Tom,  Rozdzial

 5536   3,  Dop|                  jego, pochodził Popiel (Pompilius). Podanie mówi, iż był prawym
 5537   2,  18 |                  prawie słowa, coś tylko pomruczawszy Chwostek siadł i ręką od
 5538   2,  18 |                twarzy... Inaczej z głodu pomrzemy i na gród się nie dostaniemy...
 5539   3,  27 |                  sam z sobą, co pocznie, pomści się czy puści wolno, ludzi
 5540   3,  27 |           oddaliście się mi w ręce, abym pomścił synów moich... Krew ich
 5541   2,  21 |             Niemcowie nie przyszli i nie pomścili się za nich - rzekł. - Naówczas
 5542   1,  1  |           znalazło oko, co podpatrzyło i pomściło za bałwana... Tyś rqnny
 5543   2,  13 |                 pościel.~- Weźmiesz ją i pomścisz się - zawołał Myszko - chciałeś
 5544   3,  29 |                wnet myśl, że się przecie pomszczono na dziczy, która kraj niszczyła.~-
 5545   2,  12 |             wrzawą?... Ale zwierz szybko pomyka, a tętent sunął się powoli,
 5546   1,  1  |               musieli. Przed nimi z dala pomykał zwierz, z łąk pierzchały
 5547   1,  3  |          wsunąwszy do jamy. Na gałęziach pomykały wiewiórki, ledwie dojrzane,
 5548   3,  29 |              padł na ziemię.~- Co ludzie pomyślą, co powiedzą - zamruczało
 5549   1,  3  |               sprawie.~Kneziowski sługa, pomyślawszy, stał się łagodniejszy,
 5550   3,  26 |                 się być zdawała i drudzy pomyśleli w końcu, że bez przyczyny
 5551   2,  17 |                 czyniąc hałasu. Chwostek pomyśli, żeśmy się go ulękli, i
 5552   2,  19 |                korzeniem wywrócić, potem pomyślim, co w miejsce jego osadzimy.~
 5553   1,  3  |                gotuje, jeśli o sobie nie pomyślimy. A kto z nas wie, co się
 5554   3,  Dop|               pełno jednak poezji, pełno pomysłów pięknych, na które się składały
 5555   3,  25 |                 nie chciało u was garnki pomywać, woli z założonymi rękami
 5556   3,  23 |              zwycięstwa.~W kotłach znowu ponastawiano jadło, warzono i pieczono,
 5557   3,  Dop|            imieniem Leszek, w nocy drogę ponatykał żelaznymi kolcami, które
 5558   1,  9  |              zbiera... Na wiec pójdziem, poniesiemy krwawą suknię i koszulę,
 5559   2,  16 |               Leszka z konia i na rękach poniesiono go, płacząc razem i radując
 5560   2,  12 |               Pobili, potłukli, porwali, ponieśli... Albo to na Kupałę nowina!
 5561   2,  14 |                   ani okazać, że ją boli poniewieranie.~Dano pokój wreszcie, widząc,
 5562   3,  24 |              kawałek i z rozkoszą do ust poniosła napój ulubiony.~- Widzisz -
 5563   1,  1  |                  zarżał, a echo po lesie poniosło ten dziki głos, który się
 5564   2,  21 |            rozbiegające się wnet gromady poniosły po mirach wieść, że na grodzie
 5565   2,  14 |               bursztynu i kraśnych kulek ponizanych na nici. U góry, w głowie
 5566   1,  8  |                  dworu do dworu. Krótka, ponura rozmowa tajemnicza na tym
 5567   1,  7  |              szerokimi i wysokimi dachy.~Ponure, skórami okryte postacie
 5568   2,  19 |        gospodarza; rękę podniósł i rzekł ponurym głosem: - Oni nam braćmi
 5569   2,  21 |                  zdziwili, ani opierali, poobdzierali towarzyszów; popatrzali
 5570   1,  1  |                  miał też suknem i skórą poobkręcane, a stopy obwite nią i opasane
 5571   2,  20 |                  pleciona, a gliną tylko pooblepiana, ale w środku tok miała
 5572   2,  15 |            poniósł po lasach i jeziorze, poobrywane chmury biegać zaczęły po
 5573   3,  25 |               ławie usiadł przy nim. Sam poobwiązywał mu rany. Przy chramie zawsze
 5574   1,  1  |        nagotowane leżały suknem i skórką poobwijane juki, które starszy począł
 5575   2,  19 |                 zachodzących.~Starszyzna poodchodziła od gromad swych leżących
 5576   2,  12 |              naczynia. Wszystkie gromady poodciągały do domów. Sambor półżywy,
 5577   3,  23 |           drugich za sobą. Na pół nadzy, poodzierani, ranni, wlekli się, padali
 5578   2,  19 |               zbite i szytymi ręcznikami pookrywane ustawiono, znajdowało się
 5579   1,  5  |       przerzedzony, pnie w nim sterczały poopalane. Dalej pasło się koni stado
 5580   1,  5  |          sznurami wełnianymi, czerwonymi poopasywane. Lecz suknia była z cienkiej
 5581   1,  2  |                młoty i siekiery kamienne pooprawiane w drzewo i powiązane mocno.
 5582   1,  2  |              małe i kilka bodni chustami poosłanianych.~Niewielkie okno, zasuwane
 5583   1,  9  |           biegnąc aż do zwłok. starca Tu popadały na ziemię wszystkie i tarzać
 5584   2,  16 |            pobledli jak trupy, na ziemię popadawszy ścisnęli się razem, ręce
 5585   3,  22 |            Ziemię nam spustoszą, zagrody popalą, nim się my na wodza zbierzemy...
 5586   1,  3  |              jego słudzy. Nam wróg chaty popali, bydło zajmie; oni niewolnika
 5587   1,  11 |                  różowe... słońce lilije popaliło, deszcze krasę popłukały...
 5588   3,  22 |                  jeziora, pozakopywano i popalono, aby powietrza nie psuły;
 5589   3,  23 |               poznał za swoje, do zagród popalonych odciągać zaczęli. Reszta,
 5590   1,  11 |             Dobrzeż cię tam przyjmowali! Popamiętasz całe życie...~Zaczęła się
 5591   2,  18 |                   na lewo, smerda i kneź poparli konie i poczęli się na prawo
 5592   1,  1  |                  Usłyszawszy ten rozkaz, poparty lekkim potrąceniem w plecy,
 5593   3,  25 |                 sromać, a ósmy w niewolę popaść.~W okienku świta. Co tu
 5594   1,  1  |           wyjrzało z gąszczy na polankę, popatrzało czarnymi oczyma i pierzchnęło...
