Tom,  Rozdzial

 6041   3,  Dop|          misternymi, jakie mu narzucono.~Powracający po zgonie Wandy znowu wojewodowie
 6042   2,  12 |                 oni mu też - jak ich już powracających, z lasu wybiegłszy Doman
 6043   3,  29 |          przerwała chwila znużenia, wnet powracała wściekłość. Widać było z
 6044   3,  26 |             trzeci, a Piastuna nie było. Powracali z pogoni za nim koleją wszyscy,
 6045   2,  21 |                   Odlatywały na chwilę i powracały dobijając z drugiej strony.
 6046   1,  3  |          postawią nad Lednicą u jeziora. Powrócicie zdrowi, cali... z jasnym
 6047   2,  17 |                sobą.~Gdy po naradzie tej powrócili znowu, na Wizuna jęli wołać
 6048   1,  9  |              Nazajutrz w zagrodzie życie powróciło do trybów powszednich, niewiasty
 6049   3,  23 |               głód znowu czuć się dawał; powrócono więc do mięsa, piwa i miodu,
 6050   1,  7  |              stanowisko w oddali. Psy na powrozach trzymali parobcy, a rwały
 6051   1,  11 |                ku Dziwie. - Daj no dłoń, powróżę.~Niechętnie wyciągnęła ku
 6052   1,  5  |          znajdzie. Potem go wpół ująwszy powrozem, spuścili do ciemnicy i
 6053   1,  7  |                Chwostek do jeziora kazał powrzucać jak padło. U Samona dziewkę
 6054   3,  25 |               dnia, ani następnego Doman powstać nie mógł, paliło go pragnienie,
 6055   3,  22 |               pozapominane, urazy stare. Powstało zamieszanie, a niektórzy
 6056   3,  29 |               polem. Zdało się, że trupy powstaną, gdy promienie blade poczęty
 6057   3,  27 |              twojego, bo mu się burzył i powstawał; oślepił drugiego, bo szedł
 6058   1,  10 |                  bezowocny się skończył. Powstawała starszyzna, jęli się żegnać
 6059   3,  22 |                 Ci, co w kole siedzieli, powstawali, rozpierzchli się, rozbiegli.~
 6060   1,  8  |              otworzyć, zamknęły się. Nie powstawszy nawet nikogo zawrócił się
 6061   3,  28 |                  za wiele i ledwie mogąc powstrzymać od okazania gniewu, konia
 6062   1,  9  |                ten zapęd skinieniem ręki powstrzymał.~Kneziowscy ludzie, niespodzianym
 6063   1,  9  |                Przypadli do niej synowie powstrzymując, ale ich odtrąciła z lekka;
 6064   3,  24 |       krewniaczki z okolicy, których się powstydzić nie mogła, bo wszystkie
 6065   3,  Dop|                  Długosz - w owym czasie powszechne i nadawano je książętom
 6066   3,  26 |          błogosławili, wśród zamieszania powszechnego znikli i nie postrzeżeni.
 6067   2,  18 |               strawy, na jaką stał dzień powszedni.~Ażeby knezia nie zdradzić,
 6068   1,  9  |                życie powróciło do trybów powszednich, niewiasty stały u ogniska.
