Tom,  Rozdzial

 3529   1,  8  |               zszedł, to stary Ziemba... nieprawdaż? Nawet wiem, z czym przychodzi
 3530   2,  13 |                  gdy na konia siędzie.~- Nieprędko wam o koniu myśleć - przerwała
 3531   3,  Dop|                ogólności długo są prawie nieprzebitą mgłą okryte, nie zna ich
 3532   1,  10 |             gniła, płynąca trzęsawiskami nieprzebytymi. Płaczliwe głosy czajek
 3533   2,  18 |                lecz do wieczora panowała nieprzerwana cisza. Ośmielony smerda,
 3534   3,  28 |                jak Niemcy, jak cały obóz nieprzyjacielski był zbrojny, co mówili,
 3535   3,  Dop|           wzgónach przeciwległych obozom nieprzyjacielskim porozwieszać w wielkiej
 3536   3,  30 |           przepadną w niepamięć waśnie i nieprzyjaźnie nasze".~Jak kamień w wodę!~-
 3537   2,  12 |               bawiła się kwiatkami i jak nieprzytomna myślą gdzie indziej się
 3538   3,  Dop|        najdobitniej mówiąc, że "gonił za nieprzyzwoitą zabawą i rozpustą, zajmował
 3539   3,  24 |                  poweseleję, bo mi jakoś nieraźno... Weźcie więc konia a gotujcie
 3540   2,  12 |             pomoc, walka zawiązywała się nierówna, aż dziewki się płonącymi
 3541   2,  20 |                 wszystko zna!~Stary zdun nierozmowny był dnia tego, jedli cicho.
 3542   1,  9  |               objąwszy nogi jego rękami, nieruchomie przy nim została...~Jęk
 3543   3,  28 |               ciężkie życie bardzo, głód nierzadki, napaści, wojny, ludzie
 3544   3,  29 |                 którym mnie obdarzyli.~- Nieście go do źródła świętego -
 3545   2,  21 |              marnie ginąć tak miała. Nad niesforną tą kupą stali smerdowie
 3546   3,  22 |                  westchnął Myszko. - Cóż niesiecie?~- Wiadro próżne - rzekł
 3547   2,  14 |              tejże chwili chmura czarna, niesiona wichrem wieczora, jak ogromne
 3548   2,  16 |                rozwianymi włosy złotymi, niesiony na ramionach czeladzi, ukazał
 3549   2,  17 |                 krzykuny są, a do roboty nieskorzy... Będziesz ze mną pił -
 3550   3,  24 |                odczyniać? Może ziele jej nieskuteczne?... Dajże mi piwa, bo w
 3551   3,  Dop|               stryjów wylęga się mnóstwo niesłychane myszy, które napadają Popiele
 3552   3,  Dop|                jaskini zjawia się potwór niesłychanej wielkości, bajeczny smok (
 3553   3,  25 |              dziewczę podniosło nań oczy nieśmiałe, zaparło drzwi prędko i
 3554   1,  2  |                  i powietrze, a kamienia nieśmiertelnego nic nie pożre.~To mówiąc
 3555   3,  Dop|             rodzą się współzawodnictwa i niesnaski, wybór trudny, dla uniknięcia
 3556   1,  3  |             jeziorem, a do niego w dzień niespełna stanąć łatwo. Kneź, kneź! -
 3557   3,  28 |           wyprzedzić go chcieli napaścią niespodzianą.~Nazajutrz rano bardzo,
 3558   1,  9  |          powstrzymał.~Kneziowscy ludzie, niespodzianym ukazaniem się obrońców trochę
 3559   1,  6  |              głową i oglądając się coraz niespokojniej dokoła, wreszcie dał znak
 3560   1,  3  |                posmutniał, nagle.~Oczyma niespokojnymi potoczył dokoła - zobaczył,
 3561   3,  28 |               polu i na łowach szalony i niespracowany, gdy do domu przybył, zwykł
 3562   2,  19 |            ubranie ich znamionowało. Oba niestarzy jeszcze, mieli na sobie
 3563   1,  4  |               się i rzecze: Zwierz i las niestraszny dla nas. Aż w puszczę ciemną
 3564   1,  4  |                 i dzieci, a nigdy pastwy niesyty, ciągle ryczy, ciągle dyszy. -
 3565   1,  2  |                się dobywał z niego przez nieszczelny dach ku górze.. Ściany i
 3566   3,  26 |                Piastun - miejsce to jest nieszczęśliwe i splugawione, nie chcę
 3567   3,  28 |              rzucił nim w piersi i dobił nieszczęśliwego.~Odszedł potem od ogniska,
 3568   2,  21 |                  do ojców pójść mogły.~- Nieszczęśliwi - mówili ludzie pobożni -
 3569   3,  24 |                znowu nie zaskoczono, ale nieszczęśliwy pan młody usta ścinał i
 3570   3,  27 |               wprzęgając, aż póki z tych nieszczęśliwych zrodzeni właśni ich potomkowie
 3571   2,  18 |            Zdawało się, że te słowa były nieszczęśliwym proroctwem, gdyż w tejże
 3572   3,  25 |      Zapomniałbym może, gdyby mnie tu ta nieszczęsna woda nie przyniosła! -odpowiedział
 3573   2,  18 |              Wiedźma jest, ale ona swoim nieszkodliwa, a naszej miłościwej pani
 3574   3,  24 |                chorobę i cały zagon stał nietknięty, aż Jaruhą go dopiero rozplątać
 3575   1,  7  |              rzucane na Wisza kose były, nieufne i strwożone.~Nieco dalej
 3576   2,  14 |           przeciw tej czerni nieznanej - nieulękły. Tłum warczał - ani on do
 3577   3,  24 |              poili, piwo i miód nalewano nieustanie. A że w izbie miejsca wkrótce
 3578   1,  8  |               znany kneziowski sługa, na nieustannych posyłkach spędzający całe
 3579   1,  11 |              rzekła cicho.~- Ty, Znosku, niewart tego, aby ciebie żywiono,
 3580   3,  25 |              sobie myślicie może, żem ja niewarta psa, kiedy w takich łachach
 3581   3,  Dop|                 szczegóły i upiększenia; niewątpliwie jednak jest to podanie stare,
 3582   3,  28 |            zaczął odzywać, jaką to srogą niewdzięcznością naród się ich ojcu wypłacił
 3583   2,  12 |               inne łuny... śpiewy słyszę nieweselne... szumią bory... tłumy
 3584   3,  24 |                  Doman w oczy i rozśmiał niewesoło.~- Nie myślcie - odpowiedział -
 3585   2,  14 |               brzemię na wszystkich tych niewiastach znużonych ciszą jednostajną,
 3586   1,  10 |            trzecie zlał duchom ojców, co niewidzialne przy radzie stały... Na
 3587   3,  25 |                  sadu za chramem.~Był to niewielki pola kawałek, płotkiem ogrodzony,
 3588   1,  2  |                  chustami poosłanianych.~Niewielkie okno, zasuwane wewnątrz
 3589   1,  10 |            innych otaczało, ukazał się w niewielkim oddaleniu. Jechał na siwym
 3590   3,  Dop|              kart kronik, co je napisały niewiernie, starając się stworzyć coś
 3591   1,  6  |               wszelkiej pracy, zwłaszcza niewieściej. Jak ptaki nuciły dziewczęta,
 3592   1,  7  |                  my to tak cierpieć i po niewieściemu jak baby z płaczu zawodzić,
 3593   3,  28 |             został w niewolę i posądzony niewinnie o prowadzenie Pomorców.~-
 3594   2,  21 |                rzekł. - Naówczas winny i niewinny odpokutuje... Pójdzie i
 3595   3,  28 |                płakać umiał i czynić się niewinnym, serce starego skruszył.
