca. -
  804   1,  7  |             bardzo wał z ziemi, zielonym darniem okryty, zza którego tylko
  805   3,  23 |            drodze, inni na ziemi leżąc o darowanie życia prosie daremnie.~Kaszuby
  806   3,  23 |          obrońcom. Choć mało kogo życiem darowano i jeńców przecie do dwóch
  807   1,  1  |              Dachy pokryte były kawałami dartymi drzewa, wiszarem i gałęźmi -
  808   2,  12 |                nią.~- Domanowe braty nie darują - rzekł - krew trzeba będzie
  809   2,  14 |              drugie żółto i czerwono. Na daszku nad wrotami wisiały wianki,
  810   2,  15 |                   Bij! Morduj! Życia nie dawaj! - wołano.~Kmiecie bronili
  811   3,  25 |               oczy przetarł i zawołał:~- Dawajcie jeść, bo mi się bardzo dobrze
  812   2,  12 |                  obudzaj chuć, tyś życia dawca, boże Kupało, siej, żyw
  813   3,  30 |                rzekł. - Leszki jesteśmy, dawni jak wy na tej ziemi ojczyce. -
  814   1,  3  |               Należy kneziowi dań...~- A dawnoście ją brali? - mruknął stary.~
  815   3,  28 |                   iż Piastun z całą siłą dążył ku granicy, aby przeciw
  816   1,  4  |                 Około południa stanęli w dębinie zielonej, gdzie i pasza
  817   1,  10 |                nie słuchał, poskoczył ku dębowi chwyciwszy obuszek do pasa;
  818   2,  16 |               Miłosz wyszedł w podwórzec dębowy na spotkanie, wiodąc oślepłego
  819   2,  21 |                 w róg począł trąbić, ale dech mu zabiła trwoga i sił brakło.
  820   1,  6  |                  walczyli z sobą, nogami depcąc trupy. Na ziemi we krwi
  821   3,  29 |              mordowali, gdyż już drudzy, depcząc ich i biegnąc po nich, nową
  822   3,  25 |                Szumiało długo koło mnie, deptali nogami. Czekajcie!... cóż
  823   3,  28 |          bogactwa, jakie mu opisywał.~Na deskach pozbijanych, które za stół
  824   3,  28 |                słupach oparta, lada jako deskami i gałęźmi pokryta, której
  825   2,  20 |                 ubity mocno, a do siupów deski były wszędzie poprzymocowywane,
  826   1,  1  |              tkwiła zawieszona biała, od deszczów wypłukana, od słońca zwapniała
  827   1,  4  |                    mały tylko, jak rosa, deszczyk przekropił, zapachniały
  828   3,  Dop|            Jornandes pisząc o nich armis disperiti.~W tej ciszy i przy tych
  829   2,  15 |               Nam kneź i wódz potrzebny, dlategośmy waszych posadzili na grodzie
  830   1,  4  |                 Trzody wyplenił i ludzi, dławi niewiasty i dzieci, a nigdy
  831   1,  7  |              ziemię zwaliło się i psy je dławić poczęły, dopieroż zbiegli
  832   3,  Dop|               lub do płużyny, dusił je i dławił, niemniej srogi pożerca
  833   2,  20 |          smarował, drewienkami koło nich dłubał i wypalał je osobno - a
  834   3,  Dop|                 z wody lud pogrzebał nad Dłubnią, o milę od Krakowa, sypiąc
  835   2,  19 |                biało ubranego chłopaka z długorozpuszczonymi włosami, których od urodzenia
  836   2,  16 |                  z Pepełkiem nie chcę na długość miecza się spotkać, bobym
  837   1,  9  |                   kamienny topór ojców i dłut z krzemienia.~Siwy koń,
  838   1,  2  |                  długie noże z pochwami, dłuta i kliny, na ramiona kładzione
  839   1,  4  |                znowu uderzył w struny.~- Dłuższa to pieśń, od Chorbackich
  840   1,  7  |                  jak pszczoły, gdy ul do dna chcą wyprzątnąć, i gnilca
  841   3,  25 |           zawróciło się i płynęło dalej.~Dniało - wkrótce stary już mógł
  842   3,  25 |                 cały wieczór i noc całą, dnieć zaczyna i nic nie uradziły...
