Tom,  Rozdzial

 5036   3,  23 |              którzy głodni, pokrwawieni, pobici leżeli na piasku, a nikt
 5037   3,  24 |              zarumieniło się, zmieszało, pobiegło prędko kubek piwa podać
 5038   1,  4  |               gdzie stało wojsko, kośćmi pobielało. Karciana patrzy i płacze.
 5039   1,  11 |                 dziwy! Czasem bracia się pobiją, a czasem nieznajomi pobiorą...
 5040   2,  12 |                  A czeladź! a nasi!...~- Pobili, potłukli, porwali, ponieśli...
 5041   3,  29 |            Patrzał dumnie i zwycięsko. - Pobiliśmy ich! - zawołał Doman powstając
 5042   3,  27 |               jego żonę, ślepego Leszka, pobite psy, zgniecionego Obra,
 5043   3,  29 |                  oświecały, pola zastane pobitymi, których śmierć chwyciła
 5044   2,  17 |              skończy na próżnej wrzawie.~Pobłądziwszy około chramu, Bumir w końcu
 5045   3,  25 |                  Nagadać się było z kim, pobłąkać, choć ciasno, mogła do woli
 5046   3,  Dop|               nie wytrzymuje najbardziej pobłażającej krytyki. Szczegóły niemal
 5047   1,  10 |                się szelest dał słyszeć w pobliskiej gęstwinie. Ostrożnie coś
 5048   3,  30 |                   Sprawcie więc wesele i pobłogosławcie!~Dziwa twarz zarumienioną
 5049   2,  18 |                   milcząca. W dali tylko pobłyskiwało jezioro i na wysokim stołbie
 5050   2,  20 |            oczach, które krwawymi blaski pobłyskiwały niekiedy.~Dziewczyna siedziała
 5051   1,  10 |                  i mruczenie. Żółte oczy pobłyskujące w ciemności skierował ku
 5052   2,  21 |            Nieszczęśliwi - mówili ludzie pobożni - po zgonie musieliby się
 5053   2,  21 |             pastwę podaną. Stojąc dokoła pobożnie, patrzali Myszkowie, jak
 5054   1,  5  |              dworni jego z lasów gwałtem pobranej. Z Samborem zrozumieli się
 5055   1,  10 |                  Wisza, wybito, a dzieci pobrano na gród, a ziemię smerdom
 5056   3,  23 |            poszła starszyzna rozpatrywać pobranych, śledząc, czy między nimi
 5057   3,  23 |                  biegli przypatrywać się pobranym zbójom, obrzucać ich przekleństwy
 5058   1,  7  |                  też znajdują się z nimi pobratani; ale i to wiem, Domanie,
 5059   3,  30 |                  swe dajcie...~Szli tedy pobratymcy owi do koła, których gdy
 5060   3,  24 |                dzieci. Potem za ręce się pobrawszy, kołaczem się łamali, włożono
 5061   2,  19 |            ciekawość i niepokój do pytań pobudzały, gdyż coraz wtrącał coś,
 5062   1,  7  |           wielkim, aż, co żyje, na zamku pobudzi. Biedny człek!... biedny!~
 5063   1,  10 |              wielu, rozjątrzyła innych i pobudziła jeszcze do narady dla ratunku.~
 5064   3,  26 |                głośno, ulec więc musiał. Pobudzono tych, którzy spali, i wszyscy
 5065   2,  21 |              mruczał:~- Nie będą śmieli! Poburzą się, pokrzyczą, na rozmowę
 5066   2,  12 |             dłonią... Schylił się, chcąc pocałować... nie krzyknęłam... nóż
 5067   3,  Dop|                  każdy ze stryjów, dając pocałowanie królowi, spełniał po kolei".~
 5068   1,  9  |                 przymocowywano, gdy Jaga pocałowawszy w głowę Dziwę, krokiem powolnym
 5069   2,  12 |            uścisnąwszy siostrę, która ją pocałunkami okrywała. Doszła tak do
 5070   1,  3  |                  siebie panem - dorzucił pochlebiając Hengo.~- A pewnie - rzekł
 5071   2,  15 |               się była zwykła, bo jej to pochlebiało.~Mucha z Niemcem krwawili
 5072   2,  18 |                dla smerdy wcale nie było pochlebne, i zaczęła szybko coś mruczeć,
 5073   1,  8  |                 dawał niczym, a najmniej pochlebstwem, którego nie słuchał nawet.
 5074   2,  18 |               napoju, co mu podano, wnet pochłonął; trochę odwagi wstąpiło
 5075   1,  7  |                ale go prawie nie tknęli. Pochmurniały czoła, zasępiły się oczy
 5076   3,  30 |                 posuwali się milczący, z pochmurnymi czołami, oczyma spuszczonymi,
 5077   3,  Dop|              postanowił przeszkodzić ich pochodowi do kraju. Oni zaś, nasłuchawszy
 5078   2,  14 |          odszczepionych od pnia głównego pochodząc. Widok był zaprawdę piękny
 5079   3,  Dop|              wieki zdradzają w sobie swe pochodzenie, pozostają marzycielami,
 5080   3,  Dop|             tylko, że tradycja o prostym pochodzeniu Przemysława wspomina i że
 5081   3,  Dop|               drugiego, przez syna jego, pochodził Popiel (Pompilius). Podanie
 5082   2,  19 |                na zamek się ściągających pochodziły, czy z gromad kmiecych,
 5083   3,  30 |                czółna w trawach wysokich pochowali, a Doman pieszo naprzód
 5084   1,  3  |                domyślili, że się od nich pochowały. Dano jeść przybyłemu smerdzie
 5085   1,  2  |                 siekierki, długie noże z pochwami, dłuta i kliny, na ramiona
 5086   2,  15 |            ściany~i częstokoły wpadając, Pochwist wył i śmiał się, aż psy
 5087   2,  16 |            wysyłać nie było bezpiecznie. Pochwycenie Hadona znaczyło, iż rozumiano,
 5088   2,  21 |                  ich teraz wyprawić, aby pochwyciła czerń i zadała im śmierć?
 5089   3,  29 |                 ujść chciało od rozmowy, pochwyciło dzbanek z wodą i poczęło
 5090   2,  12 |               nieraz żony porywać, a gdy pochwyconą została, nie godziło się
 5091   1,  7  |             trawa, co rosła pod stopami, pochylenie gałęzi, mech, który na drzewach
 5092   1,  2  |                 wcale obarczony nie był. Pochyliwszy się nieco we drzwiach, wszedł
 5093   2,  12 |          przybiegała do niej usiłując ją pociągnąć z sobą; chwytała siedzącą
 5094   2,  16 |             kmieciami my na swój ród nie pociągniemy, bo swoją krew, jaka ona
 5095   3,  28 |                  choćbyście z nami szli, pociechy jako żywo mieć nie będziemy,
 5096   1,  9  |                     Stary Wisz niech się pocieszy! Stanie się, czego on żądał,
 5097   1,  9  |                Dla dziewki ojca w mogile pocieszyć nie chcecie utoczoną krwią...