 3596   3,  Dop|         wykładzie pragmatycznym Długosza niewłaściwą przybierają fizjognomię.~
 3597   2,  13 |                ją mieć za żonę, uczynisz niewolnicą lub - zabijesz... nie truj
 3598   3,  24 |                    te ci służyć będą jak niewolnice... U bogatych ich bywa wiele,
 3599   2,  21 |                  lud, czeladź, pachołki, niewolnicy, których dla obrony wzięto.
 3600   1,  8  |              żona u niego nie była w tej niewolniczej podległości trzymaną, co
 3601   1,  8  |               drudzy... z orężem w dłoni niewolniczy a karny lud... musieliśmy
 3602   2,  17 |               śmierdział ten Chwostykowy niewolnik!~Kupa się ruszyła za nim,
 3603   1,  9  |            swoich i służyć obcym?... Ty, niewolniku podły!~Smerdzie twarz cała
 3604   1,  1  |               gruby i niezgrabny... Ręka niewprawna wyrzeźbiła na nim niby ludzką
 3605   3,  22 |                  wybierać trzeba, bo nam niewybrany na kark siędzie.~Nazajutrz
 3606   1,  8  |               poza czterdzieści, wzrostu niewyniosłego, krzepki i na pozór niczym
 3607   2,  14 |           obudzał w niej wstręt i odrazę niewysłowioną. Byłaby uciekła, gdyby mogła.~
 3608   3,  Dop|              natchnienia narodowego jego niezaprzeczoną. One są tym kwiatem wyrosłym
 3609   2,  19 |                 wszystkich sił, to prawo niezbłagane kolei, dól, losów życia,
 3610   1,  8  |          wchodził; czekał pewnie, aż się niezdara oddali. Po dobrej chwili
 3611   2,  20 |            wziąłby go każdy za robotnika niezdarę, lecz gdy wstał a rozprostował
 3612   3,  28 |               miał, bo w domu wiele było niezdarnego łomu, z którym ludzie nie
 3613   2,  15 |                   tam motłoch bez wodzów niezdarny. Nie gotów do waśni, bo
 3614   2,  12 |                  dwoma ramiony, łącząc z niezgłębionymi puszczami, które naówczas
 3615   3,  Dop|                się tu ze współzawodnictw niezgody i zatargi, potworzyły stronnictwa.
 3616   3,  Dop|            gminowładny, nie jest wcale w niezgodzie z naturą rzeczy. Takim porządkiem
 3617   1,  1  |               nad nim drugi stał gruby i niezgrabny... Ręka niewprawna wyrzeźbiła
 3618   2,  20 |              tego mroku sama do jakiegoś nieziemskiego zjawiska była podobną. W
 3619   2,  15 |               okiem i zobaczył, że stali niezlęknieni wcale.~- Źle z nami poczynacie -
 3620   2,  15 |                 on też nie ustępując im, niezlękniony, tak samo się w nich urągliwie
 3621   1,  10 |          Niespokojne, zwijały się tu nad niezliczonymi gniazdami swymi, jakby od
 3622   1,  8  |               czas szczęśliwy, gdyśmy na niezmiernej przestrzeni byli sami jedni,
 3623   2,  13 |              dostać do dworu, bo go rany niezmiernie bolały.~Przyznał się, że
 3624   3,  22 |              wiec - ciągnęła dalej stara niezmieszana - czemu nie? Słyszałam ja,
 3625   3,  29 |            pośrodku których była dolina. Nieznaczny, prawie wyschły strumień
 3626   1,  6  |                śpieszno dobyć się z tego nieznanego kraju.~To mówiąc i zapewniwszy
 3627   1,  6  |                  tak rodziły się z ojców nieznanych wiela, szły jak grosz do
 3628   2,  19 |             stroju obcym, z twarzami też nieznanymi, a dziwnym jaśniejącymi
 3629   3,  27 |                   życie tu było nędzne i nieznośne. U wrót nocą zaczęły się
 3630   1,  7  |             położył.~W izbie było duszno nieznośnie, a stary kneź trząsł się
 3631   1,  4  |              rzekę i jeszcze zawodzącego nieznużonego słowika.~Dwa kruki z zachodu
 3632   3,  Dop|           obowiązka wytłumaczyć. Dziwnie niezręcznie ściąga się to wszystko do
 3633   2,  12 |                Wiłuj brząknął w struny i niezrozumiałą piosenkę nucił półszyderskim
 3634   3,  28 |           starszy, który języka lackiego niezupełnie zabył jeszcze, do Dobka
 3635   1,  3  |                zobaczyć Wisza, a ten też niezwłocznie pośpieszył na przełaj ku
 3636   1,  9  |            otwórz powieki. Wiszu, wojaku niezwyciężony, wróg na cię napadł zdradliwie...
 3637   2,  16 |           posłaniu, gdy posłyszał te tak niezwykłe w cichym grodzie głosy.
 3638   3,  26 |                leszczyną, która także do niezwykłej wysokości się wznosiła.
 3639   2,  19 |               prawdy niegdyś królowały i nigdyśmy okrutnymi ani bezlitośnymi
 3640   3,  26 |              począwszy po Łabę i Odrę, a nigdzieśmy nie znaleźli ziemi, gdzie
 3641   3,  Dop|                co go Chwostkiem, to jest nikczemną istotą, przezwano. Ożeniono
 3642   2,  21 |               chowali się za przymurek i nikli. Kilka razy Chwostka tam
 3643   2,  21 |                 ukazywały się w oknach i nikły, zdały się chcieć napić
 3644   1,  2  |                Podnosiły się one nagie i niknęły, ukazywały i pierzchały...
 3645   3,  30 |                     napili się jej dużo, nimeśmy ją pomścić mogli. Bumir
 3646   1,  7  |                 całą. Poza nimi w cieniu niska budowla ciemna, drewniana,
 3647   1,  8  |               drzew, mało co ociosanych, niski był i stary. Dach i ściany
 3648   1,  1  |              kudłami na barki i osłaniał niskie czoło, tak że oczy wprost
 3649   1,  7  |          zmierzch i cień drzew w budowli niskiej z małymi okienkami już mało
 3650   2,  21 |             lepiej nie poszła w niewolę, niżby tu marnie ginąć tak miała.