  843   3,  22 |                  siedzących poza Wisłą i Dnieprem, i po Tatry, i nad Dunajem,
  844   2,  12 |                Dunajem, nad Łabą, Wisłą, Dniestrem, Rodanem i Sekwaną. Ze czcią
  845   2,  12 |               bóg nasz! Kupało...~Królu, dniom naszym panuj bez chmury,
  846   2,  17 |               kamienne ściany! Nim wy je dobędziecie, sami się weźmiecie stokroć
  847   3,  23 |                stali kneziowie i Niemcy, dobiec tak rychło-nie pośpieli
  848   3,  Dop|              Leszkiem, ten, który zdradą dobiega do słupa, Leszkiem się zowie
  849   2,  18 |                doskonale las swój znali, dobiegli tak do łąki. Wierny sługa
  850   3,  24 |                zdartą, nogi pokrwawione. Dobiegłszy zdyszana pod same wrota,
  851   3,  26 |                  do dzielnic, zwoływać i dobierać lud wszelki.~Nie upłynęło
  852   3,  29 |             zwierz dziki, gdy go oszczep dobija. Nie chcieliśmy jeńców,
  853   3,  Dop|               Gdy plemiona i narody inne dobijają się sławy i rozgłosu, Słowianie
  854   3,  29 |                 a gromady upojone szałem dobijały tych, co jeszcze drgali
  855   1,  2  |                 nim się człowiek do nich dobije.~Życie się stawi co dzień
  856   1,  6  |           uchodził. W pierwszym podwórzu dobitniej jeszcze słychać było poza
  857   3,  Dop|                 tak pełne drobnych rysów dobitnych, jak gdyby czerpane były
  858   3,  23 |                 starców nie dodały serca Dobkowej gromadzie, ale do zemsty
  859   3,  28 |                  chcieli być, pominął.~O Dobku jeden on wiedział, gdzie
  860   2,  21 |              pochwycił... - Na wieżę lub doborny!~Na drabinie się roi czarno,
  861   3,  26 |               nas nękało, a innego sobie dobrać nie umiemy. Ziemie nasze
  862   3,  30 |      Najodważniejszych z czeladzi swojej dobrał kilku i kazał jechać z sobą.~
  863   3,  24 |                było do wywiezienia.~Mila dobrała sobie drużek sześć, wszystko
  864   2,  20 |                  na których stały rzędem dobrane wzrostem dzbany, garnki,
  865   3,  30 |                  by na Lednicę popłynął.~Dobrano między wzgórzami jeziora
  866   3,  24 |            znalazła się w progu zagrody, dobrawszy znać taką porę, gdy stary
  867   2,  20 |              Domana i usta, i głos, i ta dobroć jego, przez którą się zemsty
  868   2,  21 |             takie stworzenie bezbronne i dobroduszne wyglądał. Kilku mu rzuciło
  869   3,  28 |                ich ojcu wypłacił za tyle dobrodziejstw, które otrzymał od niego,
  870   3,  24 |                   gdzie rutę sadziła, po dobrych braciach, po ojcu i macierzy
  871   1,  11 |             gdzieś ty był na biesiadzie! Dobrzeż cię tam przyjmowali! Popamiętasz
  872   3,  25 |                 ale ten spał jeszcze - a dobudzić się go było trudno. Stary
  873   3,  30 |                bije.~O świtaniu czwartej doby, gdy na obozowisku gwarno
  874   1,  10 |          pozabierano, dziewki, chłopców, dobytki... a gdzież nasza stara
  875   1,  5  |                  dostatek! Ludzi, stada, dobytku, piwa i miodu... Kto go
  876   2,  16 |                 z których wczoraj Leszka dobyto, gdzie jeszcze zamknięci
  877   2,  16 |              rzecz, gardłem mi się nazad dobywa.~Wtem jeden z młodszych
  878   2,  17 |                 się go uda pochwycić nie dobywając grodu. Nie wytrwa w nim
  879   1,  6  |                  co do tego?~Śpiew z izb dobywający się oknami do ryku był czasem
  880   3,  24 |                 resztki piwa, z zakątków dobywano poznajdywane placki i mięsiwo
  881   1,  3  |                 indziej, gdzie wojna nie dochodzi i niewola. Zaorałbym nową
  882   2,  18 |           jęczenie tylko konia uszów ich dochodziło. Obawiając się, aby ono
  883   3,  30 |               dacie załogę i pewność, że dochowacie miru, gdy my go wam przyrzeczemy?
