Tom,  Rozdzial

 4035   2,  18 |                 niepodobieństwem; z tyłu odcięta była droga. Nim pociski
 4036   2,  15 |              zerwał się i stanął na nogi odcinąjąc jeszcze, drudzy też odbijali
 4037   1,  11 |                  wstała Jaruha.~- Ból mi odczyń! - mruknął Znosek.~- Nie
 4038   2,  18 |                 uroki, na czynienie i na odczynianie. A masz co przy sobie w
 4039   1,  11 |                wdzięczności.~- Ja ci ból odczynię - rzekła Jaruha - ale musisz
 4040   1,  11 |              moją pracę... Gdybym ci ból odczyniła, sama bym go wziąć musiała,
 4041   2,  19 |               oczach matka i w ręce ojca oddała.~Ten stał już w gotowości
 4042   1,  5  |             Hengo też czekał na nie, nie oddalając się od sakwy swojej, na
 4043   2,  12 |                   Słyszał, jak śpiesznie oddalali się szepcząc między sobą.~
 4044   3,  29 |                 A ty... gdzie mu ten raz oddałeś? - zapytał.~- Leży on tam
 4045   3,  28 |                  skona, aby się od trupa oddalić.~Miotając się jeszcze Hengo
 4046   3,  27 |                   Samiście szukali tego, oddaliście się mi w ręce, abym pomścił
 4047   1,  9  |            Żalnik i zgliszcza dosyć były oddalone, na polance piaszczystej
 4048   1,  3  |                  dolinie pochwycił jakiś oddalony tętent głuchy, który się
 4049   2,  14 |                  gminu, który dopiero za oddalonym krzyczeć zaczął szydersko:~-
 4050   1,  4  |                  bogom ślubowała, na raz oddam im je cale, niż o rękę bić
 4051   1,  11 |         fartuszek i spojrzawszy na starą oddarła z niego pas, aby mu było
 4052   2,  16 |              zlewała do garnka i szepcąc oddawała go uśmiechającej się zwycięsko
 4053   2,  19 |          rolników i ziemian. Najczęściej oddawano ich naówczas, jak się to
 4054   2,  21 |                 przybliżył się słuchając oddechu, policzył ich i wrócił na
 4055   2,  16 |                 izbie słychać było tylko oddechy ciężkie i miotanie się bezsilne.
 4056   3,  Dop|           Kaźmirz, Władysław, Wratysław, Oddon, Barwin, Przybysław, Przemysław,
 4057   3,  28 |               rozkazawszy podzielić, nad oddziałami stawiąc dowódców, wojewodów,
 4058   1,  5  |                ręku...~Wał i rów głęboki oddzielał od lądu grodzisko, przezeń
 4059   3,  23 |             uszedł z życiem.~Jedną część oddzielił Dobek, by się natychmiast
 4060   1,  10 |               ludziom na wiek wieka jeść odechce... i pachołki do jeziora
 4061   1,  2  |                 ręka zwierza i wilkołaka odegna, smoka i węża nie dopuści.~
 4062   1,  6  |                 ognia naniecili, aby nim odegnać zwierza. Sklecili potem
 4063   3,  27 |               wcale, sługę przekleństwem odegnał. Nadbiegła żona, przyszedł
 4064   3,  27 |          potomkowie nie zwyciężyli i nie odegnali precz najezdników.~Hula
 4065   3,  30 |              obyczajem prastarym, iż dla odegnania złych duchów ofiarą, domy,
 4066   3,  24 |            szkody. Znała tajemnic wiele, odejmowała zimnicę, uspokajała tych;
 4067   2,  14 |                drzewa i opasanie światło odejmowały.~Tu już stał sam chram,
 4068   2,  14 |                zjawił się stary Wizun po odejściu siwowłosej kobiety; oczyma
 4069   3,  25 |       postrzegłszy na brzegu siadła weń, odepchnęła się kijem i powierzyła wiatrom
 4070   2,  15 |           odpowiadał wręcz, że ich precz odepchnie.~Tak czasem w lesie dzikich
 4071   2,  21 |                 okrzyk zwycięski.~Padają odepchnięci i cisną się na ich miejsce
 4072   2,  14 |                  ulękła się, aby jej nie odepchnięto. Stary nie mówił nic, sparty
 4073   2,  19 |                  dokoła i nie mógł oczów oderwać od szarego stołba nad jeziorem,
 4074   2,  15 |                kneźna - chcę was staremu odesłać ojcu. Dosyć już w rodzie
 4075   3,  Dop|                wzrost i dorodność ciała, odesłał ich do Heraklei".~W tak
 4076   1,  3  |                 starego rychło mu ochota odeszła spowolniał jakoś.~- Pijcie
 4077   1,  5  |                  dała znak ciekawym, aby odeszły precz, odprawiła pacholę
 4078   1,  7  |                suchszą łąkę, oba raźniej odetchnęli.~Tu musieli się otrząsać
 4079   1,  9  |                 psy, w szopach strwożone odezwało się bydło i konie rżały.
