Tom,  Rozdzial

 1006   1,  4  |                  tego nikt się słowa nie dopytał.~Śmieli się z niego wszyscy,
 1007   3,  22 | najprzebieglejszych ludzi na zwiady, aby dopytali, gdzie się nieprzyjaciel
 1008   1,  5  |             ciekawi cisnąć się zaczęli i dopytywać.~Niemiec i teraz nie okazywał
 1009   2,  14 |             przyglądały się jej, badały, dopytywały uśmiechając; zwracali oczy
 1010   2,  19 |                przychodziła, bo synaczek dorastał, a obyczajem starym siedmioletniemu
 1011   3,  25 |              żupany, kneziowie, chłopaki dorodne, krasne, ale gdzie!... wolność
 1012   3,  29 |                stanice, tysiącznicy i co dorodniejszy lud na czoło wychodził,
 1013   3,  Dop|                 podziwiając ich wzrost i dorodność ciała, odesłał ich do Heraklei".~
 1014   3,  24 |                jak jeden, kmiecych synów dorodnych, z których każdy suknią,
 1015   2,  19 |              jego było cudowne. Zaledwie dorósł, nawracał ludzi i oczy im
 1016   1,  4  |              córkę Wandę ma jedną. Broda dorosła już ziemi. -Przyszła już
 1017   1,  2  |                  myślę, na to są chłopcy dorosłe, a doma - co mi po tym? -
 1018   2,  19 |              dziada na Niemce postała... dorośli są, przyjdą i upomną się
 1019   2,  14 |                 sama całą noc przy nich, dorzucając po łuczywie. Sen jej nie
 1020   1,  3  |                  Wyście u siebie panem - dorzucił pochlebiając Hengo.~- A
 1021   3,  Dop|                wiadomą ścieżką pierwszy: doścignął mety i za słup pochwycił.~
 1022   1,  10 |                 do góry.~Już prawie miał dosiąc otworu, gdy nagle jakiś
 1023   1,  5  |                 do ptasząt... najdziksze dosiadają konie.~Oczy matki błyszczały. -
 1024   3,  22 |                 starczy! Na koń! Na koń!~Dosiadali też już koni, chwytając
 1025   2,  21 |                  strzała, ani kamień nie dosięgnął, choć ciągle ich próbowano.
 1026   1,  10 |                   i nasza strzała go tam dosięgnie. Bogowie wróżbę dają...
 1027   2,  21 |             oburącz i znikł.~Już im głód doskwiera! - rzekł Myszko Krwawa Szyja -
 1028   3,  Dop|               proces ten nie dozwala się dośledzić faktycznie i embriologia
 1029   2,  17 |                  i mnie zgładzić zechce?~Dosłyszał tych wyrazów Leszek i matka
 1030   2,  13 |          zniżając wiedźma.~Znosek ledwie dosłyszalnym szeptem odpowiedział jej
 1031   3,  24 |            przeraźliwym głosem, ale słów dosłyszeć nie było można, bo i dudarz
 1032   1,  2  |            zbłądzi, głodem przymrze, nie dośpi... a rad, kto wyjdzie ze
 1033   3,  22 |                  znając, zwierzom dzikim dostajemy się na pastwę.~- Gdy inaczej
 1034   2,  12 |             Zamiast Dziwy... Nija mu się dostała.. Tak chciał... Jam zabiła
 1035   1,  3  |               Wisz spojrzał na Niemca.~- Dostaliście się tu szczęśliwie - a dalej?
 1036   3,  27 |                  się odezwał do niego:~- Dostaliśmy i my się do was kneziu,
 1037   1,  5  |                  jeśli w czas rozumu nie dostaną. Ze dworu słychać było stłumioną
 1038   1,  3  |                boję, nic mi nie zrobią - dostanę się z nimi do knezia. Towaru
 1039   1,  3  |               końcu dnia z końmi waszymi dostaniecie się łatwo. Trzymajcie się
 1040   2,  18 |               pomrzemy i na gród się nie dostaniemy... Mnie dużo krwi uszło.~
 1041   3,  25 |             umarłych odżywia, do którego dostąpić nie można, ino przez płomienie,
 1042   2,  16 |            studnia w lochach, która wody dostarczała, i piece do chleba, tak
 1043   3,  30 |             konie stanęły. Rybacy czółen dostarczyli i Doman dnia jednego pod
 1044   1,  9  |              napaści. W istocie smerdzie dostatecznym się zdawało, że winowajca
 1045   1,  8  |          obyczaju ich, aby się zbytnio o dostatki nie troszczyć. Nie rosły
 1046   1,  2  |                  a że gość był w chacie, dostatniejsza niż powszednio. Ćwierć kozłowa
 1047   2,  14 |            wyszedł człek podżyły, ubrany dostatnio, zbrojny z niemiecka.~-
 1048   2,  15 |                  którą do wysokich drzwi dostawiano. Stała ona właśnie w miejscu,
 1049   1,  1  |              robi, gdybyśmy wam tego nie dostawili... Do Winedy daleko...~-
 1050   1,  9  |             Sambora ucieczka nie została dostrzeżona.~Wisz ciągle stał we wrotach
 1051   2,  21 |                 Sunął się tak, iż go nie dostrzeżono. Po piasku pełznął do niego
 1052   3,  22 |               miał u ludzi nie tylko dla doświadczenia i rozumu, bo w ciągu życia
 1053   3,  22 |                Ludzie też baczniejsi, bo doświadczeńsi, więcej się przysłuchiwali
 1054   2,  19 |        błogosławieństwa, jakich od niego doświadczyli.~Piastun zrozumiał wyrazy
 1055   3,  24 |                warzyć zaczęto, a chmielu dosypywano do niego dostatkiem; tego
 1056   2,  19 |            prowadził do miejsc świętych, Doszedłszy lat siedmiu, chłopcy z rąk
 1057   1,  4  |                do kolan mu sięga A kiedy dotknie się ziemi, król wie; że
 1058   1,  9  |          zielonymi.~Doman ze swym dworem dotrwał do końca, a gdy bracia zgliszcze
 1059   3,  29 |                com obiecała, pamiętacie, dotrzymam. Umiem zaczynić i odczynić,
 1060   3,  30 |           docisnąć, choć na chwilę pługa dotykał. Tak oborano dokoła gród
 1061   3,  Dop|              dnie starej Słowiańszczyzny dotykalnie jest widoczne. Wojny, potrzeba
 1062   3,  Dop|                sztuki wojennej, a wyższy dowcipem i przemysłem niż znakomitym
 1063   3,  Dop|                  przed się zamysł więcej dowcipny niż śmiały... Z pierwszym
 1064   2,  15 |           płakała gorzko, gdym się o tym dowiedziała. Kneź był trochę podchmielony,
 1065   1,  9  |               rzucili, bo im jeszcze nie dowierzano. Gdy zmrok zapadł zupełny,
 1066   1,  3  |               się tam wiele, napatrzysz, dowiesz, bo cię się strzec nie będą...