  884   3,  22 |                  niezmierna.~Tegośmy się doczekali spierając i krzycząc! -
  885   2,  21 |                 lud rozstawiają, a serca dodają.~- Hej! hej! to czerń, nie
  886   3,  28 |             niemiecku, a Hengo tłumaczył dodając od siebie obietnice łask
  887   3,  Dop|                  to miano "było bowiem - dodaje Długosz - w owym czasie
  888   3,  23 |              żałosne wołania starców nie dodały serca Dobkowej gromadzie,
  889   3,  Dop|             utworzona, mimo późniejszych dodatków, ma cechy podania mogilnego
  890   1,  9  |              słońce majowe i niebo jasne dodawały uroczystemu obrzędowi powagi
  891   1,  2  |             kawały bursztynu, ujmowano i dodawano.~Wisz, to Niemiec trzęśli
  892   1,  5  |                  że parobczak biegiem je doganiać musiał. Niemiec spode łba
  893   3,  29 |               pogonię lata moje młode. I dognała młode lata na kaliny moście,
  894   3,  29 |                  wysunły się nieśmiało i dognały tych, co je poprzedzili.~
  895   3,  Dop|                się godzi), skorzystali z dogodnej chwili i uszli do Tracji.
  896   3,  25 |              błądziła. Było jej tu dosyć dogodnie, bo pielgrzymi ciągle jej
  897   2,  17 |                 spokojniej na ostrowiu i dogodniej niż na wietnicy pomówić
  898   2,  12 |                   nie wyrwie mi się, nie dogonią, nie odbiorą... Zechcą bronić...
  899   3,  23 |                pierzchali tak szybko, iż dogonić ich najmniejszej nie było
  900   3,  29 |                wkrótce powstał tylko wał dogorywających trupów, który dalszym drogę
  901   1,  6  |               towarzyszom swej biesiady, dogorywającym od mordu i miodu.~Kilku
  902   1,  6  |           podwórze oświecone księżycem i dogorywającymi na ziemi łuczywami. Stanął
  903   1,  6  |                  trupy. Na ziemi we krwi dogorywali rzucając się inni.~U stóp
  904   1,  9  |            popiołu. Zsuwano głownie, aby dogorywały, czekając, aż ogień święty
  905   2,  14 |                ciała... gdzie ścierw nie dogorzała... Krew za krew!...~Ciemno
  906   1,  9  |                  zapadało, gdy nareszcie dogorzały reszty, a zgliszcze wodą
  907   2,  19 |              troska o tę wojnę wszystkim dogryzała.~Oglądali się wszyscy na
  908   2,  21 |                  chleba kawałku i po nie dogryzionej kości, z której on z rozkoszą
  909   1,  6  |              źrebiętami, które niewiasty doiły.~Wisz stał na wyniosłym
  910   1,  10 |            Pomorcy, i Wilki, gdy im głód doje, a wściekłymi uczyni, kto
  911   1,  1  |               zaskoczyli lesie, póki nie dojedziemy do znajomych. Z południa
  912   3,  24 |                  jagódki czerwone, kłosy dojrzałe... Wszystko to były godła
  913   2,  21 |         wszystkie tak strony, jak owocem dojrzałym, posypało się tymi ludźmi.
