Tom,  Rozdzial

 2009   1,  11 |            prawie, posypały się pióra... kobuz wyrwał się, uleciał w górę
 2010   1,  4  |              niosły świeżo udojone mleko kobyle. W izbie stał już znów ceber
 2011   3,  24 |                 dwaj gęślarze i dudarz z kobzą - grajki weselne, co i pieśniom
 2012   2,  19 |                  jedyny Niemców i wrogów kochać każe! - zawołał Piastun -
 2013   1,  9  |                swoich kochał, jak oni go kochali, jak gość dlań był świętym...
 2014   2,  12 |            martwe... z czym się żyło, co kochało...~Uroczyste to było pożegnanie,
 2015   2,  12 |                  dać, aby cię dziewczęta kochały... ino mi rękę daj, rękę
 2016   3,  24 |              trzódki. Żegnaj mi, siostro kochana, żegnaj, mój bracie rodzony,
 2017   2,  12 |                drużyną, witaj, słoneczko kochane... Ty mi będziesz królowało...
 2018   3,  24 |             braciach, po ojcu i macierzy kochanej, po złotych dniach majowych.~
 2019   1,  3  |                  i jak dziecko własne go kochano.~Drudzy parobcy, tym oznajmieniem
 2020   1,  3  |              oczy i język, bo więcej nas kochasz niż drudzy, bo ja tobie
 2021   2,  13 |                   gdy na progu zobaczyła kocie oko Znoska.~Z głową obwiązaną
 2022   1,  10 |             szara z najeżonym włosem, do kociej podobna, z oczyma żółtymi,
 2023   1,  8  |              krótko ostrzyżoną, z oczyma kocimi, w obcisłej siermiężce zjawił
 2024   3,  23 |              straży. Jadło się warzyło w kociołkach, tarcze i miecze leżały
 2025   1,  3  |                  niego się skierowały.~- Kogóż to z sobą prowadzicie, stary? -
 2026   1,  5  |               pańskich przykładając.~- A kogożeś to pojmał na drodze? - zawołał
 2027   3,  30 |                  Komu na inną nie stało, koguta zabijał pod pierwszą belkę.~
 2028   3,  24 |         uroczyście, rzucając z nim razem kokotki z ciasta urobione, ptaszki
 2029   1,  10 |                 obręcz miedziany z kilku kół złożony spadał mu na piersi
 2030   3,  22 |                  na wozy nabrać mięsiwa, kołaczów, piwa i miodu i wieźli je
 2031   1,  3  |                nie będą... Na Kupałę, na Koladę do mnie ci pozwolą... a
 2032   1,  4  |               modlitwy. Bogu módlcie się Koladzie, Samowile, co wiatr trzyma.
 2033   2,  21 |                 Smerdy kazali most walić kołami, aby się zapadł i obalił
 2034   1,  5  |                   Ten przykląkł na jedno kolano.~- Ty mi przynosisz posłanie
 2035   2,  21 |              gęśli struna.~Burzyło się i kołatało potem znowu w wieżycy, leciało
 2036   3,  26 |                Powracali z pogoni za nim koleją wszyscy, przyznając, iż
 2037   3,  24 |        błyszczący. Pas na nim cały był z kółek złocistych, pod szyją zapinka
 2038   1,  7  |                chałup stało nad wodą, na kołkach sieci wisiały, parę czółen
 2039   1,  2  |            bogate, obwieszane blaszkami, kółkami i dzwoneczkami.~Hengo je
 2040   1,  1  |                 naprędce sklecony; kilka kołków wbitych w ziemię, a na nich
 2041   2,  12 |                 wśród wesela i śpiewu. W kółku swoim znużona już śpiewami
 2042   3,  22 |          Radegasta, Porewita... byłem na Kołobrzegu, Szczecinie, w Retrze i
 2043   1,  1  |                  gruba odzież brunatnego koloru okrywała mu ramiona, pod
 2044   1,  1  |                  trawach, na sznurach do kołów poprzywiązywanych, pasły
 2045   2,  12 |             wiodąc je po cichu za sobą i kołowali wybierając, kędy przejść
 2046   3,  24 |                  z których każdy suknią, kołpaczkiem, pasem i koniem się mógł
 2047   3,  30 |              spuścił. Skinął na swoich i kołpaków nie zdejmując weszli do
 2048   1,  1  |              chmurami płynął orzeł siwy, kołując i upatrując pastwy na ziemi.
 2049   2,  18 |             widział i poznawał.~- Kto wy kolwiek jesteście - rzekł - jak
 2050   3,  23 |                  zbrojąc się w głownie i koły, bliższych niewiasty zrozpaczone
 2051   3,  25 |              lądu przybiwszy zaczęła się kołysać, stanęła... Kobieta siedząca
 2052   1,  4  |                 milczenie wielkie do snu kołysało. Smerda drzemał, Hengo brwi
 2053   3,  22 |         starszyzna i radzi... Jedni chcą komara wybierać, drudzy muchę,
 2054   3,  Dop|               zastawiono hojną biesiadę. Komedia owej choroby, rozpaczy,
 2055   3,  30 |                  kmiecych, aby ze stad i komór, co potrzeba dla uczty wspólnej
 2056   2,  18 |              ręką pośpiesznie wskazał na komorę, której drzwi już na pół
 2057   3,  30 |                  bronić się powinniście. Komuż na korzyść pójdą waśnie
 2058   3,  29 |             cofać się musiał, a Klodwiga konającego porwali na ręce towarzysze.
 2059   2,  16 |                 i miotanie się bezsilne. Konających głowy spadały ze stukiem
 2060   1,  6  |            włosem białym, krwią oblanym, konał i przeklinał:~- Bodajeś
 2061   2,  16 |                  i obalił się na ziemię. Konali tak po jednemu, jęcząc głucho,
 2062   2,  21 |                 kątach zostali na długie konanie.~Gdy się wdarto do wieży,
 2063   1,  11 |                  się pod rękę nawijały i końce rwały i nie chciały się
 2064   3,  29 |               który zawczasu przed bitwy końcem powrócił do chramu, w ofierze
 2065   3,  Dop|                  próżności...~Na tym się kończą legendy poprzedzające dzieje
 2066   3,  30 |               stara baśń tak się przecie kończyć powinna.~
 2067   3,  22 |                  i innych wielu, nawet z kończyn ziemi i z puszcz a lasów,
 2068   2,  13 |               nim.~- Widzisz - rzekł - z koniam padł i na mieczyku się przebiłem...
 2069   1,  4  |                 ucichło, brzęczały tylko koniki i polatywały bąki, milczenie
 2070   1,  10 |                drugiej strony nadjechali konni, Doman samotrzeć z ludźmi
 2071   3,  23 |           Pędzono ich pieszo, otoczywszy konnymi, z rękami w tył powiązanymi,
 2072   2,  21 |             żerdzi związanej kawał mięsa końskiego ukroiwszy ze zdechłej świerzopy
 2073   3,  22 |                   Byłem daleko, byłem po kontynach Światowida, Radegasta, Porewita...