 5098   3,  23 |                ziemi. Pozdejmowali pasy, pociskali żelazne blachy, aby im lżej
 5099   2,  18 |                   Była ona tak widocznie pociskiem zadana, iż kłamstwo się
 5100   3,  24 |                  strzelać zaczęli, kilka pocisków utkwiło w nich, krzyki słyszeć
 5101   1,  1  |                 na strzałę i zręcznie ją pocisnąwszy, choć syknął z bólu - wydobył,
 5102   2,  19 |            naszemu tak piękny życia jego początek, i my, cośmy się ludzi nie
 5103   3,  Dop|              sama ciemność, która okrywa początki Słowiańszczyzny. Tu i tam
 5104   3,  Dop|              uprawiał. Żona jego, równie poczciwa, zwała się Rzepica. Mieli
 5105   3,  22 |              jest i że tu nie pięść, ale poczciwe słowo stanowi.~Ochłonęli
 5106   1,  7  |            nadużył nigdy tej gościnności poczciwej. W każdej chałupie leżał
 5107   2,  20 |                  chce - rzekł chmurno.~- Poczekajcie do jesieni, przyjdą chłody -
 5108   2,  17 |                  ozwał się jeden - z tym poczekamy.~- Ale bez wodzów do wojny
 5109   3,  23 |                rękami w tył powiązanymi, poczepionych razem. Ciągnęli się nie
 5110   2,  12 |                 przemieniła, białe lilie poczerniały... Hej! hej!...~I zwiesiła
 5111   2,  18 |               opasywano. Chwostowi twarz poczerwieniała i pobladła; zrazu, co poczynać,
 5112   2,  20 |                  się jakoś tak, że oboje poczerwienieli. Jej się podobał żupan czy
 5113   1,  4  |                  mu ławę okrytą, miejsce poczesne; dziś my pastuchom śpiewamy
 5114   1,  8  |                 ledwie odzyskali, aby je poczestnie spalić na stosie... Mówcie,
 5115   3,  30 |           wszystkich pokryła. Na stosach poczestnych spalono Polan, których ciała
 5116   1,  6  |               gębę. Podziękowawszy za to poczęstowanie już chciał odchodzić, bo
 5117   1,  6  |                biesiada, szmerem głośnym poczęta, wkrótce zahuczała śpiewami
 5118   1,  4  |                  na pół bracia dzielili, poczną panować Krak z Lechem. I
 5119   3,  Dop|                Przemysława wspomina i że poczucie narodowe ciągle podnosi
 5120   3,  26 |             zbrojne i kto silniejszy się poczuje, drugich za łeb pochwyci.
 5121   3,  23 |                 i przygotować wiec nowy.~Poczuli już możniejsi, że jedni
 5122   2,  15 |         niezlęknieni wcale.~- Źle z nami poczynacie - odparł - równając nas
 5123   3,  22 |                 czeladź zaraz się waśnić poczynała, że ją uspokajać kijem musiał.
 5124   3,  22 |                 Życzę wam tylko, abyście poczynali w dobry czas, a pośpieszali
 5125   2,  19 |          znajdowało się źródło za święte poczytywane i odwieczny kamień, u którego
 5126   2,  15 |               przyjadą, niech sobie ręce podadzą.~Leszek milczał jeszcze.~-
 5127   3,  30 |                  uspokójcie serca wasze, podajcie sobie dłonie, przebaczcie
 5128   2,  21 |              płomię wnet chwyciło pastwę podaną. Stojąc dokoła pobożnie,
 5129   3,  Dop|            powieść, niemniej wyglądająca podaniowo jak poprzednie:~Napaści
 5130   3,  Dop|             lechicką. Służy on w budowie podaniowych dziejów do związania Lechii
 5131   3,  Dop|                 tylko dwie występujące w podaniu, Libuszę i Wandę. Oprócz
 5132   3,  Dop|                 acz w niewielkiej ilości podany, pienił się i burzył tak,
 5133   1,  2  |                Wisz - nam się za gościnę podarków brać nie godzi.~Z uśmiechem
 5134   1,  3  |              kożuch, bo mi się mój dobry podarł na usługach.~Zamyślony stał
 5135   1,  9  |                wianki, rozplótłszy kosy, podarłszy odzież na sobie. Tylko Dziwa
 5136   3,  28 |                 przepiwszy nim do niego, podarował.~Dopiero gdy miód i wino
 5137   2,  20 |                zawsze toż samo lekarstwo podawał. Rozeszli się wreszcie,
 5138   3,  27 |                całej rozszedł się ziemi, podawano sobie wieść o nim z zagrody
 5139   3,  29 |              prawego, Bolko Czarny z nim podążał, Myszko za pierwszym, Poraj
 5140   2,  12 |                 za nim, kilkoro czeladzi podążało pieszo.~Schylali głowy i
 5141   3,  26 |                za nią z trudnością mogli podążyć i przedrzeć się przez gąszcze,
 5142   3,  23 |               mało co, podając tył, ujść podążyło, a i tych jeszcze część
 5143   2,  21 |                Żurawiem dla nóg długich. Podbiegł i zadarł głowę do góry,
 5144   2,  20 |                oprzytomnieć, a tuż Doman podbiegłszy z ziemi ją podnosił wziąwszy
 5145   1,  10 |                gdzie dziewki, i córki im podbierał - miód z ula... O Łado!
 5146   3,  Dop|                 marzycielami, a dają się podbijać, zawojowywać i ujarzmiać.
 5147   1,  4  |                ziemię, Czytaj państwo mi podbije! Czy pokojem iść, czy wojną?
 5148   1,  5  |                Wprzódy tylko da sobie im podchmielić, bo po pijanemu łatwiejsza
 5149   2,  13 |             udaną powagą, choć widocznie podchmielona, wysunęła się z chaty.~-
 5150   2,  15 |             dowiedziała. Kneź był trochę podchmielony, ludzie go nie zrozumieli,
 5151   1,  8  |                 ujrzawszy, szybko począł podchodzić ku niemu.~Chmurnie brwi
 5152   2,  16 |              konać i umierać zaczęli jak podcięte kłosy, potem Mściwój zachwiał
 5153   2,  17 |                 pomrą i Chwostek się nie podda... Wreszcie weźmiecie go -
 5154   3,  22 |              niżbym się niewoli tej miał poddać...~Myszkowie, którzy się
 5155   3,  22 |              Jedni z nas już się Niemcom poddali i trzymają z nimi; drudzy
 5156   2,  16 |               szczebiocąc, około wieży i poddaszów, potem się w jedno zwinęły
 5157   3,  23 |               losowi swemu nie chcąc się poddawać wyła, targała się, rzucała,
 5158   3,  25 |                  gdy ten, co ją przelał, podejdzie... A ona też znać się was
 5159   2,  18 |               ten spokój po takiej burzy podejrzany się wydawał, jemu naturalny.~-
 5160   3,  28 |                  zabrali gwałtem z sobą, podejrzewając, że Polanom sprzyja, że
 5161   2,  15 |              masz, a gdzie trzeba chytro podejść i gładko wziąć, zostaw to
 5162   3,  Dop|                 przebiegła żona jego dla podejścia stryjów i panów wymyśliła.