 1067   3,  30 |                 wieczora. Nocą już Doman dowiózł narzeczoną do lądu. Płakała
 1068   3,  22 |                krwawą szyją. Przecie już dowód dał, że wodzić umie, a nam
 1069   1,  3  |             zwrócił oczy.~Przodem jechał dowódca, parami za nim czterej inni...
 1070   1,  9  |                 z podwórza, kupiąc około dowódcy i z nim razem ustępując
 1071   3,  Dop|                 się wydaje, znajdują jej dowody i Polacy strąconego ze stolicy
 1072   1,  10 |                     kneziowie na wojnach dowodzą, ale po mirach gromada wybiera
 1073   3,  Dop|                  wielce przekonywającą i dowodzącą, że koniecznie pozbyć się
 1074   3,  Dop|           tkaniny potarganej i sklejonej dowolnie stworzyć ciągłe następstwo
 1075   3,  Dop|                 zostały wszyte w miejscu dowolnym.~Pomimo to wszystko w legendach
 1076   3,  30 |                 i robotnika. Piastun też dozierał, jak się osada wznosiła.
 1077   3,  28 |                tak mu pilno było pomścić doznaną zniewagę. Do nocy odjechali
 1078   1,  5  |              wejrzeniem. Zdawał się stąd dozorować, co się na zamku działo.
 1079   1,  2  |                  drzwi od komory otwarte dozorowała je Jaga. Pracowały z nimi
 1080   2,  19 |               chłopcy z rąk matki i spod dozoru niewieściego przechodzili
 1081   3,  Dop|             ludzkości podlega, coś o tym dozwalają wnioskować.~Z rodzin urastają
 1082   2,  19 |                  Jeżeli imię mu mam dać, dozwólcie, abym to uczynił, jak u
 1083   1,  6  |                 nie śmiał się ruszyć bez dozwolenia. Sambor też, wysunąwszy
 1084   1,  6  |                  jak kamień, córce mówić dozwolił nie wtrącając słowa. Zamilkła
 1085   2,  17 |              stary, Leszek oślepiony, my dożyć żywota tylko chcemy spokojnie...~
 1086   2,  21 |            środka.~Ze wszech stron coraz drabin więcej przystawiać zaczęto,
 1087   2,  15 |             osadzono oślepionego Leszka. Drabina znowu prowadziła do głębi
 1088   1,  5  |              niej dostawano się tylko po drabinach. Tuż do niej przypierały
 1089   3,  27 |               się za Leszkiem. Odsunięto drągi, otwarto wrota i dwaj przybyli
 1090   3,  Dop|           upiększa, wypełnia, rozszerza, dramatyzuje te baśnie stare, a zarazem
 1091   1,  3  |                nie patrząc prawie. Hengo drapał się za nim - milczeli idąc
 1092   2,  16 |                 jedno niepokoiło, że psy drapały się na wały, siadały przeciw
 1093   1,  10 |             niespokojnie. Był to Znosek.~Drapanie się mimo chropawej dębu
 1094   2,  21 |              miejsce drudzy, po zabitych drapią się żywi.~- Na wały! Na
 1095   1,  9  |       rozrzuconymi włosy bijąc w dłonie, drapiąc twarze i piersi, śpiewały
 1096   2,  19 |                 i oręż piękniejszy serca drapieżne mają... Że na gród was nie
 1097   2,  21 |               wyglądali, choć młodzi, na drapieżnych i chciwych łupu wojaków.~
 1098   2,  14 |                  Dulebianie, Drewlanie z Drażdańskich lasów, Polanie tutejsi,
 1099   2,  16 |             żalów posłuchać, a gminu nie drażnić.~Zabój toż samo prawie powtórzył
 1100   3,  Dop|                 i płomieniem w trzewiach dręczony zdycha. Krak, wybawiwszy
 1101   1,  7  |              precz, aby go na próżno nie dręczyć. Jęknąwszy silnie, Miłosz
 1102   2,  14 |             nieruchoma, jakby ją jeszcze dręczyły te duchy, które mówiły przez
 1103   1,  6  |                 włosy wstają na głowie i dreszcz po kościach bieży. A! krew
 1104   3,  24 |             strasznym - aż oprawcom ręce drętwiały.~- O doloż ty nasza - o
 1105   3,  22 |           dziewkę, trzeci losy rzucane i drewienka, wreszcie choć do słupa
 1106   3,  28 |                 usiedli. Piekli sobie na drewienkach mięso zabitego kozła i gwarzyli
 1107   2,  20 |           gładził je a muskał, smarował, drewienkami koło nich dłubał i wypalał
 1108   2,  14 |                   Wilków, Serbów, Łużan, Drewlan i co jest naszej mowy. Nie
 1109   2,  14 |           Ukrańce, Łuczanie, Dulebianie, Drewlanie z Drażdańskich lasów, Polanie
 1110   2,  14 |              koła. Wrota też miały słupy drewniane, strojne jak dziewczęta
 1111   1,  5  |              jakby świeżo powiędłych. Na drewnianym stołku przykrytym poduszką,
 1112   2,  21 |          posuwało się nie pluszcząc, nie drgając, jakby je spod spodu bogunki
 1113   3,  29 |                dobijały tych, co jeszcze drgali i jęczeli.~Ostatnie brzaski
 1114   2,  14 |               żywymi. Wśród ciemności te drganiem płomienia ruszające się
 1115   2,  18 |           zaszeleściało dokoła, a ludzie drgnęli na koniach i za oszczepy
 1116   3,  22 |                Leszków krwi pomniejszego drobiazgu zostało dużo, a naszych
 1117   1,  1  |                  i świsty, i nawoływania drobnej drużyny. Wysoko pod chmurami
 1118   3,  Dop|                  Popiela, którego tak na drobniuchne kawałeczki rozniosły, iż
 1119   1,  8  |             lubił błyskotek i jaskrawych drobnostek, za którymi inni przepadali,
 1120   2,  20 |               deszczu i burzy oślizło po drogach, kałuże stały wielkie, ze
 1121   3,  28 |         wojewodami, posuwając się trzema drogami ku granicy. Jedne o drugich
 1122   3,  28 |                 dwory od złota, srebra i drogich kamieni świecą - domy z
 1123   1,  2  |                   Czaru wasze ma być tak drogie, a nasze tak tanie?~Hengo
 1124   3,  24 |                 naczyńko przezroczyste z drogiego kamienia, któremu się wszyscy
 1125   3,  22 |                 i zadała ranę głęboką.~- Drogoście kupili dziewczynę...~- Anim
 1126   3,  24 |            garści pieniążków srebrnych i droższe nad nie może paski malowane,
 1127   2,  14 |                jej pokazała na prawo, na drożynę, głowę podparła znowu i
 1128   3,  28 |          pomorskiej ziemi. Tu Hengo znał drożyny lepiej jeszcze, wiedział,
 1129   3,  26 |               gąszcze, wśród których ona dróżyny przez zwierza dzikiego wydeptane
 1130   3,  30 |                 więc do niego miał powód druh i nikt tym odwiedzinom dziwić
 1131   3,  28 |               takim, że życie stawił dla druha, a gdy najmniejsza waśń
 1132   1,  7  |                  nie zbywa Chwostkowi na druhach i że między naszymi też
 1133   3,  30 |              wstał i prosił, aby mu jako druhowi słowo rzec było wolno.~-
 1134   1,  10 |              między kmieci. Rudan i jego druhowie odradzali.~- Niemców, Pomorców,
 1135   3,  24 |             proszę...~- Będę wam chętnym drużbą - odparł chłopak. - Cieszę
 1136   2,  19 |            języka, wyznawcy Boga pokoju, drużbami dziecka mojego.~Spojrzeli
 1137   3,  24 |          wywiezienia.~Mila dobrała sobie drużek sześć, wszystko krewniaczki
 1138   1,  9  |                 co smerdę też ośmielało.~Drwiąco począł się uśmiechać kneziowski
 1139   2,  14 |              stary zgarbiony człowiek, w drżących rękach wiosło trzymając.