 2074   1,  6  |           pobojowiska, a po chwili tylko konwulsyjne ciał drganie zdradzało,
 2075   3,  23 |                  jeńców przecie do dwóch kóp się zebrało. Tych zaraz
 2076   1,  1  |             zaczęły niecierpliwie nogami kopać w ziemię; jeden z nich zarżał,
 2077   3,  24 |              napaść podobną stary zdun w kopalnej jamie, której szyja dobrze
 2078   1,  8  |        wszystkich... Przecie nogami mnie kopią, plują na mnie... i każdy
 2079   2,  15 |                  pił, drzemał, pędzał je kopiąc nogami a chleb im rzucając
 2080   1,  2  |                bliżej, a i w ziemi go tu kopiecie... ~Wisz patrzał na drzwi,
 2081   2,  14 |                  trzymała laskę białą, z korą pozostawioną tylko, by ją
 2082   3,  22 |               Bóstwo stoi całe złocone w koronie na głowie, na rogach jeleni
 2083   3,  25 |                  zachciało, prószynki od korowaja pod stołem leżały, ledwie
 2084   2,  19 |          drzewami, z mięsiwem, chlebem i korowajami świątecznymi, a około nich
 2085   2,  12 |                  z mięsiwem, i kołacze a korowaje świąteczne widać było; młódź
 2086   3,  24 |                 stała otwarta i pusta. Z korowajem obłamanym na stole, z kadziami
 2087   2,  14 |          dostatkiem wszystkiego. Suchych korowajów ostatkami karmiły się niezliczone
 2088   2,  12 |                  które pójść nie mogły z korowodem, poklaskiwały siedząc, poruszały
 2089   2,  12 |         przybliżyć. Żywia wyrywała się z korowodu przy ogniu i przybiegała
 2090   2,  12 |               ognie rozniecić i pieśni a korowody rozpocząć.~Starsze niewiasty
 2091   1,  10 |                   aż póki w spróchniałej korze nie przewierciły otworu,
 2092   3,  23 |                oczy. Pomorcy, lud dziki, korzyć się i litości prosić nie
 2093   3,  30 |                się powinniście. Komuż na korzyść pójdą waśnie i walki, jeżeli
 2094   1,  7  |                 był i wylękły, nierychło korzystał ze swobody. Wołano nań bijąc
 2095   3,  24 |             ofiarny, na którym spleciona kosa panny młodej siedziała i
 2096   3,  24 |             jałowcem i ładanem, posypana kosaćcem, u drzwi powieszano wianki,
 2097   1,  2  |                  w zielonych wiankach, z kosami długimi. Grubszym płótnem
 2098   1,  4  |              ślady... Tu i owdzie leżała kość biała...~Około południa
 2099   1,  7  |                tu i ówdzie. Ogromne psy, kościste a chude, przyszły na podróżnych
 2100   1,  7  |             Trzymał ją właśnie spartą na kościstej dłoni. Nogi jego spoczywały
 2101   1,  4  |                    a gdzie stało wojsko, kośćmi pobielało. Karciana patrzy
 2102   3,  22 |                chcąc im ustąpić. Na tych koso patrzano. Przybył też milczący
 2103   3,  23 |               ludzi wielu życie i mienie kosztował. Ale straszono gromady walką
 2104   3,  30 |                    Dużo ona już nas krwi kosztowała. Dziś Leszkowie nam pokój
 2105   2,  13 |                go to wyznanie zbyt wiele kosztowało. Namarszczył się słuchający.~-
 2106   2,  18 |                 zagrody ubogiego kmiecia Koszyczki... Ma on tu kawał ziemi
 2107   2,  19 |                 polu i ciągnęła do dworu Koszyczkowego syna. Przybyli i Myszkowie,
 2108   1,  11 |               posilać w milczeniu.~Dziwa koszyk jej podsunęła, Jaruha jadła
 2109   3,  25 |                  ledwie główkę pokazała, kotek drogę zastępując:~- A tuś!~
 2110   1,  4  |               Siadałem na ziemi, stawali kotem nade mną, niewiasty plaskały
 2111   3,  25 |               małą schowała! Królewicz w kotka burego się odmienił, siadł
 2112   3,  23 |                 przeczucie zwycięstwa.~W kotłach znowu ponastawiano jadło,
 2113   1,  4  |                 moczary. Gdzieniegdzie w kotlinie leżało jezioro jasne, lśniące
 2114   2,  15 |              rechotał.~Aż około północka koto mostu i wrót zahuczało,
 2115   1,  1  |           odezwały się z dala, dzięcioły kowale już kuły drzewa. Był dzień...~
 2116   3,  28 |              służyły, postrzegł naczynia kowane złociste i opony czerwone
 2117   1,  1  |                 umilkło... Stado dzikich kóz wyjrzało z gąszczy na polankę,
 2118   3,  24 |                  dużo spijano.~Baranów i koźląt dość też na rzeź naznaczono,
 2119   1,  9  |                 śle i do siebie prosi na koźle udo, na miodu czaszę, na
 2120   3,  22 |               głowie, na rogach jeleni i kozłów, misternie wywyższone pod
 2121   1,  2  |     dostatniejsza niż powszednio. Ćwierć kozłowa obracała się u ognia, w
 2122   1,  6  |           spotykali nikogo. Z dala tylko kozy pierzchały i ptastwo wodne
 2123   1,  2  |               pasku dobywszy, dla siebie krajać je zaczął. Na ten obcy zwyczaj
 2124   1,  8  |                  dawniej po słowiańskich krajach odrynami zwano. Stała ona
 2125   1,  4  |               oko, zdając się przyglądać krajowi, nad nim jak rzęsy sterczały
 2126   1,  1  |         zawirowały w powietrzu i wróciły krakać nad nimi... Gerda z głową
 2127   2,  14 |                 chmura czarna... Siadły, krakają... żrą serca od ciała...
 2128   1,  6  |          poczuwszy krew i trupy, a krucy krakając to leciały na jezioro, to
 2129   1,  5  |                 że i dziś darmo nie będą krakały...~ ~
 2130   1,  5  |                 karmił się psów wyciem i krakaniem kruków. Czarna ich gromada
 2131   3,  26 |                starszyzny, którego zwano Krakiem, a miał być starego kneziowskiego
 2132   3,  Dop|             mogiłę na górze Lassocie pod Krakowem taką właśnie, jak dawnym
 2133   3,  Dop|         pierwotną prostotę.~Skuba, który Krakowi dopomógł do zatrucia smoka,
 2134   3,  Dop|             Popielów, podania o Wandzie, Krakusie itp. odnoszą się do pewnych
 2135   2,  19 |               których gromady już się po krańcach lasów pokazywały. Z chaty
 2136   3,  Dop|             Słowianie, że zamieszkali na krańcu Oceanu Zachodniego i że
 2137   3,  24 |               młody, choć blady jeszcze, krasą i odzieżą wszystkich przechodził.