 3651   3,  22 |         Uciekłbym raczej na kraj świata, niżbym się niewoli tej miał poddać...~
 3652   1,  1  |          zwolnili biegu.~Tu rzeka płynąc nizinami równymi szerzej się rozlewała
 3653   3,  26 |                  gniłe strumienie leśne, niziny wodą zzieleniałą zalane.
 3654   2,  18 |              oszczędzić, trzy dni i trzy noce siedzieliśmy czatując na
 3655   3,  25 |                komorze, płakała, myślała nockę całą, nade dniem do ogródka
 3656   1,  1  |               niespokojnie zrywało się z noclegów... Już słychać było świergot
 3657   1,  1  |                  podróżny. Naokół oprócz noclegowiska śladu człowieka nie dostrzegło
 3658   1,  1  |                  się jeszcze obejrzał na noclegowisko, patrząc, czy czego nie
 3659   3,  23 |                ciągnąć cicho, aby ich na noclegowisku napaść śpiących.~Cicho i
 3660   3,  25 |                 było można, nawet napadu nocnego garści jakiej na Lednicę.~
 3661   1,  3  |                niego - i szedł przy nich nocować.~Gospodarz z Samborem sami
 3662   2,  20 |                  rzekł Doman. - Gdzieżeś nocował?~- U zduna, który ma dziewkę
 3663   3,  26 |                  niedźwiedziem pod kłodą nocowała; przede mną się on nie skryje,
 3664   3,  28 |                   po uroczyskach pustych nocując, dni kilka, aż wjechali
 3665   1,  1  |               Druga strzała utkwiła mu w nodze.~A z lasu dał się słyszeć
 3666   3,  26 |                  chleba spożyła go, dała nogom się wyprostować i szła znowu.
 3667   1,  8  |              gałęzie, zakradał do lisich nor, zakopywał w stogach siana,
 3668   1,  7  |                 lękać mamy i siedzieć po norach. Z wieków się ludzie na
 3669   3,  25 |                się stanę... skryję się w norę, tam on mnie nie wyszuka.~
 3670   3,  25 |                     A ona ci teraz ziele nosi!~. - Nie pleć, babo - zawołał -
 3671   2,  12 |             Starucha palcem pogroziła na nosie.~- Ej ty! parobku... parobku!...
 3672   3,  24 |         wiedziała, co z nim robić, o! o! nosiłam i ja jej ziele, na młodziku!
 3673   1,  10 |                  bo wielu z nich to imię nosiło... ci się podnieśli, najgłośniej
 3674   2,  21 |                  osłoniwszy sukniami, na noszach wzięła na barki idąc do
 3675   2,  14 |                nim na równi, kłaniał się nowemu Bogu, lękając jeszcze tych,
 3676   2,  15 |                  puszczą całą. Wszak gdy nowiny trzebią na pole, aby zboże
 3677   1,  4  |          towarzysze, około których szedł nowozaciężny z głową spuszczoną, dalej
 3678   3,  Dop|                 hełmach widocznie są już nowsze, same szczegóły w nich to
 3679   2,  19 |          Jesteścież wy też takimi ludźmi nowymi?~- Tak, jesteśmy nimi, dziećmi
 3680   1,  2  |                  to ludzie od tych, co z nożami i maczugami napadają. Ano
 3681   3,  28 |             ofiarował, a mężczyznom małe nożyki, które nie wiedzieć skąd
 3682   1,  1  |                    i czekając, kiedy się nucą...~Twarz starca spokojna
 3683   3,  29 |                piosenka i rozpłynęła się nuceniem tęsknym. Doman się zbliżał
 3684   3,  25 |                 się wziąwszy, i piosenkę nuci. Kołpaczek na ucho włożył,
 3685   1,  10 |                   Gdy się pieśń powolnie nucona skończyła, milczenie panowało,
 3686   1,  5  |        następowała cisza, to niby śpiewy nucone półgłosem. Na drugim cyplu
 3687   1,  6  |             pastwisko, pieśni do Honiły, nucono pasąc ją i wracając z pola,
 3688   1,  4  |                 stłumiony śpiew, drżącym nucony głosem samemu sobie, brzęk
 3689   2,  18 |                  nikogo.~Kneź się począł nudzić i tęsknić sam jeden zamknięty
 3690   2,  12 |        śmiertlnej pieśni, lecz kto się w nurt twój miota, ten żywot prędko
 3691   1,  4  |                się wam spodoba lepiej.~I nutę wziął też inną, raźniejszą
 3692   3,  25 |                  a Doman siedział sam... Obaczył przez okienko, jak pierzchnęła
 3693   2,  15 |                Myszko, obejrzawszy się i obaczywszy ten zastęp, odezwał się:~-
 3694   3,  26 |                 Myszkowie dobrzy byli do obalenia, ale się do budowania nie
 3695   3,  Dop|              rząd gminowładny pierwotny, obalenie książęcej władzy Lechów
 3696   3,  27 |      nadciągających Pomorców i na ziemie obalonego zamordowała. Inni wpadli
 3697   2,  18 |         Wskazywał ręką na polankę. Tu na obalonej kłodzie siedziała stara
 3698   3,  29 |              kupy, ale jeden z nich, już obalony, ostatnim wysiłkiem oszczep
 3699   1,  7  |              ogromne stosy drzew wiatrem obalonych, na pół pogniłych, trawami
 3700   3,  24 |                 znów was zobaczę? Tam mi obarczą ramiona, nikt nade mną nie
 3701   3,  28 |                 prętami smagano, drugich obarczano ciężarami. Byli i tacy,
 3702   1,  2  |             lekko i zwinnie, jakby wcale obarczony nie był. Pochyliwszy się
 3703   2,  20 |                uczucie - żal i litość, i obawę.~- Nie miejcie do mnie talu -
 3704   2,  20 |           stojąco u wchodu Domana.~- Nie obawiaj się - rzekł - nie uczynię
 3705   2,  19 |               czynicie i dlaczego?~- Nie obawiajcie się czarów - odparł młodszy
 3706   1,  1  |                   oni ich nie zatruwają. Obawiałem się, aby ich tam więcej
 3707   3,  29 |               jakby zwierza spłoszyć się obawiały. A stało się, zrządzeniem
 3708   1,  4  |              stary? - zapytał smerda.~-- Obcegom poczuł - rzekł trzęsącym
 3709   1,  3  |           zaczęły, gdy parobczak poszedł obchodząc zagrodę ku tylnym wrotom,
 3710   3,  Dop|        przymierze, przez dni trzydzieści obchodzi zwycięstwo i dobrowolnie
 3711   3,  28 |            przestępstwa chodzić musieli. Obchodziła się z nimi starszyzna jak
 3712   3,  29 |             czeladzi z żagwiami w rękach obchodziły pobojowisko odzierając pobitych.~
 3713   2,  12 |                 święto w całym pogańskim obchodzone świecie, dzień Białego Boga
 3714   1,  8  |                 tak się z nią po staremu obchodzono, jakby do krwi i rodu należała.~
 3715   3,  22 |               kto skórą jedną lub dwiema obciągał. Siekiery i noże, na jakie
 3716   3,  27 |                 konie, łupami i zdobyczą obciążone, wyśpiewując radośnie.~Wśród
 3717   3,  23 |                 zdobyczą, choćby się nie obciążyli lupami. Lud tam się do nich
 3718   3,  24 |         rozplatano włosy, kosę dziewiczą obcięto i głowę czepcem osłoniono,
 3719   2,  19 |                płaszcze ciemne, pod nimi obcisłą odzież podpasaną i żadnej
 3720   1,  8  |           ostrzyżoną, z oczyma kocimi, w obcisłej siermiężce zjawił się w
 3721   1,  6  |                  które nigdy w smutku na obczyźnie matka jego rodzona nuciła
 3722   2,  15 |                podtrzymywać go w drodze. Obdarowała Brunhilda synowca szatami,
 3723   1,  2  |            gniewne... a po chwili wyszła obdarowana, w końcu fartuszka niosąc
 3724   3,  28 |               cokolwiek przypatrzyć.~Tak obdarzonego i podochoconego Hengo potem
 3725   3,  Dop|                  tych mroków pierwobytu, obdarzony jeszcze całą potęgą z kolebki
 3726   2,  19 |              szedł im dziękować i chciał obdarzyć, czym mógł, lecz powiedzieli
 3727   3,  28 |        przymierza, drugi mieczem pięknym obdarzył, a trzeci, chcąc też hojnym
 3728   3,  29 |          niemieckim mieczem, którym mnie obdarzyli.~- Nieście go do źródła
 3729   1,  6  |             łańcuszkiem srebrnym jeszcze obdarzywszy podskarbinę, skór na plecy
 3730   3,  23 |           odzieże, miecze. Było się czym obdzielać i w czym wybierać, bo łupieski
 3731   3,  Dop|          rozwiesić kazał, aby oczom jego obecne przypominały mu pierwotnego
 3732   1,  6  |                  boję, że się bez pomocy obejdę, żem żmij tych i padalców
 3733   2,  17 |                  wodzów do wojny się nie obejdziecie - głośno zawołał powtórnie
 3734   1,  10 |              kneziów - odezwał się - nie obejdziemy się... ładu nie będzie!...