 5595   2,  14 |                 Dwie stróżki tego Znicza popatrzały na nią ciekawie i trochę
 5596   2,  17 |        przewodzili Myszkowie. Na Miłosza popatrzano tylko, rozsunęli mu się
 5597   2,  20 |                  kłaniali, drudzy, tylko popatrzawszy nań, szli sobie dalej. Słońce
 5598   1,  7  |         wszystkim i radzić.~W oczy sobie popatrzeli.~- Uroczysko to w głębi
 5599   2,  18 |                smerda~- Ja? jemu? - baba popatrzyła trwożliwie - ja u miłościwej
 5600   2,  12 |          popłochu i skrępowanego Sambora popchnęli w krzaki, a sami pobiegli
 5601   2,  18 |                   Ilu tam ich? - zawołał popędliwie - ilu?~- Ja bo liczyć nie
 5602   1,  5  |             siebie, konie zaczęto żywiej popędzać, tak że parobczak biegiem
 5603   2,  17 |             świerzopę i oklep, rękami ją popędzając, pobiegł w lasy.~Pastuchy
 5604   3,  24 |              niemy, ze spuszczoną głową, popędzany kijami i biczami, nie stękając,
 5605   2,  14 |                 tego czynu ślubem swym i popełnionym na niej gwałtem. Wizun pytał,
 5606   1,  10 |               końmi czekając, pasiono je popętawszy na skraju łąki pod lasem;
 5607   3,  25 |                  najlepszy... a zjadłszy popić muszę, na dobry sen, juści
 5608   2,  19 |               obecnych, gdy spaliwszy, w popielnicach je i studzienkach chować
 5609   3,  23 |               sprzeciwiali, niż co by je popierać chcieli.~
 5610   1,  11 |                   ho! Ho!... Chłopcy się popiją, poszaleją, to mnie może
 5611   2,  18 |                siedzą, zwierzynę pieką i popijają miodem, a na kogoś sobie
 5612   1,  8  |               śmiał się szkaradny Znosek popijając z kubka.~- Skądże to wiesz,
 5613   1,  2  |             Głodny podróżny raczył się i popijał do syta, a nierychło mu
 5614   2,  15 |                 nie boję. Rozśmiał się i popił pan miłościwy. Hadon szeptać
 5615   1,  9  |                pagórek żółty wzniósł nad popiołami Wisza...~Na żalniku zapalono
 5616   2,  14 |             ściany... krzyk i wołanie... popiołów kupa... góra trupów, kruków
 5617   1,  10 |                 Chwostków, nie tego rodu Popiołowego, co już zapomniał, skąd
 5618   1,  2  |              pomocy obcej lub chciał się popisać ze zręcznością. Przez podwórze
 5619   1,  3  |              piórko za czapkę wetknąwszy popisywać się urodą. Ty na kneziowski
 5620   1,  9  |                  od niej... ta, choćby i popłakała, weźmiecie ją...~Spojrzał
 5621   1,  2  |              miały guzy błyszczące, inne poplątane były jak łodygi kwiatów,
 5622   1,  1  |              wyglądał dziko, włos bujny, poplątany spływał mu kudłami na barki
 5623   3,  27 |                 na dębu gałęziach latały popłoszone gołębie i dwie sroki skrzeczały.~
 5624   3,  23 |               było można, bo by zawczasu popłoszono, na dany dopiero znak zabiec
 5625   1,  11 |                  popaliło, deszcze krasę popłukały... a nie deszcze, łzy to
 5626   3,  25 |                  przyszły i powiadają:~- Popłyń ty rybką za morze... morze
 5627   1,  1  |                 brzuchy, zdawało się, że popłyną, ale tuż się znalazła ława
 5628   2,  21 |                    rzekła - aż do brzegu popłynę... Póki nie siędziecie na
 5629   3,  29 |              otulał, zostawiwszy wiosło. Popłynęli powoli. Noc była jasna:
 5630   2,  15 |              Wnet słonionymi przejściami popod słupy przemknęła się kneźna
 5631   3,  24 |                 chmiel idzie, pan idzie, popodcina nogi... O chmielu, o chmielu,
 5632   2,  15 |                na tym grodzie naszą brać popoił, odurzył, że się pozarzynali,
 5633   3,  22 |                 co nań przybyli druhami, popowracali wrogami, w sercu z żalem
 5634   1,  11 |                   kto wie, żbik cię może poprawi... Ustatkuj się, chłopcze,
 5635   1,  6  |                swoje konie, którym sakwy poprawiał, pilno mu się wyrwać było,
 5636   3,  25 |              Doman i zamilkli, stary coś poprawić poszedł w kątku, jakby chciał
 5637   3,  29 |                 stała u źródła zadumana, poprawując kosy i wianek, gdy nadchodzącego
 5638   2,  13 |                mu dokuczyło, chciał choć popróbować, czy mu się wstać nie uda.
 5639   2,  13 |                  dźwigać. Doman zaledwie popróbowawszy i poczuwszy się jeszcze
 5640   3,  25 |                  śmiała się stara - choć popróbuję... - Miałabyś chleb do żywota
 5641   1,  11 |                 to i wilka kulawego, gdy poprosi, trzeba ratować - rzekła
 5642   2,  15 |             Inaczej by się to skończyło. Poprosić ich było uprzejmie do izby,
 5643   3,  28 |             Niemiec. - Teraz chybabyście poprosili miłościwego pana, żeby mnie
 5644   2,  15 |                Dzień chmurny był, deszcz poprószał. Około pół dnia dopiero
 5645   2,  20 |               nie! Lecz gdy powrócę, gdy poproszę, toć mi na was choć popatrzeć
 5646   2,  12 |                  oczy poniosą, kędy dola poprowadzi...~Wstała Dziwa, niewiasty
 5647   1,  3  |                 po drzewach... aby potem poprowadzić...~- Spokojny człek - odezwał
 5648   2,  16 |                czeladź i gdzie zabranego poprowadziła, Lisun powiedzieć nie umiał.
 5649   1,  3  |            ludzie jego także, dwu z nich poprowadziło Henga z sobą, wydrwiwając
 5650   1,  1  |                  i konia swego pod kłodę poprowadziwszy skoczył nań zręcznie. Już
 5651   3,  24 |                Związanego, wraz z innymi poprowadzono do brzegu, gdzie już gromada
 5652   2,  18 |                 stąd na zwiady smerdów i poprzebieraną czeladź do bliższych dworów
 5653   3,  Dop|                wyglądająca podaniowo jak poprzednie:~Napaści nieprzyjaciół -
 5654   1,  1  |                  kobiercu. Wschód słońca poprzedzała uroczysta cisza - tylko
 5655   3,  Dop|                 że to zjawienie się jego poprzedzić musiało wewnętrzne urabianie
 5656   3,  29 |          nieśmiało i dognały tych, co je poprzedzili.~Wrzawa zwiastująca spotkanie
 5657   3,  23 |              jeńców podkradła i pęta ich poprzerzynała. Oni też mieli na wroga
 5658   3,  28 |                prętami z kruszcu do nich poprzybijanymi. Na głowach też mieli kneziowskie
 5659   3,  28 |             siedzieli na pieńkach suknem poprzykrywanych, Dobek mógł dostrzec istotnej
 5660   2,  20 |               siupów deski były wszędzie poprzymocowywane, na których stały rzędem
 5661   3,  26 |            reszta pozostała na grodzisku poprzysięgała, iż z niego nie znijdzie
 5662   3,  30 |                  Bumir - pokój uczyńmy i poprzysiężmy sobie na ogień święty, na "
 5663   1,  2  |           niewiasty w podwórku po kątach poprzytulane skinęła, pierzchnęły wszystkie,
 5664   2,  14 |               nędzne. Przy nich do palów poprzywiązywane czółna kołysały się jak
 5665   1,  1  |            trawach, na sznurach do kołów poprzywiązywanych, pasły się dwa małe, grube,
 5666   3,  28 |             który o mało mnie samego nie popsuł. Chytra gadzina chciała
 5667   1,  1  |                 błyskotki, niewiasty nam popsuliście, chce im się ziarnek świecących
 5668   3,  Dop|            jednak jest to podanie stare, popsute tymi ozdobami misternymi,
 5669   3,  28 |              garści całego, z wolna więc popuszczać coraz zaczął językowi wodze,
 5670   3,  22 |                  się co pocznie, drudzy, popuszczawszy je na paszę, pokładli się
 5671   2,  21 |                 Na wały!~Smerdy biegają, popychają, krzyczą... Dwa razy odparto
 5672   3,  24 |             cicho było i smutno. Bratowe popychały, bracia nie bronili bardzo...