 1140   2,  15 |             ruszył, już mu gęba z gniewu drżała. ~- Myśmy tu do was przyszli -
 1141   3,  28 |                 który z sotników huknął, drżało przed nim, co żyło. Zmiarkował
 1142   2,  14 |             ognia zasiadła i pierwszą go drzazgą podsyciła. Była, przybywszy,
 1143   1,  9  |                 zjedzone opadły czarnymi drzazgami, grube kłody paliły się
 1144   2,  21 |                  leżącą na niej zasłoną, drze ją i precz znów rzuca na
 1145   3,  25 |               się ulękła, poczęła bardzo drżeć i płakać.~Kazała mu zaraz
 1146   1,  3  |               mówił Wisz. - Ze skóry nas drzecie pod pozorem obrony.~Smerda
 1147   2,  21 |                 Znużeni ludzie u ogniska drzemali, stróże patrzali na jezioro,
 1148   1,  8  |            świeciło jeszcze, stara Jaga, drzemiąc, z kądzielą siedziała przy
 1149   2,  14 |              siedziały jakby uśpione czy drzemiące.~Zza dymu i płomieni widać
 1150   1,  7  |               nie puchniem i u ognia nie drzemiemy.~- Hej, Ścibor! - krzyknął
 1151   1,  10 |                  że się sami między sobą drzemy, że głowy u nas nie stało,
 1152   1,  1  |                 brzozy z listki młodymi, drżenie osiczyny bojaźliwe, skrzypienie
 1153   2,  17 |               znaki wojenne, na wysokich drzewcach osadzone. Wyniesienie ich
 1154   3,  22 |               tam z Serbami i Ludkami, i Dulebami; i Wilki, i wszelkimi plemionami
 1155   2,  14 |            Dalemińcy, Ukrańce, Łuczanie, Dulebianie, Drewlanie z Drażdańskich
 1156   1,  10 |                 rada, sparli na rękach i dumali - wielu brakło. Innym z
 1157   1,  9  |                patrzały gdzieś na lasy i dumały, i nuciły... Ludek wyszedł
 1158   3,  Dop|                pochodzenia, powabną, ale dumną i chciwą, która naturalnie
 1159   1,  6  |               ciżba cała splątana z sobą dusić się zaczęła tarzając w piasku,
 1160   3,  29 |                 ziemi leżący jeszcze się dusili i mordowali, gdyż już drudzy,
 1161   3,  23 |              chwytały za gardła rękami i dusiły, nim na nogi porwać się
 1162   2,  12 |             Wzięli się na ziemi za bary, dusząc i mocując, tarzając razem
 1163   1,  6  |               się trzymająca, mordująca, dusząca, która jak wał jaki wytoczyła
 1164   1,  6  |             które gardeł szukały, i ręce duszące leżących... Kneź sam jeden
 1165   1,  8  |              ziemi jego siedzieli, lub z duszami i dobytkiem ciągnąć w lasy.
 1166   2,  13 |              kroi. Chwostek sobie zebrał dużą drużynę, nawet między naszymi...
 1167   1,  2  |                mój włóczyć się każe.~- A dużoście już świata zjeździli? -
 1168   2,  13 |              dozwalała. Pozdrowili się z Dużym.~- Zabłąkałem się - rzekł
 1169   1,  7  |           rumiane lice, które się śmiało dużymi niebieskimi oczyma. Rękami
 1170   3,  Dop|              którego dwudziestu stryjów (dwadzieścia plemion słowiańskich) osadzają
 1171   3,  30 |                gdy się to działo, jak po dwakroć wprzódy, i teraz znikli
 1172   3,  22 |               gdy ją kto skórą jedną lub dwiema obciągał. Siekiery i noże,
 1173   2,  21 |                sobie stu Pomorców albo i dwieście, a tym do nas iść niedaleko...~-
 1174   2,  12 |                ten żywot prędko prześni. Dwojaka twoja cnota, żywot i śmierć
 1175   1,  3  |               gromadką, śmiejącego się z dworakami chłopaka. - Sambor, chodź
 1176   2,  15 |                zapytał.~- Twoje smerdy i dworaki naszą młodzież zabierają,
 1177   3,  30 |           jeziorem, a czeladź posłano po dworcach kmiecych, aby ze stad i
 1178   3,  30 |              starej mieszkał, gniazdo na dworcu założył.~Syna też jedynego,
 1179   2,  19 |                kiedykolwiek widział nasz dworek.~- Raduje się i niepokoi,
 1180   3,  22 |                 po drodze u Piastunowego dworka, chcąc go też z sobą na
 1181   2,  18 |                 się rozglądał smerda; we dworku nie było nikogo. Piastun
 1182   3,  24 |               kneziowym synom. Tymczasem dwornie plądrowała po chacie, wynosząc,
 1183   1,  8  |             mieszkał, nigdy kneziowi nie dworował ani się do niego cisnął,
 1184   2,  13 |            jęczał, pięście wyciągając ku dworowi i przeklinając jej pana.