 5163   3,  28 |                 się szpiegiem i zdrajcą, podesłanym, aby ich siły obliczył i
 5164   3,  25 |                wnet do niej przyskoczy i podgląda jej w oczy... Oczów odmienić
 5165   3,  26 |                 za nią w ślad zatrzymali podglądając.~W rogu, gdzie się dwie
 5166   3,  30 |               podniósłszy się z sitowia, podglądał i słuchał - kto się zbliżał.~
 5167   3,  23 |                  w lesie stary jeden się podjął drogę ku Niemcom pokazać.
 5168   2,  21 |                spalonego grodu i z wolna podjechała ku starszyźnie. Gdy się
 5169   1,  7  |                   Wrota stały zamknięte. Podjechali ku nim, a nikt się nie ukazał,
 5170   2,  19 |           dziwnym jaśniejącymi spokojem, podjechało ku wrotom i przy nich stanęło.
 5171   2,  18 |                co miał począć. Zza pnia, podjechawszy nieco, przypatrzył się z
 5172   1,  9  |                 znajdzie...~Smerda konno podjedżdżając coraz bliżej, mruczał.~-
 5173   1,  8  |             wyprawiono małego chłopca na podjezdku, aby dawał znać przodem,
 5174   3,  28 |           położył na trawie, ogień tylko podkładając, aby Hengo upiekł mu się
 5175   3,  28 |                  odpowiedzi, ogień tylko podkładał Dobek coraz silniejszy,
 5176   2,  21 |                się i kretem do niego nie podkopać, bo głęboko w ziemi siedzi,
 5177   3,  Dop|             pospolitą w herbach polskich podkowę czuli się w obowiązka wytłumaczyć.
 5178   3,  28 |               zabawiając pana, zmęczyli, podkradał się Niemiec. Próbował zrazu
 5179   2,  20 |        Próbowałem siostrę waszą widzieć, podkradłem się pod zagrodę, gdy do
 5180   3,  Dop|               oprócz tego konia: swojego podkuł, wiadomą ścieżką pierwszy:
 5181   3,  Dop|                 w której jest wzmianka o podkutym koniu, zdaje się wskazywać
 5182   2,  21 |                  niosąc smołę i łuczywo. Podlano pale smołą. Smerda sam na
 5183   1,  3  |        spódniczce podniosła się gderząc, podlatując, przysiadając i zrywając
 5184   1,  11 |                  o Dziwę. Kukułka bliżej podleciała, rozśmiała się tylko jakoś
 5185   3,  Dop|              prawa, którym byt ludzkości podlega, coś o tym dozwalają wnioskować.~
 5186   1,  8  |                  była w tej niewolniczej podległości trzymaną, co u innych. Godzili
 5187   2,  16 |               spadały ze stukiem na dyle podłogi. Młodsi naprzód konać i
 5188   2,  21 |                 sam na cztery rogi ogień podłożył, a ludzie z mostu uciekać
 5189   2,  12 |              żywo i zręcznie pod stos ją podłożyła. W tej samej chwili przy
 5190   2,  19 |             której wszystko było jeszcze podług starodawnego obyczaju z
 5191   1,  9  |                 obcym?... Ty, niewolniku podły!~Smerdzie twarz cała krwią
 5192   3,  25 |                stanęło, to znowu pędzone podmuchem zawróciło się i płynęło
 5193   2,  14 |         spodziewała się tu może jakiegoś podnieconego życia, z pieśnią i marzeniem,
 5194   1,  6  |           łuczywa i pan miłościwy mógł z podniesienia przypatrzyć się towarzyszom
 5195   2,  18 |       zachmurzony.~- Ty na mnie ręki nie podniesiesz! - zawołał.~- Miłościwy
 5196   1,  1  |           rozeznać można było.~U brzegu, podniesionego trochę, rzeki stały w prostokąt,
 5197   1,  7  |              płynął strumień. W dali, na podniosłym nieco brzegu, widać było
 5198   3,  Dop|              zdmuchnąwszy pieniste bełty podnoszące się że środka naczynia wypróżnia
 5199   2,  21 |        zobojętniałych, ledwie na wołanie podnoszących głowy. Niektórzy po kątach
 5200   2,  17 |                   dlaczego ich teraz nie podnoszę.~To mówiąc i popatrzywszy
 5201   1,  6  |                 Z daleka widać było ręce podnoszone z czaszami, którymi miód
 5202   1,  5  |             kamieni w oczach im rosła, u podnóża jej rozeznawali: dwór malowany,
 5203   1,  4  |                 chce, a brać, ile mu się podoba; ale musi spieszyć z powrotem,
 5204   3,  22 |                  córkę, bo mi się srodze podobała... Na koniu będąc, w moich
 5205   2,  14 |              patrzącymi oczyma człowiek, podobien do zwierza, który wyszedł
 5206   3,  24 |                bladymi, czarnymi oczyma, podobni do siebie jak rodzeni, rodzonymi
 5207   3,  28 |             próbował; udał więc, iż i on podobnie myślał, dodał nawet, że
 5208   2,  15 |               litość nawet w ludziach do podobnych nawykłych widoków. Dano
 5209   3,  25 |                  ponad wątłym czółenkiem podobnym do niecki zgarbioną, jakby
 5210   1,  9  |               Raby! ~- Gady! Żmije!...~ ~Podobnymi wyrazy ciskano na siebie
 5211   3,  28 |              przyniesiono, a przy uczcie podochocili sobie, Dobek się na lepszą
 5212   3,  28 |           przypatrzyć.~Tak obdarzonego i podochoconego Hengo potem zaprowadził
 5213   3,  23 |             przyrzuciwszy, aby się ciała podopalały do szczętu.~O wieczornej
 5214   2,  12 |            siekierkami łupano drzazgi na podpał. Każda gromada obejmowała
 5215   3,  30 |       nienawistny ród. Zaczęli jątrzyć a podpalać, twarze bladły i ręce drgały
 5216   1,  9  |               niemało, zażegnięto razem. Podpalone zaledwie, zajęły się nagle,
 5217   1,  9  |                 synowie stali, na rękach podparci, łzy ocierając po cichu...~- ...
 5218   2,  15 |                 kneź siedział w boki się podparłszy, był kawał drogi.~Chwost
 5219   2,  19 |                  pod nimi obcisłą odzież podpasaną i żadnej widocznej broni.
 5220   3,  24 |                wzięła. Niech kto jedzie, podpatrzy. Tumany jakieś widać w dali.~
 5221   1,  1  |                krzakach znalazło oko, co podpatrzyło i pomściło za bałwana...