 6069   1,  2  |                chacie, dostatniejsza niż powszednio. Ćwierć kozłowa obracała
 6070   3,  Dop|                 o żywocie św. Stanisława powtarza się to rozćwiartowanie ciała
 6071   3,  Dop|                   Szczegóły niemal jedne powtarzają się kilkakroć, scena przenosi
 6072   3,  Dop|                  to, w pieśniach starych powtarzające się, ma charakter ludowej
 6073   1,  10 |                 głowy i pięści ściskając powtarzali:~- Iść na to gniazdo plugawe
 6074   2,  12 |                   w sercu jej coś ciągle powtarzało: Nie idź na Kupałę!~Choć
 6075   1,  5  |                się i słyszał, jak dokoła powtarzano:~- Niemy! Niemy!~Wtem, gdy
 6076   1,  6  |             czekając już, aby mu tę radę powtórzono, ruszył Niemiec sposępniawszy
 6077   3,  29 |                okrzyk wróżby szczęśliwej powtórzyły.~Piastun ręką wskazywał
 6078   3,  28 |                tedy, że Hengo, przysięgę powtórzywszy, gdy i Dobek zaręczył, iż
 6079   3,  27 |              panów swoich. Załoga, która powybiegała na okopy, obyczajem ówczesnym
 6080   3,  27 |             ziemi.~Ze dworu na hałas ten powybiegały niewiasty, służba, z najdalszych
 6081   2,  20 |                 Mila, starsze już z domu powychodziły.~Żony stary potracił dawno,
 6082   1,  10 |                 źle już służą, drogi się powyciągały... A jaki by to był wiec
 6083   2,  14 |                  ścieżki kryte, ludzkimi powydeptywane stopami.~Dziwa szła z wolna
 6084   3,  22 |                   jak wróble ze strzechy powykręcają...~Leszkowie milczeli stanąwszy
 6085   1,  7  |                kmiecie obrócił, synowcom powyłupiał oczy, drudzy ze strachu
 6086   1,  6  |            pływały, niektóre z nich fala powynosiła na brzegi. Niewiasty we
 6087   2,  16 |           Zasmakują w wilczej swobodzie, powypędzają i was z grodów. Zobaczycie!~-
 6088   2,  20 |                  mnie najlepiej miłować. Powypędzam wszystkie. Czym nie młoda?
 6089   3,  22 |               drgały usta. Ku wieczorowi powysyłał najprzebieglejszych ludzi
 6090   1,  7  |                   Dadzą o tym znać inni, powywiesza was na dębach. Niech wiesza!
 6091   2,  21 |                  i synowców Chwostka psy powywlekały z ziemi na poły i poszarpane,
 6092   2,  19 |             mocarzy i mędrców świata, że powywracano ołtarze fałszywych bogów,
 6093   3,  26 |          odpowiedział.~Siedzieli jeszcze powzdychiwając, gdy w progu blady jeszcze
 6094   1,  7  |               nie mówiąc nic, aby języka powziąć. Jedźmy razem, Domanie,
 6095   1,  6  |                  aby ciała pomordowanych pozabierać.~Z grodu teraz czeladź się
 6096   1,  10 |                 kmieciom już wielu dwory pozabierano, dziewki, chłopców, dobytki...
 6097   3,  23 |                nad niewiastami i dziećmi pozabieranymi w drodze. Nie opodal od
 6098   3,  25 |           uciekać czy pozostać i dać się pozabijać u ognia świętego?~Myśleli
 6099   2,  21 |                  oddał tych, co potruł i pozabijał... To mówiąc szyję odsłonił
 6100   2,  21 |              jednych, drudzy się padając pozabijali.~Na górnej połaci leżały
 6101   3,  24 |              wrót, jedyni stróże, leżały pozabijane.~Reszta ludzi u brzegu stojąca
 6102   3,  23 |                  i toczyć kłody. Rzucono pozabijanych na ogień, innych do jeziora
 6103   1,  4  |                bić się mają ci, co ziemi pożądają. Wiedźcie mnie do Wisty
 6104   1,  6  |                Jak psy się sami gryźli i pozagryzali... Podniósł pięści.~- Dobrze
 6105   3,  24 |                 pierwsi, co ich dopadli, pozajmowali i zamiast wioseł chwyciwszy
 6106   3,  22 |             trupy pozrzucano do jeziora, pozakopywano i popalono, aby powietrza
 6107   2,  12 |              strwożone oczy sobie rękami pozakrywały. Ludek patrzał na nią.~-
 6108   3,  23 |                 ludziach całych w żelazo pozakuwanych, ze szczytami kruszcowymi,
 6109   1,  11 |              wyssę - zawołał - kneź mnie pożałuje...~- Tyś pewnie na wiecu
 6110   3,  25 |                serce biło żywo. Rany się pozamykały i przyschły.~Z południa
 6111   1,  7  |              wszystkich chałup stały nie pozamykane, bo taki był zwyczaj po
 6112   3,  24 |               ojca miała; dziewicze kosy pozaplatane starannie raz ostatni ją
 6113   3,  22 |             nienawiści odwieczne, zemsty pozapominane, urazy stare. Powstało zamieszanie,
 6114   3,  24 |              Ścisnęli się znowu za ręce, pożartowali chwilę wesoło i Doman pojechał
 6115   2,  19 |                 zapytali goście - czy to pożary, wzniecone przez nieprzyjaciela?~-
 6116   2,  14 |                 młodzieniec, na jeziorze pozarzynane męże, wołają: krew za krew!