 5673   2,  14 |                  cisnęła się dwornia. Tę popychano zewsząd, a stęknąć nie śmiała.
 5674   3,  29 |               bywało! - rzekła Jaruha. - Popytajcie Wizuna. Zabierali mu stróżki
 5675   2,  20 |                  pozdrowili się. - Co tu porabiasz, stary? - spytał przybyły.~-
 5676   2,  16 |               kmiecie nie będą śmieli, z porady Brunhildy kazał czynić przygotowania
 5677   1,  9  |                 wciąż potrząsał.~- Co ja poradzę - rzekł. - Z bogami i duchami
 5678   1,  8  |                   Jeśli się zawczasu nie poradzi, wybiją nas do szczętu...
 5679   3,  28 |              rojami tymi tak sobie umiał poradzić, iż po raz pierwszy, zamiast
 5680   3,  22 |                największa, bez głowy nie poradzimy.~Wtem wystąpił Dobek. Był
 5681   3,  22 |           siedziały rody Jaksów, Kaniów, Porajów, Starżów, Wizimirów i innych
 5682   1,  1  |                               ROZDZIAŁ 1~Poranek wiosenny świtał nad czarną
 5683   2,  13 |            starej pokazując na swą głowę poranioną. Jaruha była listościwą,
 5684   3,  Dop|                  konie innych zapaśników poranione padać zaczęły, gdy tymczasem
 5685   2,  12 |         nareszcie - był wolnym!~Złamany, poraniony, wściekły, wyrwał się biegnąc
 5686   2,  18 |            przetrąconą, ludzi było wielu poranionych, lecz z pośpiechem popędzili
 5687   3,  25 |           spostrzegł przy słabym świetle poranka jakby plamkę czarną na jaśniejącej
 5688   1,  1  |              świeżo w ciągu kilku takich poranków z nabrzmiałych pączków rozwitych.
 5689   2,  15 |             blada twarz, zaledwie młodym porastająca włosem, smutną była i straszną
 5690   1,  4  |            za-padły, na innych mech siwy porastał... Stary, zgarbiony człek,
 5691   1,  11 |                sobie, ale się ociągała z poratowaniem biedaka, który ręką wciąż
 5692   3,  28 |                wojak nie był pewny czasu porażki, wojnę nim prowadzić łatwiej
 5693   1,  6  |            jeszcze. Zwiesił głowę z ławy poręcza ku niemu.~- Widziałeś moich
 5694   2,  15 |               można, tylko po drabinie z poręczem, którą do wysokich drzwi
 5695   1,  6  |                 tymczasem, zwiesiwszy na poręczy głowę, usnął snem twardym,
 5696   1,  3  |               niewolnika i Niemców z nas porobić. Z Niemcami się znoszą...
 5697   3,  28 |             puścił pod przysięgą, ja bym porobił, co potrzeba.~Stało się
 5698   3,  27 |              rodu Leszków, z niewolników porodzeni, nawykli do nich, patrzali
 5699   1,  6  |                Widziałeś moich chłopców? Porośli?... - począł, nie dając
 5700   3,  26 |             stary, zieloną okryty trawą, porosły również drzewy, które wiek
 5701   1,  7  |               pogniłych, trawami bujnymi porosłych, gałęźmi i korzeniami posplatanych
 5702   1,  7  |                  podworcu starymi krzewy porosłym. Lipy i dęby z pniami olbrzymimi,
 5703   1,  7  |                 liści, gąsienic, mchów i porostów, którymi puszcza ich okryła.~
 5704   1,  10 |               mchy jak aksamit świecące, porosty żółte, nawet trawy blade,
 5705   3,  Dop|                  śladów. Analogia tylko, porównanie, pewne stałe prawa, którym
 5706   2,  15 |           ruszając ramionami. Ludzie się porozbiegali. ~- Północ już przeszła,
 5707   1,  10 |                na gród, a ziemię smerdom porozdawano...~Tak różne głosy odzywały
 5708   1,  1  |                psom do zagrody, boby nas porozdzierały, a my starzy znajomi i dobrzy
 5709   3,  22 |                  drudzy się na grodzisku porozkładali, inni po okolicy poszli
 5710   3,  23 |             drzew ujrzeli w dali szeroko porozkładane, dogasające ogniska.~Dobek
 5711   3,  28 |                   a gdy najmniejsza waśń poróżniła go z bratem, ubić był gotów
 5712   3,  27 |            poszarpali... kości ich wiatr poroznosi i pamięć ich wsiąknie w
 5713   3,  22 |                toć i my potrafimy.~I tak porozpraszali się wszyscy, nieradzi z
 5714   3,  23 |                   tarcze i miecze leżały porozrzucane po ziemi. Pozdejmowali pasy,
 5715   2,  21 |                 pilni choć skryte straże porozstawiali dokoła i ze stołba wymknąć
 5716   1,  7  |              drzwi tylko klepki i wióry, porozsypywane naczynia świadczyły o zajęciu
 5717   3,  22 |             synami Chwostka łatwiej było porozumieć. Myszkom o głowy szło...
 5718   2,  14 |                 u świątyń tych radzili i porozumiewali się, co ku obronie od wspólnych
 5719   3,  Dop|                 obozom nieprzyjacielskim porozwieszać w wielkiej ilości błyszczadła (?)