 5222   1,  8  |                 okolicy, bo podpatrywał, podpełznąć umiał, podsłuchać i donieść
 5223   2,  18 |               słaniał się i choć na kiju podpierał. zesłabł tak, że padł kilka
 5224   3,  25 |              woda niosła mu trupy, które podpływały do ostrowu, jakby o pogrzeb
 5225   1,  5  |            wnijście, na grubszych oparte podporach, misternie rzeźbionych.
 5226   3,  26 |             Kaszubów i Pomorców, których podprowadzali i zmawiali Leszkowie. Zaledwie
 5227   1,  11 |               rzekła - gdzieś to się tak podrapał? - Chodziłem po lesie...
 5228   2,  13 |              wiadomości jego w domu... w podrażnionym chorobą gniew obudził. Sądzili
 5229   2,  19 |                 ciągle musieli zapewne z podrażnionymi garściami kmieci i dworni
 5230   3,  28 |             wielce, widocznie wysilonego podróżą, bo się na nogach chwiał
 5231   1,  2  |               ludzi, którzy radzi złupić podróżnego. Choć się rzeki i góry,
 5232   1,  1  |               oczyma krwawymi wiodące za podróżnymi... Drgały leżąc... i czekając,
 5233   3,  27 |                ich, czaszki o pnie dębów podruzgotał, ale i jego w końcu przywaliła
 5234   1,  4  |           Wypchaj ścierwo siarką, smołą, podrzuć je pod smoczą jamę, kiedy
 5235   2,  21 |                zwycięskiego ludu. Czapki podrzucają do góry i wołają:~- Łado1...
 5236   1,  9  |                   podnosząc ręce, w górę podrzucając oszczepy.~Stos płonął ciągle.
 5237   3,  29 |                   jakby mu palił dłonie. Podrzucał go i chwytał, a koń pod
 5238   3,  27 |         zabierając łupy, nimby kto ognia podrzucił.~Ranek wstał nad krwawym
 5239   3,  Dop|                znajdował przygodnej albo podrzuconej sobie pastwy, wtedy z dziką
 5240   1,  7  |              niedźwiedzia, który mrucząc podścielał się pod pańskie nogi...~
 5241   1,  7  |          rozkładała się szeroko ze swymi podsieniami szerokimi i wysokimi dachy.~
 5242   3,  29 |                jakby z panem czuł jedno, podskakiwał do góry i ledwie go naprężona
 5243   2,  15 |         powołując do siebie to sługi, to podskarbiego, to służące. Niekiedy z
 5244   1,  6  |             srebrnym jeszcze obdarzywszy podskarbinę, skór na plecy nabrawszy,
 5245   1,  11 |                  niektóry pocałuje!~Baba podskoczyła śmiejąc się, podeszła ku
 5246   1,  8  |           podpatrywał, podpełznąć umiał, podsłuchać i donieść panu, co pochwycił.
 5247   1,  6  |              przyszły i jak się złożyły.~Podsłuchał je drugi, coś do nich przyczynił,
 5248   3,  29 |             dokoła, jakby się lękała być podsłuchaną, dłonią zasłoniła usta,
 5249   3,  28 |               osobności, tak aby ich nie podsłuchano. Dobek starostę swojego
 5250   1,  6  |               czy ich kto z czeladzi nie podsłuchuje.~- Człowiecze dobry - rzekł -
 5251   2,  13 |                 umiał i że go używano na podsłuchy. Domyślić się było łatwo
 5252   3,  Dop|               ludu służących im za tło i podstawę przyrosło. W wielu epizodach
 5253   2,  21 |                  Mimo że wiedział, co mu podstawiono, pochwycił oburącz i znikł.~
 5254   3,  Dop|                 robotą ryty misternie, a podstawiony zręcznie przez królowę,
 5255   3,  22 |                 wołać za sobą Leszkowie, podstawując swoich jednego.~- Leszków
 5256   2,  21 |                 zaczęły. Ciekawych kilku podsunęło się pod wieżę, wnet im na
 5257   2,  14 |            siedzących niewiast, co ogień podsycały, siadła, jak one, na pustym
 5258   2,  12 |              domowy... już ja ciebie nie podsycę, świecić mi do kądzieli
 5259   2,  20 |                 przygasł, rzuciła się go podsycić. Z chramu się rozchodzili
 5260   2,  14 |           zasiadła i pierwszą go drzazgą podsyciła. Była, przybywszy, ostatnią,
 5261   2,  15 |            winien, nieprzyjaciele na was podszczuwali, grozili wami. Co się stało,
 5262   3,  30 |                 oczyma.~Leszkowie powoli podszedłszy stanęli, a Bumir przed nich
 5263   3,  28 |                 znaczne, a gdy Hengo coś podszepnął śmiejąc się, nawet mu pannę
 5264   3,  25 |                 podpatrywał, może mu kto podszeptywał, przemienił się w strasznego
 5265   1,  4  |                 prawo stały lasy ciemne, podszyte, szeroko zwieszając gałęzie.
 5266   3,  26 |           wielkości dębów, lip i grabów, podszytych leszczyną, która także do
 5267   2,  15 |           skłonił i na ziemię padał.~Tak podtrzymując go i tamując krew uchodzącą,
 5268   2,  15 |               niego jechać konno miało i podtrzymywać go w drodze. Obdarowała
 5269   2,  14 |                upojonej. Dwie stróżki ją podtrzymywały, inaczej paść by była musiała
 5270   3,  28 |               świerzbiała, ale go ciągle poduszczał próbując, jak też zajdzie
 5271   1,  5  |             drewnianym stołku przykrytym poduszką, naprzeciw komina, na którym
 5272   3,  27 |                grodzie, obstawił strażą, podwoił załogę - siedział cicho.
 5273   1,  9  |                 przytłumiony, powracał z podwójną zajadłością po swą pastwę,
 5274   2,  15 |                  Niecierpliwa pani już z podworca ku stołbowi szła. Inaczej
 5275   1,  5  |            Sambora puszczono swobodnie w podwórcach, mógł się też w nich rozglądać.
 5276   2,  21 |                  coś się potoczyło przez podwórce do brzegu, mały człeczek
 5277   1,  7  |               opasywał, i znaleźli się w podworcu starymi krzewy porosłym.