 6117   3,  23 |               jadło, warzono i pieczono, pozasiadała starszyzna rany zawiązywać
 6118   3,  25 |                zielone grzędy, a na nich pozasiewane zioła: macierzanka, smlot,
 6119   3,  27 |         wyglądających biednie i ubogo, z pozasłanianymi twarzami. Przed chwilą straż
 6120   2,  15 |              wtórować.~U miłościwej pani pozasuwano okiennice, pozatykano okna
 6121   1,  5  |            mruknął kneź - aż ja im pyski pozatulam i milczeć~ ~a słuchać nauczę...
 6122   3,  24 |            młodej siedziała i ptaszki, i pozatykane gałązki zielone, jagódki
 6123   2,  15 |               pani pozasuwano okiennice, pozatykano okna oponami, dachy się
 6124   1,  7  |                  nie uczyni więcej nic - pozbawił mnie dzieci, gdyby wziął
 6125   3,  26 |                 o sobie pamiętać będzie. Pozbierają się kupy zbrojne i kto silniejszy
 6126   3,  28 |                  mu opisywał.~Na deskach pozbijanych, które za stół służyły,
 6127   2,  21 |                niepotrzebni, których się pozbyła Brunhilda. Z góry ściągnięto
 6128   3,  28 |                 się lękam, mienia całego pozbyłem, na żebraka wyszedłem. Litujcie
 6129   3,  26 |                 w lasy, aby spocząwszy i pozbywszy się ciężaru, na nowo rozpocząć
 6130   3,  23 |            leżały porozrzucane po ziemi. Pozdejmowali pasy, pociskali żelazne
 6131   1,  10 |              dębem się toczyły.~Przybyli pozdrawiali się dniem wiecowym, ale
 6132   1,  7  |                odezwał się Wisz powoli - pozdrawiamy was.~- Ktoś ty taki? - zapytał
 6133   2,  19 |               przygotowano.~- Będźcie mi pozdrowieni pod tą strzechą - rzekł -
 6134   1,  10 |           Zsiadłszy z konia przystąpił z pozdrowieniem do gromady i krwawą koszulę
 6135   2,  16 |                 wicher śmierci przeleci. Pozdzierawszy z nich odzież oprawcy znowu
 6136   1,  6  |               zjadłszy Niemiec wstał, by pożegnać gospodarza, jakby go paliło
 6137   2,  21 |           obrzydły! Pokłoń się słońcu, a pożegnaj, bo go nie zobaczysz więcej!~
 6138   1,  4  |                 tam od tego, co dziś ich pożegnał.~- Wy z Wiszowej zagrody? -
 6139   3,  24 |               poczęły nucić smętny śpiew pożegnalny, zamykający w sobie całe
 6140   2,  12 |            dziewczyna patrząc w ziemię - pożegnam ja się z wami i pójdę stąd
 6141   1,  2  |                głowami nad ławą zawisły, pożerając oczyma spinki, pierścienie,
 6142   1,  9  |                  Ogień z chciwością stos pożerał... a na chwilę wiatrem lekkim
 6143   3,  Dop|                 i dławił, niemniej srogi pożerca ludzi, którzy łakomstwu
 6144   1,  1  |                niebo błękitniało u góry, pozłacało się u dołu; obłoczki białe,
 6145   2,  12 |               ptaszki przebudzone latały pozłacanymi skrzydłami. Sambor legł
 6146   2,  15 |        rozpuszczone na ramiona, świeciły pozłocisłą swą barwą, blada twarz,
 6147   3,  28 |                 mieli kneziowskie czapki pozłociste, kunsztownie wyrobione.~
 6148   3,  29 |         płaszczach czerwonych i czapkach pozłocistych, a przy nich żelazem obwieszanych
 6149   2,  12 |                  promień zniknie z drzew pozłoconych wierzchołków, aby ognie