 4080   1,  1  |                chmur i do lasów.~Kukułki odezwały się z dala, dzięcioły kowale
 4081   3,  30 |           bystrym okiem wnet dopatrzył i odgadł, co się stało, i kij podniósł,
 4082   1,  3  |             widzę jasno, czasem ja jutro odgadnę... Nie smuć się, Sambor
 4083   3,  25 |              Poznałeś mnie dwa razy, nie odgadniesz raz trzeci.~I do komory
 4084   1,  9  |                  też to chwila, w której odganiać należało złe siły, czarne
 4085   2,  19 |           siadając po chwili. - My czary odganiamy, ale ich nie czynimy. Zwyczajem
 4086   2,  12 |              mogą nie postrzeżeni. Jeden odgarniał gałęzie i oko puszczał przodem,
 4087   2,  18 |              słuchał, czy nie dojdzie go odgłos w lesie jaki; jęczenie tylko
 4088   2,  18 |                szelestu, chwytały jakieś odgłosy nawoływania dalekiego.~Kneź
 4089   1,  1  |               zewsząd zamknięte. Od łąki odgradzały je kłody drzew i typy, pokopane
 4090   3,  26 |            drugich. Rozżarzyli się też i odgrażać poczęli.~Doman także wołał,
 4091   3,  28 |                 pięściami w stół waląc i odgrażając się wściekle.~Dobek słuchać
 4092   3,  29 |                 wyciągał się, rozdymał i odgrażał.~Ze starców pierwszym był
 4093   3,  28 |               był wielki, ochota dzika i odgrażania się straszne. Dobek przerzynając
 4094   2,  18 |               jak go wyklinano i nań się odgrażano. Kilka razy ze złości rzucił
 4095   2,  15 |                 od zamku precz jechali z odgróżkami i narzekaniem wielkim.~Chwostek
 4096   3,  Dop|                   Drugim jest to, co się odgrzebuje z ziemi po mogiłach, choć
 4097   2,  12 |                  bo łatwo jej było mleko odjąć, we zbożu węzeł zawiązać,
 4098   2,  21 |          Chwostek zasuwę od okna w murze odjął i wołał:~- Bumir! Co ty
 4099   2,  20 |                   Jutro rano, gdy będzie odjeżdżał, żebyś mi się nie pokazywała! -
 4100   3,  23 |           wściekły, rzuciwszy się, palec odkąsił, choć wiedział, że go tam
 4101   2,  15 |                 o drabinę, którą weszła, odkaszlnęła nieśmiało. Leszek usiadł
 4102   1,  2  |                 ławie siadł i po jednemu odkładać począł, co dla siebie i
 4103   1,  2  |             milczący, bez słowa... Hengo odkładał, co mieć pragnął, stary
 4104   2,  18 |                  zdrady. Z dnia na dzień odkładano łowy. Namówiła ludzi, aby
 4105   3,  23 |               spóźnionym jego powrotem i odkładanym knezia wyborem.~Mruczano
 4106   3,  30 |             ujrzano, iż w miejscu, które odkopano, leżała moc wielka ludzkich
 4107   2,  18 |               ludzie rozbiegłszy się nie odkryją, lecz do wieczora panowała
 4108   3,  Dop|               wiadomą ścieżkę. Zdradę tę odkryli dwaj młodzi, którzy pieszo
 4109   2,  17 |                 uszedł... Teraz, gdy się odkryło, co miał w sercu, naśle
 4110   2,  21 |                  Odpędzano je strzałami. Odlatywały na chwilę i powracały dobijając
 4111   3,  22 |              wroga ruszyła wszystkich, z odleglejszych też osad szły gromadki.~
 4112   1,  5  |              podniósłszy oczy, ujrzeli w odległości wysoką, szarą wieżę, wyniosłą:
 4113   2,  21 |               poszła. Szli z podwórza na odległy wzgórek. Tu się im okropny
 4114   3,  26 |                  i stratowane pola stały odłogiem.~Było i takich wielu, co
 4115   2,  21 |           prosiła. Chwostek się gniewał. Odłożono wyprawę do wieczora.~Stali
 4116   1,  5  |                  lepiej, że was na jutro odłożył... - Zbliżył się jeszcze
 4117   2,  13 |            rozwiązała. Przyschła płachta odmaczaną być musiała, gdyż Znosek
 4118   2,  18 |                 niemu przystąpić. Trwoga odmalowała się na jego twarzy, słysząc
 4119   1,  1  |                  szanują. Choć im rozumu odmawiają, przecie duchy przez nie
 4120   2,  12 |                  pił, aby szedł z nimi - odmawiał. Posądzano go, że coś złego
 4121   2,  15 |     sprawiedliwych rzeczach posłuchu nie odmawiamy - zaczął Myszko. ~Co słuszna,
 4122   3,  22 |                   a posłuszeństwa mu nie odmawiano. Silnym był dość, aby je
 4123   3,  Dop|            różnej maści i różne mających odmiany ścigali się rączym pędem
 4124   2,  14 |                  Byli tam mową i odzieżą odmienni od siebie, a językiem pokrewni
 4125   3,  29 |               Szedł raźno, wesoło, jakby odmłodzony i wysiadłszy zaledwie z
 4126   3,  Dop|                   która dziewosłęby te z odmową odsyła. Rytogar, nie mogąc
 4127   3,  27 |                 wpuszczono. Odźwierny im odmówił.~- Kneź chory - do niego
 4128   3,  Dop|         schronienie u księcia, gdy go im odmówiono, udali się do chaty Piasta.
 4129   2,  14 |                bądź szczęśliwy... pokłon odnieś ode mnie siostrze miłej,
 4130   3,  26 |             stolica nowa, gdzie pierwsze odniesiemy zwycięstwo.~Niechaj tu stołb
 4131   3,  23 |               jednak zazdrościła Dobkowi odniesionego zwycięstwa, lękając się
 4132   2,  15 |               Powiesz mu to? - spytała~- Odniosę mu wszystko, co słyszałem -
 4133   3,  30 |             oczyszczone zostało, a wiatr odniósł dymy ze zgliszczów, u brzegów
 4134   3,  23 |                  może nad biesiadującymi odniosła zwycięstwo.~Jeńcy tylko,
 4135   1,  6  |           poniżej, jak starsze niewiasty odnosiły ciała, które jezioro na
 4136   3,  Dop|                 o Wandzie, Krakusie itp. odnoszą się do pewnych zwrotów i
 4137   3,  Dop|           przesilenie nowej metamorfozy.~Odosobnienie tylko, w jakim owi Słowianie
 4138   1,  9  |              wziąć nie mógł. Aż gdy liść odpadł, rzekł powoli:~- Dziewce
 4139   1,  8  |                  mu od gościny i od mowy odpadła.~To mówiąc dopił piwa, kubek
 4140   2,  21 |           popychają, krzyczą... Dwa razy odparto napaść, toczy się trzecia
 4141   3,  26 |               nie miał, Ścibor wnet swój odpasał i na znak władzy własnymi
 4142   3,  Dop|          spoczynku, rzucają się nawet na odpędzające straże, przeciskają przez
 4143   2,  21 |             przyszedł na usta, trwoga go odpędzała. Słano ludzi na zwiady chyłkiem
 4144   2,  20 |                  gdybyście mi swatów nie odpędzili z grochem, tobym wam ich
 4145   2,  20 |             Pomorców na nas sprowadzi.~- Odpędzimy ich!~- Jak wam pola zniszczą,
 4146   2,  20 |               powtarzała gorączkowo Mila odpinając srebrny guz od koszuli i
 4147   2,  17 |               choć z ostrowa jeszcze nie odpłynęli.~Na Wizuna, który się przysłuchiwał,
 4148   3,  26 |                do nich wesoło - chodźcie odpocząć pod strzechą, ale was uraczyć
 4149   1,  9  |            spocząć. Drogo to był kupiony odpoczynek.~W świetlicy na posłaniu
 4150   2,  20 |             siadał w niej zaciszno - dla odpoczynku. Tam sobie córce czasem
 4151   3,  23 |               swoim wprzód, nimby się na odpoczywających rzucili, starać się ich
 4152   2,  19 |             proszę - rzekł - wnijdźcie i odpoczywajcie. Na naszej ziemi przecie
 4153   2,  14 |                  w ogień wlepiwszy oczy, odpoczywała.~U ognia zmieniały się potem
 4154   2,  21 |                Naówczas winny i niewinny odpokutuje... Pójdzie i mój dwór w
 4155   3,  Dop|                posłowie i jak pięknie im odpowiadała królowa. Potem trąby dają
 4156   1,  9  |                 i wrzawa, której od wrót odpowiadano.~Psie syny! Niewolniki!