 3735   2,  21 |        rozpostarło i sycząc dyle poczęło obejmować, a podniosło się i buchnęło
 3736   2,  12 |                 na podpał. Każda gromada obejmowała dawne miejsce i zgliszcze
 3737   3,  29 |             pobojowisko, ze wszech stron obejmowali ich Polanie.~Niewolnika
 3738   3,  28 |             spływające się tu, w widłach obejmowały, a z dala szerokie otaczały
 3739   2,  19 |             Wiara to jest jedna, co cały obejmuje świat, a gdy się to stanie,
 3740   2,  15 |                   Potem słońce zza chmur obejrzało się krwawo i znikło, ciemności
 3741   1,  11 |             stada...~Porwały za koszyki, obejrzały się dokoła i ostrożnie w
 3742   2,  19 |                na mogiłach. lecz gdy się obejrzano za obcymi, aby im dać w
 3743   1,  2  |                na kiju się oparłszy, nóż obejrzany położył i milczał posępnie...
 3744   1,  1  |                  psy nawołał, wpędził do obejścia i zamknął za nimi wrota...
 3745   1,  1  |                  przytykały, z nią razem obejście tworząc, w środku którego
 3746   1,  6  |                  gdy inni miotali na się obelgami. Słychać było jakby tłuczone
 3747   3,  29 |              usta miotały przekleństwa i obelgi. Gdyby on rozkazy dawał,
 3748   1,  7  |                 Kto?~- Chwostek - rzekł, obelżywego tego nazwiska używając,
 3749   2,  21 |             Czasem słowami sobie rzucono obelżywymi, to znowu milczano długo.~
 3750   3,  24 |            najezdnicy.~Z Mirszowej chaty oberemkami wynoszono łupy i wiano młodej,
 3751   1,  7  |                  i dziś nie mogli? Pilno obeślem wiciami.~- Tak - rzekł Wisz -
 3752   2,  14 |            okazała nawet, czy ją powieść obeszła. Dziwa spodziewała się tu
 3753   3,  24 |             dłoni siedem razy dąb święty obeszli dokoła i ojciec ich trzykroć
 3754   3,  Dop|                skutek nowej cywilizacji: obezwładnienie, chorobę, upadek. Tracą
 3755   1,  4  |              gdzie i pasza dla koni była obfita, i woda blisko - dla wypoczynku.
 3756   3,  23 |                  mienia i nigdy zdobyczy obfitszej nie pamiętali ludzie. Radość
 3757   1,  10 |          zaopatrzony ku obronie, w ludzi obfity. Na Niemców też skinąć stamtąd
 3758   2,  15 |                 miał krwawoczerwony, ale obfitymi spadający puklami.~- Hadon! -
 3759   1,  4  |            stosie go posadzili, tryznę z obiatą sprawili, popioły Kraka
 3760   1,  9  |                 niecki i garnki strawą i obiatami dla żywych i umarłych, grobową
 3761   3,  29 |                    oj, wiem ja co! A com obiecała, pamiętacie, dotrzymam.
 3762   3,  28 |             niemiecką, pokrewną, za żonę obiecano, z posagiem, którego by
 3763   1,  6  |               piękny pogrzeb sprawili... Obiecują nam, że tak ochoczo będzie
 3764   2,  12 |               nie powinien był zagasnąć, obiegano posiane zboża, barcie, łąki,
 3765   3,  29 |            śpiesząc ze słowem. Gdy kołem obiegły głosy, rzekł w ostatku:~-
 3766   3,  22 |              ażeby wodza nowego niebawem obierać, bo pomsta za Pepełka nadciągała.~
 3767   3,  26 |             stron wszystkich: - Piastuna obieramy!~- Kneziem Piastun. Krew
 3768   2,  17 |                 wojewody nie ruszycie... obierzcie sobie wodza!~Niektórym się
 3769   3,  26 |                     Jeżeli prędko go nie obierzecie - dodał - każdy o sobie
 3770   1,  9  |                  którym popioły i ofiara obietna mieścić się miała; chleby,
 3771   3,  28 |              tłumaczył dodając od siebie obietnice łask wielkich.~- Z was jednego -
 3772   3,  23 |                tarcz skórą obszywanych i obijanych blachami nabrano tak wiele,
 3773   3,  Dop|                  zjazdu do Kruszwicy dla obioru nowego króla.~Zrodziły się
 3774   3,  27 |                 z pierwszych dni, gdy po obiorze Piastuna Leszkowie się niepokoić
 3775   3,  28 |               kolcami grubymi, na nogach obisłą odzież sznurami pięknie
 3776   1,  10 |                   Drzewo grube łatwo się objąć nie dawało, mchy go śliskim
 3777   2,  13 |                oczekiwaniu Jaruha wyszła objawiając, że skutkiem jej zamawiania
 3778   3,  Dop|             zważymy, że to jest pierwsze objawienie się Słowian światu.~Około
 3779   2,  19 |                 byli prorocy, którym Bóg objawił, że ześle na ziemię syna
 3780   3,  Dop|             czekali, według upewnienia o objawionym bogów wyroku, ostatecznej
 3781   2,  12 |                przestanie.~Wyrwała się z objęcia siostry.~- Teraz chodź,
 3782   3,  29 |                       Gdyśmy ich zewsząd objęli i ścisnęli jak wąż pierścieniem -
 3783   3,  28 |                  odzież sznurami pięknie objętą i skórznie też ozdobne.~
 3784   1,  8  |                kneziowi doniesiono. Wisz objeżdża kmieci i na wiec ich zwołuje.~-
 3785   1,  7  |            tamowały przejazd, musieli je objeżdżać dokoła; indziej gniłe rzeczułki
 3786   2,  15 |               lasach się zbierają, dwory objeżdżają, gońców sobie posyłają.