 2138   1,  3  |          zakłócił. Mignęły sine skrzydła kraski, sroczka w białej spódniczce
 2139   3,  25 |                 jak tupnę nogą, muszą mi krasnalki obuwie wiązać! o! O! Podziomki
 2140   3,  25 |         przezywała; drugi za mały, to go krasnalkiem zwała; ten był za czerwony,
 2141   3,  24 |                ich wiózł z sobą, a gdy z krasnej chusty wysypał u nóg młodej,
 2142   1,  7  |            skórznie nowe, których sznury krasno były farbowane, na głowie
 2143   2,  20 |              musi wziąć. Hej, dziewanno, krasnopani... a! gdybym lubczyk miała,
 2144   3,  25 |             pilnują nieba, tylko sznurek kraśny upadł pode dworem.~Aż się
 2145   2,  14 |              niemal sznurami bursztynu i kraśnych kulek ponizanych na nici.
 2146   3,  24 |            strzępki, z szytym ręcznikiem krasnym.~I znowu brzmiała pieśń
 2147   1,  10 |       nieprzyjaciela. Chwycił w końcu za krawędź wypróchniałą, zapuścił w
 2148   2,  19 |             jaskółki unosiły się wysoko, krążąc w powietrzu i zapowiadając
 2149   2,  19 |              grodzisku widać było ruch i krążące światła. Stada kneziowskie
 2150   1,  6  |             poleciały nad wodę i zaczęły krążyć nad nią podniósłszy krzyk
 2151   2,  20 |                  garnki przestać lepić i kręcić, bo miał z czego tyć pod
 2152   2,  15 |           chatach niektórych nieustannie kręcili się posłańcy jakby z wiciami,
 2153   3,  29 |          pochwycił.~- Co się ty wijesz i kręcisz?~- Jeszcze mi wczorajsza
 2154   2,  19 |                 to, aby się mógł w swych kręgach obracać spokojnie - pierwsze
 2155   2,  20 |            stojąc, Doman czekał na nią u kręgu kamieni. Z dala go zobaczyła,
 2156   3,  Dop|          imieniem dla wzrostu niskiego i krępej a silnej budowy ciała -
 2157   1,  3  |                od sznurów, które mu ręce krępowały, Hengo ze spuszczoną głową
 2158   3,  26 |                  i od sznurów, jakimi go krępowano do kości, począł się burzyć
 2159   3,  Dop|          Długosza, który charakterystykę kreśli Leszka tego z wielkimi szczegółami.
 2160   2,  21 |                nie zalecieć; myszą się i kretem do niego nie podkopać, bo
 2161   3,  29 |                  prawie wyschły strumień kręto biegł jej środkiem. Żaden
 2162   1,  10 |                darń, skąpe zioła i stare kretowiny. Okolica, jak miejsce, była
 2163   3,  28 |             bogactwa wielkie, weźmie ich krewną za żonę, byle stale z nimi
 2164   3,  27 |                  Bumir i inni Leszkowie, krewni ich, którzy im towarzyszyli,
 2165   3,  24 |             sobie drużek sześć, wszystko krewniaczki z okolicy, których się powstydzić
 2166   2,  16 |                starzy przodem, synowie i krewniaki za nimi i czeladź a służba.
 2167   3,  28 |              kneziowie z niemieckim swym krewniakiem siedzieli na pieńkach suknem
 2168   1,  10 |              krwawe wyprawia, jak swoich krewniaków dusi... kmieciom już wielu
 2169   1,  1  |              nieco i suchszym, wygodniej kroczyć było, choć tuż, tuż za gęstwiną
 2170   1,  3  |                  do szopy, ludzie wprost kroczyli do dworu. Tu Jaga pokłonami
 2171   2,  13 |                 teraz gorzej się jeszcze kroi. Chwostek sobie zebrał dużą
 2172   1,  5  |                   Suknię miał tym prawie krojem, co wszyscy, z szerokimi
 2173   2,  14 |                po sukniach, ich barwie i kroju, że ludzie tam byli z krajów
 2174   3,  25 |                jak szeptała, poleciał do królewicza, usiadł mu na ramieniu i
 2175   3,  24 |                  szacie, przy nim drużby królewicze, złotem, srebrem przepasani,
 2176   3,  25 |               Patrzy, jastrząb przy niej królewiczem stoi i za rączkę ją bierze...~
 2177   3,  25 |                 obróciła śliczny i leży.~Królewiczowi piąty raz już bardzo było
 2178   3,  25 |                Znacie wy bajkę o pięknej królewnie? - rzekła.~Dziewczę nie
 2179   3,  Dop|                 dnia zostało przez straż królewską schwytanych trzech mężów,
 2180   3,  Dop|            posągi spiżowe zdobiące zamek królewski na tak rzewliwe płacze i
 2181   1,  11 |             wiosny, której już nic z jej królewskich ozdób nie brakło. Najleniwsze
 2182   2,  19 |            potrafił nawrócić na tę wiarę królów, mocarzy i mędrców świata,
 2183   1,  11 |             żywiąca krynica.. Siedem lat królowałam, siedem lat śpiewałam pieśni,
 2184   2,  12 |                kochane... Ty mi będziesz królowało... Słoneczko moje jedyne!
 2185   2,  19 |                  wieki te prawdy niegdyś królowały i nigdyśmy okrutnymi ani
 2186   2,  12 |                     Cha! Cha! Otóż tobie królowanie dziewicze!...~W ręce plaskać
 2187   3,  Dop|               podstawiony zręcznie przez królowę, w którym napój, acz w niewielkiej
 2188   3,  25 |                jechać w swaty, i jechali królowie, panowie, kmiecie, żupany,
 2189   3,  22 |            Czarnego Stawu... Bogowie tam królują, którzy całemu plemieniu
 2190   1,  4  |               kamienny podnosi, tam Krak króluje spokojny, na cztery strony
 2191   1,  4  |                 dobył, pierś przeszywa - królujże, Wando szczęśliwa. Zwycięska
 2192   3,  Dop|               nich zapomniał, ale z kart kronik, co je napisały niewiernie,
 2193   3,  Dop|                  nie czuć bardzo, raczej kronikarską robotę i niezbyt foremną.~
 2194   3,  Dop|           stolicę z Krakowa do Gniezna i kronikarz przechodzi tu, a raczej
 2195   3,  Dop|                 Piast, wedle opowiadania kronikarza, nazwany tym imieniem dla
 2196   1,  1  |            którego końcu widać było krwi kropelkę.~- Pioruny by w nich biły...