 4157   3,  Dop|               coś pojęciom swojego wieku odpowiedniego.~Godzą się na to wszyscy
 4158   2,  18 |          Gospodarz zdawał się namyślać z odpowiedzią.~- Jeżeli wy do kmieciów
 4159   2,  14 |            wróżyła.~- Wróżyć nie umiem - odpowiedziało dziewczę. - Wróżby nakazać
 4160   1,  6  |                pytań ostrożnych i, zbyty odpowiedziami krótkimi, umilkł.~Młodego
 4161   2,  20 |                  wam nie bronię.~Nic nie odpowiedziawszy kmieć powlókł się nad jezioro.
 4162   3,  Dop|                rzymskich granic. Oni zaś odpowiedzieli, że są rodem Słowianie,
 4163   2,  21 |                  miłościwy! dzieci nazad odprawcie, niech jadą. Dać im czółen,
 4164   3,  30 |            zaczęto po dworach i chatach, odprawiać wojewodów z nimi, zostawując
 4165   2,  13 |               ujechać muszę.~Taką sztuką odprawiony Bumir, zły, mrucząc, na
 4166   2,  12 |                 i dwu zbrojnych parobków odprowadzać ją mieli do jeziora, na
 4167   2,  15 |             ludzi gromadka, która Leszka odprowadzała. Mucha stał u progu, Brunhilda
 4168   1,  11 |           grzybów jest wiele... Chce nas odprowadzić do chaty...~I zamilkła chwilę.~-
 4169   3,  23 |            czeladź na skinienie zaraz go odprowadziła, lecz nim odszedł, na ziemię
 4170   3,  23 |               jeńców pomorskich, aby ich odprowadzili i jako niewolników rozdali
 4171   2,  20 |                  abym się nie męczyła, a odpuśćcie braci mojej i rodowi mojemu.
 4172   2,  13 |                  nikogo, miłego czy nie, odpychać nie dozwalała. Pozdrowili
 4173   3,  26 |                 cofnął się, rękami jakby odpychając od siebie głosy, które się
 4174   3,  22 |                  nad Dunajem, nad Łabą i Odrą, i nad Morzem Białym - ale
 4175   2,  12 |               lesie Dziwie na Kupałę iść odradzała, ale sama śpieszyła i widać
 4176   1,  11 |                 trudno. Od wody żywiącej odrasta, ale jak tu trafić do niej?
 4177   2,  14 |                  obudzał w niej wstręt i odrazę niewysłowioną. Byłaby uciekła,
 4178   3,  26 |               Dunaju począwszy po Łabę i Odrę, a nigdzieśmy nie znaleźli
 4179   3,  Dop|          warunków życia i kształtują się odrębnie. Słowiańszczyzna dzieli
 4180   1,  6  |                  ruszyć się nie śmiejąc, odrętwiał patrząc... trwoga ogarnęła
 4181   2,  21 |      przyprowadzą. Brunhilda, po długiej odrętwiałości, gdy mąż klął, a nic nie
 4182   3,  27 |               doczeka i we wnuku na nowo odrodzi.~Dla Leszka wyszukano żony;
 4183   2,  19 |            swojego, aby nową wiarą świat odrodził, a życiem swym ją poświadczył.
 4184   1,  8  |                  Kto wie, a może mu oczy odrosną? Stryjów i bratanków zaprosi
 4185   3,  29 |               podzielony. Niemcy, a tych odróżnić było łatwo, stali przy młodych
 4186   1,  8  |                  po słowiańskich krajach odrynami zwano. Stała ona teraz otworem
 4187   1,  8  |               pasły, siedli pod dachem w odrynie, gdzie spieka nie dokuczała.
 4188   1,  2  |                  się do mięsa palcami je odrywając, tylko Hengo noża na skórzanym
 4189   2,  16 |                  siebie w milczeniu, nie odrzekli nic. Prosili jeść, pić i
 4190   1,  2  |            pragnął, stary głową trząsł i odrzucał... Razy kilka tak liczono
 4191   2,  16 |              była zapasów i czekać mogli odsieczy nie obawiając się głodu.
 4192   3,  23 |          kruszcowymi, od których strzały odskakiwały, których pałki nie brały.
 4193   3,  22 |               przypadające do siebie, to odskakujące i rozchodzące się daleko,
 4194   3,  22 |               końca, zerwała się burza i odskoczyła połowa, ani znać go nie
 4195   1,  11 |             podniosła mu brodę do góry i odsłoniła oko.~- A oko... oko ci strzałą
 4196   3,  24 |           uroczystych miała swoją, którą odśpiewać musiano.~Przed przybyciem
 4197   1,  7  |                 jeszcze czekać mają, czy odstąpić precz, aby go na próżno
 4198   3,  25 |                  ją z drogi...~Panna się odstąpiła i raduje:~- Nie poznał mnie
 4199   2,  17 |              zaczęła.~Stary kneź Miłosz, odstąpiony od wszystkich, pozostał
 4200   3,  22 |                niemu wyruszyć. Tymczasem odstąpiwszy nieco u jeziora położył
 4201   2,  14 |                 nie opodal od drugich, w odstępach równych, jak zaklęci w głazy
 4202   2,  15 |                  niech ino przybędą. Nie odstępuj od tego, aby tu zaraz jechali.
 4203   3,  23 |                  że kneziowie, klęską tą odstraszeni, nie odważą się na drugi
 4204   3,  Dop|           przeciskają przez nałożone dla odstraszenia ich ogniska. Popiel chroni
 4205   2,  12 |                  go przekleństwy i łzami odstraszyć chciała, na koń ją rzucili
 4206   1,  10 |             drzewo puste stało, wilgocią odstręczając, pszczół w nim nie było.
 4207   2,  19 |           Piastun się zamyślił głęboko i odsunął nieco.~- Mieczami i krwią
 4208   1,  10 |          przemagali; druhy więc kneziowe odsunęli się w ostrożnym milczeniu.
 4209   2,  20 |            nieznacznie, okienniczka była odsunięta, sparł się o ścianę, głowę
 4210   3,  27 |                powlekły się za Leszkiem. Odsunięto drągi, otwarto wrota i dwaj
 4211   3,  24 |                  dały, znikli. Pozostali odsuwali się od brzegu, który gęsto
 4212   2,  19 |              zapaliły się stosy i łunami odświecały się na niebie.~- Co znaczą
 4213   2,  18 |                 chłodnawy je rozpędzał i odświeżał powietrze. Kneź z haci i
 4214   3,  Dop|                  dziewosłęby te z odmową odsyła. Rytogar, nie mogąc jej
 4215   2,  14 |          imionami zwały, z jednych rodów odszczepionych od pnia głównego pochodząc.