 5720   2,  15 |           wyprawię. Odpoczywaj ty i mnie porucz, nie masz się co trwożyć.~
 5721   2,  21 |                 tylko dyszeć się zdaje i poruszać... Mgła opada nad brzegami
 5722   1,  8  |                 zmiana. Ciężką to sprawę poruszacie, jakbyście gołą rękę w ul
 5723   3,  29 |                postrzegli u skraju lasów poruszające się gromady, które naprzeciw
 5724   3,  25 |               wystąpiło z fali i znikło. Poruszała się woda. Człowiek płynął
 5725   3,  28 |             Jęczał coraz słabiej i sznur poruszany okręcał się z nim wśród
 5726   1,  4  |                samemu sobie, brzęk jakby poruszanych strun mu towarzyszył. Słów
 5727   2,  19 |             obcym przybyszom niechętnej. Poruszenie, jakie panowało w tym kątku,
 5728   3,  28 |               sobą Dobka z bladą twarzą, poruszonego wielce, widocznie wysilonego
 5729   1,  3  |               słyszeć, jezdni na koniach poruszyli się żywiej i pierwszy z
 5730   3,  25 |             drgnął w niej marszczek, nie poruszyły się usta, oczy osłupiałe
 5731   2,  21 |                kto siedział i leżał, nie poruszywszy się nawet. Zasnęli dziwnie
 5732   2,  18 |              krzykiem i przestrachem się porwała.~Wzięła go, jak mówiła,
 5733   3,  22 |                 Wstyd rzec... dziewka... Porwałem Wisza córkę, bo mi się srodze
 5734   3,  23 |                  zbójów przemówiwszy się porwało z ziemi i cisnęli się na
 5735   2,  16 |           zbiegli się domownicy, na ręce porwano Leszka z konia i na rękach
 5736   3,  29 |             rzuciła:~- Już teraz, jak ją porwiecie, nie będzie się opierała,
 5737   1,  2  |                  pod dostatek, świecił i porywał oczy. Leżały naprzód igły
 5738   3,  29 |               Leszkowie dziewki od ognia porywali?~Wizun głową rzucił.~- Że
 5739   2,  12 |                 stada" nie dopuścić i od porywania obronić.~Dziwa patrzała
 5740   2,  16 |                Nachodzono niespodzianie, porywano wszystko, co się schwycić
 5741   2,  15 |                  Naraziłeś sobie stryjów porywczością, synowców, cały swój ród,
 5742   3,  22 |                  tym chytrzejszy, że się porywczym wydawał. Ten Dobek tedy,
 5743   3,  Dop|        niezgodzie z naturą rzeczy. Takim porządkiem owszem musiał się odbywać
 5744   3,  28 |                  był przyjrzał ludziom i porządkowi, późno w noc nadciągnął
 5745   3,  23 |                 do szczętu.~O wieczornej porze Ludek, kazawszy przyprowadzić
 5746   3,  23 |                  Własne miecze Pomorców, porzucane na ziemi, służyły do mordowania,
 5747   2,  15 |                się nie damy! Mówimy ci - porzućcie to lepiej, a idźcie z nami
 5748   1,  4  |                  smuci, że swe królestwo porzuci, dwu synów ma już u boku
 5749   2,  19 |                   co dla niej swoje bogi porzucili. Jesteścież wy też takimi
 5750   1,  4  |                nucić zaczął. Ręce, chleb porzuciwszy, same po strunach biegać
 5751   2,  15 |              niepokoiło ją, bo dozwalało posądzać, że jej nie wierzył. Tym
 5752   2,  21 |               widać i jednego zrzuciwszy posadzicie drugiego kneziem.~- Ano,
 5753   3,  28 |                 ujęty został w niewolę i posądzony niewinnie o prowadzenie
 5754   3,  28 |            pokrewną, za żonę obiecano, z posagiem, którego by na dziesięć
 5755   2,  14 |                  na opony; czerwone oczy posągu błyskały, jakby ciesząc
 5756   1,  10 |                 południe, na uroczysku z poschłymi usty starszyzna radziła,
 5757   2,  19 |             rozpoczęła, a nim ludzie się pościągają, dni może kilka upłynie.
 5758   2,  12 |                  dziwił się, że tak była posępną. Wtem Ludek zbliżył się
 5759   3,  24 |            szczętem. Bracia też milczeli posępni.~Po cichu za węgłami mówili
 5760   3,  Dop|            Słowiańszczyzną i legendą już posiadającą prawo obywatelstwa.~Z trzech
 5761   2,  12 |                 dworu. Siostra i bratowe posiadały na ziemi i jak po umarłej
 5762   1,  3  |                 położył, jakby go brał w posiadanie.~- Pójdziesz z nami - rzekł.~
 5763   3,  Dop|                  się musi, iż ono jest w posiadaniu prawdy wyłącznym.~Dla Długosza
 5764   3,  22 |            prosząc wszystkich na strawę.~Posiadano na ziemi około wozów. Wizunowi
 5765   2,  16 |             większy i smerdowie na konie posiadawszy gnali natychmiast po osadach
 5766   2,  12 |          powinien był zagasnąć, obiegano posiane zboża, barcie, łąki, wołając
 5767   2,  15 |                  nich poczęli i grzbiety posieczone wycierając śmieli się jedni
 5768   1,  10 |           cudzego, co wypleni nas, a sam posiędzie tę ziemię, na której popioły
 5769   2,  17 |                 zwoływać. Lepiej jeszcze posiedźmy cicho i gotujmy się, a ludzi
 5770   3,  25 |                  okurzać, byle się za to posilić i napoić.~Dziwa w ogródku
 5771   1,  11 |             dziewcząt.~- Dobrzeście mnie posiliły...~Gdy to mówiła, niespokojnym
 5772   3,  28 |              miały przodem iść, drudzy z posiłkami wnet ciągnąć za nimi, chciano
 5773   3,  Dop|          wyprawił posły celem pozyskania posiłków wojennych, zasyłając władcom
 5774   3,  27 |              była klęską.~Ostatni, co im posiłkowali, odstąpili od nich. Zostali
 5775   3,  23 |                 Pomorców ani Kaszubów do posiłkowania nie znajdą tak łatwo, a
 5776   2,  18 |               oszczepem, nie śmiejąc się poskarżyć, okrwawiony, przelękły tylko,
 5777   2,  19 |        obróciwszy się ku wschodowi, ręce poskładali, z głowy zdjęli nakrycie
 5778   3,  25 |             dosyć zabranego na wojnach i poskładanego w ofierze, ale któż go miał
 5779   2,  14 |              chciał się rzucić, lecz się poskromił z gniewem.~Tuż u brzegu
 5780   2,  18 |                 i bez wrotyczu, czar nie poskutkuje. Widzisz, co koło mnie leży...
 5781   3,  25 |               dworu przypłynął.~Drugiego posłała po złote jabłka na górę
 5782   1,  3  |                 obcy, a mam cię za syna. Posłałbym syna... oni oba ziemianie
 5783   2,  19 |                 zwierzęta, mścicielami i posłami były wichry i burze, cała
 5784   2,  15 |         powtórzył kneź - ale milczeć, że posłany i dokąd. Rankiem niech wyjdzie
 5785   1,  7  |            wiciami.~- Tak - rzekł Wisz - poślemy dwu po dworach, zagrodach,
 5786   3,  22 |              bogi chcą.~- Lub na Lednicę poślijmy, na ostrów święty, sprowadźmy
 5787   1,  9  |             drzewa zostało w ranie. Wisz posłonił się z krzykiem i padł na
 5788   3,  Dop|                wymownie przemawiali jego posłowie i jak pięknie im odpowiadała
 5789   3,  Dop|             mogąc jej skłonić inaczej do poślubienia, wkracza z ogromnym wojskiem
 5790   3,  26 |               tych nic dotąd nie wyszło.~Posłuch o Niemcach i grożącym znowu
 5791   1,  10 |                wywieszają... słów on nie posłucha.~- A siły my na niego nie
 5792   1,  6  |             grodu na nas wiatry wieją... posłuchaj! Chłopiec nie kłamał, drżał
 5793   1,  4  |            struny uderzył.~- Hej! hej! - posłuchajcie... starej pieśni znad Dunaju.