 6150   1,  4  |                  je wygrzebią, po trupie poznają ludzie. Mieczem go rąbie
 6151   3,  24 |                piwa, z zakątków dobywano poznajdywane placki i mięsiwo na misach.~
 6152   3,  25 |               panna: - Ojciec własny nie poznaje! Wygrana moja...~Jedzie
 6153   2,  19 |                 złym jest. Z mowy naszej poznajecie, że my Niemcami nie jesteśmy,
 6154   3,  25 |                tu panna stoi i płacze.~- Poznałeś mnie dwa razy, nie odgadniesz
 6155   3,  28 |              Międzyrzeczanie, Kujawiacy, Poznańczycy, Bachórcy z innymi ciągnęli
 6156   2,  18 |               knezia, który z obawy, aby poznanym nie był, kołpak swój odarł,
 6157   2,  18 |                 jakby go dzieś widział i poznawał.~- Kto wy kolwiek jesteście -
 6158   3,  23 |             podpełznąwszy z przerażeniem poznawali swoich między niewolnikami -
 6159   3,  Dop|                 Godna uwagi, że w daleko późniejszej legendzie o żywocie św.
 6160   3,  22 |            strony przewodzili. Wieczorem późnym Myszko Krwawa Szyja podjechał
 6161   3,  25 |                 Mało co ją widziałem - z pozorną obojętnością dodał Doman
 6162   3,  Dop|                 w sobie swe pochodzenie, pozostają marzycielami, a dają się
 6163   3,  23 |               ich przekleństwy i razami. Pozostających zabijano w dyby, by uciec
 6164   3,  30 |                 i zimna się nie lękając.~Pozostaje nam tylko dopowiedzieć o
 6165   3,  Dop|         przedstawia, są jedynymi jasnymi pozostałościami historycznymi, które mają
 6166   3,  Dop|            Dlaczego jedna z trzech córek pozostałych po Kraku panuje potem oddzielnie
 6167   3,  Dop|          faktycznie i embriologia narodu pozostanie zawsze tylko prawdopodobieństwem
 6168   2,  21 |             drugich śląc na górę. Ci, co pozostawali na zgniłej słomie, nie gniewali
 6169   1,  2  |                nic mu w nich sierści nie pozostawało.~Dopiero się targ rozpoczął,
 6170   1,  1  |               odgadnąć, choć młodość już pozostawił za sobą.~Postawszy chwilę
 6171   2,  14 |             trzymała laskę białą, z korą pozostawioną tylko, by ją jak wąż, jak
 6172   2,  14 |                dół, jakby kołpaki z głów pozrywać im chciało.~ ~
 6173   1,  7  |                 zaprosił.~Jak dzień tedy pozrywali się; konie od wczora były
 6174   3,  22 |        opustoszała wieża, z której trupy pozrzucano do jeziora, pozakopywano
 6175   1,  6  |                  kneź na ławie usiadłszy pozwał go ku sobie. Musiał iść
 6176   2,  13 |                  na łoże. I siły też nie pozwalały bardzo się dźwigać. Doman
 6177   1,  6  |                pacholę do kneziowej pani pozwało z towarem. Zabrawszy więc
 6178   2,  21 |                  wrót... Ludzie się wpół pozwierali i mocują...~Chwostek spojrzał
 6179   1,  3  |             Kupałę, na Koladę do mnie ci pozwolą... a od stołba do nas nie
 6180   2,  14 |                śmierci. Potem zamilkł.~- Pozwólcie mi tu zostać u ogniska! -
 6181   3,  28 |                sam pilnować każe, dostał pozwolenie jechania z nim. Wsadzono
 6182   3,  28 |         prowadziła, żeby mu przed knezia pozwoliła iść wprzódy i do niego przemówić.