 4216   1,  9  |              ocierając po cichu...~- ... Odszedłeś od nas - wołały płaczki -
 4217   2,  20 |              jedną staremu, ale ten ręką odtrącił.~- Postawcie to ode mnie -
 4218   1,  9  |           synowie powstrzymując, ale ich odtrąciła z lekka; przystąpiły córki
 4219   2,  15 |               grodzie naszą brać popoił, odurzył, że się pozarzynali, i trupy
 4220   2,  14 |        starczyliby z najlepszym orężem i odwagą na te gromady tysiączne.~
 4221   2,  18 |                   wnet pochłonął; trochę odwagi wstąpiło weń. Popatrzał
 4222   2,  21 |                   krzyknął i kazał kłody odwalać a prowadzić ich do wnętrza,
 4223   3,  30 |               iść poczęły wolnym krokiem odwalając skibę czarną i lśniącą.~
 4224   3,  27 |             zalewających grodzisko. Ktoś odwalił kamień od lochu, w którym
 4225   3,  23 |               klęską tą odstraszeni, nie odważą się na drugi najazd i Pomorców
 4226   3,  23 |                młodzi zajadli też byli i odważni, zatem, jeśliby do swoich
 4227   2,  14 |           dzieckiem na ręku; chłopak był odważny, dobry, gościnny i przyszło
 4228   3,  28 |                dziada młodych Pepełków - odważył się nawet szepnąć, iż Dobek
 4229   3,  22 |            zaczęty; wystąpiły nienawiści odwieczne, zemsty pozapominane, urazy
 4230   3,  30 |               miał powód druh i nikt tym odwiedzinom dziwić się nie mógł. Lecz
 4231   1,  4  |             głosy słyszą z trwogą, wiatr odwiewa Kraka ciało. Na zamek niosą
 4232   3,  27 |                aby dzieci precz do dworu odwiodła, i kazał wpuścić tych gości.~
 4233   1,  7  |               daleko, aby rzecz poszła w odwłokę.~Gwarzyli długo... naradzali
 4234   2,  12 |                 zniewagi, choć drudzy go odwodzili tym, iż zwyczaj był nieraz
 4235   1,  6  |             rzucić się na obcego, gdy je odwołano, i Wisz, grożąc, do milczenia
 4236   3,  30 |            bracie - rzekł. - Siostrę wam odwożę, los mi ją przeznaczył,
 4237   3,  29 |               wami...~Ciągle, słuchając, odwracało się dziewczę, potem, jakby
 4238   2,  20 |           wstrzęsła cała, w drugą stronę odwróciła oczy i siedziała nieruchoma
 4239   2,  14 |           spuściła oczy na nią. W wodzie odwrócona odbijała się twarz szkaradna
 4240   2,  19 |                 na wrogów... Precz potem odżegnano duchy czarne, uroki i złe
 4241   2,  15 |                 Pójdę do niego na wilię. Odziać, nakarmić trzeba go i ze
 4242   1,  7  |              bosy i w płótnie, teraz się odział jak do podróży i postać
 4243   3,  25 |                mnie Żywie płaszczem swym odziało... nie widziałam nic, nie
 4244   2,  16 |              więc i dobijali, kto lepiej odzianego dostanie trupa, i wyrywali
 4245   3,  30 |                 i Pepełek, dwaj bracia - odziani skromnie i bez oznak kneziowskich,
 4246   3,  24 |                  wielkie.~Doman naprzód, odziawszy się bogato i czeladź postroiwszy,
 4247   3,  27 |                starszy - tak, ja po ojcu odziedziczyłem władzę... choć młody, panem
 4248   1,  2  |           dziadach, pradziadach myśmy je odziedziczyli - mówił - biły one ofiary
 4249   2,  16 |                 ciągnęli na podwórze. Tu odzierać zaczęli trupy, bo odzież
 4250   3,  29 |            rękach obchodziły pobojowisko odzierając pobitych.~Nie śpieszono
 4251   1,  6  |          oczyszczenia podwórza z trupów, odzierali ich prędko z sukni, obrywali
 4252   1,  9  |                  szły zmarłego do mogiły odziewać.~Żalnik i zgliszcza dosyć
 4253   1,  8  |                  na pozór niczym się nie odznaczający. Tylko w oczy mu spojrzawszy
 4254   1,  3  |           roślejszy i pokaźniejszy ubiór odznaczał kneziowego sługę. Był to
 4255   2,  14 |                 i białymi poprzepasywane odznaczały plemiona. Uzbrojenie też
 4256   3,  27 |           rozmowy do Miłosza wpuszczono. Odźwierny im odmówił.~- Kneź chory -
 4257   3,  28 |           wątpliwości nie było, iż Hengo odżyć nie może, skoczył więc Dobek
 4258   1,  7  |        przywieziono, gdzie się wylizał i odżył, aby posłużyć teraz do zabawy.~
 4259   3,  25 |                wodzie.~Upadłszy starucha odzyskała siły trochę i przytomności,
 4260   2,  20 |               siadał, ale w robocie siłę odzyskiwała.~Jak praojcowie zwykli byli
 4261   3,  29 |                 nagle trupy, które życie odzyskiwały, aby się z nową zajadłością
 4262   2,  21 |                  potem się ruszył nagle, odzyskując życie, na ludzi krzyknął.
 4263   1,  6  |                 słychać było poza wałami odzywające się głosy tłumne.~Wrota
 4264   3,  30 |          zwiększało się szemranie, wielu odzywało się, iż Leszkowie na czasie
 4265   3,  25 |                  tego ziela, co umarłych odżywia, do którego dostąpić nie
 4266   2,  19 |                  bóstwach zapomnianych i ofiarach, których już czynić nie
 4267   2,  14 |                   od Odry przychodzili z ofiarami po wróżby i rady pielgrzymi.~
 4268   3,  24 |                misternie korowaj święty, ofiarny, na którym spleciona kosa
 4269   3,  26 |                  który od niej uciekał i ofiarowanej przyjąć nie chciał.~Coraz
 4270   3,  28 |          najludniej, do wszelkich posług ofiarowywał, a ciągle się tym przechwalał,
 4271   1,  9  |                 nie wsiąkła, ja wam moje ofiaruję...~Tu zawahał się nieco
 4272   3,  26 |           zagrody wpuszczono.~Wielki żal ogarnął wszystkich na grodzisku,
 4273   3,  26 |              mówił Piastun - trwoga mnie ogarnia. Ulitujcie się nade mną.
 4274   2,  20 |                  nie był - ale ją trwoga ogarniała, aby nawet u ołtarza zemsty
 4275   1,  5  |               nie dziwiło i strachem nie ogarniało, choć twarzami dzikimi był
 4276   3,  28 |             wyżej podnosząc, już zdrajcę ogarniały. Jęczał coraz słabiej i
 4277   2,  12 |                 świtania, gdy szał ludzi ogarnie, pamięć tracą.~Dziwa się
 4278   2,  13 |                całemu stadu goniących go ogarów wyrwać, zręcznie za płot
 4279   3,  29 |               wielki.~Piastun ze wzgórza oglądnąć mógł, jak miry i ziemie
 4280   3,  Dop|             umierają, a Popiel śmierć tę ogłasza jako zasłużoną karę za zbrodnię
 4281   3,  22 |                  więcej, sam się kneziem ogłosi i będzie na grodzie panował.~-
 4282   3,  30 |                   co za najlepszą wróżbę ogłosił Wizun i życia jeńców nie
 4283   1,  7  |             lesie któryś z ludzi Domana, ogłuszywszy uderzeniem w głowę, tak
 4284   2,  21 |               pieśni i weselono się przy ogniach.~Na wieży nie było znaku
 4285   2,  21 |                 na wieżę, a chodził poza ogniskami i rzucane kości zbierając
 4286   1,  9  |                  Oba ciała osunęły się w ognistą, żarzącą głębię i znikły...