 5794   3,  Dop|                zjawienie się w dziejach.~Posłuchajmy tego świadectwa o nich,
 5795   2,  14 |             świat biały, na dzień biały, posłuchała słowików gwaru i ręką drżącą
 5796   3,  26 |               już krew mówiła, a tej nie posłuchano? -ozwał się Piastun cicho. -
 5797   3,  28 |                 najludniej, do wszelkich posług ofiarowywał, a ciągle się
 5798   2,  13 |             złośliwej istocie będącej na posługach knezia. Wiedziano, że podpatrywał,
 5799   3,  25 |                  już omdlałego. Nadbiegł posługacz -pochwycono go dyszącego
 5800   3,  28 |         włodarzów, bartników, stadników, posługaczów, a sam tylko życia zażywał.
 5801   3,  25 |           wezwano do dwu chorych, aby im posługiwała. Nie wymawiając się bardzo
 5802   3,  22 |                  strachem trzymając ją w posłuszeństwie.~Dobek latał opatrując gromady
 5803   2,  21 |                  nóg matce, a potem szli posłuszni. Za kępą u grodziska czółen
 5804   1,  10 |                  służ i ucz się. Młodszy posłusznie głowę skłonił.~Wtem z drugiej
 5805   3,  26 |           Gromada się tego domaga, a jej posłusznym być trzeba. Niechaj i Doman
 5806   2,  20 |               Wizun radził, za lekarstwo posłużyła?~Weszli ze starym do chaty,
 5807   2,  16 |                   Nareszcie jednego dnia posłyszałem nad sobą głos niewieści
 5808   1,  11 |              idzie.~Dziewczęta, zaledwie posłyszały o kneziu, pierzchnęły obie;
 5809   3,  23 |         wrzeszczeli, iż zbliżających się posłyszeć nie mogli. Łamane gałęzie
 5810   1,  3  |              pokłonem... powiecie mu, co posłyszycie.~Przyszedł czas... przyszedł
 5811   1,  3  |               się niedawno twarz śmiała, posmutniał, nagle.~Oczyma niespokojnymi
 5812   3,  27 |                obu stron znużone gromady posnęły, gdy cicho rozwarły się
 5813   1,  6  |                 warci byli, aby im głowy pospadały... Po co się sami powaśnili
 5814   2,  16 |                  przeraźliwie. Kazano je pospędzać i bić, ale to ich nie potrafiło
 5815   2,  12 |               puścił szybko ku ogniskom. Pośpiech ten go zdradził; usłyszał
 5816   2,  15 |                czynią, kto wie, czy nasi pośpieją?~Rozśmiał się Chwostek.~-
 5817   3,  22 |                poczynali w dobry czas, a pośpieszali z wyborem wodza... Niemców
 5818   2,  18 |           ustąpił mu z drogi, a Chwostek pośpiesznym krokiem wyrwał się z chaty,
 5819   1,  2  |              misternie się zamykające, a posplatane tak z kruszcu jasnego, jak
 5820   1,  7  |          porosłych, gałęźmi i korzeniami posplatanych tamowały przejazd, musieli
 5821   3,  Dop|                gdy już heraldycy ową tak pospolitą w herbach polskich podkowę
 5822   3,  Dop|         powieściach, człowieka niskiego, pospolitego stanu, dla uratowania go...
 5823   1,  10 |              bany kmiecie i władyki... i pospolity gmin... i niewolniki nasze...
 5824   3,  28 |                znalazł życie, inne niż u pospolitych kmieciów po zagrodach. Dobek
 5825   2,  19 |          prostego cieśli, z rybakami i z pospólstwem, a przecie czuli w nim wszyscy
 5826   2,  19 |               nie godziło się niewiastom pospołu z mężczyznami siadać.~A
 5827   1,  10 |             siedziała w milczeniu, głowy pospuszczawszy. - Cóż czynić? - pytali
 5828   3,  29 |                  zaledwie ją znaczyło.~Z pośrodka tej gromady, która go opadła,
 5829   2,  18 |          naówczas te tajemnicze istoty w postaciach niewieścich, które niemal
 5830   2,  16 |                  zamku nikt ani obcy nie postał, ani wieści nie przyniesiono
 5831   2,  19 |                matka do dziada na Niemce postała... dorośli są, przyjdą i
 5832   1,  7  |                 kneziu Miłoszu, jak wiec postanowi na gród, dacie nam swoich
 5833   3,  28 |                  miał czynić. Powrócił z postanowieniem, aby korzystać z Niemca,
 5834   3,  26 |            dowiedzieli - lecz, jak zrazu postanowili, tak dotrzymać chcieli i
 5835   1,  6  |                 Hengo trwożliwie naprzód postąpił. Po chodzie, mowie, ruchach
 5836   1,  6  |                  się w kąt ciemny. Dziwa postąpiła ku niemu, rękę położyła
 5837   3,  23 |                  zrobić, gdyby się o nią postarano.~Puszczono go z tym nazad.