 5278   2,  15 |            słychać nie było.~W pierwszym podwórcu stali też i czekali ludzie,
 5279   1,  8  |                 rzekł Znosek - nawet psy podwórzowe po imieniu... a jak bym
 5280   1,  8  |                  było, Zabiegłszy w łozy podwórzowy kilka razy szczeknął radośnie,
 5281   1,  1  |            Jakeście wy a drudzy wędrowni podwozić zaczęli swoje błyskotki,
 5282   1,  9  |               zrazu lekki, wzmagał się i podżegał jeszcze ten pożar, na który
 5283   1,  1  |              groziła.~Konie głosami tymi podżegnięte przyśpieszyły kroku, ale
 5284   3,  30 |                 oczy. Spojrzeniem cichym podziękowała Domanowi.~Ranek był jesienny,
 5285   3,  28 |                dziesiętnikom rozkazawszy podzielić, nad oddziałami stawiąc
 5286   2,  16 |            słupami i pomostami na piętra podzielona.~Na samym dole komory były
 5287   3,  29 |                  rozsypywał, jeszcze nie podzielony. Niemcy, a tych odróżnić
 5288   3,  25 |           krasnalki obuwie wiązać! o! O! Podziomki truchleją, gdzie ja się
 5289   3,  Dop|             którzy się z nim zetknęli, a podziwiając ich wzrost i dorodność ciała,
 5290   3,  28 |                 obuchy. Nade wszystko tu podziwiał porządek wojenny, którego
 5291   1,  1  |               białe zęby w ustach na pół podziwieniem otwartych.~Podróżny tymczasem
 5292   3,  28 |              chciały.~Słuchali wszyscy w podziwieniu wielkim, nim się posypały
 5293   3,  28 |                zobaczyli miasta nasze, z podziwu byście krzyknęli. Rzemieślnicy
 5294   3,  Dop|               upadłego tak nisko synowca podźwignąć, nie wymogli na nim nic,
 5295   1,  7  |             Jęknąwszy silnie, Miłosz się podźwignął i siadł, rękami trzeć począł
 5296   2,  14 |                  z gromady wyszedł człek podżyły, ubrany dostatnio, zbrojny
 5297   3,  Dop|              słowiańska, potargany jakiś poemat stary, z wysiłkiem niedołężnym
 5298   3,  Dop|            wdzięku, że nęciła już nieraz poetów, ale sprowadzenie tej powietrznej
 5299   3,  Dop|                podanie, legenda, to jest poezja, stanowi materiał dziejowy.
 5300   3,  Dop|               tym wszystkim pełno jednak poezji, pełno pomysłów pięknych,
 5301   2,  13 |                 kmieć, któremu się czoło pofałdowało.~- Co mam mówić? - nieśmiało
 5302   1,  10 |                 ręce zadrgały, czoła się pofałdowały.~Z pięściami zaciśniętymi
 5303   2,  19 |                   stałych, co inne wiary pogan. Wyznawano Boga jedynego,
 5304   1,  7  |                  skoczył nań i rękami go poganiając z obu stron szyi, a trzymając
 5305   2,  18 |                 Chwostek, zabobonnym był poganinem, wcześnie więc wypatrywano
 5306   2,  19 |           niejednej piersi, kładziono je poganom do mogiły. Byli ludzie ochrzczeni,
 5307   2,  12 |                  Kupały - święto w całym pogańskim obchodzone świecie, dzień
 5308   2,  19 |             ochrzczeni, a żyjący potem w pogaństwie, które ich otaczało. Tłumy
 5309   1,  11 |          odezwała się stara. - Jak ognie pogasną, jak się ciemno zrobi...
 5310   2,  14 |                 psi synu... Ja wam ognie pogaszę, ja wam dziewki wasze rozpędzę
 5311   1,  1  |            przegniła, pół z kory opadła, pogięte od wichru wyrostki i poschłe
 5312   1,  3  |               Tyle z tego, że nam dzieci poginą; a kto padł w wojnie, temu
 5313   2,  14 |              przestało, słońce zza chmur pogląda, fale się układły. Płyńmy
 5314   3,  25 |                Wszyscy na starego Wizuna poglądali, który na pagórku stał,
 5315   2,  12 |             niemało niewiast i czeladzi. Poglądano ku lasowi, w stronę dworu,
 5316   1,  3  |               schylonej jego głowie ręką pogładził.~- Musi jeden iść za wszystkich -
 5317   1,  6  |               taką gościnę...~Żwawo więc pognali konie tąż samą drogą, co
 5318   2,  17 |                  w lasy.~Pastuchy za nim pognały, ale go pochwycić nie mogły
 5319   2,  21 |                na dnie leżały stosy ciał pogniecionych, połamanych, zsiniałych,
 5320   2,  20 |             nalewał.~- Choćby się ojciec pogniewał! - pomyślała - a choćby
 5321   2,  13 |               rzekł cicho Bumir - knezia pogniewali, zemstę wywołają, Niemców
 5322   1,  1  |                 a nie będzie zgody - nie pogniewamy się o to.~- O gościnę prosić
 5323   2,  16 |                  okolicy panowała cisza. Pogoda była jasna, wieczór piękny,
 5324   2,  18 |              zapadła bezksiężycowa, choć pogodna.~- Nie idźcie ode mnie w
 5325   2,  15 |                  Pojednajmy się wszyscy, pogódźmy, mamy i tak dosyć nieprzyjaciół,
 5326   3,  30 |         starajcie się, aby rychło za mną pogonić nie mógł, dopóki łodzie
 5327   3,  29 |          zakładajcie gniade, usiędę ja i pogonię lata moje młode. I dognała
 5328   3,  25 |                się jastrzębiem uczynił i pogonił za nią. Ulękła się go strasznie,
 5329   1,  11 |                psy gdzieś daleko zwierza pogoniły i cicho. Dzięcioł kuje drzewo...
 5330   2,  12 |             skoki, a wnet potem z ogniem pogony. Z zapalonymi żagwiami,
 5331   2,  21 |                 głową na Krwawą Szyję:~- Pogorzeliskoście zrobili z kneziowskiego
 5332   1,  6  |               sami coś mówiąc do siebie, pogrążeni w smutku, a stanąwszy u
 5333   1,  8  |                      Ręce założył i stał pogrążony.~- Mam dwóch jeszcze synów -
 5334   2,  12 |                  Sambor. Starucha palcem pogroziła na nosie.~- Ej ty! parobku...
 5335   1,  8  |                   przy postrzyżynach, na pogrzebach Piastun rej wodził, bo najlepiej
 5336   3,  Dop|                  jej wydobyte z wody lud pogrzebał nad Dłubnią, o milę od Krakowa,
 5337   1,  2  |         zapomnieli - odezwał się Hengo - pogrzebaliśmy stare młoty po mogiłach
 5338   3,  25 |                  stratowana ziemia i nie pogrzebane trupy.~Uspokojony, poszedł
 5339   1,  9  |           płakali. Nie było nawet komu o pogrzebie pomyśleć, bo niewiasty wszystkie
 5340   3,  29 |            nazwany będzie Kneźnem. Jutro pogrzebiemy ciała, aby nie kaziły powietrza
 5341   3,  Dop|               razem stypę, to jest ucztę pogrzebową odbyli.~Udawane jęki i rozpacze
 5342   1,  6  |          towarzyszące za każdą razą temu pogrzebowi... bo czeladź bawiła się
 5343   3,  Dop|              Odbyto więc ów jakiś obrzęd pogrzebowo-religijny, a potem zastawiono hojną
 5344   1,  6  |              ciągle śmiechem przerywany, pohamować nie mógł.~Kneź śmiał się,
 5345   1,  5  |                   jasne włosy...~Uśmiech poigrał po ustach słuchającej, ale
 5346   2,  12 |             jasne zstępowały z niebios i poiły ludzi własnym weselem...