 2197   3,  24 |                  zielem, rzucano liśćmi, kropiono wodą i orszak cały nazad
 2198   1,  1  |          zbierała się u nogi, czerwonymi kroplami sącząc szparami chodaka.~
 2199   3,  29 |             zbierały warkocze, z których krople spadały jasne; zdało im
 2200   2,  13 |            swobody nawykłe. Do ostatniej kropli krwi miru bronić będziemy,
 2201   1,  4  |               blednąc to szarzejąc. Rosa kroplista, biała okrywała trawy i
 2202   1,  1  |           ciepłym piasku, obu rękami pot kroplisty ocierając z czoła. Zmęczony
 2203   1,  9  |               Dziwę w pokoju. Będę wam w krosnach tkać, pieśni śpiewać, wodę
 2204   1,  2  |               więcej siedząc za tkackimi krosnami niż po polu biegając...
 2205   1,  1  |             sznurami. Spod rękawów sukni krótkich dobywały się ręce silne,
 2206   2,  17 |             ramiona, to wydając rozkazy.~Krótkiego czasu potrzeba było na przygotowanie.
 2207   1,  6  |        ostrożnych i, zbyty odpowiedziami krótkimi, umilkł.~Młodego chłopca
 2208   1,  7  |           przodem.~Dla pośpiechu wybrano krótszą drogę, wiodącą przez moczary
 2209   1,  8  |                 z Domanem i Wisz znanymi krótszymi przesmykami w puszczy puścił
 2210   2,  12 |                   gumna, stodoły, szopy, krówkę czerwoną, owieczki bure
 2211   3,  29 |            czasów, gdy włos i brodę miał kruczą. Dziś oboje na pół siwizna
 2212   2,  21 |                  ziemia zatrzęsła, stado krucze ze stołba zerwało się z
 2213   1,  3  |                niego nie wrócić. Wilcy z krukami tylko by o was wiedzieli.~
 2214   3,  25 |                 wszystko... w popiele... Krukom biesiada, a ludziom żałoba
 2215   1,  2  |                 garncu warzyło mięsiwo z krupami. Jaga też zawczasu w cebrzyk
 2216   2,  20 |                  bursztynu, na ofiarnych kruszcach u ściany świątyni i w tych
 2217   1,  2  |                  już teraz kamień, gdy o kruszce łatwo, a ludkowie nasi po
 2218   1,  2  |                 wnętrzności ziemi za tym kruszcem wdzierać się muszą. Taki
 2219   2,  20 |                bursztynu, a w uszy kolce kruszcowe. Rękę stary miał bardzo
 2220   3,  23 |               pozakuwanych, ze szczytami kruszcowymi, od których strzały odskakiwały,
 2221   1,  2  |                 błogosławiony jest. Wasz kruszec zjada woda i ziemia, i powietrze,
 2222   1,  9  |                  od dołu, aż bale u dołu kruszyć się, łamać i opadać zaczęły.
 2223   2,  20 |                 wzrostem dzbany, garnki, kruże, czasze, misy wszelkiego
 2224   3,  24 |              ciała.~Jakby nie czując już krwawego smagania stary przyczołgał
 2225   3,  29 |               poległych panów.~Piastun i krwawi wojewodowie patrzeli na
 2226   2,  15 |             pochlebiało.~Mucha z Niemcem krwawili się czasami, od słowa do
 2227   2,  15 |                  zza chmur obejrzało się krwawo i znikło, ciemności jak
 2228   2,  15 |             byłby brzydki. Włos też miał krwawoczerwony, ale obfitymi spadający
 2229   1,  4  |                 rano i sen miałam w nocy krwawy. Weźcie czeladź, weźcie
 2230   2,  15 |           strasznymi na kształt dwu plam krwawych zdawał się patrzeć przed
 2231   3,  29 |               się stanie, muszę ją mieć! Krwią-m ją moją zapłacił!~Zerwał
 2232   2,  21 |              płynęła, trysła jakby plama krwista... i znikła... kłębami buchnął
 2233   3,  Dop|                 Słowianie chcą spokoju i kryją się, w domowym ognisku znajdując
 2234   2,  21 |             opada nad brzegami jeziora i kryje lasy i pola. Patrzą z wałów
 2235   1,  1  |             przyszły świecidła.~Hengo po kryjomu błyskiem oczów bystrym zmierzył
 2236   2,  18 |                 kłód olbrzymich znaleźli kryjówkę i w niej się oba zaszyli.~
 2237   3,  24 |           jeszcze.~Gdzie i jak kto mógł, krył się, tulił, pełzał, przypadał.
 2238   2,  21 |                   Co się w tych martwych kryło ciemnościach, któż mógł
 2239   1,  11 |                  stóp jej ciekła żywiąca krynica.. Siedem lat królowałam,
 2240   2,  18 |               prychnęła stara - Z każdej krynicy i rzeczki można jej z żabim
 2241   3,  24 |             białej, lały miód, lały wodę kryniczną, a każdemu sypaniu i laniu
 2242   2,  14 |                 i olszyny wiodły ścieżki kryte, ludzkimi powydeptywane
 2243   1,  7  |               ogniste żbików ślepia, pod krzakami mruczały niedźwiedzie, stada
 2244   3,  30 |             grodu natychmiast ludzie się krzątać zaczęli, wznosić szybko
 2245   1,  1  |                  który około szałasu się krzątał, mrucząc coś sam do siebie.
 2246   1,  9  |               obracały, gotowano strawę, krzątano się około stada, bocian
 2247   1,  9  |            kamienny topór ojców i dłut z krzemienia.~Siwy koń, na którym ostatnią
 2248   1,  1  |                  krótką pałkę drewnianą, krzemieniem nabijaną, którą przed sobą
 2249   2,  18 |                żelaznymi i miedzianymi a krzemiennym ludzi było dużo widać, a
 2250   1,  9  |               piwem i miodem, którym się krzepie znużeni i pragnienie gasili
 2251   1,  8  |                 a czuł się niemal więcej krzepkim, niż gdy doma na kamieniu
 2252   1,  5  |                 wiele...~ ~Siadła znów w krześle opierając się na dłoni,
 2253   2,  12 |                jeziorze, zaszeleściało w krzewach, a wokoło stosów dziewy
 2254   3,  26 |            puszczającymi się na próchnie krzewami. Przebywać było trzeba moczary,
 2255   2,  19 |                 ta co dzień się szerzy i krzewi...~Milczał Piastun słuchając,
 2256   3,  26 |               dzierżyć będę tak, aby ład krzewiła, aby sprawiedliwość niosła,
 2257   2,  20 |               piersi, łańcuszki na ręku, krzno na ramionach, to ja, pani
 2258   1,  2  |                temu domowi - odezwał się krztusząc - niech go choroba omija
 2259   3,  28 |             Dobek i szarpnąwszy nim, już krzyczącego Niemca nad ogniem zawiesił,
 2260   1,  10 |            wieczorny potrząsał i ptastwo krzyczało tylko na błotach. Gwiazdy
 2261   1,  7  |                 go męczą, że się zrywa i krzyczy głosem wielkim, aż, co żyje,
 2262   1,  2  |               błotami zwijały się czajki krzykliwe i niespokojne, w lesie kukułka
 2263   2,  12 |                   chcąc pocałować... nie krzyknęłam... nóż miałam w ręku. Do
 2264   2,  17 |               będzie cicho. Znam ich, że krzykuny są, a do roboty nieskorzy...