  914   1,  3  |               pomykały wiewiórki, ledwie dojrzane, tak zwinnie skakały z jednego
  915   1,  6  |                   Wrzawa rosnąca musiała dojść uszu knezia, który na podsieniu
  916   1,  6  |                 a kneź, przypatrując się dokazującej drużynie, uśmiechał się
  917   1,  7  |             szukają. Chwostek nad Gopłem dokazuje. Dwa dni temu sprosił kmieci
  918   1,  7  |                 drżały. Niegdyś i on tak dokazywać umiał.~Gdy zmierzchło i
  919   1,  9  |             spędził we znoju i boju, jak dokazywał w pierwszej życia połowie,
  920   3,  29 |                jak wojewodzie sami cudów dokazywali, lud prowadząc za sobą...~-
  921   3,  Dop|         zgryzotach sumienia, bezpotomnie dokonał żywota.~Bratobójstwo to,
  922   3,  Dop|             Jakoż w piętnastu miesiącach dokonali tej podróży. Ale Chagan,
  923   1,  6  |             półsenny - jakem zagaił, tak dokończę... nie ujdą mi te harde
  924   2,  13 |               obiecując sobie wrócić dla dokończenia jej, ale po dość długim
  925   2,  20 |                bogi i duchy... Nie śmiał dokończyć.~- Co po życiu bez ludzi? -
  926   3,  23 |                  trupów smrodliwy dym im dokuczał, położyli się nieco opodal,
  927   1,  8  |                odrynie, gdzie spieka nie dokuczała. Piast, nie mówiąc jeszcze
  928   2,  13 |                  na pościeli. Leżenie mu dokuczyło, chciał choć popróbować,
  929   1,  4  |                 było nikogo, uszu jednak dolatywało śpiewanie powolne, które
  930   1,  6  |              może słowo jakie do uszu mu doleciało, popatrzał nań niepostrzeżony
  931   3,  24 |                 dostać do niej.~-Ptakiem dolecieć, rybą dopłynąć - jęczał
  932   3,  25 |               płacze.~- O doloż ty moja, doleńko!~A pająk ją za białą rączkę
  933   2,  21 |             głębin swych wyrzucał lud na dolinę. Ziemia tętniła. Na prawo,
  934   2,  21 |             czerwoną łunę, dokoła lasy i doliny spać się zdawały.~Kneź za
  935   1,  1  |             biegu ugięła się i opadła ku dołowi, trzymała się jeszcze. Tu
  936   1,  1  |             kłody drzew i typy, pokopane doły i powbijane pale. Na jednym
  937   3,  26 |            rzekli mu. - Gromada się tego domaga, a jej posłusznym być trzeba.
  938   2,  15 |                 stanęła konnych gromada, domagając się do knezia przystępu.
  939   3,  27 |                 silniejsze słychać było, domagające się kneziów.~Miłosz miał
  940   3,  27 |                  i krzyknął starszyźnie, domagającej się wydania Leszków, że
  941   3,  27 |          Starszyzna z Bumirem kilka razy domagała się widzenia z Miłoszem.
  942   2,  17 |         prowadzić będę, ale posłuchu się domagam...~- Będziesz go miał! -
  943   3,  30 |                ale na to nie odpowiadał. Domagano się rozkazów do wystąpienia
  944   3,  28 |                  do kupy się pod grody z domami zbierają... Kamienice budują
  945   2,  13 |              gospodarza przysunął.~- Ej, Domanku miły - począł pochylając
  946   2,  14 |                 się dziewczyna.~- Doman! Domanl - ręce załamując rzekł stary -
  947   2,  13 |               chwili na progu ukazał się Domanów brat, Duży. Myszko wstał
  948   2,  12 |                  Ludek patrzał na nią.~- Domanowe braty nie darują - rzekł -
  949   1,  9  |                     A no!~Ostatnich słów domawiając zaczęli się cofać od siebie,
  950   1,  9  |                  między żywymi nie było.~Domawiał tych wyrazów, gdy smerda
  951   2,  20 |                glina się rozpada, a wody domieszawszy, garnek się z niej ulepi.
  952   1,  7  |             piasku. Chałupy, jak bobrowe domki, ubogo wyglądały, na pół
  953   1,  5  |            obszerne, z drzewa wzniesione domostwa, z dachami ze szczap drewnianych,
  954   1,  5  |                  się dziko i spojrzał ku domostwu.~Hengo miał też czas rozpatrywać
  955   3,  27 |               nieodstępny i dwie sroczki domowe skakały. Gdy u wrót hałas
  956   3,  29 |                ścian, i progu, i ogniska domowego.~Dobek nie rzekł nic, wzięto
  957   1,  7  |             słuszny mężczyzna odziany po domowemu, koszula na wierzchu, w
  958   2,  16 |               otwarto wrota, zbiegli się domownicy, na ręce porwano Leszka
  959   3,  27 |            Niemców, Pomorców, Kaszubów i domowników Leszków, zmieszanych z nimi.
  960   1,  6  |         skinieniem głowy potwierdził ten domysł.~- Zanieście tam pokłon
  961   3,  27 |            twarzy, lecz z ruchów i głosu domyślał się młodych ludzi. Oba niecierpliwie
  962   2,  12 |               gębę, spętano ręce i nogi.~Domyślano się zdrady, zlękniono popłochu
  963   2,  13 |                 go używano na podsłuchy. Domyślić się było łatwo z postawy,
  964   1,  3  |                  wyszła załamawszy ręce, domyśliłby się, że tam niewiasty za
  965   1,  3  |                 głosów niewieścich i nie domyślili, że się od nich pochowały.