 5347   2,  19 |                  naśladują.~Prosty człek pojął wiele z tych rzeczy, drugich
 5348   2,  19 |                odpowiedziała niewiasta - pójdźcie a zajrzyjcie... bodnie,
 5349   3,  Dop|               boku, wciskanie się obcych pojęć i obyczaju, jak tylko wyszczerbiły
 5350   3,  24 |           chciało, o tym smutku i obawie pojęcia nie miała. Skądże się teraz
 5351   3,  Dop|              potomstwem nie istnieje ani pojęcie całości jakiejś państwowej.
 5352   3,  Dop|                starając się stworzyć coś pojęciom swojego wieku odpowiedniego.~
 5353   1,  8  |                   Kneź chce się ze swymi pojednać... tego, co mu oczy wyłupiono,
 5354   2,  13 |                  nami, bo to ich sprawa, pojednają się... kmieciów też dużo
 5355   2,  15 |                 waśni i krwi się wylało. Pojednajmy się wszyscy, pogódźmy, mamy
 5356   3,  27 |                  pijana ciżba po kilku i pojedyncze zbóje, którzy się schwyconą
 5357   1,  3  |             ludzi:~- Rozwiązać mu ręce - pojedzie jutro z nami, na grodzie
 5358   2,  16 |                pojechać do niego musimy, pojedziemy. Zobaczym, co się na grodzie
 5359   1,  7  |             roześlemy - przerwał stary - pojedźmy po dworach nie mówiąc nic,
 5360   2,  18 |             odciągnąć.~Dobry czas trwało pojenie koni i ludzi, bo Myszkom
 5361   3,  Dop|                tego, co im w formie mało pojętnej i do ich natury nie zastosowanej
 5362   2,  16 |               pomogło nic. Ludzie, co go pojmali, o czymś wiedzieć musieli.~
 5363   3,  Dop|               posłali tych właśnie teraz pojmanych do Chagana, żeby się przed
 5364   3,  Dop|             państwowo na karty dziejowe, pojmujemy łatwo, że to zjawienie się
 5365   1,  4  |                  Niemcze, licz swe siły. Pojrzał Rytgar, kędy były - ani
 5366   1,  10 |               ciekącą ocierając rękawem. Pokaleczona głowa i dłonie nie wstrzymały
 5367   1,  11 |                mnie, a daj ziele.~Widząc pokaleczonego, dziewczęta zamiast uciekać
 5368   1,  6  |                  wlokąc się coraz bliżej pokaleczony biesiadnik, który noc całą
 5369   1,  8  |               albo umarłych grzebać, lub pokaleczonych obwiązywać będzie trzeba.~
 5370   2,  20 |             porwać, choć z chramu, i dał pokaleczyć, bylebym pochwycił. Dziewczę,
 5371   3,  28 |                był się napić i lada czym pokarmić.~Tak samo, gdy na wyprawę
 5372   1,  10 |                  pazurami podartą, głowę pokąsaną. Odetchnął, prychnął, plunął,
 5373   1,  3  |                    I dlatego wam ich nie pokażą - wtrącił gospodarz. - Co
 5374   1,  2  |          szanować, bo go pierwsi bogowie pokazali, jak obrabiać, praojcom
 5375   2,  19 |                 drugim i trzecim miejscu pokazały się ognie podobne... w lasach
 5376   1,  10 |          starszyzna, której ubite z dala pokazano zwierzę. Rzucili się młodsi
 5377   1,  7  |                  Dajcie go tu z zagrody, pokażemy, że się dzikiego zwierza
 5378   2,  15 |                na znak weźmiesz u pani - pokażesz, by dali wiarę. Stary wie,
 5379   1,  3  |                  koń pod nim roślejszy i pokaźniejszy ubiór odznaczał kneziowego
 5380   3,  22 |         tymczasem nie im, a sobie pięści pokazujemy. Wiec się zrywa A że my
 5381   3,  29 |                 pluli na siebie i pięści pokazywali, a gdy z obu stron rozjuszenie
 5382   2,  19 |                już się po krańcach lasów pokazywały. Z chaty Piastunów, w której
 5383   3,  30 |                  tylko, jakby ją w tamtą pokierować stronę, aby nie obawiając
 5384   3,  28 |                 lasom, przy czym tak się pokierował Dobek, aby się jeszcze piechocie
 5385   2,  13 |                  Jaruha podniosła głowę, pokiwała nią, spuściła, podparła
 5386   2,  14 |              znaczną wód zajmowały, a na pokładach nad nimi cała niegdyś osada
 5387   2,  21 |                 niosły.~Ludzie na wałach pokładali się i patrzą w ciemności.
 5388   3,  28 |                 powrót ściągnął z paszy, pokładł ładunek na nie, nałożył
 5389   3,  22 |             znaczna precz szła na okopy, pokładła się na trawie i pijąc narzekała
 5390   3,  22 |              Czasu by się nie marnowało. Pokładnijmy włócznie, każdy swoją, konia
 5391   2,  12 |             pójść nie mogły z korowodem, poklaskiwały siedząc, poruszały głowami,
 5392   2,  12 |            zataczając się i w ręce chude poklaskując.~Stał Sambor jak zabity.
 5393   3,  22 |                 jednego wodza, a gdy się pokłócą, ten ich jedna jak matka
 5394   1,  7  |           Zwołajcie wiec, aby się na nim pokłócić i zwaśnić? Będziecie radzić,
 5395   1,  3  |               kroczyli do dworu. Tu Jaga pokłonami ich witając zapraszała.