 2265   3,  29 |                  woli, ale mi nie będzie krzywą... Bez niej mi żyć trudno.~
 2266   3,  30 |           przebaczcie urazy, zapomnijcie krzywd, żyjcie zgodnie. Sami mówicie,
 2267   3,  28 |                tu od wszystkich straszna krzywda działa, że go Pomorcy naprzód
 2268   2,  18 |                  ich lękał. Wyrządzić im krzywdę było to narazić się na zemstę
 2269   3,  Dop|                  czasów rycerskich, może Krzywoustego, w innych późniejsze jeszcze
 2270   2,  19 |                  drogi nawróceniu. Godło krzyża jako amulet wisiało już
 2271   2,  19 |                  osądzili i na takim oto krzyżu z drzewa przybili, powiesili,
 2272   2,  14 |                  modlitwę do Peruna i do krzyżyka, który miał na piersi. Stary
 2273   3,  Dop|                   przyznać miano godność książęcą". Wyścigi te miały się odbyć
 2274   3,  Dop|          wymagała przybrania się w szaty książęce, dawną grubo tkaną kiereję
 2275   3,  Dop|          gminowładny pierwotny, obalenie książęcej władzy Lechów przez kmieciów,
 2276   3,  Dop|                  umierającym lub zmarłym książęciu czynić się zwykło, czekali,
 2277   3,  Dop|                 powszechne i nadawano je książętom wysadzonym do rządów jakoby
 2278   3,  Dop|                  prosząc o schronienie u księcia, gdy go im odmówiono, udali
 2279   3,  Dop|               nad jakoby już umierającym księciem miały być tak rozrzewniające,
 2280   1,  2  |                  dawnych czasów ledwie u księdzów i żupanów coś podobnego
 2281   3,  Dop|                 przezwano. Ożeniono go z księżniczką niemieckiego rodu, z sąsiedztwa,
 2282   3,  24 |                była letnia, gwiaździsta, księżycowa, ciepła, nikomu się spać
 2283   3,  24 |                   ktoś do chaty pędzi... Księżycowe lice, oczy ma jak gwiazdy,
 2284   3,  22 |               jednak dniami wprzódy, gdy księżycowej twarzy wiele jeszcze brakowało,
 2285   3,  Dop|                klimatu, warunków życia i kształtują się odrębnie. Słowiańszczyzna
 2286   3,  Dop|          wyniesioną, niepojętym sposobem kształtuje się do przyszłych swych
 2287   3,  25 |                 tu siedzieć musiała, nim któraś z dziewcząt na pytanie odpowiedziała
 2288   3,  30 |                  czy kto nie nadejdzie i którędy by od niego uciec mogła.
 2289   3,  22 |                wzięli pewnie jak tamten, któregośmy pozbyli.~W gromadzie znajdował
 2290   1,  2  |                  dwa morza... a języków, którem słyszał, nie zliczę... a
 2291   2,  16 |             odezwał się Zabój. - Miłosz, któremuście jednego syna zabili, a oślepili
 2292   1,  11 |                nie chcę doli... Miodu ja kubeczek wolę, a potem sen słodki,
 2293   1,  6  |                  misie pieczone mięso, w kubkach piwo i miód na stole. Twarz
 2294   2,  13 |         dopuścimy! - zawołał Bumir bijąc kubkiem o stół. Oczy mu się zapaliły.~-
 2295   1,  2  |                przelękłe spośród gęstych kudełków, którymi się im czoła jeżyły.
 2296   1,  7  |                 dzidę, na miejscu kładąc kudłacza.~W czasie tych łowów dla
 2297   1,  1  |              bujny, poplątany spływał mu kudłami na barki i osłaniał niskie
 2298   2,  15 |                ramion szerokich, z głową kudłatą i brodą czarną rozwianą.
 2299   3,  Dop|             Popiel skończył już grę całą kuglarstwa, które przebiegła żona jego
 2300   1,  11 |                  Żywia za mąż pójdzie. - Kuj, kukułko! - prosiły.~Odezwała
 2301   1,  2  |                  wasze duchy lepszy oręż kują, ale i nasz kamień stary,
 2302   3,  28 |           ziemiach, aby Międzyrzeczanie, Kujawiacy, Poznańczycy, Bachórcy z
 2303   1,  11 |               pogoniły i cicho. Dzięcioł kuje drzewo... nic więcej.~Wróciły
 2304   1,  1  |             siebie, do chmur i do lasów.~Kukułki odezwały się z dala, dzięcioły
 2305   1,  11 |             Żywia za mąż pójdzie. - Kuj, kukułko! - prosiły.~Odezwała się
 2306   1,  11 |             obłoki; nagle się puścił jak kula i padł na ziemię, a w tejże
 2307   1,  11 |               syczał.~- Juści to i wilka kulawego, gdy poprosi, trzeba ratować -
 2308   2,  14 |            sznurami bursztynu i kraśnych kulek ponizanych na nici. U góry,
 2309   3,  29 |                strony stał Myszko, zwany Kulikiem, jak wszyscy z tego rodu
 2310   2,  20 |              gąski a ptaszki gliniane, a kulki dla zabawy dzieci. Wszystko
 2311   1,  1  |               dala, dzięcioły kowale już kuły drzewa. Był dzień...~U skraju
 2312   3,  28 |           kneziowskie czapki pozłociste, kunsztownie wyrobione.~Pełno tu było
 2313   3,  Dop|                ojcu mogiłę.~W wyrobieniu kunsztownym powieści o Wandzie znać
 2314   3,  24 |             tylko... Chodziłam grzebać w kupach popiołu... ino gdzieniegdzie
 2315   2,  12 |                 Tu pod dębem legł. Głosy kupalne dychać było, ale nie widać
 2316   1,  1  |                 ziemię niż na przybyłego kupca - ale wy... wy dróg się
 2317   2,  19 |                  już naówczas przywozili kupcy zza morza i z zachodu, ani
 2318   3,  25 |               nie proszona wzięła się do kupek leżących na ziemi bardzo
 2319   2,  21 |                gdzie stała świetlica, na kupi wielką zgarnąwszy głownie
 2320   2,  15 |                się zanosi, po lasach się kupią, narady czynią, kto wie,
 2321   1,  9  |                  wyparło się z podwórza, kupiąc około dowódcy i z nim razem
 2322   3,  22 |                 a do kupy się zebrać i w kupie zgodzić najtrudniejsza rzecz...