 4287   2,  19 |                urągowisko tej zapowiedzi ognistej kneź na wierzchołku wieży
 4288   1,  4  |             wziął też inną, raźniejszą a ognistszą, i słowa mu żywiej biec
 4289   2,  21 |                  jak gorzały zwłoki i na ognistym krwawym łożu w popiół się
 4290   2,  19 |              wspaniały razem i straszny. Ognistymi głoskami na tle nocy pisała
 4291   1,  6  |               ręką rzucony, mnożąc dobro ogólne.~Gdy mały Gerda wszedł zziębły
 4292   1,  8  |                 ale gdy na ostatek wśród ogólnego milczenia rzekł swoje, tego
 4293   3,  Dop|               hipotezą.~Dzieje Słowian w ogólności długo są prawie nieprzebitą
 4294   3,  23 |               wyli. Upartszych koniom do ogonów przywiązywano. Henga sam
 4295   2,  16 |                ale silni jeszcze, twarze ogorzałe, lica poważne i surowe.
 4296   3,  25 |                 Królewicz z ojcem idą do ogrodu... bieduje bardzo, gdzie
 4297   3,  25 |         niewielki pola kawałek, płotkiem ogrodzony, bo nie każdemu wchodzić
 4298   2,  21 |                 strony coś jakby żywego, ogromnego; jak smok dźwigało się z
 4299   1,  1  |                  W pośrodku tylko z kłód ogromnych w zrąb zbudowana wznosiła
 4300   2,  21 |                  rzucane kości zbierając ogryzał, bo znać był głodny. Przysiadł
 4301   1,  2  |                  ława - jedzcie, pijcie, ogrzejcie się, spocznijcie i niech
 4302   3,  25 |                 wody go ocierał i dłońmi ogrzewał własnymi.~Ruszyli wszyscy
 4303   1,  8  |                    Z oczów im to patrzy! oho! - mówił karzeł - ja mam
 4304   1,  10 |                 płaczki go opłakały... z ojcami pije miód biały. Starzec
 4305   2,  19 |              starszych braci, gdyż serce ojcowskie słabszym dla dziecka bywa,
 4306   2,  19 |             wszystkich... W jego imieniu ojcowskim, Syna i Ducha Świętego chrzczę
 4307   2,  20 |            powrócę, to ci przyślę swaty. Ojcum się kłaniał i prosił - będziesz
 4308   3,  30 |                dawni jak wy na tej ziemi ojczyce. - A dziś kmieci, jeszcze
 4309   3,  30 |           jeszcze starszych na tej ziemi ojczyców, nieprzyjaciele - odrzekł
 4310   2,  12 |             rajskiej w zimne kraje nowej ojczyzny.~Dzień Kupały - najdłuższy
 4311   2,  14 |                dymach, którymi ją ciągle okadzano, krążyły najdziwniejsze
 4312   3,  29 |               stojącymi po lewicy ruszył okalając nieprzyjaciela od lewego
 4313   3,  29 |                 dniu i godzinie wyszli z okalających puszcz na równinę. Mogło
 4314   2,  13 |                  lesie...~- Brat mój się okaleczył, leży ranny - odezwał się
 4315   2,  14 |              słuchała roztargniona i nie okazała nawet, czy ją powieść obeszła.
 4316   3,  22 |                 nie był. Wszyscy mu więc okazali radość wielką, iż na wiec
 4317   1,  8  |                  a kogo przeciw sobie, i okazało się, że niemała liczba stanąć
 4318   3,  30 |             maleńka gromadka, ale orszak okazały Leszków na drodze od lasu
 4319   3,  28 |              ledwie mogąc powstrzymać od okazania gniewu, konia tylko parł,
 4320   1,  10 |                  począł trząść zdobyczą, okazując go gromadzie, która się
 4321   3,  Dop|               dziedzic wielkich przodków okazuje zaraz za młodu jak najgorsze~
 4322   1,  8  |                się, miotać i więcej może okazywać złości a gniewu, niż go
 4323   2,  20 |             rzeczy - dopiero później się okazywało, iż mądrość w tym tkwiła
 4324   2,  14 |             wzgardzie, którą jej starsze okazywały. Wszystko to przetrwała
 4325   1,  6  |             kmiecie bujali... trzeba ich okiełznać było... Powiedz, że się
 4326   2,  21 |             milczała wieża, krucy się do okien cisnęli, obsiadali je, jakby
 4327   1,  7  |                 budowli niskiej z małymi okienkami już mało co widzieć dozwalały.~
 4328   2,  20 |                słyszeć jękliwy. Wyjrzała okienkiem. Drogą od brzegów szła zataczając
 4329   2,  15 |               miłościwej pani pozasuwano okiennice, pozatykano okna oponami,
 4330   2,  20 |               ktoś podszedł nieznacznie, okienniczka była odsunięta, sparł się
 4331   2,  13 |                choć baba krew zamówiła i okłada ranę - mówił Duży - a dziewczyna
 4332   1,  1  |             obuwie, potem ranę ocierać i okładać hubą. Stary patrzał na to
 4333   1,  9  |               mogiłę żegnając jeszcze, a okładając ją gałęźmi zielonymi.~Doman
 4334   1,  11 |               śmiała, ale trawą i liśćmi okładała mu głowę i białym płótnem
 4335   2,  17 |               konie, chwycił świerzopę i oklep, rękami ją popędzając, pobiegł
 4336   2,  21 |             twarze blade ukazywały się w oknach i nikły, zdały się chcieć
 4337   3,  26 |         postanowił wojewodów po mirach i okolicach.~Wtem, gdy tak na gruzach
 4338   1,  7  |                 ciemną drogę przez gruby okop, który grodzisko opasywał,
 4339   2,  21 |                szeregiem aż pod wały.~Na okopach leżący lud wstał nagle,
 4340   3,  27 |                  nadszedł i stojący poza okopami, ciągle wykrzykując, poczęli
 4341   2,  14 |           sczerniałych, osiadłych nisko, okopconych, a zajmowali je rybacy i
 4342   3,  27 |                 chłopięciem, które go ku okopom wiodło milczące. Wiatr niósł
 4343   3,  29 |       zdążającego ku nim Wizuna, z dzidą okowaną w ręku. Szedł raźno, wesoło,
 4344   1,  5  |                  biało, żółto i czerwono okraszone były, wznosiło się szersze
 4345   3,  24 |              trzy, płótna kawałek, sukna okrawek... Kneź szczuł sobakami
 4346   1,  1  |               kępiasta trzęsawica, którą okrążać musieli. Przed nimi z dala
 4347   2,  16 |                ich to zlatywało z murów, okrążało grodzisko, to znów obsiadało
 4348   3,  29 |             losem Klodwiga Niemcy i dwór okrążyli Leszków i murem ich opasywali.~
 4349   3,  28 |                słabiej i sznur poruszany okręcał się z nim wśród płomieni.~
 4350   2,  19 |             miało tych form wyszukanych, określonych, stałych, co inne wiary
 4351   2,  16 |                 mostu, gdy wszyscy spali okrom straży u haci i mostu. Dobijał
 4352   1,  6  |             widziałeś.~- A! straszne, a! okropne rzeczy, od których włosy
 4353   3,  22 |                na tym zgliszczu, co tyle okropności widziało, i wiec spokojnie
 4354   1,  9  |                zmieciono węgle, popioły, okruszyny, nie dogorzałe kostki, nie
 4355   1,  7  |                nasz wróg gnębi nas coraz okrutniej.~- Kto?~- Chwostek - rzekł,
 4356   3,  22 |               był nawykły. Za srogiego i okrutnika go miano, lecz sprawiedliwym
 4357   2,  19 |             niegdyś królowały i nigdyśmy okrutnymi ani bezlitośnymi nie byli.