 5838   1,  4  |                 mu radzi: Królu - wojsko postaw nad Dunajem. Nie zwojuje
 5839   3,  28 |                to, iż językiem i układną postawą wyprosi się u niego. Gdy
 5840   2,  20 |                 ale ten ręką odtrącił.~- Postawcie to ode mnie - rzekł i głową
 5841   1,  3  |                pszczoły, kiedy zrąb nowy postawią nad Lednicą u jeziora. Powrócicie
 5842   2,  20 |                taki dzień, że dam miski, postawicie je przed Niją.~Od pieca
 5843   2,  14 |                 wróżyła.~Dwoje dziewcząt postawiły przed nią wiadro wody świętej,
 5844   1,  5  |                 kamienie się walą... Jak postoi, mocniejszy będzie, bo mu
 5845   2,  21 |                  Głową potrząsa.~- Niech postoją... pójdą!~Gdziekolwiek oko
 5846   3,  23 |               daleko i szeroko roznosiły postrach jednym, drugim przeczucie
 5847   2,  12 |                  była okolicy i gospodyń postrachem, bo łatwo jej było mleko
 5848   3,  25 |               rzekł sobie:~- Bym i życie postradał, to ją muszę mieć!~Królewna,
 5849   2,  20 |            ogarniać coraz większa - głos postradała.~- Idźcie, proszę - ozwała
 5850   3,  Dop|                dawnej organizacji, która postradawszy siłę samoistną do dalszego
 5851   3,  24 |           odziawszy się bogato i czeladź postroiwszy, wędrował od dworu do dworu
 5852   2,  12 |                   poprzepasywane bylicą, postrojone ziołami kwitnącymi, otaczały
 5853   2,  18 |            zakrzyczał na smerdę - a nie, postronek na szyję i na gałąź jędzę...~
 5854   1,  3  |                żeby was kiedy kmiecie na postronkach nie ciągnęli, jak się im
 5855   3,  28 |                  zakręcił powiadając, że postronki zagubił, a kilka tylko pęczków
 5856   2,  13 |                 Czeladź już się brała do postronków, aby z ochotą wielką spełnić
 5857   3,  23 |        przywiązywano. Henga sam Ludek na postronku prowadził, aby mu nie uszedł.~
 5858   2,  13 |                  siebie spojrzeli, zaraz postrzec było można, że gospodarzowi
 5859   3,  28 |              spuścił go z oka ni z ucha, postrzegał pilno, a gdy do dworu przybyli,
 5860   3,  25 |              płótno rozchyliło, dziewczę postrzegło szeroką bliznę, tę, którą
 5861   2,  21 |                 aby się prześliznęła nie postrzeżona. Chwostek oczyma potoczył
 5862   3,  27 |              jednym.~Dni tak płynęły nie postrzeżone, jedne za drugimi, wszystkie
 5863   1,  3  |         kneziowie nas za łby chcą wziąć, postrzyc w niewolnika i Niemców z
 5864   1,  2  |               mężczyzn z długimi włosy i postrzyżone parobków, i dziecinne oczy
 5865   2,  19 |            przyniosła i włożyła na głowę postrzyżonemu. Spleciony on był z dziewięciosiłu,
 5866   1,  3  |             patrząc już prawie na Niemca posunął się tąż samą drogą w dół,
 5867   2,  15 |              panów w niebezpieczeństwie, posunęła się w obronie ich, wołając
 5868   3,  Dop|                   poszanowanie własności posunięte do tego stopnia, iż domy
 5869   2,  21 |                 wołania, stanęli, stoją, posuwają się tylko coraz bliżej,
 5870   1,  3  |                 a na niej brzegiem rzeki posuwających się pięciu konnych, na których
 5871   3,  27 |                 których miał przy sobie, posuwał się z oszczepem ku wnijściu,
 5872   3,  25 |                na jaśniejącej topieli... Posuwała się ona z wolna ku ostrowiu.~
 5873   2,  21 |                 wolna i płynął. Czółenko posuwało się nie pluszcząc, nie drgając,
 5874   1,  7  |                  Leszki się rozrodziły i poswatały, a jest ich siła, że my
 5875   3,  Dop|                 same szczegóły w nich to poświadczają. Długosz szukający znaczenia
 5876   2,  19 |               odrodził, a życiem swym ją poświadczył. Spełniły się proroctwa
 5877   3,  Dop|       dobrowolnie siebie na ofiarę bogom poświęca rzucając się do Wisły. Zwłoki
 5878   2,  14 |              lewo i w prawo, ciągnął ten poświęcany szereg dokoła.~Na jednej
 5879   2,  14 |                 schronić się od pomsty i poświęcić resztę życia pilnowaniu
 5880   1,  10 |                  równie jak uroczysko za poświęcony miano bogom czy duchom tej
 5881   1,  5  |          niebezpieczeństwo... Z tym mnie posyła.~Niewiasta zmarszczyła brwi,
 5882   3,  22 |                   Do Kaszubów i Pomorców posyłać mieli o posiłki, wtargną
 5883   2,  15 |                 objeżdżają, gońców sobie posyłają. Śmieję się ja z tego, mam
 5884   1,  3  |               swojego. Ja tam twoje oczy posyłam za moje. Kneź - sroga bestia,
 5885   3,  26 |                ludzi tylu w pogoń za nim posyłanych z niczym wróciło.~Szła zatem
 5886   1,  8  |        kneziowski sługa, na nieustannych posyłkach spędzający całe życie. Obawiano
 5887   2,  21 |            strony, jak owocem dojrzałym, posypało się tymi ludźmi. Oblegający
 5888   3,  24 |            wykadzona jałowcem i ładanem, posypana kosaćcem, u drzwi powieszano
 5889   1,  2  |                Toki w niej ubity gładko, posypany był zielem świeżym, w głębi
 5890   2,  13 |              knezia wszyscy bij zabij... poszalawszy... Doman, już nic nie mówiąc,
 5891   1,  11 |                      Chłopcy się popiją, poszaleją, to mnie może wezmą za młodą
 5892   3,  24 |                zwijając się, wszyscy jak poszaleli wołali głosami różnymi: -
 5893   2,  19 |              osłabić ten węzeł miłości i poszanowania, jaki ojca z synem łączyć
 5894   2,  21 |               Strzała ugrzęzła głęboko i poszarpała gardło, z każdym słowem
 5895   3,  27 |                 w polu leżą, krucy ciała poszarpali... kości ich wiatr poroznosi
 5896   3,  29 |               została głęboka, noga była poszarpana, a liście i huba przykładane
 5897   2,  21 |            powywlekały z ziemi na poły i poszarpane, zdechłszy przy nich, rzuciły.
 5898   2,  13 |                co tchu ku tynowi karzeł, poszarpany, ranny, ledwie się potrafił
 5899   2,  18 |                kołpak swój odarł, suknię poszarpywał z naszywania, miecz schował
 5900   2,  15 |                niechby je sobie na murze poszczerbili trochę, nadciągniecie z
 5901   1,  7  |               ucztę i jednych na drugich poszczuje! Co wy mu zrobicie? Wiecu
 5902   1,  3  |                 są jeszcze ziemie puste, poszedłbym, jak ojcowie chadzali, z
 5903   3,  24 |             bracia nie bronili bardzo... Poszłaby z nim, ale - brał inną.
 5904   2,  20 |                 garnek się z niej ulepi. Poszukajcie tej wody!~Zmilczał Doman:
 5905   3,  28 |                jęli. Dobek milcząc głową potakiwał, a co się w nim działo,
 5906   1,  10 |              stary, ubogo odziany Piast. Potakiwali jedni, część wielka siedziała
 5907   2,  12 |                  po ziemi usiłując więzy potargać. Łyka i powrozy były mocne.
 5908   2,  12 |                  było. Poszła świąteczne potargane zwlec szaty i wianek uwić
 5909   3,  Dop|               usiłował kto z tej tkaniny potarganej i sklejonej dowolnie stworzyć
 5910   3,  Dop|                  baśń ludowa słowiańska, potargany jakiś poemat stary, z wysiłkiem
 5911   1,  1  |                  chrapami - zadumał się, potarł rogami po grzbiecie i z
 5912   2,  20 |           siedziała chwilę, dłonią czoła potarła, poszła się napić wody ze
 5913   2,  18 |              pani. Posądzano ją o wielką potęgę, ale wiedziano też, iż bardzo
 5914   1,  8  |                  uczcie i pozarzynali... Potemeśmy go puścili na jezioro, żeby
 5915   2,  19 |             żywiołów zachwiało tę całość potężną, od Indów może jeszcze zapożyczoną
 5916   2,  13 |                 z wisielców różne bardzo potężne leki i czary naówczas wyciągano,
 5917   2,  12 |               leżały czarne węgli kupy i potłuczone garnki, i rozbite naczynia.