 1185   2,  15 |             leżał młody, piękny chłopak, dwudziestokilkoletni. Odzież na nim gruba, zdarta
 1186   1,  4  |           ślepiec - nogi stare i starte. Dybię nimi powoli... jak ślimak
 1187   2,  21 |            jezioro mruczało, ale gromady dychały i konie stąpały, a na dzidach
 1188   3,  27 |               którą na kolanach trzymał, dygotała niecierpliwie.~Na ostatnie
 1189   2,  14 |               dziewczyny, zdawał się jej dyktować, co mówić miała.~Chwila
 1190   2,  14 |                  Chwostka, a obok niej w dymach, którymi ją ciągle okadzano,
 1191   2,  21 |              zaczął padać do wody, kłody dymiące, na wpół spalone sycząc
 1192   1,  4  |                 w prawo i lewo po gajach dymiło się w chiżynach, nad rzeką
 1193   3,  25 |                 posługacz -pochwycono go dyszącego jeszcze - lecz jakby uśpionego
 1194   3,  25 |                   nie widziałam nic, nie dyszałam nic... Szumiało długo koło
 1195   2,  21 |                  w izbie postawiła żółty dzban z miodem zatrutym, ale Myszko
 1196   3,  24 |             częstował i prosił, bracia z dzbankami chodzili i poili, piwo i
 1197   3,  28 |               innym tłumaczył.~Tak około dzbanków czas przeszedł do wieczora
 1198   1,  10 |                  pół zasypane, miseczki, dzbanuszki, ziarna bursztynu, kawałki
 1199   3,  25 |                poszedł po wodę ze złotym dzbanuszkiem i nie wrócił; smok go połknął,
 1200   1,  2  |                 pokazując Niemcowi.~- Po dziadach, pradziadach myśmy je odziedziczyli -
 1201   3,  29 |           obręcze miedziane dawne, które dziadom jeszcze służyły.~Drugi przy
 1202   1,  5  |               się im po głowach... Ślepe dziady, pieśni o niej śpiewając,
 1203   3,  28 |              wszystkich straszna krzywda działa, że go Pomorcy naprzód spokojnie
 1204   2,  19 |             Stało się tak - rzekł gość - działy się i inne cuda liczne,
 1205   1,  4  |                was w zielone kraje, kędy dzicy ludzie żyją, roli orać nie
 1206   3,  27 |             wypogadzała mu się twarz, to dziczała, to zasmucała i rozjaśniała.
 1207   2,  14 |            mieszkali ku Wiśle i w głębi, dziczej wyglądali jeszcze. Znad
 1208   3,  22 |             gotować musieli, niejednym i dzid, i oszczepów brakło... Trzeciego
 1209   3,  22 |                Wizun stał z boku na swej dzidzie oparty i uśmiechał się.
 1210   2,  19 |              przyjęcia go od niej, a gdy dzieciak mu się do nóg rzucił ściskając
 1211   3,  Dop|                są do opowiedzenia dzieje dziecięcego wieku człowieka, tak i pierwszych
 1212   3,  27 |           nadzieją, że się po oślepionym dziecięciu potomka doczeka i we wnuku
 1213   2,  16 |                niemowlę i swoje oczy, po dziecięcych płacząc, wypłakiwała.~Tak
 1214   1,  2  |                  postrzyżone parobków, i dziecinne oczy przelękłe spośród gęstych
 1215   2,  20 |                  Mówili nawet ludzie, że dziecinniał, bo się nimi czasem bawił
 1216   1,  2  |                 Twarze innych śmiały się dziecinnie, jej lice smutno i poważnie
 1217   3,  28 |           kmieciów po zagrodach. Dobek z dzieciństwa wojakiem był z upodobania,
 1218   1,  11 |                zwierza pogoniły i cicho. Dzięcioł kuje drzewo... nic więcej.~
 1219   1,  1  |             Kukułki odezwały się z dala, dzięcioły kowale już kuły drzewa.
 1220   2,  17 |               podniósł się spod drzewa i dziecku się prowadzić kazał - w
 1221   3,  Dop|           osadzają na państwie.~Młody ów dziedzic wielkich przodków okazuje
 1222   3,  27 |                   bo my, tutejszego pana dziedzice, jak zwierz dziki jesteśmy
 1223   3,  28 |            zakupywać je, aby powrócić do dziedzictwa swojego.~Zatem drugi z nich
 1224   2,  19 |               przyjdą i upomną się o swe dziedzictwo... Wojna to nie miesiąca
 1225   2,  18 |                koło mnie leży... bylica, dzięgiel, lisie jajko, biedrzeniec,
 1226   2,  21 |               głowę, odstąpił i rzekł:~- Dziej się, co chce!~Kneźna chłopcom
 1227   2,  12 |                 wierzę... W noc Kupałową dzieją się czasem straszne rzeczy...
 1228   3,  Dop|               ich z jakąś chronologią, z dziejami pewniejszymi innych państw,
 1229   3,  Dop|                 poezja, stanowi materiał dziejowy. Drugim jest to, co się
 1230   2,  19 |               powtórzył z wolna modlitwę dziękczynną Bogu wszechmogącemu za posiłek
 1231   3,  23 |                 i ofiary bogom składając dziękczynne za zwycięstwo.~Stosy z trupami,
 1232   2,  19 |               wielce, a Piastun szedł im dziękować i chciał obdarzyć, czym
 1233   1,  6  |                   powiedz im od mnie, że dziękuję... Pomocy ich ja potrzebować
 1234   2,  20 |                  Bądź zdrów, gospodarzu, dziękujemy za gościnę, nie czas odpoczywać,
 1235   3,  Dop|                odrębnie. Słowiańszczyzna dzieli się na niezliczone nie narody,
 1236   3,  27 |            którzy się schwyconą zdobyczą dzielić nie chcieli.~Ostatni jeszcze
 1237   1,  4  |              wzrosła.~Kraj na pół bracia dzielili, poczną panować Krak z Lechem.
 1238   3,  23 |               kraj lasu, kilka kroków go dzieliło od najezdnika.~Konie jazdy
 1239   3,  22 |            możnym, znali go wszyscy jako dzielnego, przebiegłego i wielkiego
 1240   2,  15 |              wołano.~Kmiecie bronili się dzielnie. Myszko, któremu krew się
 1241   3,  22 |                  gorącością nie psuł, co dzielnością dokazał. Znano go i z nienawiści
 1242   3,  Dop|                   między Polakami rycerz dzielny, imieniem Przemyśl (imię
 1243   2,  19 |                  inne cuda liczne, które dzieło boskie ugruntowały. Największym
 1244   1,  2  |            powoli, niekiedy przestankami dzielone długimi, w ciągu których
 1245   2,  16 |               musiano do rana. Chwost po dziennym niepokoju i wieczornej uczcie
 1246   2,  20 |                 pogroził jej palcem.~Ty, dzierlatko jakaś - rzekł surowo - co
 1247   3,  26 |           Kazaliście mi ją wziąć, biorę, dzierżyć będę tak, aby ład krzewiła,
 1248   2,  15 |                moje siedzieli, a siłę tę dzierżyli, którą ja mam i z której
 1249   2,  18 |            przypatrywał mu się, jakby go dzieś widział i poznawał.~- Kto
 1250   2,  16 |                można się było obronić od dziesięćkroć liczebniejszego napastnika.
 1251   3,  26 |          wyruszyli tysiącznicy, setnicy, dziesiętnicy, starszyzna wyznaczona do
 1252   3,  28 |                  tysiącznikom, setnikom, dziesiętnikom rozkazawszy podzielić, nad
 1253   1,  10 |                starzec. - Kędyż się Wisz dziewa?~Doman obie ręce podniósł
 1254   2,  18 |                lisie jajko, biedrzeniec, dziewanna, rosiczka... - Hej, Hej!