 4358   1,  1  |               twarzy i ją też sobie całą okrwawił.~Ujrzawszy to chłopak uląkł
 4359   2,  18 |               nie śmiejąc się poskarżyć, okrwawiony, przelękły tylko, jaki los
 4360   3,  27 |              obrosły, ledwie potrzebował okrycia. Żywił się najczęściej mięsem
 4361   1,  4  |                 nad rankiem szare chmury okryły, od strony tylko wschodu
 4362   3,  24 |              siwego miał z długą grzywą, okrytego suknem czerwonym, któremu
 4363   3,  25 |                  murawie - drugą opończą okryto. Stary klęczał wciąż przy
 4364   1,  10 |            spasłym koniu z długą grzywą, okrytym skórą, zamyślony, koniowi
 4365   2,  14 |             szlaki, blaszkami świecącymi okrytymi. Świecący miecz wisiał u
 4366   3,  Dop|                  ta sama ciemność, która okrywa początki Słowiańszczyzny.
 4367   2,  14 |                 i zdawały się całą wyspę okrywać. U brzegu, na palach wbitych
 4368   3,  Dop|      trudniejszego, jak podnieść zasłonę okrywającą pierwociny bytu narodu.
 4369   3,  22 |                tacy, co już Dobka znając okrzykiwać go chcieli, ale sam im usta
 4370   3,  26 |                 siebie, w zgodzie, razem okrzykiwali nowego pana.~Tymczasem oswobodzony
 4371   3,  29 |              podnosząc zbroczone dłonie, okrzykiwały zwycięstwo.~Gdy noc zapadła,
 4372   3,  22 |               spodziewali, że ich jednym okrzykną głosem, odjechali gniewni
 4373   3,  26 |                niech będzie.~Jeszcze raz okrzyknięto kneziem Piastuna, Ścibor
 4374   3,  29 |                 ufni~byli, dali hasło do okrzyków, które bitwę poprzedzając
 4375   3,  26 |              który by nie powtórzył tego okrzyku, jednego, co by mu się sprzeciwił.~
 4376   3,  26 |               sądzili, że ku innym idzie okrzykującym go gromadom.~W mgnieniu
 4377   3,  24 |                 się spierać, opowiadać i okupić. Dopiero ich przepuszczono,
 4378   3,  24 |                nie patrzało.~Tymi darami okupił sobie młody miejsce przy
 4379   3,  29 |                 kmiecie, a do chramu się okupywali.~Ledwie dokończywszy tych
 4380   3,  25 |           pielgrzymom, leczyć, zamawiać, okurzać, byle się za to posilić
 4381   2,  20 |                do ręki je brał, obracał, okurzał, patrzał i uśmiechał się
 4382   3,  24 |                przestała, trzeba ją było okurzyć, aby czar i uroki zadane
 4383   3,  29 |               starych.~W ręku miał dzidę okutą żelazem, a na szyi obręcze
 4384   3,  28 |                  mieli. Dzidy też nosili okute żelazem, niektórzy z proporczykami,
 4385   2,  21 |            pełznąć się zdawało jak pająk olbrzymi. Nie mogło to być nic innego
 4386   2,  14 |               słabość ciała razem szła z olbrzymią myśli potęgą. Czuła się
 4387   2,  18 |                próchniejących pni i kłód olbrzymich znaleźli kryjówkę i w niej
 4388   1,  7  |           porosłym. Lipy i dęby z pniami olbrzymimi, z szeroko rozpostartymi
 4389   3,  Dop|                przyjściu na świat rośnie olbrzymio i sił nabywa szybko, tak
 4390   3,  25 |                   kilka starych wierzb i olch rosło pod okopem, który
 4391   2,  18 |                 Głubiem, u błotka, gdzie olchy rosną - szepnęła stara -
 4392   3,  Dop|                wielkości, bajeczny smok (olophagus), który połyka bydlęta i
 4393   2,  14 |                   a znalazła milczenie i ołowiane brzemię na wszystkich tych
 4394   2,  14 |                  nuciły. Pomiędzy łozy i olszyny wiodły ścieżki kryte, ludzkimi
 4395   2,  20 |            trwoga ogarniała, aby nawet u ołtarza zemsty nie szukał.~Doman
 4396   2,  19 |           mędrców świata, że powywracano ołtarze fałszywych bogów, a wiara
 4397   1,  6  |             Wstał i rękę podniósł, i jak omackiem na głos idąc, gdzie stały
 4398   2,  14 |                po ziemi. Dziwę wniesiono omdlałą do chramu. Chwostek stał
 4399   3,  25 |                  na suchy brzeg, ale już omdlałego. Nadbiegł posługacz -pochwycono
 4400   2,  14 |             inaczej paść by była musiała omdlona. Lecz słabość ciała razem
 4401   2,  20 |                 on też nigdy położyć nie omieszkiwał, bo go tu z innych krajów
 4402   1,  2  |             krztusząc - niech go choroba omija i smutek.~To mówiąc na ławie
 4403   2,  13 |                 zamku. My to wiemy. Ano, omylą się, bo nas jest dużo też,
 4404   1,  1  |           mężczyzna? Czy się matka twoja omyliła, że ci nie wdziała chust
 4405   3,  22 |                 a kto chce, szarpie. Dla onej swobody, pana nie znając,
 4406   1,  8  |                zgodnego a takiego, jakie ongi bywały, gdy za ojców radzono...
 4407   2,  13 |              było odpowiedzi.~- Cóżeś ty oniemiał? - zawołał po raz trzeci,
 4408   2,  15 |             Czeladź zamiast bronić stała onieśmielona tym zuchwalstwem.~Wśród
 4409   3,  30 |             witając cieszyli się z mężów onych do swej rady.~Odezwali się
 4410   2,  21 |                 zdaje i poruszać... Mgła opada nad brzegami jeziora i kryje
 4411   1,  9  |                dołu kruszyć się, łamać i opadać zaczęły. Oba ciała osunęły
 4412   2,  14 |                wzbijając się do góry, to opadając na dół, jakby kołpaki z
 4413   3,  Dop|              góry, po zdmuchnieniu piany opadał i wracał stopniami do równowagi,
 4414   2,  12 |                  gęślarzy.~Wzgórze lekko opadało zieloną łąką ku wodom jeziora.