 5918   2,  15 |         pachołkom spocząć i pochować się potłuczonym po kątach.~Kneź i żona pomiarkowali
 5919   3,  27 |                   westchnął, coś jak łza potoczyła mu się po policzkach i brodzie,
 5920   2,  21 |            wydawać rozkazy.~Wnet coś się potoczyło przez podwórce do brzegu,
 5921   2,  16 |        przekleństwa miotać zaczęli i łzy potoczyły się strumieniem, płakał
 5922   3,  24 |                Tętni droga, lasy gwarzą, potok szumi na dolinie... Brzęczy
 5923   3,  29 |                krew lała się jak deszczu potoki... płynęła do strumienia,
 5924   3,  27 |                 po oślepionym dziecięciu potomka doczeka i we wnuku na nowo
 5925   3,  27 |                  i mocą. Mówiono, że był potomkiem tego rodu Obrów, co niegdyś
 5926   3,  Dop|            zachować w pałacu i wszystkim potomkom pokazywać, aby się wyrzekli
 5927   2,  21 |                 nas Leszków i Leszkowych potomków siła jeszcze... Dziś wy
 5928   3,  27 |      nieszczęśliwych zrodzeni właśni ich potomkowie nie zwyciężyli i nie odegnali
 5929   3,  22 |               dębu spadłszy zabił się, a potomstwa po sobie nie zostawił...
 5930   3,  Dop|                gdyż przed Piastem i jego potomstwem nie istnieje ani pojęcie
 5931   3,  30 |          prostota obyczaju zawsze jemu i potomstwu przypominała, iż ze stanu
 5932   2,  21 |                  synowie tamtych, co ich potopiono w jeziorze, a owo ci, co
 5933   2,  17 |               radzą... nic nie uradzą, a potracą głowy. Kneź ma Niemców w
 5934   3,  23 |               syn Wiszów, i Bolko Kania, potrącając nogami leżących, na boku
 5935   2,  17 |                milczenie, starszyzna się potrącała rękami, poglądając na Myszków.
 5936   2,  16 |                  się spychać odpowiedź - potrącali się łokciami. Chwost czekał,
 5937   1,  1  |               ten rozkaz, poparty lekkim potrąceniem w plecy, chłopiec zbiegł
 5938   3,  22 |             którą włócznię nogą pierwszą potrąci, czyja będzie, tego bogi
 5939   2,  16 |                 nam się , dostało. Cośmy potracili, niech w niepamięć idzie.
 5940   3,  22 |                Rozbiegniemy się-li teraz potraciwszy głowy, to zginiemy wszyscy,
 5941   3,  23 |                   gdy możni, jak wy, nic potrafić nie umiecie? Bogów tu raczej
 5942   3,  24 |                 dwu i trzech zmóc go nie potrafili - padł z nim razem na ziemię.~
 5943   2,  16 |          pospędzać i bić, ale to ich nie potrafiło zmusić do milczenia. Spędzone
 5944   2,  19 |           wielkie, a zmóc go inaczej nie potrafiłoby "słowo", tylko wspólnymi
 5945   3,  22 |              jeżeli im kniażyć, toć i my potrafimy.~I tak porozpraszali się
 5946   2,  16 |                  wywlekły, bo się padłem potrują. Psów mi szkoda.~Noc zapadała,
 5947   2,  17 |                  grodzie Leszków naszych potruto, jeden Miłosz i ślepy syn
 5948   2,  16 |                 zbiegła się przypatrywać potrutym i pomagać. Tymczasem czeladź
 5949   3,  25 |             kazać komu, zginiem, gdy tak potrwa dłużej!~Leszków nie chcieli -
 5950   2,  21 |                 policzyć nie może. Głową potrząsa.~- Niech postoją... pójdą!~
 5951   2,  14 |             litując się nad nią. Głowami potrząsały tylko, nie śmiejąc się odezwać.
 5952   3,  24 |                  siwą brodą, który gęślę potrzaskaną w ręku trzymał. Pochwycono
 5953   3,  22 |                nie ulękniony niczym, a w potrzebie tym chytrzejszy, że się
 5954   1,  6  |                dziękuję... Pomocy ich ja potrzebować nie będę, a gdyby do tego
 5955   2,  14 |                kędy jej kazała dola. Nie potrzebowała ani druhów, ani drużki.
 5956   3,  Dop|                tego stopnia, iż domy nie potrzebowały zamknięcia, gościnność nieograniczona,
 5957   3,  30 |                 Wizun i życia jeńców nie potrzebowano, gdyż ofiarę sam los Kneźnu
 5958   2,  16 |                gdy im kmiecie grożą, gdy potrzebują nas, podają ręce, za późno!
 5959   1,  3  |                  nie na zgubę ślę, ale z potrzeby. Wielkie się u nas rzeczy
 5960   3,  25 |              oczów głową tylko, milcząc, potrzęsło, jakby mówiło, że jej nie
 5961   1,  2  |                 pierścieni i na palcu go potrzymawszy przeciw oknu, wyciągnął
 5962   3,  29 |         pierwszym być i starał się o to, potu i trudu nie żałując. Kilka
 5963   3,  Dop|                 i nie wprawnej do wojny, potwierdza Jornandes pisząc o nich
 5964   3,  Dop|            zamkiem, w jaskini zjawia się potwór niesłychanej wielkości,
 5965   2,  14 |                na nici. U góry, w głowie potwornej, dwoje oczów, dwa świecące,
 5966   2,  14 |                   smoki i gady, i ludzie potworni, karły i olbrzymy, wszystko
 5967   3,  25 |                się ukryję?... W morzu są potwory i boję się morza...~Płakała
 5968   3,  Dop|      współzawodnictw niezgody i zatargi, potworzyły stronnictwa. Nie chciano
 5969   3,  28 |                  w poprzednich zabranego potyczkach, Piastun kazał spędzić do
 5970   3,  22 |               jadł, ani spoczął, póki do potyczki nie doprowadził. Wojnę lubił
 5971   1,  4  |                  strawę, żmiju-smocze. - Potyka straszna paszczęka, ryknie,
 5972   3,  29 |                im o zwycięstwie, jak się potykano i wielu zginęło.~Siadł więc
 5973   2,  15 |           poważna gromada starych ludzi, poubieranych świątecznie - kołpaki na
 5974   1,  9  |             pracy i łowów. Kłody sosnowe poukładane jedne na drugich wiodły
 5975   3,  Dop|                   wielkiego pochodzenia, powabną, ale dumną i chciwą, która
 5976   1,  2  |                 i ozdobnie.~Dla mężczyzn powabniejsze były siekierki, długie noże
 5977   1,  10 |                rozrodzić, zmóc, uzbroić, powąchać z Niemcy, żony od nich potajemnie
 5978   1,  9  |           dodawały uroczystemu obrzędowi powagi i spokoju, jak gdyby duchy
 5979   2,  15 |            Odzież na nim gruba, zdarta i powalana dozwalała widzieć wychudłe
 5980   2,  18 |               puszczę niedostępną, gdzie powalone kłody rodzaj zasieków wysokich
 5981   1,  6  |              pospadały... Po co się sami powaśnili i zajedli? Zakrwawili mi
 5982   3,  22 |                  drogi dalekiej.~Starzec poważanie miał u ludzi nie tylko dla
 5983   1,  8  |                  zamożnym, a najbardziej poważanym przez braci. Ród jego siedział
 5984   2,  16 |           jeszcze, twarze ogorzałe, lica poważne i surowe. W obu życie drgało
 5985   3,  23 |                 Kazał wnet stanice bogów powbijać z dzidami na placu, rozpalić
 5986   1,  1  |                  i typy, pokopane doły i powbijane pale. Na jednym z nich tkwiła
 5987   2,  18 |              widział, psów nie słyszał, ~poweselał, gdy mu nad głową zaszumiały
 5988   3,  30 |                się rozśmiały i zapłakane poweselały oczy. Spojrzeniem cichym
 5989   3,  24 |                jej się śmieją, może i ja poweseleję, bo mi jakoś nieraźno...