 3787   3,  23 |          Myszkowie i Leszki znowu swoich objeżdżali. I jedni, i drudzy stawali
 3788   1,  6  |           powrotem. Odebrał swoje sakwy, objuczył konie i dosiadłszy je, wprędce
 3789   3,  26 |                  łupieżą kupy cofały się obładowane nią w lasy, aby spocząwszy
 3790   1,  3  |            puszcza, iść choćby na rzekę, obłąkać się łatwo, a na złych ludzi
 3791   2,  12 |             milczała, zdawała się na pół obłąkaną.~Rzucili się ku niej, wołając: -
 3792   2,  21 |                się tak naówczas ubogich, obłąkanych, ślepych dziadów i bab wiele,
 3793   2,  19 |              głowę chłopca; rosy, aby go oblała i rość mu pomogła; wody,
 3794   3,  24 |             otwarta i pusta. Z korowajem obłamanym na stole, z kadziami piwa
 3795   1,  9  |            kostki, nie dopalone sprzętów obłamki.~I ruszył znowu orszak żałobny,
 3796   1,  2  |               spływał sznur nieforemnych obłamów bursztynu, do których niebieskie
 3797   1,  2  |            okryte, gdzieniegdzie jasnymi obłamy połyskujące... W tych zdawał
 3798   2,  12 |                żywego drzewa musiały być obłamywane, bo w tych, które na ziemi
 3799   3,  23 |                  Lasy dokoła, jak złotem oblane, drżały, gorzały łunami
 3800   1,  9  |             piersi zastygłą krwią czarną oblanej. Łuczywo paliło się na ognisku,
 3801   1,  10 |                  i częstokołem otoczony, oblany w części jeziorem, zaopatrzony
 3802   3,  27 |                  był człowiekiem, więcej obłaskawionym zwierzęciem, jak niedźwiedź,
 3803   2,  15 |               się opędził tej psiarni, a oblec mnie nie śmieją!~Zaczęli
 3804   3,  Dop|       osłabieniem, abdykacją i chwilowym obłędem.~W całej walce Słowiańszczyzny,
 3805   2,  13 |            siedziało, poprowadził nas na obłędy; drugi dzień włóczymy się
 3806   2,  16 |                   którą gorejącą lano na oblegających. Wyższy jeszcze pomost dla
 3807   3,  27 |        przekupywano, aby otworzyli wrota oblegającym.~Nad ranem wszystko ucichło,
 3808   3,  26 |              króla - bartnika, tak teraz oblegały zagrodę, okrzykując go nieustannie,
 3809   2,  15 |                nasypane. Choćby ta dzicz obległa, jeszcze bym się opędził
 3810   1,  3  |             słońce jaskrawym blaskiem ją oblewało, promienie czepiały się
 3811   2,  21 |                 było z wieży. Z ran przy oblężeniu zadanych dwóch pachołków
 3812   1,  8  |           Zwołajcie wiec...~Poczęli tedy obliczać, o ile we trzech mogli i
 3813   3,  22 |             głowach, Porewita o czterech obliczach z piątym na piersi, Światowida,
 3814   2,  16 |                przerażenia ukazał się na obliczu, uląkł się własnego czynu
 3815   3,  28 |                 podesłanym, aby ich siły obliczył i dał o nich znać Polanom.~
 3816   2,  13 |                 będą... Nie dopuścimy.~- Obliczyliście się? - zapytał Doman.~-
 3817   2,  21 |                 ogniste łuny odbijały na obłokach. Cały kraj usiany był dokoła
 3818   2,  21 |                  belek i dym czerwony ku obłokom się kłębił wysoko jak druga
 3819   1,  4  |                 szarych zaczęło ukazywać obłoków. Cała chmur nawała zbiła
 3820   3,  24 |                 jezioro. Niekiedy z tego obłoku migały głowy i dzidy.~Jaruha
 3821   1,  3  |               dla nich zawsze był dobrym obłowem...~Gdy podeszli, starzec
 3822   3,  25 |               opatrzyła, świeżym liściem obłożyła, gdybyś litość miała.~-
 3823   1,  4  |                przejrzystych rąbków, jak oblubienica, gdy się z pościeli podnosi.
 3824   1,  2  |                ją sobie duchy wybrały za oblubienicę.~Dlatego, gdy drugie siostry
 3825   1,  10 |                 wał, kijem sobie miejsce obmacał i usiadł na ziemi. Gęślę
 3826   1,  4  |                którym stał, począł kijem obmacywać i ostrożnie osunął się na
 3827   1,  6  |            połamanych nogach. Twarz miał obmazaną krwią zaschłą, oko jedno
 3828   2,  15 |         świetlicy, zastała pana, któremu obmokłe suknie ściągano, gniewniejszym
 3829   1,  11 |                 się do Znoska i zręcznie obmotała mu głowę. Jedyne pozostałe
 3830   1,  1  |             rozłożył. Poszedł się wprzód obmyć w wodzie i dłonią jej do
 3831   1,  10 |                 opodal służyło chorym do obmycia się z choroby, płótno do
 3832   2,  20 |               powróciła nazad do chramu. Obmyła się wodą ze źródła świętego,
 3833   1,  6  |                  rozglądając się dokoła, obmyślając zawczasu, gdzie na nocleg
 3834   1,  10 |            powiedzieć: iść - trzeba było obmyślić, z kim, jak, kiedy, a gród
 3835   1,  9  |              krzakach nad rzeką smerdzie obmywano i obwiązywano głowę, a synowie
 3836   1,  6  |          obrywali miecze i nożów pochwy, obnażali z obuwia... potem odarte
 3837   3,  29 |                mieczem uderzył Lutego po obnażonym karku. Krwawa pręga pokazała
 3838   1,  6  |                dziedziniec. Szli z głowy obnażonymi, płacząc, sami coś mówiąc
 3839   2,  16 |            odzież po chałupach z wiciami obnieśli?~Chwostek i żona milczeli
 3840   3,  26 |                  się im trzeba albo, jak Obodryci, trzymać z nimi przeciw
 3841   3,  22 |             plemieniu naszemu rozkazują. Obodrytom i Wilkom równie, jak Ludkom
 3842   3,  25 |                 ją widziałem - z pozorną obojętnością dodał Doman i zamilkł. Stara,
 3843   2,  14 |               nie pobladł nawet, milczał obojętny; ręka kneziowi opadła.~-
 3844   1,  1  |                hubą. Stary patrzał na to obojętnym okiem.~W milczeniu dobyli
 3845   3,  22 |                 matka dzieci przy misce, obojgu po głowach dając naukę;
 3846   3,  30 |           obyczajem, parą wołów czarnych oborać miano granice przyszłego
 3847   1,  4  |                 już budziło po szopach i oborach... parobcy szli wypędzać
 3848   3,  30 |                chwilę pługa dotykał. Tak oborano dokoła gród przyszły, zostawując
 3849   3,  Dop|             rozsiąść na Rugii u Połabów, Obotrytów, Kaszubów itp.~Historia
 3850   3,  Dop|             polskich podkowę czuli się w obowiązka wytłumaczyć. Dziwnie niezręcznie
 3851   3,  Dop|                  wzgónach przeciwległych obozom nieprzyjacielskim porozwieszać
 3852   3,  22 |                   inni po okolicy poszli obozować w gajach.~Leszka chcieli
 3853   3,  28 |             rychłoli się wyrwie, aby się obozowi cokolwiek przypatrzyć.~Tak
 3854   2,  12 |             pominął kilka ognisk i kilka obozowisk na ziemi, uganiającym się
 3855   3,  28 |                 ciekawy, gdyż zewsząd go obozujący otaczali. Z miejsca, na
 3856   3,  29 |              czerwone okienka, a na łące obozy ludzi, co się tu przed Pomorcami
 3857   1,  2  |            pierwsi bogowie pokazali, jak obrabiać, praojcom naszym.~I każdemu
 3858   1,  10 |                się pozbyć i innego sobie obrać z między kmieci. Rudan i
 3859   1,  11 |                szepcze w ucho i językiem obraca. Albo ja wiem, kto i co?