 4415   1,  10 |                strony.~W ścianach brakło opadłego i zgniłego na ziemi płota.
 4416   3,  Dop|            chciwą, która naturalnie męża opanowała. Przyjście na świat dwóch
 4417   2,  21 |              zapierają dylami.~Grodzisko opanowali Myszkowie. Co się nawinęło,
 4418   2,  12 |            wybierali oczyma. Szał czasem opanowywał nad ranem te gromady i dziksze
 4419   3,  27 |            Biełką siedzieli o gruby pień oparci, stara matka była z nimi.
 4420   2,  19 |                nasze powiązać z sobą dla oparcia się Niemcom... Dlatego nową
 4421   1,  10 |              skraje, dwie ręce obok niej oparły na brzegach, patrzał. Szerokie
 4422   1,  6  |                Kilku na pół żywych stało opartych o słupy krwią brocząc ziemię,
 4423   1,  4  |                  Nad błotami stały gęste opary, poruszały się to blednąc
 4424   1,  10 |                parę razy o drzewo. Potem opasał się swoją zdobyczą i znowu
 4425   3,  23 |             zostawszy garstką niewielką, opasali Leszka i Pepełka, których
 4426   1,  1  |               chałup z drzewa i chrustu, opasanych tynami wysokimi - dobywał
 4427   2,  12 |                 bieli, całe w wiankach i opaskach zielonych, chłopaków w narzuconych
 4428   2,  14 |            dostał się do kamiennego koła opasującego chram, gromady się już zbijały
 4429   2,  14 |                  jak wąż, jak wstążeczka opasywała. Ubiór miała wieśniaczy,
 4430   3,  29 |             okrążyli Leszków i murem ich opasywali.~Buta i wściekłość Pomorców
 4431   1,  10 |                 sięgnąć okiem, widnokrąg opasywały lasy czarne. Z dala na prawo
 4432   2,  18 |                Zmiarkowali łatwo, że ich opasywano. Chwostowi twarz poczerwieniała
 4433   2,  21 |                nadciągać... gromady gród opaszą, brzegi jeziora obsadzą...~
 4434   3,  22 |              posłuszeństwie.~Dobek latał opatrując gromady i szykując jedne
 4435   3,  26 |            wojewodami dzielił, ustawiał, opatrywał i zachęcał do boju.~Pomorcy
 4436   3,  Dop|                 takim to położeniu kraju Opatrzność znowu nastręcza, jak w kilku
 4437   3,  Dop|               ulega wyraźnemu zrządzeniu Opatrzności.~Piast, jak ów Leszek, co
 4438   1,  2  |                 pięści piękną rękojeścią opatrzony.~Gospodarz, w prawą go rękę
 4439   3,  29 |                ostrów. On ci rany lepiej opatrzy i świętą wodą zaleje...
 4440   2,  18 |                 potrafiła rękę mu lepiej opatrzyć i zawinąć. Poszedł więc
 4441   3,  25 |             usnął mocnym snem - do rana.~Opatrzywszy go Wizun znowu poszedł czuwać
 4442   3,  30 |                 ubogimi mógł życie małym opędzać - pracy, głodu, znoju i
 4443   2,  15 |                 obległa, jeszcze bym się opędził tej psiarni, a oblec mnie
 4444   3,  Dop|              pozostać mającej wdową żony opiece stryjów, przeciąga się długo. "
 4445   2,  19 |                  mówili ptacy, broniły i opiekowały się zwierzęta, mścicielami
 4446   3,  24 |           siostrze jako dawny jej stróż, opiekun i obrońca ze krwi prawa.~
 4447   2,  19 |                Żył u przybranego za ojca opiekuna, prostego cieśli, z rybakami
 4448   3,  26 |                 Chciał się jeszcze stary opierać.~- Jam do pszczół, nie do
 4449   1,  6  |              władykom... co się kneziowi opierają.~Dano im konać powoli. Smerda
 4450   2,  21 |           zajęcia, ani się zdziwili, ani opierali, poobdzierali towarzyszów;
 4451   2,  19 |             Czechy, i innymi łączyli dla opierania Niemcom, gdyż niebezpieczeństwo
 4452   1,  7  |                  czarnym, co się ruszało opieszale. Nierychło Wisz dostrzegł
 4453   3,  Dop|            Polakami zwycięstwa".~Długosz opisuje obszernie, jak Przemysław,
 4454   3,  28 |                 paliły, szczególniej gdy opisywać zaczął, jak tam rycerze
 4455   3,  28 |                 owego bogactwa, jakie mu opisywał.~Na deskach pozbijanych,
 4456   3,  23 |              zapijali się, a najadłszy i opiwszy, nocami jak wieprze leżeli
 4457   3,  22 |          pierwszy życiem za wiec zwołany opłacił.~Wszczynała się już wrzawa,
 4458   1,  10 |                  zwłoki jego, płaczki go opłakały... z ojcami pije miód biały.