 2323   1,  6  |                się myśleć. Wreszcie, gdy kupiec chcąc resztki ocalić sznurować
 2324   3,  23 |              lupami. Lud tam się do nich kupił z całego wendyjskiego wybrzeża
 2325   3,  30 |                 ją muszę. Krwią ją sobie kupiłem.~Ponieważ ku wieczorowi
 2326   3,  22 |                ranę głęboką.~- Drogoście kupili dziewczynę...~- Anim jej
 2327   2,  14 |              żyło przybyszów na Lednicy, kupiło się, biegło naprzeciw Chwostka.
 2328   1,  9  |            wszyscy spocząć. Drogo to był kupiony odpoczynek.~W świetlicy
 2329   2,  12 |         Dziewczęta trzymały się gromadą, kupkami na nie nacierali chłopcy,
 2330   2,  17 |            popędził ku brzegowi jeziora. Kupki kmieciów pociągnęły za nim.
 2331   2,  20 |                 z daleka nawet tu garnki kupowali, szczególnie dla umarłych.~
 2332   2,  20 |                  i biało, było na oczach kupującego, tak że sobie mógł, co chciał,
 2333   1,  10 |                złego, kiedy nam to pokój kupuje? Mruczenie rosło coraz,
 2334   1,  6  |             Wojtas... Żyruń... Giezło... Kurda... Mściwój... pięć zagród.
 2335   3,  24 |                 gdy kania się nad stadem kuropatw uwiesi, ale głowom zagrzanym
 2336   3,  24 |               Kaszubów leciała z tumanem kurzawy, pędząc nad jezioro. Niekiedy
 2337   3,  24 |           wiatrem rozdęte. Za nimi tuman kurzu pędził i uchodzących zdradzał.~
 2338   1,  10 |                   dobry pan... Gdzie się kurzy ze świetlicy, gdzie na polu
 2339   2,  12 |                rzuciła. Chłopak, choć go kusili parobczacy do wyścigów i
 2340   3,  24 |                 cały suknem okryty, cały kwiatami obwieszony. Za nim jechały,
 2341   1,  11 |             gdzie zajrzało tylko słońce, kwiatek się ku niemu uśmiechał.
 2342   3,  Dop|               niezaprzeczoną. One są tym kwiatem wyrosłym na mogiłach, który
 2343   2,  12 |              bylicę z wianka, bawiła się kwiatkami i jak nieprzytomna myślą
 2344   1,  4  |                 czoła, w sukni białej, z kwiatkiem w dłoni.~- Pozdrawiam was,
 2345   3,  25 |                 Po ogródku sobie chodząc kwiatuszki zbierała, piosenki śpiewała,
 2346   3,  23 |               wieszano.~Jęki niewieście, kwilenie dzieci, żałosne wołania
 2347   2,  14 |               nad głową jej się niosły i kwiliły, jakby rozumiały, że się
 2348   3,  27 |             patrzał na ich twarze młode, kwitnące, na oczy ich jasne, i gniew
 2349   2,  12 |               bylicą, postrojone ziołami kwitnącymi, otaczały starych gęślarzy.~
 2350   2,  20 |                 wszystkie one jednakowe, kwitnie to, póki młode, a na starość
 2351   1,  10 |                  miód z ula... O Łado! O Ła...do!~I tak byli z dwunastu
 2352   1,  6  |                kneź gwałtem mu do gardła lać kazał. Chwyciło go dwu i
 2353   3,  25 |             niewarta psa, kiedy w takich łachach po świecie się włóczę...
 2354   3,  30 |                 między wzgórzami jeziora łachę okrytą trzcinami i zaroślami,
 2355   3,  Dop|                   który z kolei Polanów, Lachów i Lechów przybiera unią.
 2356   3,  28 |             Leszek starszy, który języka lackiego niezupełnie zabył jeszcze,
 2357   3,  26 |                 nie mówiła nic, a poznać łacno było, że nie pociechę, ale
 2358   2,  12 |               ciągnął się dwoma ramiony, łącząc z niezgłębionymi puszczami,
 2359   3,  Dop|                 że z wrodzony zdatnością łączył wprawę nabytą w licznych
 2360   3,  24 |         wymieciona, wykadzona jałowcem i ładanem, posypana kosaćcem, u drzwi
 2361   1,  11 |                   Kto?~- Nie wiem! ktoś! ładny chłop, młody, bogaty...
 2362   2,  21 |           podrzucają do góry i wołają:~- Łado1... Górą Myszkowie!... Chwost
 2363   3,  25 |           patrzeli ciągle na Wizuna i ku lądowi. Wtem na fali coś plusnęło.~
 2364   3,  28 |                ściągnął z paszy, pokładł ładunek na nie, nałożył uzdy i wyczekiwał
 2365   2,  18 |                  dworu, cisza w okolicy, łagodna twarz gospodarza i jego
 2366   1,  3  |             sługa, pomyślawszy, stał się łagodniejszy, czerpakiem piwa z cebra
 2367   1,  7  |         Nierychło podniósł oczy i począł łagodniejszym już głosem:~- Idźcie ode
 2368   3,  30 |                  uśmierzali, uspokajali, łagodnieli i z lica im już widać było,
 2369   1,  6  |                 jakby ci rodzona kazała. Łagodny głos jej do serca mu trafił.~-
 2370   2,  20 |               ojcze - odparł Doman - nie łaj mnie, inne mi nie do smaku.