 3860   1,  2  |               powszednio. Ćwierć kozłowa obracała się u ognia, w wielkim garncu
 3861   3,  24 |             cześć im oddając, drudzy się obracali. Po strojach za Niemców
 3862   3,  22 |                 który spokój lubił, a do obrad i wieców nie był nawykły.
 3863   1,  7  |                  będą.~- Na wiecu się to obradzi lepiej - odezwał się Doman -
 3864   2,  13 |                 Domanie. Na wiecuśmy nie obradzili nic, a teraz gorzej się
 3865   3,  Dop|                 o narodzie i gdzie sobie obrał siedziby, i dlaczego uwijają
 3866   1,  10 |             rzekł Boimir - cierpieliśmy, obraliśmy sami, słuchali i karmili,
 3867   3,  26 |                odbudować je i w nim panu obranemu uczynić dwór, jaki dla knezia
 3868   2,  12 |                 płonącymi polany w końcu obraniać musiały.~Sambor pominął
 3869   3,  29 |                 na wsze strony wywijając obraniał się im zajadle. Siekły go
 3870   3,  22 |               które od uderzenia mieczem obraniały.~Każdy ród wiódł swą gromadę,
 3871   3,  26 |                wrzał dokoła.~Ujrzano, że obrany miecza nie miał, Ścibor
 3872   3,  26 |           jeźdźców w pogoń biegnących za obranym kneziem, gdy reszta pozostała
 3873   2,  17 |                nie śmiał, bo kneź by się obraził.~Nisko się tylko kłaniał
 3874   1,  10 |            plecione umocowywało. Od szyi obręcz miedziany z kilku kół złożony
 3875   3,  Dop|          szczegółami przez Długosza jest obrobioną. Zmusiła potrzeba przenieść
 3876   3,  30 |                  później lepiej dla nich obrócą. Legło wszystko, jak stało,
 3877   3,  25 |        przemienił. Gdzie się złota rybka obróci, srebrna goni za nią. Uderzyły
 3878   1,  10 |                Niemców i niewolników nie obrócili a w kneziowe sługi. Wszędy,
 3879   2,  19 |                ze swoich miejsc, stanęli obróciwszy się ku wschodowi, ręce poskładali,
 3880   3,  28 |                  daleko liczniejsze, niż obrona wymagała. A choć wojakiem
 3881   3,  24 |               dawny jej stróż, opiekun i obrońca ze krwi prawa.~Zmierzchało
 3882   3,  23 |                   skarżąc się, dziękując obrońcom. Choć mało kogo życiem darowano
 3883   2,  15 |                  wieża wytrzyma, jezioro obroni, a we spichrzach pełno,
 3884   1,  10 |              parobek woły w pługu... Nie obronim się im samopas idąc... Kneziów
 3885   2,  12 |               kto winien, że dziewki nie obroniono, Ludek chciał zgromadzić
 3886   3,  28 |              wybrane samo przez się było obronne, bo je dwie rzeczki, spływające
 3887   1,  4  |                 strumień, trawą i mchami obrosty, dobywał się szemrząc i
 3888   3,  27 |                  był potomkiem tego rodu Obrów, co niegdyś byli ujarzmili
 3889   3,  27 |                 Miłosz miał ochotę kazać Obrowi zdusić obu i trupy ich wyrzucić
 3890   3,  25 |              siedziało na wale, układało obrywając suche liście i wiążąc pęczki.
 3891   2,  12 |               Sparta na dłoni dziewczyna obrywała bylicę z wianka, bawiła
 3892   1,  6  |            odzierali ich prędko z sukni, obrywali miecze i nożów pochwy, obnażali
 3893   1,  8  |            uczono od nich przeszłości. W obrzędach weselnych, przy postrzyżynach,
 3894   2,  12 |                 wesela, śpiewu, skoków i obrzędów.~I na tej górze świętej
 3895   1,  9  |               jasne dodawały uroczystemu obrzędowi powagi i spokoju, jak gdyby
 3896   3,  23 |        przypatrywać się pobranym zbójom, obrzucać ich przekleństwy i razami.
 3897   2,  21 |           wyrazami homerycznymi nawzajem obrzucali się z obu stron.~- Bumir! -
 3898   1,  5  |                 widniało pólko zasiane i obrzucone zasiekiem, ale niedźwiedzie
 3899   2,  21 |               Spragnieni pili potem, ale obrzydliwą znajdowali juchę.~Cała ta
 3900   2,  19 |              przycinała. Żeby się zaś te obrzynki włosów na ogień nie dostały,
 3901   2,  21 |              gród opaszą, brzegi jeziora obsadzą...~I załamała ręce.~Oba
 3902   2,  15 |            zaczęli się ludzie, skupiać i obsadzać przejście z tyłu. Wszyscy
 3903   3,  24 |               się od brzegu, który gęsto obsadzili najezdnicy.~Z Mirszowej
 3904   2,  21 |              krucy się do okien cisnęli, obsiadali je, jakby dopominając wnijścia,
 3905   2,  16 |              okrążało grodzisko, to znów obsiadało wieżycę.~Z północka już
 3906   1,  7  |                 bo myśliwiec był wielki. Obsiadło ich dokoła. Młodzież też,
 3907   1,  1  |              obłoczki białe, jak z rąbka obsłonki pościeli, rozwiewał wiater
 3908   2,  18 |              Kneź też pewnie przy swoich obstaje - dodał spode łba patrzając.