 4459   3,  Dop|                 łowach. Panuje więc Lech opłakawszy łzy fałszywymi brata, a
 4460   1,  1  |                brunatną - niby węże sine oplatały żyły, pod skórą nabrzmiałe.~
 4461   1,  1  |                  włosach czarnych dokoła opleciony był wianek z łotoci... oczyma
 4462   2,  18 |                  się rozbiegli ludzie, a opój ten sam w puszczy nie potrafi
 4463   1,  7  |                bo naokół w swoim mirze i opolach nie było grudki ziemi, która
 4464   1,  8  |                 jeśli się w mirze lub na opolu czasu pokoju trafiło zabójstwo,
 4465   3,  25 |               złożono na murawie - drugą opończą okryto. Stary klęczał wciąż
 4466   3,  27 |         przybywał.~Stało tam dwóch ludzi opończami lichymi otulonych, wyglądających
 4467   2,  14 |                  i zarzuconej na ramiona opończy ciemnej. Czapka wysoka czarna
 4468   2,  20 |                 włosy - z wolna uchyliła oponę i wyszła.~Opodal, za dwoma
 4469   1,  4  |           pokojem iść, czy wojną? Czy mu opór stawić zbrojno? Dziewki
 4470   3,  Dop|           wieczne wygnanie. Inna legenda opowiada, że wcale nie ukarany, w
 4471   3,  Dop|               dziś oznaczyć, co kiedy do opowiadań ludu służących im za tło
 4472   3,  27 |             wyroczni i woli inaczej była opowiadaną. Wierzyli wszyscy, iż~to
 4473   3,  Dop|               znaczenia moralnego w tych opowiadaniach nadaje im barwę, jaką mają
 4474   3,  Dop|                 LEGENDY~Jak trudne są do opowiedzenia dzieje dziecięcego wieku
 4475   3,  28 |                 i dokąd ciągnąć myśleli.~Opowiedział Dobek, iż śpieszyli posiłki
 4476   2,  14 |                    dodał.~Chciał, aby mu opowiedziała, jak mu cios zadała, ale
 4477   2,  14 |                 znowu o Domana.~Dziewczę opowiedziało swą przygodę po raz drugi.~-
 4478   3,  28 |           wąskiej haci wiodącej do obozu opowiedzieli - wziął ich jakiś starszy
 4479   2,  19 |                 jeśli posłuchać chcecie, opowiem wam chętnie o tym znaku
 4480   1,  10 |             składając przed sobą.~Drudzy opóźnieni nadjeżdżali jeszcze. Szerokim
 4481   1,  6  |           podwórza, reszta dworni do snu opóźnionego się wlokła. Cisza po wrzawie
 4482   3,  24 |             głosem jakimś strasznym - aż oprawcom ręce drętwiały.~- O doloż
 4483   3,  28 |                 ostrzyć, złamane na nowo oprawiać umiał i w czystości trzymać.~
 4484   1,  5  |             pasem tkwił miecz w świetnej oprawie, a na łańcuszku takiż nóż
 4485   1,  2  |            Podniósł się i Hengo; miejsce opróżniając dla niewiast wyszli na podwórko
 4486   3,  28 |            horodyszczu zawczasu dla nich opróżniony i tu go na spoczynek złożywszy
 4487   1,  3  |           pożegnanie, z uśmiechem, jakby oprzytomniała nagle, chwyciła rozpuszczone
 4488   2,  20 |                 swoich, nie mogąc rychło oprzytomnieć, a tuż Doman podbiegłszy
 4489   1,  7  |            biedny!~Chcieli mimo wieczora opuścić zaraz smutne grozisko Miłosza,
 4490   1,  10 |                napadli.~Słuchający głowę opuścił, ale krótko trwało przerażenie,
 4491   3,  26 |            wyciągając, Krak - przecz nas opuściłeś? Wszak ci to wolą było bogów,
 4492   3,  22 |                  wsiąkłą ociekła ziemia, opustoszała wieża, z której trupy pozrzucano
 4493   3,  24 |                chodził chmurny, chata mu opustoszeć miała ze szczętem. Bracia
 4494   1,  10 |                 wałem zielonym. W środku opuszczona dawno stała z dachu prawie
 4495   3,  24 |            przypadał. Starsze niewiasty, opuszczone, w kupkę się zbiwszy u wierzb
 4496   1,  4  |               duch nie zawiał na Polany, orali ojcowie i śpiewali, i bogów
 4497   1,  9  |                  świecie służyć mogło... oręże, kawałki kruszcu, kamienie...~
 4498   3,  27 |          powiększał coraz. Po strojach i orężu poznać było łatwo Niemców,
 4499   3,  Dop|     nieograniczona, patriarchalne rządy, organizacja gmin i połączenie ich z
 4500   3,  Dop|            Zostają tylko szczątki dawnej organizacji, która postradawszy siłę
 4501   3,  Dop|            wyszczerbiły ten cały w sobie organizm słowiański, natychmiast
 4502   3,  Dop|                  przesilenia w narodowym organizmie są zawsze upadkiem i osłabieniem,
 4503   3,  Dop|           widzimy w niej zabytek starego organizmu - który nieprzyjaciele nawet
 4504   1,  10 |                  stare dziadów zbory!... Orłom lecieć lekko górą, ślimak
 4505   3,  29 |               skryli się razem z Niemców orszakiem w środek szyków, a na przód
 4506   2,  14 |                 niewolę uprowadzą, niech orzą nimi... Niech przychodzą
 4507   3,  30 |                  wysoko, lecąc nad głową orzącego, a dwa bociany, z obu stron
 4508   2,  21 |             czółen-pławiczkę, drobną jak orzechowa łupina, i plusnęło coś a
 4509   3,  29 |                   czaszki ich pękały jak orzechy, krew lała się jak deszczu
 4510   1,  3  |               gwar był i śmiechy.~Smerda orzeźwiał też po piwie, ze starą babą
 4511   1,  10 |                   Wszyscy mu radzi byli, orzeźwieli ujrzawszy go, niósł ze sobą
 4512   3,  25 |              siły trochę i przytomności, orzeźwiła ją woda, którą~obmokła -
 4513   3,  28 |              dowiedział, nie uszedł, nie osaczył, zasadzki nie miał czasu
 4514   2,  16 |         posiadawszy gnali natychmiast po osadach dokoła i chałupach, by więcej
 4515   1,  8  |                  się do broni biegnąc po osadników.~Niewiasty wszystkie wyszły
 4516   3,  28 |              bezpieczniej, że tu drogi i osady poznali.~Ludek, Wiszów syn,
 4517   3,  Dop|        dwadzieścia plemion słowiańskich) osadzają na państwie.~Młody ów dziedzic
 4518   1,  7  |                 w starych statkach - ale osądzicie sami, czy się to bez jaja
 4519   2,  19 |                czynić bronił, oskarżyli, osądzili i na takim oto krzyżu z
 4520   2,  19 |              pomyślim, co w miejsce jego osadzimy.~Dwór, podwórko i łączka
 4521   2,  17 |           wojenne, na wysokich drzewcach osadzone. Wyniesienie ich z miejsca
 4522   2,  15 |               zaparty był loch, w którym osadzono oślepionego Leszka. Drabina
 4523   3,  27 |              Leszkiem swym zamknął się w osamotnionym grodzie, obstawił strażą,
 4524   1,  1  |                  grube jak słupy proste, oschłe gałęzie od dołu, u góry
 4525   1,  4  |                    i panować... Dziewkom oschły łzy i idą... Idą, idą, Dunaj
 4526   1,  10 |            stojący, na pół spróchniały z oschłymi konary, który równie jak
 4527   1,  1  |                radzi obchodzić... Igła z ości tak szyje jak żelazna.~Popatrzył
 4528   2,  19 |               silną dłonią żywo wrota na oścież otworzył.~- Miłościwie was
 4529   2,  14 |                 ich kilka, sczerniałych, osiadłych nisko, okopconych, a zajmowali
 4530   1,  1  |                  listki młodymi, drżenie osiczyny bojaźliwe, skrzypienie dębów
 4531   1,  7  |                bo należało na to gniazdo osie iść i nogami je stratować. -
 4532   2,  14 |              Przeklętą dziewkę związać i osiec! Do lochu! Do jamy! - krzyknął
 4533   1,  10 |                wędrując pierwszy raz się osiedlały na nieznanej ziemi, tu być
 4534   1,  9  |           płaczki - nie ma cię, panie... osierociłeś nas biednych... Poszedłeś,
 4535   1,  9  |       towarzyszem życia i pozostać sama, osierocona, nie zechce na ziemi.~Wśród