 1255   1,  9  |               piaszczyste, gdzieniegdzie dziewannami i piołunem bladym porosłe.
 1256   2,  20 |                 to mnie musi wziąć. Hej, dziewanno, krasnopani... a! gdybym
 1257   3,  24 |           zabrzmiały pieśni nowe a inne. Dziewczęciu rozplatano włosy, kosę dziewiczą
 1258   3,  26 |               wieczór piosnki śpiewali o dziewczętach.~Gdy Leszków napłynęło dużo,
 1259   3,  24 |          psotniku, co ty robisz z ludzi, dziewicą szła z chaty, mężatką się
 1260   3,  24 |              bolejące. Żegnały ją drużki dziewice, ale gęślarz głośniej w
 1261   3,  24 |                   Wszystko to były godła dziewictwa, młodości, wesela, które
 1262   3,  Dop|           swobodną i partią swych losów, dziewictwo swe ślubuje bogom. O granicę
 1263   3,  Dop|                 ich potęgą niewieściego, dziewiczego swojego wdzięku. Rytogar,
 1264   2,  14 |        rozpuszczony na ramiona, a na nim dziewiczy wianek ruciany. W ręku trzymała
 1265   3,  22 |                  gdyś już na ląd wszedł, dziewięć bram przebywać musisz, a
 1266   2,  19 |        postrzyżonemu. Spleciony on był z dziewięciosiłu, smlotu, dziewanny, rosiczki,
 1267   3,  25 |        biedrzeniec, przestępy, wrotycze, dziewięciosiły.~Dziewczę już uzbierawszy
 1268   3,  24 |       zręcznością, przytomnością i siłą.~Dziewierza nie miał; Wizun mu go zastępował,
 1269   3,  Dop|              prosząc o rękę Wandy, która dziewosłęby te z odmową odsyła. Rytogar,
 1270   3,  25 |          ciągnęła. - Wy się tu męczycie, dziewucho!... O! o! ja znachorka jestem,
 1271   3,  25 |                     hm... to moja sprawa dziewuchom do chłopców, a chłopcom
 1272   2,  12 |                krzewach, a wokoło stosów dziewy zawiodły uroczystą pieśń
 1273   1,  2  |                 stał duży stół, a za nim dzieża do mieszania chleba, białym
 1274   1,  6  |          śpiewano u kądzieli, u żaren, u dzieży-matki, u krosien, ze smutku i
 1275   2,  14 |                Dziwa. - Wolno się bronić dzikiemu zwierzęciu i robakowi nawet,
 1276   2,  12 |        opanowywał nad ranem te gromady i dziksze z nich szły jak "stada"
 1277   1,  6  |            nogach strzepywał skrzydła, a dziób zadarłszy do góry, klekotał.~
 1278   3,  22 |                nie mogli, a ptastwo jaja dzióbało tymczasem i wyjadało do
 1279   1,  11 |             chwili stado całe spadło nań dziobami chwytając prawie, posypały
 1280   3,  25 |             morze, z góry na ziele padł, dzióbem je pochwycił, uszczknął
 1281   1,  2  |           wieczorną odbywały przechadzkę dzióbiąc żabki przestraszone...~
 1282   3,  25 |            latają, tylko co ją który nie dzióbnie. Królewicz może podpatrywał,
 1283   3,  24 |                świat był wczoraj czarny, dzisiaj mi różowy... Chmielu, co
 1284   1,  6  |                od wczorajszego strachu i dzisiejszego deszczu zimnego. Ulitowano
 1285   1,  11 |                   Już wiem! Dąb tam stoi dziuplasty, wygniły, pod uroczyskiem
 1286   1,  5  |                  wieżę. Kos wskazał małą dziurę w murze, która nad ziemię
 1287   3,  25 |              Panna myszką się stała... w dziurkę małą schowała! Królewicz
 1288   3,  25 |           podłodze, jak się zwinęła i do dziurki schowała, i myśli:~- Myszką
 1289   1,  11 |              łatwo - mówiła, śmiejąc się dziwacznie i przekręcając głowę - o!
 1290   3,  28 |            żałować. Choć tak gwałtowny i dziwaczny, Dobek razem przebiegłym
 1291   1,  9  |                 rzekł - niejednej się to dziwce śni, a jak ją weźmie mąż,
 1292   1,  11 |            kukułka raz, drugi i uciekła. Dziwczęta zamyśliły, kiedy Żywia za
 1293   3,  22 |                 siedział na przedsieniu, dziwiąc się w duszy swej, że ludzie
 1294   3,  24 |                 rzucały, sama się czasem dziwiła sobie, iż umiała tak wiele.~
 1295   1,  5  |               dlatego może tu nic go nie dziwiło i strachem nie ogarniało,
 1296   2,  14 |         rozumiały, a przecie nie znały i dziwiły sobie, z których każda miała
 1297   3,  25 |                cóż wy na to możecie, gdy dziwka bogom ślubowała?3 Nie chce
 1298   2,  19 |               stać nie może.~Było to tym dziwniejszym, że w okolicy mijać się
 1299   3,  26 |            Jaruhę, która do nich jakimiś dziwnymi przemawiała słowami.~Około
 1300   3,  26 |               się doń i uważając za dziw dziwów wybór nowego pana, którego
 1301   3,  24 |            kamienia, któremu się wszyscy dziwowali, bo było niby z lodu, a
 1302   1,  5  |                 koniem... Wszyscy się im dziwują... Niewieście rozjaśniło
 1303   1,  4  |            dłonią ucisnąwszy struny, aby dźwięku wydać nie śmiały, usta zacisnąwszy,
 1304   2,  13 |                 nie pozwalały bardzo się dźwigać. Doman zaledwie popróbowawszy
 1305   1,  2  |               się też wkrótce oba, jeden dźwigając wór duży, drugi na plecach
 1306   2,  16 |              odpowiedział nic, ramionami dźwigał, prosił jeść a używać.~Ciągnęła
 1307   2,  21 |              żywego, ogromnego; jak smok dźwigało się z wolna i toczyło po
 1308   1,  8  |                  Bondarze... Kto oszczep dźwignie, niech przybywa. Żagiew
 1309   2,  16 |                  Z grubego muru na skale dźwignięta, pusta była we wnętrzu,
 1310   1,  2  |          obwieszane blaszkami, kółkami i dzwoneczkami.~Hengo je sobie do szyi
 1311   1,  1  |                   jeden z nich zarżał, a echo po lesie poniosło ten dziki
 1312   1,  4  |                   Smerda się rozśmiał.~- Eh-e - rzekł - nie te to czasy!~-
 1313   3,  Dop|               się dośledzić faktycznie i embriologia narodu pozostanie zawsze
 1314   3,  Dop|              podstawę przyrosło. W wielu epizodach widać heraldyczne przyrostki,
 1315   3,  Dop|             całostki. Jest to właśnie ta epoka tajemnicza, w której się