 3909   1,  10 |                  drudzy widocznie za nim obstawali.~- Kneź musi być - zawołał
 3910   1,  9  |                 ten hałas ci, co zagrodę obstawić mieli, i wmieszali się niespodzianie,
 3911   3,  27 |                  w osamotnionym grodzie, obstawił strażą, podwoił załogę -
 3912   3,  24 |                  z nimi Niemcy, ciekawie obstępując rannego.~Jeden z kneziów
 3913   2,  20 |                 do komory, wianuszek się obsunął, musiała przymocować.~-
 3914   3,  24 |              ojciec ich trzykroć ziarnem obsypał, a poza nimi stająca drużyna
 3915   3,  28 |                  się potem wielkie ziemi obszary dostały, osypy z nich i
 3916   1,  3  |                  Wisz ich zaprowadził do obszernej szopy, na siano. Obok niej
 3917   1,  7  |                  brzegu, widać było dwór obszerny z zagrodą i dym nad nim.~
 3918   1,  3  |            Odzież na nim z sukna jasnego obszycie miała czerwone, u boku miecz
 3919   3,  23 |              łuków i młotów, tarcz skórą obszywanych i obijanych blachami nabrano
 3920   2,  12 |               panuj bez chmury, do życia obudzaj chuć, tyś życia dawca, boże
 3921   1,  8  |               naówczas ludzie dla samego obudzenia strachu zwykli byli gniewać
 3922   3,  27 |               musieli.~Litość się w nich obudziła.~Wszystek dwór Leszków trzymał
 3923   1,  2  |                  szybko godło tajemnicze obudziło ciekawość, lecz Niemiec
 3924   2,  15 |             buntem pachniała i Chwostek, obudziwszy się, groźnie brwi namarszczył.~-
 3925   2,  13 |          słuchający.~- I uszła? - spytał oburzony.~- Doman z konia padł, bo
 3926   2,  15 |        świątecznie - kołpaki na głowach, obuszki u boku, miecze u pasa. Chwost
 3927   1,  6  |                 nożów pochwy, obnażali z obuwia... potem odarte ciała nieśli
 3928   1,  7  |                na podróżnych zawarczeć i obwąchać ich dokoła. Nierychło zjawił
 3929   2,  15 |                zawołał na smerdę - wrota obwarować, a bez woli mojej nie wypuszczać
 3930   1,  2  |       kruszcowych wisiała nanizanych jak obwarzanki, które na rękach noszono.
 3931   1,  11 |              niego pas, aby mu było czym obwiązać głowę. Podała go milcząc
 3932   2,  13 |            spuszczoną siedzieć Znoskowi, obwiązała go na nowo. Ogień przygasł
 3933   2,  13 |                kocie oko Znoska.~Z głową obwiązaną płachtą, z okiem ciekącym
 3934   1,  8  |               grzebać, lub pokaleczonych obwiązywać będzie trzeba.~Znikły posłuszne
 3935   3,  29 |                  ludzi. Stara Nenia ranę obwiązywała, Wizun zioła dobywał; weszła
 3936   1,  9  |                rzeką smerdzie obmywano i obwiązywano głowę, a synowie ciało ojca
 3937   1,  4  |          podniósł i oczy białe, krwawymi obwiedzione powiekami.~- Bywaj tu, stary,
 3938   1,  6  |               postrzegł kamień na górze, obwiedziony wieńcem z głazów, o którym
 3939   1,  10 |                 wyrobionym i jakby białą obwiedzionym wstęgą, obuszek kamienny
 3940   1,  8  |                  ojcze mój, na pierwszym obwiesić drzewie. Na was ma się wywrzeć
 3941   3,  29 |              lubił ubierać i błyskotkami obwieszać. Wszędzie, gdzie wszedł,
 3942   1,  2  |                 dalej naszyjniki bogate, obwieszane blaszkami, kółkami i dzwoneczkami.~
 3943   3,  29 |        pozłocistych, a przy nich żelazem obwieszanych Niemców, którzy rękami wskazywali
 3944   3,  24 |                  na ostrowiu; grożono mu obwieszeniem i targano.~- Każcie wieszać! -
 3945   1,  9  |                  kłód, około których się obwijał. Niekiedy mignęły tylko
 3946   2,  13 |                  jej były przydały . Nie obwiniano jej o to, że się przybłędzie
 3947   1,  1  |               skórą poobkręcane, a stopy obwite nią i opasane sznurami.
 3948   2,  14 |              zarośli trafiła na kamienny obwód pierwszy chramu. Stały te
 3949   2,  17 |                wyniesiemy, a wojnę zaraz obwołamy, sposobić się będą do obrony
 3950   2,  19 |            poruszało wszystko. Myszkowie obwoływali lud, tejże nocy miały błysnąć
 3951   2,  13 |                 i ujrzał tę dziwną parę.~Oby człowiek bez wiadomości
 3952   3,  28 |                 przebąkiwać o Niemczech, obyczajach swojego kraju, a Dobek ciekaw,
 3953   3,  22 |               gdzie sięgało "słowo", ich obyczaje, ład, zakony, prawa wszystkich
 3954   3,  Dop|            legendą już posiadającą prawo obywatelstwa.~Z trzech córek Kraka widzimy
 3955   3,  26 |                działo, a jak od Pomorców ocalał.~Zaczął im opowiadać, jako
 3956   3,  25 |               swoim okryła i stare kości ocalały.~- Dużo ludu zginęło? -
 3957   3,  26 |               końca, jak ujść potrafił i ocaleć. Ledwie wierzyć chciano,
 3958   3,  27 |            niebezpieczeństwem, z którego ocaleli, i nieszczęściem, jakiego
 3959   3,  25 |                 się, ostatni wysiłek dla ocalenia i walkę z wodą, którą choć
 3960   3,  25 |                czółenku, które jej życie ocaliło - dając mu się nieść, gdzie
 3961   2,  16 |                 on, ja, my, wszyscy! Nie ocalimy siebie, a psami byśmy byli,
 3962   3,  27 |                   we łzach, pokrwawioną, ocaliwszy prowadzili w ofierze zwycięzcom.