  966   1,  8  |              trzy dni temu, jak kneziowi doniesiono. Wisz objeżdża kmieci i
  967   1,  7  |                   ma on swoich wszędzie, doniosą mu, byleśmy się ruszyli
  968   1,  8  |                  wiec ich zwołuje.~- Kto doniósł?~- Smerda z tym powrócił
  969   2,  15 |                mieszając się w tłum, aby donosić pani.~Wszedł chłopak smukły,
  970   3,  24 |                  można, bo i dudarz grał donośnie, i gęślarze śpiewali, a
  971   2,  16 |                  przybycie ich obiecywał donosząc, że po Miłosza pojechali.
  972   1,  3  |                 pierwszy z nich obejrzał dookoła, szukając sprawcy... mógł
  973   2,  15 |                 ciekła obficie. Jednakże dopadła gromadka do wrót zapartych,
  974   3,  24 |               którego przyjęcie piec się dopalał jasno i wesoło.~Dziewczęta
  975   2,  21 |                  ród jaszczurczy.~Powoli dopalały się pale, ogień przygasł,
  976   1,  9  |                nie dogorzałe kostki, nie dopalone sprzętów obłamki.~I ruszył
  977   3,  27 |               coś migało.~Stróż nie mógł dopatrzyć twarzy, lecz z ruchów i
  978   3,  30 |                   Ten bystrym okiem wnet dopatrzył i odgadł, co się stało,
  979   2,  19 |               płótno i skóry zwierząt ją dopełniały.~Znać po drodze, od wrót
  980   2,  19 |              tedy chwila, gdy postrzyżyn dopełnić należało. Miejsce kapłana
  981   3,  Dop|                  Stryjowie też i panowie dopełniwszy tego wszystkiego, co przy
  982   1,  7  |                 i psy je dławić poczęły, dopieroż zbiegli się wszyscy z bliska
  983   1,  6  |                  z tym gnojem!~Mówiąc to dopijał miodu z kubka, który postawił
  984   1,  8  |                  mowy odpadła.~To mówiąc dopił piwa, kubek postawił, wstał
  985   3,  Dop|                                          DOPISEK. DZIEJOWE LEGENDY~Jak trudne
  986   3,  24 |             kadziami piwa i beczkami nie dopitego miodu. W podwórku nie było
  987   3,  24 |                dworu malowanego! szkoda!~Dopiwszy trzeciego kubka rozweseliła
  988   3,  30 |                chramem, gdzie rzadko kto dopływał - i tu ludzie czółna w trawach
  989   3,  28 |          pozyskania więcej ludzi Dobkowi dopomagać. Zarania tego dnia gromady
  990   3,  28 |                  puszczał go, jeszcze mu dopomagając. Czuł, że to nie daremne.
  991   1,  6  |                tak wszystkim, co się jej dopominają. Trupy sobie na jeziorze
  992   2,  21 |             cisnęli, obsiadali je, jakby dopominając wnijścia, i krakali straszliwie.
  993   3,  27 |               Stojący na przedzie groźno dopominali się dwu panów swoich. Załoga,
  994   2,  21 |           oczekiwanie dojadło, końca się dopominano. Sprzykrzyło się patrzeć
  995   3,  Dop|           prostotę.~Skuba, który Krakowi dopomógł do zatrucia smoka, Jaksa,
  996   3,  23 |            trzeba niż ludzi, aby oni nam dopomogli. Łatwiej było złego obalić
  997   3,  30 |             lękając.~Pozostaje nam tylko dopowiedzieć o losach Domana i Dziwy,
  998   3,  23 |                 na ziemię padłszy płakał dopraszając się litości. Przysięgał,
  999   1,  7  |                skórą łba wilczego.~Stary dopraszał się wnijścia, ale pachołek
 1000   3,  22 |            spoczął, póki do potyczki nie doprowadził. Wojnę lubił i dopiero żył,
 1001   1,  2  |                 odegna, smoka i węża nie dopuści.~U ogniska warzyła się i
 1002   2,  12 |              czatach, aby do "stada" nie dopuścić i od porywania obronić.~
 1003   2,  13 |                staniemy za kneziem i nie dopuścim... Nie dopuścimy! - zawołał
 1004   1,  6  |            Smerda i jego pachołkowie nie dopuszczając, biczami i dzidami odpierali
 1005   1,  3  |                  już oku nic widzieć nie dopuszczały nad wierzchołki, nad które