 1316   2,  19 |                   ani bożków rzymskich i etruskich, ani wytwornego oręża, który
 1317   3,  Dop|                 ta powieść zdradza jakąś fabrykację potrzebną do połączenia
 1318   3,  Dop|                nie dozwala się dośledzić faktycznie i embriologia narodu pozostanie
 1319   2,  21 |               wpół spalone sycząc się po falach toczyły. Łodzie i czółna
 1320   2,  14 |                  jak senne, poruszając z falami. Rybacy zamieszkali w tych
 1321   1,  1  |              skórą jakby spękaną, tak ją fałdy i marszczki pokryły całą
 1322   1,  5  |              niewiasta w sukni wełnianej fałdzistej, w zasłonach białych, otaczających
 1323   2,  13 |                trzymać myśli. Powiedzieć fałszu nie chciał, a prawdę zdawało
 1324   3,  Dop|                 to nieznane i ukryte, to fałszywie do innych zaliczane.~W Herodotowej
 1325   2,  19 |                   że powywracano ołtarze fałszywych bogów, a wiara ta co dzień
 1326   3,  Dop|                 więc Lech opłakawszy łzy fałszywymi brata, a nawet panowanie
 1327   3,  Dop|     gminowładztwa dwunastu wojewodów jak fantastyczna jakaś ozdoba, dla przypomnienia
 1328   2,  20 |             Czasem, gdy staremu przyszła fantazja, lepił sobie małe naczynka,
 1329   1,  7  |               których sznury krasno były farbowane, na głowie kołpak futrzany
 1330   1,  2  |               wyszła obdarowana, w końcu fartuszka niosąc zawinięty kawałek
 1331   2,  20 |             mocno dziewczyna - zadrżała, faruszek biały podniosła do twarzy,
 1332   3,  Dop|           połączenie ich z sobą rodzajem federacji, wszystko to na dnie starej
 1333   2,  20 |             Wziąłbyś mnie sobie - mówiły figlarne oczy - ja bym się nie bardzo
 1334   3,  Dop|                  niewłaściwą przybierają fizjognomię.~Wtrącony po nich Krak,
 1335   1,  7  |              drewnianych, smołą wylanych flaszkach po trosze miodu, konie nawykłe
 1336   3,  Dop|             kronikarską robotę i niezbyt foremną.~Ten Przemysław Leszek zmiera
 1337   2,  19 |               słowiańskie nie miało tych form wyszukanych, określonych,
 1338   3,  Dop|                  przyswoić tego, co im w formie mało pojętnej i do ich natury
 1339   2,  13 |                zachowawczy często dziwne formy przybiera i do różnych fortelów
 1340   2,  13 |             formy przybiera i do różnych fortelów się ucieka. Domanowi przyszło
 1341   1,  6  |                  od czego? Ej! wy Sasy i Franki przeklęte... mądrzy wy jesteście,
 1342   3,  26 |                 i głowy nie było. Sasi i Frankowie naciskają nas wszędzie,
 1343   1,  4  |                   Niemiec nie zdawał się frasować wcale, że go zabierano do
 1344   1,  6  |                powiedzieć mu, by się nie frasował, że mu sama za towar nabrany
 1345   3,  25 |                  rozwiewa... Nic się nie frasuje. Patrzy, żebraczka stara
 1346   3,  24 |                się jej ptaszkiem z chaty furknąć chciało, o tym smutku i
 1347   1,  1  |             mieniać jest na co... Skór i futer dosyć pewnie u siebie macie,
 1348   2,  19 |                  i broni, na bursztyny i futra mienianych. Polańskich zdunów
 1349   1,  7  |              farbowane, na głowie kołpak futrzany i pióro przy nim. U pasa
 1350   3,  24 |                towarzyszyło, w kołpakach futrzanych z piórami, w pasach kowanych,
 1351   2,  21 |                     Żmije jadowite!... - Gad przemierzły!... - Ścierwo
 1352   2,  18 |              wiedźmy.~- Pytaj jej, niech gada, co wie! - zakrzyczał na
 1353   1,  9  |                  na nim mam... Siądźmy i gadajmy.~Posiadali więc u dębu,
 1354   2,  20 |               się do nich. Ledwie że nie gadał z nimi. Choć tam sobie z
 1355   3,  28 |                  i tak na brzuchu leżąc, gadek lub pieśni słuchał.~Gdy
 1356   3,  28 |              prawili baśnie albo kobiety gadkami i pieśniami bawiły.~Całe
 1357   3,  29 |                pozdrawiając ją wesoło.~- Gadkę bym wam powiedział - odezwał
 1358   2,  20 |                 można wygodnie. Chodziły gadki, że tam jakieś duchy mieszkały
 1359   3,  24 |                  zbóje, nie wam panować, gadzin plemię! Przekleństwem skończył
 1360   3,  29 |                coraz, łajano się psami i gadzinami, padalcami i ścierwem zgniłym,
 1361   2,  12 |              koniku,~Porwał dziewkę przy gaiku... ~Oj, gaju - ty zdradniku... ~
 1362   1,  5  |                 w ręku.Znowu przejechali gaj i tu dopiero szersza pola
 1363   1,  1  |                 jeziorka mnogie, opasane gajami... Kilka strumieni zbiegało
 1364   2,  14 |          dostrzec dawał, naówczas gęstym gajem i zaroślami okryty. Zakrywały
 1365   2,  19 |             rosiczki, wrotycza, bylicy i gałązek jemioły.~Zaledwie pierwsza
 1366   3,  28 |                 a wkrótce ciało urwane z gałęzią padło w ogień, żar i iskry
 1367   1,  1  |                 ruch się dał słyszeć pod gałęziami. Wkrótce potem, rozgarniając
 1368   3,  Dop|              Uboga ta uczta, jak w Kanie galilejskiej, stała się cudowną pomnożeniem
 1369   1,  3  |             przypasawszy mieczyk drugich ganiać i piórko za czapkę wetknąwszy
 1370   1,  6  |                 błyszczące miecze, które gardeł szukały, i ręce duszące
 1371   1,  6  |              upojenia straciwszy siły. W gardłach umierających słychać było
 1372   3,  24 |                      Dajże mi piwa, bo w gardle zasycha... Dziewczę zarumieniło
 1373   2,  16 |                 opił, aż, sprośna rzecz, gardłem mi się nazad dobywa.~Wtem
 1374   1,  10 |               słyszano, i stamtąd mówił, gardłował, często na sobie suknię
 1375   2,  14 |               potęgą. Czuła się śmiałą i gardzącą niebezpieczeństwem, panią
 1376   3,  23 |              trzody, zagrody paląc, łupy garnąc, jakie pochwycić mogli,
 1377   1,  2  |          obracała się u ognia, w wielkim garncu warzyło mięsiwo z krupami.