 3963   3,  28 |             znalazły się jakieś cudownie ocalone resztki, i już niewiastom
 3964   3,  Dop|                 że zamieszkali na krańcu Oceanu Zachodniego i że Chagan (
 3965   1,  4  |                 prawie powiew wiatru nie ochładzał skwaru. Naokół znowu nic
 3966   3,  22 |                  poczciwe słowo stanowi.~Ochłonęli zwaśnieni, oczyma się już
 3967   1,  7  |                  za nim ozwały się głosy ochocze. Psy wnet zagnano do zagrody,
 3968   3,  26 |                 nowych sobie przybrawszy ochotników.~Młodzi synowie Chwościska
 3969   3,  28 | niebezpieczeństwie życia będąc Ledwie je ochronili, przez co dziad ich, Miłosz,
 3970   2,  21 |                  i nad głowami wrota dla ochrony trzymając, aby kamienie
 3971   1,  11 |              śpiewanie słychać było, ale ochryple i smętne. - To Jaruha -
 3972   2,  19 |           poganom do mogiły. Byli ludzie ochrzczeni, a żyjący potem w pogaństwie,
 3973   3,  Dop|               tej chwili, gdy się Lechia ochrzczona ukazuje po raz pierwszy
 3974   1,  11 |                  tuż przy sobie, ale się ociągała z poratowaniem biedaka,
 3975   1,  2  |            chłopcy skóry brać zaczynali. Ociągano się z tym jednak, aż nareszcie
 3976   3,  22 |                krwią jeszcze nie wsiąkłą ociekła ziemia, opustoszała wieża,
 3977   2,  15 |             zamknąć do ciemnicy, ale nie ociemniać was. O mało nie zabił tego
 3978   1,  1  |               czyścić obuwie, potem ranę ocierać i okładać hubą. Stary patrzał
 3979   2,  14 |            bratali się bardzo, ostrożnie ocierali o siebie, ale zanucona pieśń,
 3980   1,  10 |              zdążającego na pole krokiem ociężałym, podnoszącego czasem pysk
 3981   2,  12 |               się powolnie, krokami szły ociężałymi, potem pieśń żywiej brzmieć
 3982   1,  8  |                  z całych drzew, mało co ociosanych, niski był i stary. Dach
 3983   1,  9  |                niemu.~- Po coś ty Domana oczarowała? - rzekł powoli.~- Ja -
 3984   1,  7  |          stanąwszy z dala - jakby na coś oczekiwać się zdawała Doman ku nim,
 3985   1,  9  |       spodziewając się wcale, aby tu nań oczekiwano... Sambora ucieczka nie
 3986   1,  6  |            pierwsze podwórze. Znalazł tu oczekującego na siebie smerdę, który
 3987   3,  25 |                była dziewczyną, a umarła oczepiona!... Oszczep jej w piersi
 3988   2,  17 |                    A wieża mocna, a dwór oczęstokolony, wały tęgie, wody z jeziora
 3989   3,  25 |                co pracować nie umieją, i oczki czarne, co pogardliwie patrzą...~
 3990   3,  25 |          nastąpił przypadkiem... a jakie oczko śliczne!... Schyli się do
 3991   1,  6  |               ścierwem - krzyknął kneź - oczyścić podwórze!... precz z tym
 3992   1,  6  |                 czele zawijała się około oczyszczenia podwórza z trupów, odzierali
 3993   3,  30 |                 osobno złożono.~Gdy pole oczyszczone zostało, a wiatr odniósł
 3994   2,  18 |            poznanym nie był, kołpak swój odarł, suknię poszarpywał z naszywania,
 3995   1,  10 |               dawno stała z dachu prawie odarta szopa, której słupy się
 3996   2,  16 |                 zaraz słać ludzi, aby go odbić, ale czyja była czeladź
 3997   2,  21 |            Naówczas zębami zazgrzytawszy odbiegał od okna i wracał na posłanie.
 3998   3,  26 |              połapano, Piastun już dosyć odbiegł daleko, a świerzopa, czując
 3999   1,  6  |               oczy krwią naszły i pamięć odbiegła... On nie winieni on! On!... -
 4000   2,  16 |                  wszystkie gniazd swoich odbiegły, latały długo, szczebiocąc,
 4001   3,  Dop|             ziemię zawsze ją umniejsza i odbiera jej urok, jaki ma w powieści
 4002   2,  12 |             została, nie godziło się jej odbierać, gdy we wrotach ukazała
 4003   2,  19 |                  z chaty jego wyganiała, odbierała ludzi, spokój, wczas i zmuszała
 4004   3,  30 |                   dopóki łodzie moje nie odbiją od brzegu. Złożę okup do
 4005   3,  30 |                ciągnąć za sobą - i kazał odbijać od brzegu.~Dziwa oczy zakrywszy
 4006   1,  3  |                  gdzieniegdzie w złotych odbijających jeziorach i przeglądających
 4007   2,  14 |            Patrzały na wszystkie strony, odbijał się w nich ogień u stóp
 4008   2,  20 |                  nikogo.~Światełko ognia odbijało się niekiedy na wiszących
 4009   2,  21 |                  po górach, ogniste łuny odbijały na obłokach. Cały kraj usiany
 4010   2,  14 |                usiadł w nią, a wioślarze odbili od brzegu. Szybując po ciemnych
 4011   2,  20 |            zżymnął się, zmilczał. Czółno odbiło od brzega.~W kontynie siedziała
 4012   2,  12 |                 mi się, nie dogonią, nie odbiorą... Zechcą bronić... choćbym
 4013   1,  3  |                 w górę i świecił w rzece odbity, gdy po długiej rozmowie
 4014   2,  21 |                słońcu gasła i w jeziorze odblask jej blednął. Chwostek powtarzał:~-
 4015   2,  14 |                 nie chcę... Jak ci serce odboli, pójdziesz! o! Pójdziesz!~-
 4016   2,  12 |               polu pieśnią tą i radością odbrzmiewąją.~Zbudzone śpiewem podniosło
 4017   3,  26 |           podobne, opasać na nowo tynem, odbudować je i w nim panu obranemu
 4018   3,  Dop|                 to jest ucztę pogrzebową odbyli.~Udawane jęki i rozpacze
 4019   3,  Dop|                zaprawdę rzeczą osobliwą.~Odbyto więc ów jakiś obrzęd pogrzebowo-religijny,
 4020   3,  Dop|             porządkiem owszem musiał się odbywać ów proces tworzenia narodu.
 4021   3,  23 |                  uboczu, straż przy nich odbywając. Sami kneziowie na pagórku,
 4022   1,  9  |                na którym ostatnią podróż odbywał, stał przeznaczony, aby
 4023   1,  2  |             szopie widać było, wieczorną odbywały przechadzkę dzióbiąc żabki
 4024   3,  Dop|             niedołężnym do historycznego odcechowania epoki. Krak panuje zarazem
 4025   1,  3  |               która nigdy z próżnymi nie odchodzi rękami. Smerdowie jego i
 4026   2,  12 |               ochoty, kręcił się błędny, odchodził i powracał, wciąż na oku
 4027   2,  15 |           Gawiedź nie potrafiła kmieciów odciąć od ich koni i czeladzi,
 4028   3,  23 |              swoje, do zagród popalonych odciągać zaczęli. Reszta, straże
 4029   2,  12 |                 słychać było ze śpiewami odciągające gromady. Słońce zajrzało
 4030   3,  25 |               słychać wrzaski - przecież odciągały wrogi, jak przyszły, choć
 4031   2,  18 |                go smerda ledwie potrafił odciągnąć.~Dobry czas trwało pojenie
 4032   2,  14 |           zbliżyła się siwowłosa Nania i odciągnęła na stronę dziewczynę.~-
 4033   1,  9  |             brzegiem znać nazad po cichu odciągnęli do grodu.~Rozstawiwszy więc
 4034   3,  23 |                  w pętach precz go nazad odciągnięto.~Zebrane drużyny legły odpoczywać