 5990   3,  25 |              wzrokiem niby się coś sobie powiadać zdawali.~- Dziewka się ciebie
 5991   3,  28 |                paszę, Dobek się zakręcił powiadając, że postronki zagubił, a
 5992   3,  22 |               stać mógł na uboczu.~Wiec, powiadano, rozszedł się z niczym lub
 5993   2,  12 |             obejrzała się ku zagrodzie i powiała chustką białą, płacz i jęk
 5994   1,  3  |              straszna rzecz, moi chłopcy powiązaliby ich na skinienie, ale u
 5995   3,  23 |                  konnymi, z rękami w tył powiązanymi, poczepionych razem. Ciągnęli
 5996   1,  6  |           niedawno krasne może, dziś już powiędłe i blade jak ona. Hengo wiedział,
 5997   1,  5  |                jakichś ziół jakby świeżo powiędłych. Na drewnianym stołku przykrytym
 5998   3,  29 |                    Co ludzie pomyślą, co powiedzą - zamruczało dziewczę -
 5999   3,  22 |              worku noszę i wiele wiem... Powiedziałabym gromadzie baśń...~- Jaką? -
 6000   2,  15 |                 stron wszystko to niemal powiedziano, co na sercu leżało.~Kmieciów
 6001   2,  21 |             które się poruszały, sunęły, powiększały. Las z głębin swych wyrzucał
 6002   2,  21 |            lepsza, do woli. My wam jedno powiemy pod klątwą, pod świętą.~
 6003   2,  15 |              potem otworzyły się drzwi i powiernik Brunhildy wprowadził z sobą
 6004   2,  21 |                  Brunhilda wzięła Muchę, powiernika, na stronę i pokazała mu
 6005   1,  10 |                  się mimo chropawej dębu powierzchni prędkim nie było.~Drzewo
 6006   3,  29 |             znajdowali tylko zmarszczoną powierzchnię i wir, w który ją tanecznice
 6007   3,  25 |                   odepchnęła się kijem i powierzyła wiatrom i wodzie.~Upadłszy
 6008   2,  20 |                 20~My cofnąć się nieco z powieścią naszą musimy.~W tym miejscu,
 6009   3,  Dop|                  jak w kilku poprzednich powieściach, człowieka niskiego, pospolitego
 6010   2,  17 |                jak dziecko go zabawiając powieściami. Opodal nieco odpoczywał
 6011   2,  19 |                krzyżu z drzewa przybili, powiesili, śmierć mu zadali...~Piastun
 6012   2,  15 |                Leszek milczał jeszcze.~- Powiesz mu to? - spytała~- Odniosę
 6013   3,  24 |               posypana kosaćcem, u drzwi powieszano wianki, wszystkie naczynia
 6014   2,  13 |                nawet żałowała, że go nie powieszono, gdyż z wisielców różne
 6015   2,  14 |              kontynę i odetchnąć świeżym powietrzem. Ale tu skupiały się koło
 6016   3,  Dop|             poetów, ale sprowadzenie tej powietrznej postaci na ziemię zawsze
 6017   1,  10 |             białą i włosami na ramionach powiewającymi. Na głowie miał kołpak z
 6018   1,  3  |                 nie zgięte żadnym wiatru powiewem... Na widnokręgu pasami
 6019   1,  1  |                  nie skrzydło wiosennego powiewu i gałęzie grać zaczęły...
 6020   2,  15 |                ode mnie. Pierścień niech powiezie.~Biała pani, głaszcząc go
 6021   3,  25 |                  nie obrócę,~Wiatrek mną powija...~Wyjdę na policzko,~Zaśpiewam
 6022   1,  7  |                  spustoszą, a krnąbrnych powiodą w niewolę.~I rzucił się
 6023   1,  6  |                uśmiechem - jakże się tam powiodło?~- E! nie było co robić
 6024   3,  29 |                  uratowano życie. Ja cię powiozę i wiosłami robić będę.~Sambor,
 6025   2,  17 |               wiosło pochwycił i Miłosza powiózł na ostrów. Tu, gdy się zbliżyli,
 6026   2,  18 |        przychyliła się twarzą ku ziemi i powitała niskim pokłonem, ale szybko
 6027   1,  3  |                  ten mu nie myślał oddać powitania. Skłonił się i Hengo, ale
 6028   2,  17 |                   jak siedzieli... Trupy powleczono grzebać w ziemi nie spalone...
 6029   2,  15 |              biała pani. Jęczący jeszcze powlekli się do kadzi, czerpać z
 6030   3,  27 |           wszystko z podwórza, psy nawet powlekły się za Leszkiem. Odsunięto
 6031   1,  3  |             stołba kneziowego - kto wie? powlókłbym się jeszcze... zobaczyć
 6032   2,  21 |           wschodnim, a po ziemi mgły się powlokły - i nic nie widać - ziemia
 6033   3,  30 |               zajrzeć więc do niego miał powód druh i nikt tym odwiedzinom
 6034   1,  1  |                jeszcze resztką wiosennej powodzi złociły się łotocie jak
 6035   3,  22 |                  go też z sobą na naradę powołać.~- Ja się tam wam do niej
 6036   2,  12 |                na jej obronę, parobczaki powołani biegli na pomoc, walka zawiązywała
 6037   1,  4  |              jednak dolatywało śpiewanie powolne, które się coraz zbliżało.
 6038   2,  15 |               ich było obietnicami, udać powolność, ażby Sasi nadeszli, a nie
 6039   2,  19 |            słabszym dla dziecka bywa, do powolności skłonniejszym, a surowość
 6040   2,  15 |                 swej świetlicy i dumała, powołując do siebie to sługi, to podskarbiego,