 1378   2,  13 |               potem swych dobyła ziół, z garnuszka nalała cieczy jakiejś i
 1379   2,  13 |           siedziała Jaruha, prażąc coś w garnuszkach i skorupkach i szepcząc
 1380   1,  3  |              żłopać. Towarzysze też jego garnuszkami czerpać jęli, aby ugasić
 1381   1,  2  |                 od was bierzemy. We dwie garście się to zmieści. Czaru wasze
 1382   2,  18 |               wymogła na nim, iż zamiast garstki ludzi, którą zwykł brać
 1383   3,  25 |          płomienie, a woda ich żadna nie gasi. Królewicz zaraz ptakiem
 1384   1,  7  |            musieli się otrząsać z liści, gąsienic, mchów i porostów, którymi
 1385   1,  9  |             krzepie znużeni i pragnienie gasili pracujący u mogiły. Około
 1386   2,  14 |           ciemności ognia świętego blask gasiły, dym napełniał kontynę,
 1387   2,  20 |              rozmiaru, miseczki drobne i gąski a ptaszki gliniane, a kulki
 1388   2,  21 |             wieży, tylko zorza po słońcu gasła i w jeziorze odblask jej
 1389   1,  2  |                na którym nigdy ogień nie gasnął. Dym się dobywał z niego
 1390   2,  15 |              nimi, ale późno się zerwał. Gawiedź nie potrafiła kmieciów odciąć
 1391   2,  14 |               niż te napaści próżnującej gawiedzi i te pytania bez końca.~
 1392   1,  3  |                 spódniczce podniosła się gderząc, podlatując, przysiadając
 1393   3,  22 |                mosty prowadzą do niej, a gdyś już na ląd wszedł, dziewięć
 1394   2,  20 |               ruszył.~- Dziwo! - rzekł - gdzieżbym ja was chciał zabijać! Prędzej
 1395   1,  10 |            komorze, co ubogim odebrał od gęby... Trzeci jeździł, wyglądał,
 1396   1,  6  |                 na konie siedli, chwycił Gerdę za ramię.~- Patrzałeś i
 1397   3,  Dop|          pierwszy w walce i przymierzu z Germanami, nie mamy o niej tylko podania
 1398   3,  Dop|                daleko później zagarniętą Germanią Tacyta. Nie jest to bez
 1399   3,  Dop|                szczególniej z plemionami germańskimi, widzimy w niej zabytek
 1400   1,  10 |           baryłkach miód, piwo i kwas...~Gęślarza wzięli między siebie Myszki,
 1401   3,  27 |               trupie... żywego nikogo...~Gęślarzowi zadrżały nogi, siadł na
 1402   1,  9  |             wzgórzu nim otoczonym, wśród gęstego boru, który doń obcym bronił
 1403   2,  12 |                  brzozy rzadkie, a dalej gęstszy coraz las ciągnął się dwoma
 1404   1,  7  |            wydobyli się z tych zapadłych gęstwin na suchszą łąkę, oba raźniej
 1405   3,  26 |           nieprzebyte stanowiły, porosłe gęstymi chwasty i puszczającymi
 1406   2,  14 |                leciały w jezioro, wicher giął drzewa do ziemi, wyrywał
 1407   1,  6  |            palcach:~- Wojtas... Żyruń... Giezło... Kurda... Mściwój... pięć
 1408   3,  26 |               ojcze, ratujmy się, bo oto giniemy! Mówiliśmy już wiele, mówcie
 1409   3,  28 |                chwalił młodych panów, iż gładcy byli, piękni, ochoczy i
 1410   2,  12 |                Przyszedł księżyc, panicz gładki, nie pomoże krzyk i płacze,
 1411   1,  1  |              świecących na szyję i iglic gładkich, i guzów, i wszystkich tych
 1412   2,  21 |            migającego na ścianie, coś po gładkim murze pełznąć się zdawało
 1413   1,  6  |             twoje nam potrzebne - dodała gładząc chłopię po twarzy.~I pochyliła
 1414   2,  20 |               tracił nad nimi dnie całe, gładził je a muskał, smarował, drewienkami
 1415   2,  15 |              niech powiezie.~Biała pani, głaszcząc go po głowie, potakiwała.~-
 1416   2,  21 |                 i razem z otworu ogromny głaz padł mu na czaszkę, mózg
 1417   1,  6  |             górze, obwiedziony wieńcem z głazów, o którym zachował pamięć
 1418   2,  18 |          uznojeni zostali pieszo.~Byli w głębinie boru, wśród moczarów, w
 1419   3,  25 |                 morze... morze szerokie, głębokie morze... nie znajdzie tam
 1420   1,  1  |          skaleczoną wskazywał. Rana jego głębsza była, bo płachty nie wstrzymały
 1421   1,  9  |              niewiasty niosąc popielnicę glinianą, aby w nią zgarnąć nie dogorzałe
 1422   2,  20 |              popielnice i wszelki sprzęt gliniany, tylko u starego Mirsza.
 1423   1,  10 |                 mięso, a w drewnianych i glinianych baryłkach miód, piwo i kwas...~
 1424   2,  20 |                  a gdy siadł na miękkiej glinie patykiem w koło pas rysować,
 1425   1,  3  |              paszczę dostać, jak wilkowi głodnemu... Ano, i na wilki ludzie
 1426   2,  13 |                jeszcze się nie napiwszy, głodniejsi będą... Nie dopuścimy.~-
 1427   2,  19 |                    grzebaliśmy umarłych, głodnych karmili, bronili uciemiężonych,
 1428   2,  16 |                  do której spuszczano na głodową śmierć przeznaczonych. Ponad
 1429   3,  27 |                  świat cały był w jednym głosie i sercu jednym.~Dni tak
 1430   3,  28 |                  Polanie, i syna z niej. Głosił się przeto przyjacielem.
 1431   2,  19 |              razem i straszny. Ognistymi głoskami na tle nocy pisała wojna
 1432   3,  24 |                 krzyki zastąpiły śpiewy, głośniejsze od nich.~Doman też wypadł
 1433   1,  5  |           żałośnie wyły chwilami i każdy głośniejszy śmiech wywoływał to skomlenie
 1434   1,  9  |                  koń twój miły, róg twój głośny... Wiszu stary, Zboja synu,
 1435   2,  19 |                 inni ludzie różne wieści głoszą... Obcego nic znać nie chcemy.~-
 1436   3,  26 |              gości jako posłańców bożych głoszono.~Pozapalano stosy łuczywa
 1437   1,  8  |         narzuconej siermiędze, z odkrytą głowi u wrót stanął.~Z dala już
 1438   3,  25 |               bym ci pomogła...~Dziewczę główką obojętnie rzuciło, ale stara
 1439   3,  29 |                 powierzchnią jeziora ich główki wyskakiwały niknąć, gdy
 1440   2,  14 |             rodów odszczepionych od pnia głównego pochodząc. Widok był zaprawdę
 1441   1,  1  |               kilka w nim nie dopalonych głowni. Poniżej, w zielonych bujnych
 1442   3,  24 |              stadem kuropatw uwiesi, ale głowom zagrzanym nie bardzo się
 1443   3,  Dop|                  dnie podania jest jakaś głucha tradycja o panowaniu Lechów
 1444   2,  12 |           okolicy przed chwilą chichej i głuchej wszystko przeszło w radosne
 1445   3,  28 |          rozprawiać przedrwiwając, jakby głuptaszkiem był. Leszek, czego nie rozumieli,
 1446   3,  23 |                szmer pochodu wiatru szum głuszył i pieśni. Dobek ze swoimi
 1447   1,  11 |              królewicz... zaprowadził do gmachu, co miał ściany ze złota...