 2371   2,  21 |                 z góry. - Psy wściekłe - łajał Myszko.~- Żmije jadowite!... -
 2372   3,  27 |                Na próżno napierali się i łajali, nie pomogło nic.~W ostatku
 2373   3,  27 |                zaczęły się nieznacznie z łajań szepty i namowy do zdrady.~
 2374   1,  2  |                  inne. Śmiechy, szepty i łajania Jagi razem zmieszane słyszeć
 2375   3,  27 |              ówczesnym poczęła rozmowę i łajanie wzajemne.~Starszy smerda
 2376   1,  9  |            zagrodzie, ścigając ich tylko łajaniem i krzykami.~Obie strony
 2377   3,  29 |       zwiastująca spotkanie rosła coraz, łajano się psami i gadzinami, padalcami
 2378   2,  20 |              wiecznie zielonych lasach i łąkach i pieśni zawodzić.~Doman
 2379   2,  19 |              przychodzicie właśnie, gdym łaknął gości, a w tej godzinie
 2380   2,  12 |             polom niósł ziarna złote, co łąkom niósł rosy, co ludziom chleb
 2381   3,  23 |               Obóz Pomorców był dla nich łakomą zdobyczą, choćby się nie
 2382   3,  22 |                nie zostawił... Tymczasem łakome ptastwo nadciągało, aby
 2383   3,  Dop|              srogi pożerca ludzi, którzy łakomstwu jego ujść nie pośpieli..."~
 2384   2,  16 |                  byli, po ziemi krwi się lało wiele; nie skarżyliśmy się
 2385   2,  21 |                gród się ludzie gotują...~Łamała ręce kneźna, a Chwostek
 2386   1,  3  |             dajcie mu pokój, chleb z nim łamałem.~- A mnie co do tego? -
 2387   1,  4  |                 i gąszczami, które konie łamały, liście w pyski chwytając -
 2388   3,  23 |                 się posłyszeć nie mogli. Łamane gałęzie i szmer pochodu
 2389   1,  6  |                  szalała... stuk, łomot, łamanie, jęki, wołanie ratunku,
 2390   1,  9  |                 milcząca i jakby martwa.~Lament ten, płacz i razem pieśń
 2391   3,  30 |                   niosąc ją na ramionach łamiącą ręce, skoczył do czółna,
 2392   1,  1  |                 Z drugiej strony słychać łamiące się gałęzie, zaszeleściał
 2393   1,  5  |            suknia była z cienkiej tkani, lamowana bogato, za pasem tkwił miecz
 2394   2,  20 |                  wiszących u szyi bóstwa łańcuchach i ziarnach bursztynu, na
 2395   3,  28 |             chodzili zbrojni, obwieszeni łańcuchami, jakie nosili żelazne zbroje
 2396   2,  16 |          ciężkiej od srebrnych i złotych łańcuchów. Ze czcią wielką wiedziono
 2397   1,  5  |                 w świetnej oprawie, a na łańcuszku takiż nóż wisiał.~Stojący
 2398   3,  24 |           kryniczną, a każdemu sypaniu i laniu każdemu nowa pieśń towarzyszyła,
 2399   3,  29 |              przez ptasi lot, przez wosk lany i dym świętego ogniska...
 2400   1,  10 |              wąchać. Z lekka potrącił go łapą, zamruczał i poszedł dalej.
 2401   1,  10 |                  Siadał spoczywać, lizał łapę i znowu wlókł się leniwo
 2402   2,  21 |                   nie wyzywajcie wilka z lasa!... siedźcie spokojnie!
 2403   3,  28 |              dodając od siebie obietnice łask wielkich.~- Z was jednego -
 2404   3,  27 |                  nim i robił toż samo... łaska, że mu życie zostawił.~Miłosz
 2405   1,  3  |      pomarszczoną dłonią.~- Pozdrowienie łaskawe - rzekł - ano, na tym nie
 2406   1,  5  |             kilkunastu ściągają na gród, łaskawie przyjmują, a mało kto wyjdzie
 2407   3,  Dop|                 sypie mu mogiłę na górze Lassocie pod Krakowem taką właśnie,
 2408   1,  4  |          zapłakał i ciało niesie na górę Lassotę, na stosie go posadzili,
 2409   2,  14 |                niespokojnie pokrzykiwało latając, aby się stąd na powrót
 2410   1,  6  |              wieżę szarą i kruki nad nią latające widać było, Niemiec się
 2411   3,  22 |                  w posłuszeństwie.~Dobek latał opatrując gromady i szykując
 2412   3,  25 |                 się w stado i z ptastwem latała... A że ptaki czuły w niej
 2413   3,  22 |              nikogo. Stado wróbli po nim latało, zbierając prószyny po koniach
 2414   3,  29 |                 i świeży na twarzy, choć latami od Ścibora był starszy,
 2415   2,  13 |             jawnie z nim trzymają, rzecz łatwa, ale kto wie, ilu z nim
 2416   3,  23 |                  wróciła na pobojowisko, łatwe by może nad biesiadującymi
 2417   1,  5  |              podchmielić, bo po pijanemu łatwiejsza sprawa... Kmieci tak po
 2418   3,  22 |             wesół był, ochoczy, do słowa łatwy, gdy miłował, serdeczny,
 2419   3,  30 |                 sam los Kneźnu już przed laty zgotował.~Padły więc belki
 2420   1,  5  |        pałających została. Obok na małej ławce drobne garnuszki, miseczki
 2421   3,  Dop|                starszyzny urządzone były ławice, a widzowie, gorąco przejęci,
 2422   3,  25 |                to być nie może.~Jaruha z ławki wstała, zbliżyła się do
 2423   3,  23 |              który jak bartnik na drzewa łazić umiał, z wierzchołka starej
 2424   1,  10 |                znów z pośpiechem wielkim lazł ku dziupli spoglądając ku
 2425   2,  20 |                 po kilka w jedną kieszeń lazło lub się za pazuchę chowało.~
 2426   1,  1  |            pościeli, rozwiewał wiater po lazurach. Słońce strzeliło promieniami
 2427   1,  6  |                  dworem śmiało się niebo lazurowe i świeciło słońce. Ptaki
 2428   1,  1  |         niecierpliwe, obrócone na wschód łbami - starszy pomyślał trochę,
 2429   3,  Dop|                aż do tej chwili, gdy się Lechia ochrzczona ukazuje po raz
 2430   2,  19 |                musieli, może znad granic lechickich i Polańskich lub zza Łaby
 2431   3,  Dop|                  dzielnic, chrobackiej i lechickiej.~Zazdrosny Lech zgładza
 2432   2,  19 |               języku, który choć nie był lechickim, brzmiał swojsko i zrozumiale
 2433   3,  Dop|             imieniem Przemyśl (imię jest lechicko-czeskie, a raczej staro-słowiańskie),
 2434   3,  Dop|            której się tworzą pierwiastki Lechię składać mające.~U tej drugiej
 2435   3,  Dop|                  plemiona spokrewnione z Lechitami, a raczej do nich należące,
 2436   3,  Dop|                 nazwisko ziemi, Lechii i Lechitów. Wie jednak Długosz, że
 2437   2,  13 |                  co chcą spokojnie swoje lechy uprawiać, a gromady, co
 2438   1,  8  |           wszyscy, zimą około ogniska, w lecie koło lip starych w podwórzu,
 2439   1,  10 |                  dziadów zbory!... Orłom lecieć lekko górą, ślimak się powoli
 2440   3,  26 |          mieniając po pastwiskach konie, lecieli parobczaki z wiciami od
 2441   2,  12 |                 cisnął... konia siekł... lecieliśmy czwałem... krzyku mego nikt
 2442   2,  19 |                ludzi i oczy im otwierał, leczył chorych, wskrzeszał umarłych,
 2443   2,  12 |                Źli ludzie mnie związali, ledwiem porozrywał pęta... Jaruho!
 2444   3,  Dop|           dowolnym.~Pomimo to wszystko w legendach tych nie tylko imiona, ale
 2445   3,  28 |            przybył, zwykł był przy ogniu legiwać albo pod drzewem na murawie.
 2446   2,  21 |             niespokojna, jak po jedzeniu legli i natychmiast się pospali.