 5396   1,  9  |               byłbym od tego, aby mu się pokłonić - rzekł z wolna - alem ja
 5397   2,  15 |                przemówili, nim ci się mu pokłonili, nim on im oddał pozdrowienie,
 5398   1,  3  |                 Kneź - sroga bestia, ale pokłony lubi, bij mu je, zyszczesz
 5399   2,  19 |               tak stara, że ją już teraz pokolenia młode nie bardzo zrozumieć
 5400   3,  Dop|                  mieć za złe, bo każdemu pokoleniu zdawać się musi, iż ono
 5401   1,  4  |                    jak przejść wody? Jak pokonać wojska siłę? Myśli Czytaj,
 5402   1,  1  |        odgradzały je kłody drzew i typy, pokopane doły i powbijane pale. Na
 5403   3,  28 |                mówił Hengo wielką udając pokorę - żonę miałem z waszego
 5404   1,  9  |                dzieci posłuszne, czeladź pokorną i konie rącze... Rzuciłeś
 5405   3,  27 |             Stali tam wprzód skurczeni i pokorni, tu się im wyprostowały
 5406   1,  5  |                  na wchodzącego, gdy ten pokornie kłaniał się jej do samej
 5407   3,  26 |                  ale kto ubogi być umiał pokorny i zacny, ten w szczęściu
 5408   3,  23 |                aby wybrać takiego, co by pokornym i małym będąc, wdzięcznym
 5409   1,  1  |                  spod koszuli, jak twarz pokrajaną, brunatną - niby węże sine
 5410   2,  21 |               ogniskach.~Krucy tym godom pokrakiwali góra uspokoić się nie mogąc
 5411   3,  25 |                  strachu jeszcze mocniej pokraśniała~Królewicz zaraz poznał ją
 5412   3,  29 |          nadchodzącego ujrzała. Lice jej pokraśniało, zwróciła się, spuściła
 5413   2,  16 |             milczący. Chwost tylko głową pokręcał.~- Tak się kończy panowanie
 5414   1,  10 |               nastawił ucha.~- Pokochał?~Pokręcił głową, poczęły brzęczeć
 5415   1,  11 |                 gorzej, z wilkołakiem... Pokręciła głową.~- A na Kupale ja
 5416   2,  13 |               drzwi jej wskazał. Wiedźma pokręciwszy się około ognia wyszła mrucząc.~-
 5417   3,  23 |               choć ich powrozami do krwi pokrępowano, a z ran broczyli posoką.~
 5418   3,  23 |                 ludzi łykami i powrozami pokrępowanych; jeńcy to byli, którzy głodni,
 5419   3,  28 |                nawet mu pannę niemiecką, pokrewną, za żonę obiecano, z posagiem,
 5420   2,  14 |           odmienni od siebie, a językiem pokrewni połabiańscy Serbowie, Wilcy
 5421   2,  19 |             podniósł go i wodą ze źródła pokropił. Po czym ująwszy nożyce
 5422   3,  24 |          bieliznę pomiętą i zdartą, nogi pokrwawione. Dobiegłszy zdyszana pod
 5423   3,  30 |              ziemia litościwa wszystkich pokryła. Na stosach poczestnych
 5424   1,  1  |                 tak ją fałdy i marszczki pokryły całą siecią gęstą. Nad oczyma
 5425   3,  Dop|                nad Prądnikiem, na darnią pokrytej równinie. Sędziami miała
 5426   1,  9  |                miski ofiarne. Popielnicę pokryto wiekiem. Dzieci cisnęły
 5427   3,  30 |                 stół, ręcznikami szytymi pokryty, chleb leżał na nim, aby
 5428   3,  Dop|                 z ciał i ducha szczątków pokrytych nimi...~KONIEC~ ~ ~
 5429   1,  10 |                ani drzewa, ani kamienia, pokrywała je darń, skąpe zioła i stare
 5430   3,  30 |               nich rosły, które mogiłami pokrywano. Roili się tam ludzie, a
 5431   2,  20 |                  jak robić i dla kogo, i pokrywy ich były do wyboru, a na
 5432   1,  8  |                  strachu Wisz zdawał się pokrzepiony tą myślą, że jeszcze walczyć
 5433   2,  21 |                będą śmieli! Poburzą się, pokrzyczą, na rozmowę przyjdą i zgodę
 5434   2,  14 |                środka jego, niespokojnie pokrzykiwało latając, aby się stąd na
 5435   1,  6  |               gdzie gęsto rosły łopiany, pokrzywy i łozy, ruszyło się coś,
 5436   1,  10 |                  wstrzymały go od nowego pokuszenia. Rozgrzany tą walką więcej
 5437   3,  22 |                gdybyście się byli do nas pokwapili, może byście nam z sobą
 5438   2,  14 |              siebie, a językiem pokrewni połabiańscy Serbowie, Wilcy i Redary,
 5439   3,  Dop|                  się rozsiąść na Rugii u Połabów, Obotrytów, Kaszubów itp.~
 5440   3,  Dop|            wydaje, znajdują jej dowody i Polacy strąconego ze stolicy skazują
 5441   3,  Dop|            przedstawicieli dwóch później połączonych dzielnic, chrobackiej i
 5442   1,  9  |                 chcecie, aby się tu krew polała... A tobie - rzekł zwracając
 5443   3,  26 |                 zasiekami, zawalona była połamanymi wichrem i starością drzewami,
 5444   1,  7  |            ognisku paliły się dogasające polana.~W głębi, na skórach leżał
 5445   1,  3  |                  Wtem las się rozstąpił, polanka, trawą bujną zarosła, wierzch
 5446   2,  12 |                się po łące i wybiegać na polanki z nimi. Gdzie indziej lano
 5447   1,  1  |                No, nic to! Jedna strzała polańska - zamruczał starszy - oni
 5448   1,  10 |                trzeba, aby stary obyczaj polański nasz nie ustał, abyśmy się
 5449   3,  26 |                żył, do koni, lecz nim je połapano, Piastun już dosyć odbiegł
 5450   3,  24 |             strzymał.~Ciągniono do chaty połapanych u brzegów, powiązanych,
 5451   3,  22 |                  Niemcom, bo nad granicą połapawszy niewolnika, zwykł był ich
 5452   2,  18 |            daleko. W lesie tylko ptastwo polatujące i świergocące słychać było.
 5453   3,  Dop|                  owej choroby, rozpaczy, polecania pozostać mającej wdową żony
 5454   1,  1  |                 konia sznurem ściągnął i polecieli gęstwiną, nad brzegiem się
 5455   3,  28 |                zawołał i w domu pilnować polecił - sam na koń siadł, dawszy
 5456   1,  5  |                aby szedł za nim.~Gerdzie poleciwszy konie Hengo, posłuszny,
 5457   2,  19 |              jadąc, mieli sobie podróżni poleconą chatę gościnnego kmiecia
 5458   3,  29 |                wąchając trupy i szukając poległych panów.~Piastun i krwawi
 5459   1,  11 |                  Jak pójdziesz, krew się poleje... Dziwa zbladła Jaruho -
 5460   1,  9  |            przysypali, popiół twój łzami poleli; poszła z tobą żona wierna,
 5461   1,  9  |          strzymał, choćby krwią przyszło polewać.~- Co myślicie poczynać?
 5462   2,  18 |                  dostać do kniei, gdy po półgodzinnej jeździe znalazł się na znanej
 5463   3,  27 |                  łza potoczyła mu się po policzkach i brodzie, skinął na żonę,
 5464   3,  25 |           Wiatrek mną powija...~Wyjdę na policzko,~Zaśpiewam se jeszcze...~
 5465   1,  1  |               była zarosła, ledwie część policzków, zarumienionych snem i chłodem,
 5466   2,  19 |          schronienie, ubogi chleb, słaby politowanie... grzebaliśmy umarłych,
 5467   2,  18 |           wojennym nie wiedział nikt. Na pólkach w lasach, gdzie role były
 5468   1,  2  |                 z ławy i sięgnął ręką na półkę, ponad dzieżę chlebną, gdzie
 5469   2,  19 |               bodniarzy robota zajmowała półki. Odzież była tkana z wełny
 5470   1,  5  |               przeciwnym brzegu widniało pólko zasiane i obrzucone zasiekiem,
 5471   1,  10 |               Chłopak ujrzawszy go już w pólku zerwał się na nogi i w las
 5472   2,  15 |              Ludzie się porozbiegali. ~- Północ już przeszła, a pana miłościwego
 5473   2,  12 |                 bogu w złotym wieńcu, co polom niósł ziarna złote, co łąkom
 5474   2,  12 |             wyrazy starej Jaruhy, a choć półoszalałej babie nie dawała wiary,
 5475   2,  20 |                 że w środku między dwoma połowami siąść było można wygodnie.