 1448   1,  4  |                jak w nią wszedł, znalazł gmachy wielkie, cudne izby pełne
 1449   3,  Dop|        bezpotomny; przyszyty jest na tle gminowładztwa dwunastu wojewodów jak fantastyczna
 1450   3,  Dop|                 urastają rody, plemiona, gminy, narody wreszcie, ale tajemniczy
 1451   3,  26 |             rozbiegli.~Niebezpieczeństwo gnało w lasy, głód z nich wyganiał;
 1452   3,  25 |                 przypłynął trup, wiatrem gnany do brzegu, to się nachylał
 1453   1,  7  |               odprawę - wasz i nasz wróg gnębi nas coraz okrutniej.~- Kto?~-
 1454   2,  15 |                  idą, niech palą, tępią, gnębią... Niech tę ziemię ogniem
 1455   3,  29 |                  siwe konie, zakładajcie gniade, usiędę ja i pogonię lata
 1456   1,  10 |                 się tu nad niezliczonymi gniazdami swymi, jakby od nich nieprzyjaciela
 1457   2,  21 |                 drabinie się roi czarno, gnie się pod ciężarem ludzi,
 1458   2,  20 |               takiego, co z piaskiem był gnieciony, a na pół dłoni gruby, co
 1459   2,  21 |       pozostawali na zgniłej słomie, nie gniewali się za to, leżeli przynajmniej.~
 1460   2,  15 |                 obmokłe suknie ściągano, gniewniejszym niż ona była.~Spojrzeli
 1461   2,  14 |        siwowłosej kobiety; oczyma prawie gniewnymi mierzył Dziwę i pytał znowu
 1462   2,  21 |                  połamanych, zsiniałych, gnijących; rusztowanie i belki, z
 1463   1,  10 |          ukazywała się z błota rzeczułka gniła, płynąca trzęsawiskami nieprzebytymi.
 1464   1,  7  |                do dna chcą wyprzątnąć, i gnilca w nas szukają. Chwostek
 1465   2,  16 |               jak zdechłe zwierzęta, aby gnili marnie i robakom za pastwę
 1466   3,  27 |                 nie oparł żaden, a ludzi gniótł w garści jak słomę. Cały
 1467   3,  23 |                 w zamieszaniu i popłochu gniotła się sama, zabywszy broni
 1468   2,  21 |           ciskano, które ludzi jak słomę gniotły...~Myszkowie ze starszyzną
 1469   1,  6  |                  plugastwem, precz z tym gnojem!~Mówiąc to dopijał miodu
 1470   3,  Dop|                  nie broni". Oprócz tego gnuśnym był do boju i zniewieściałym.
 1471   2,  19 |                ten znak śmierci stał się godłem życia nowego i że dlatego
 1472   3,  Dop|          szybszego biegu, przyznać miano godność książęcą". Wyścigi te miały
 1473   3,  Dop|        wysadzonym do rządów jakoby miano godności".~Ciekawa to tradycja o
 1474   2,  21 |        rozżarzone w ogniskach.~Krucy tym godom pokrakiwali góra uspokoić
 1475   2,  12 |                 Pomiatała swatami, żaden godzien jej nie był... Jam jej wczoraj
 1476   1,  7  |              ludzie zabiegali. Doman nań godził pierwszy, biegnąc żywo na
 1477   2,  12 |         przemiany, ale pieśń jednego nie godziła się z drugą, zdawali się
 1478   1,  8  |       podległości trzymaną, co u innych. Godzili się też z sobą we wszystkim,
 1479   2,  13 |                    które najsroższe rany goi. Niedźwiedź jucha raz mi
 1480   3,  30 |                oszczepu, która się długo goić nie chciała.~- Moja, choć
 1481   3,  25 |                to jesteś, com ja ci ranę goiła, co ci żonkę zabili! No -
 1482   1,  8  |             sprawę poruszacie, jakbyście gołą rękę w ul wsadzili... Jedni
 1483   3,  29 |               waszymi ptak się unosi jak gołąb biały, a tam pod lasem gęste
 1484   3,  25 |              otwarte, królewna poleciała gołąbką po dworze, zamieszała się
 1485   2,  20 |                  się jej poczęła stara - gołąbko ty moja! Znam wszystko,
 1486   2,  12 |                  niego. Przyleciała para gołębi dzikich gruchając i pierzchnęła,
 1487   2,  21 |                plecach. Niewiasty za nią gonią płaczące... - Na drabinę!
 1488   3,  29 |                 środek razem z Myszkiem, goniąc za młodymi Pepełkami. Lecz
 1489   2,  13 |                się potrafił całemu stadu goniących go ogarów wyrwać, zręcznie
 1490   3,  25 |                 skarby, ale ich spłoszył goniec, który od granicy bieżał.
 1491   3,  Dop|                 najdobitniej mówiąc, że "gonił za nieprzyzwoitą zabawą
 1492   2,  12 |                było; młódź się kręciła i goniła po błoni klaskając w ręce.
 1493   2,  18 |               polatywały jeszcze, ludzie gonili, ale orszak Chwostka zyskiwał
 1494   2,  14 |              rzec słowa, a za nimi wciąż goniło wołanie i śmiechy:~- Chwostyk!
 1495   2,  15 |             zaczęły po niebie, jakby się goniły i zbierały, aby drugą burzę
 1496   3,  29 |                która ucieka, chce, by ją goniono?~Zbliżyła się doń oglądając
 1497   3,  Dop|                  zajmowali się wypadkiem gonitwy. Zaraz w początku konie
 1498   2,  14 |       drewnianych oparty i okryty dachem gontowym. Pomiędzy słupkami malowanymi
 1499   1,  4  |                  do wody, a smoły weźmij gorącej, a siarki nabierz palącej,
 1500   1,  4  |                 na Dunaj wieje mrozem, a gorącem wojsko pali. Przeszli Dunaj...
 1501   3,  22 |                  było nad niego... gdyby gorącością nie psuł, co dzielnością
 1502   3,  28 |                dla wilków upiekłem go na gorących węglach, aby smaczniej im
 1503   2,  17 |               razem odzywali się wszyscy gorącymi słowami.~Wrzawa panowała
 1504   3,  25 |              stary go do łóżka położył z gorączką. Żal mu się go zrobiło,
 1505   2,  13 |                  zawołał, jakby z trochą gorączki. Odsłonił piersi, odrzucił
 1506   2,  20 |                daj! matuniu - powtarzała gorączkowo Mila odpinając srebrny guz
 1507   3,  25 |               paliło go pragnienie, snem gorączkowym usypiał, budził się z krzykiem