 2447   3,  30 |                  lepiej dla nich obrócą. Legło wszystko, jak stało, obozem
 2448   2,  17 |            przewoźnik zmęczony, na ziemi ległszy, wieźć ich nie chciał. Próżno
 2449   3,  23 |             odciągnięto.~Zebrane drużyny legły odpoczywać na pobojowisku,
 2450   1,  7  |             ludzie, iż w starych głowach lęgnie się narzekanie jak kwas
 2451   2,  21 |            czeladź z szop, pachołkowie z legowisk pod okopem, smerdowie z
 2452   2,  17 |                zdawała powracać. Wstał z legowiska, wyciągnął ręce zdrętwiałe,
 2453   2,  12 |              ziemię biegą... Światło nam lej, Kupało!~Niech czarne smoki
 2454   2,  20 |               Wizunie stary, będzieli to lek czy trucizna? Inną biorę,
 2455   3,  26 |          chciałby nim być... i każdy się lęka, aby gdy równy mu wczoraj
 2456   1,  11 |                 się znała na chorobach i lekach, zamawiała, odczyniała,
 2457   2,  19 |                westchnęli smutnie.~- Nie lękajcie się - rzekł Piastun - obcemu
 2458   1,  11 |                 razem jednak nie szukała lekarstwa, miała jeszcze kawałek suchego
 2459   1,  5  |              ręka podniosła się z oznaką lekceważenia. ~- Kneź wam powie sam,
 2460   2,  19 |                  żadnej widocznej broni. Lekkie węzełki przywiązane były
 2461   1,  3  |            pracujesz. Ty byś się zdał do lekkiego chleba, przypasawszy mieczyk
 2462   3,  25 |               chodzę ja chodzę~Jak biała lelija,~Gdzie się nie obrócę,~Wiatrek
 2463   1,  1  |                 U skraju lasu, nad rzeką leniwą, która go przerzynała, wśród
 2464   2,  14 |                oprzeć się jej nie można. Leniwe i śpiące stróżki ognia same
 2465   1,  1  |                   Konie na chudej trawie leniwie się pasły...~Z lasu wyleciała
 2466   3,  30 |                 nich będą korzystać? Nie lepiejże podać sobie dłonie? Bronić
 2467   2,  20 |                  dziad i pradziad garnki lepili, toczyli je i wypalali,
 2468   1,  10 |                 wieczny on, synowie będą lepsi.~- Na to ich właśnie Niemcy
 2469   3,  24 |                  oni śpiewali o starych, lepszych czasach. Gęślarz szedł niemy,
 2470   3,  28 |             Uzbrojenie też, choć proste, lepszym teraz było, bo wojewodowie
 2471   1,  10 |              głosy czajek głuszyły śpiew leśnego ptastwa. Niespokojne, zwijały
 2472   3,  30 |          przebywał, do starej swej chaty leśnej dojeżdżając niekiedy, po
 2473   3,  26 |                 lip i grabów, podszytych leszczyną, która także do niezwykłej
 2474   1,  1  |         naprzeciw, rozgartując ostrożnie leszczynę i kaliny, niepostrzeżona,
 2475   1,  7  |            Domanie, i po kmieciach, i po Leszkach.~- Jedźmy, ojcze Wiszu -
 2476   3,  27 |               dębem na uboczu, za drugim Leszko z Biełką siedzieli o gruby
 2477   2,  21 |               głową trząsł.~- Wszystkich Leszkow przeto nie wygubicie - odparł -
 2478   2,  16 |              Czekała na powrót ludzi, co Leszkowi towarzyszyli, i na Muchę,
 2479   2,  21 |                wam tylko - nas Leszków i Leszkowych potomków siła jeszcze...
 2480   1,  7  |              Domanie, że własny jego ród Leszy niecały z nim będzie. Stryjów
 2481   3,  24 |              niemal noc całą. Nocka była letnia, gwiaździsta, księżycowa,
 2482   3,  29 |               okalając nieprzyjaciela od lewego boku. Luty poszedł z prawego,
 2483   3,  26 |                wschodu... z prawej, to z lewej granicy, gdzie się ich nie
 2484   3,  29 |        natychmiast z ludźmi stojącymi po lewicy ruszył okalając nieprzyjaciela
 2485   3,  23 |                lecąc i spadając na karki leżącym, wprzódy nim za broń pochwycić
 2486   3,  25 |               myśli zebrać rozprzęgłe.~- Leżałam zabita na ziemi, gdy mnie
 2487   2,  21 |                   a do naszych spraw nie leźcie. Wojować nie chcecie ze
 2488   2,  13 |                  ruszył się na pościeli. Leżenie mu dokuczyło, chciał choć
 2489   1,  1  |                krępy i barczysty. Długim leżeniem i snem skostniałe wyciągnął
 2490   1,  3  |                  rzekł do niego - więcej leżysz i śpiewasz, niż pracujesz.
 2491   3,  25 |                Gdybyście jeszcze do niej lgnęli... hm... to moja sprawa
 2492   3,  Dop|              dwie występujące w podaniu, Libuszę i Wandę. Oprócz tego zostawia
 2493   2,  21 |               hej! to czerń, nie wojaki, licha drużyna, od sochy to i od
 2494   1,  8  |                     Dla małego wzrostu i lichej postaci Znoskiem go zwano.
 2495   1,  6  |          pokazywał innego kruszcu, tylko lichszy żółty i czerwony, tu dobył
 2496   3,  Dop|             tkaną kiereję i przyodziewek lichy, w którym był wzięty na
 2497   3,  22 |                im kazała, ale uzbrojenie lichym było.~Żelaznego oręża mieli
 2498   3,  27 |                tam dwóch ludzi opończami lichymi otulonych, wyglądających
 2499   1,  5  |                 twarz i głowę, na której licu resztki wielkiej niegdyś
 2500   1,  4  |                świeci. Patrzaj, Niemcze, licz swe siły. Pojrzał Rytgar,
 2501   3,  28 |                   na którym szałas stał, liczbę wojska niełatwo rozpoznać
 2502   2,  16 |                  obronić od dziesięćkroć liczebniejszego napastnika. Wieża pełną
 2503   1,  11 |            twarzach patrzała.~- Z takich liczek wróżyć łatwo - mówiła, śmiejąc
 2504   1,  3  |                 popatrzali, gładkie mają liczka.~- I dlatego wam ich nie
 2505   1,  8  |               rozeznać było można jadącą liczni konną gromadę, a wkrótce
 2506   3,  Dop|        zdatnością łączył wprawę nabytą w licznych przygodach i bitwach. Ten
 2507   2,  21 |          stolowanie w wieży wlazł, stoi, liczy i policzyć nie może. Głową
 2508   1,  2  |         niespokojne, w lesie kukułka coś liczyła po jednemu, a na moczarach
 2509   3,  22 |               sinego do białego morza, i liczyłem w myśli, wiele nas jest,
 2510   1,  7  |                  synowi wyłupił on oczy.~Liczyli tak dwory, gość palec na