 5476   1,  6  |              uśmiechnął się.~- Widziałeś polowanie? - powtórzył. - Dobre łowy...
 5477   1,  6  |                  Trupy sobie na jeziorze połówcie, nie bronię... a do domów,
 5478   3,  25 |                 ja się białym kamuszkiem położę?... Poleciała na brzeg do
 5479   3,  Dop|                 kraj trapili.~W takim to położeniu kraju Opatrzność znowu nastręcza,
 5480   3,  22 |             sprowadźmy dziewkę od ognia, połóżmy przed nią czapki rzędem,
 5481   2,  18 |                 sadził i chleb przed nim położono.~Gospodyni zaś wnet się
 5482   2,  13 |                ziela nawarzyłam, płachty położyłam... a może kto ranę przeklina,
 5483   2,  21 |                 pożar przygasać. Gromady położyły się na horodyszczu pod stołbem
 5484   1,  9  |                koszulę, przed starszyzną położymy... i o zemstę zawołamy...~
 5485   1,  8  |                  i chruściane jej ściany półprzezroczyste dozwalały widzieć dokoła,
 5486   2,  14 |              chramie i dzień schodził na półsennym jakimś osłupieniu, na zdrętwieniu
 5487   3,  Dop|                  który ma łączyć Kraka i Polskę ze Słowiańszczyzną i legendą
 5488   3,  Dop|            mające.~U tej drugiej kolebki Polski panuje ta sama ciemność,
 5489   3,  Dop|                  tak pospolitą w herbach polskich podkowę czuli się w obowiązka
 5490   3,  Dop|                ówczesnych układał dzieje polskie, spisał i uporządkował podania
 5491   3,  Dop|                 skupia się w tym mieście polsko-czeskim. Ale na Wawelu pod zamkiem,
 5492   2,  12 |             niezrozumiałą piosenkę nucił półszyderskim głosem:~- Pieśni ty moja,
 5493   1,  6  |         wystraszony, śpieszyli, by przed południem znaleźć się za wałami.~Tu
 5494   1,  3  |                rości, po wszech kniejach poluje, a ze swymi zbrojnymi ludźmi
 5495   1,  3  |                  czarnymi i siadł.~Jakiś półuśmieszek szyderski Niemcowi się po
 5496   3,  Dop|                  smok (olophagus), który połyka bydlęta i trzody, i ludziom
 5497   1,  4  |               biec zaczęły, a białe oczy połyskiwały straszno.~- Wisło biała,
 5498   1,  2  |             gdzieniegdzie jasnymi obłamy połyskujące... W tych zdawał się świecić
 5499   2,  14 |         błyszczące. Na twarzy spokojnej, pomarszczonej i zwiędłej widać było życie
 5500   2,  13 |         spojrzała na wchodzącego i palec pomarszczony, czarny, położyła na ustach,
 5501   3,  24 |                 śmiechu tak wykrzywiła i pomarszczyła jak grzyb, który człek nogą
 5502   2,  15 |       potłuczonym po kątach.~Kneź i żona pomiarkowali też, iż nie czas było się
 5503   2,  16 |                że go przecie do rozumu i pomiarkowania przywiedli. Pili, a służebna
 5504   1,  10 |               czerpał i głowę zalewając, pomiatał narodem... Drugi zbierał
 5505   2,  12 |                 do garnków, do kądzieli! Pomiatała swatami, żaden godzien jej
 5506   1,  9  |               aby każde mogło swą drobną pomieścić dań na grobie... Wśród nowych
 5507   1,  6  |            ustawało... wszystko to razem pomieszane we wrzawę dziką, a ponad
 5508   3,  30 |           starszyzna, kmiecie z Leszkami pomieszani - ujął go w rękę, odwrócił,
 5509   3,  24 |           rozwiany w nieładzie, bieliznę pomiętą i zdartą, nogi pokrwawione.
 5510   1,  10 |                na nie chciał iść, musiał pomijać dąb stary na drodze stojący,
 5511   1,  8  |                Wiecu nam trzeba...~Znowu pomilczał gospodarz.~- Trzeba nam
 5512   2,  21 |                  żyć nie bronim...~Znowu pomilczeli chwilę, gdy zaszumiało coś
 5513   2,  14 |                 odbił od brzegu i czółno pomknęło po wodach spokojnych. Towarzysze
 5514   1,  4  |            kamień wielki, a dokoła niego pomniejsze, ustawione jakby na straży.
 5515   3,  22 |              wicher zanosi. Leszków krwi pomniejszego drobiazgu zostało dużo,
 5516   3,  26 |                 zmusicie mnie, będę nim; pomnijcie, żeście mnie zmusili do
 5517   3,  Dop|                  Te chwile mało po sobie pomników zostawiają i śladów. Analogia
 5518   3,  Dop|          galilejskiej, stała się cudowną pomnożeniem za sprawą pielgrzymów napoju
 5519   1,  1  |           wylądowali szczęśliwie, ledwie pomoczywszy nogi.~Drugim brzegiem, wyższym
 5520   2,  19 |               złożyli ręce, po cichu się pomodlili i usiedli.~Piastun zapytał
 5521   1,  7  |                 ziemie tym, co na was mu pomogą! Nic mu nie zrobicie. Gdy
 5522   3,  29 |          spuściła oczy.~- Ja wam czerpać pomogę, ja za was wodę zaniosę -
 5523   2,  12 |                  choćbym ci się podnieść pomógł, nie pójdziesz ty o swej
 5524   1,  4  |              ziemię opierając, podnosić. Pomogli mu Sambor i pachołcy.~-
 5525   1,  2  |                 sobą zapierając, ale nie pomogły groźby jej i obawy; gdy
 5526   1,  6  |               zostało u mostu, aby ciała pomordowanych pozabierać.~Z grodu teraz
 5527   3,  28 |             jechałem z nim aż na granicę pomorską do obozowiska Leszków. Dobrze
 5528   3,  23 |                  i Domanowi zdano jeńców pomorskich, aby ich odprowadzili i
 5529   3,  26 |              swobody aż nadto. Tymczasem pomorskie wilki głodne kraj nam niszczą,
 5530   3,  29 |           zastępem wielkim ku puszczy od Pomorza.~Nie było jeszcze południa,
 5531   2,  20 |                  nich, jak to zwyczaj na Pomorzu, urabiał twarz niby ludzką
 5532   2,  16 |                 belkami tylko, słupami i pomostami na piętra podzielona.~Na
 5533   2,  17 |                dogodniej niż na wietnicy pomówić z sobą chcieli. Z drugiego
 5534   1,  2  |               gwałtowne znaki, aby z nią pomówił na osobności. Już się do
 5535   3,  24 |                  O Łado! Kolado! Kupało! pomóżcie jej z ciała.~Jakby nie czując