 6183   2,  15 |                  bym to plemię zdradliwe pożyła. Słuchajcie mnie! Kneź jęczał
 6184   1,  2  |                był uroczyście przyjęty i pozyskał prawa pewne. Niewiasty się
 6185   3,  28 |                  panem na ich dworze, że pozyszcze bogactwa wielkie, weźmie
 6186   1,  3  |                lesie tłuc się nie myślę, pożytku z tego mało... ale... toć
 6187   2,  14 |            gromadkami siedzieli ludzie i pożywali z kobiałek, co kto miał
 6188   3,  25 |              mało. Rączki mają białe, co pracować nie umieją, i oczki czarne,
 6189   1,  2  |              otwarte dozorowała je Jaga. Pracowały z nimi niewiastki i córki,
 6190   1,  8  |                 stadła ludzie nie znali.~Pracowano tu od dnia do nocy, a on
 6191   3,  Dop|            puchar złocisty, przemyślną i pracowitą robotą ryty misternie, a
 6192   1,  9  |              znużeni i pragnienie gasili pracujący u mogiły. Około mis i niecek
 6193   1,  3  |            więcej leżysz i śpiewasz, niż pracujesz. Ty byś się zdał do lekkiego
 6194   3,  Dop|              odbyć w pobliżu Krakowa nad Prądnikiem, na darnią pokrytej równinie.
 6195   2,  20 |                  jak to czynić, albowiem pradziada pradziad z tą umiejętnością
 6196   1,  2  |                 Niemcowi.~- Po dziadach, pradziadach myśmy je odziedziczyli -
 6197   2,  19 |            mogiła Koszyczka i dziadów, i pradziadów ich, kędy się od wieków
 6198   1,  7  |               gdzie ojcowie, dziadowie i pradziady się nasze zwoływały. Tam
 6199   3,  Dop|             mirów, gmin itp. w wykładzie pragmatycznym Długosza niewłaściwą przybierają
 6200   3,  26 |         Widzieliście sami, że władzy nie pragnąłem anim się jej dobijał. Kazaliście
 6201   1,  2  |            przerwał stary - my wojny nie pragniemy ani w niej smakujem. Nasi
 6202   2,  15 |                  zdawał się tak głodem i pragnieniem zajęty, iż prawie nie słuchał
 6203   1,  2  |                  pokazali, jak obrabiać, praojcom naszym.~I każdemu do grobu
 6204   2,  20 |            robocie siłę odzyskiwała.~Jak praojcowie zwykli byli na dnie garnków
 6205   3,  Dop|          czerpane były z jakiegoś źródła prastarego, które z taką barwą je przechowało.~
 6206   2,  14 |          wszystkie czuły się do wspólnej prastarej matki.~Nie bratali się bardzo,
 6207   3,  30 |           złożone były. A było obyczajem prastarym, iż dla odegnania złych
 6208   1,  7  |                nikt nie wie. Stał już za praszczurów naszych. To pewna, że lud,
 6209   2,  15 |                 mój, dziad i pradziad, i praszczury moje siedzieli, a siłę tę
 6210   2,  18 |              kmiecie burzą?~- Przy swych prawach stoją - odparł Piastun.
 6211   2,  17 |                   Nie pójdę - mruknął. - Prawcie swoje... jam tu tak praw,
 6212   3,  Dop|                  pozostanie zawsze tylko prawdopodobieństwem i hipotezą.~Dzieje Słowian
 6213   3,  29 |              lewego boku. Luty poszedł z prawego, Bolko Czarny z nim podążał,
 6214   2,  17 |                 w miejscu.~- Niech każdy prawi, co na sercu ma - odezwał
 6215   3,  26 |              młodsi, o wojnie i o łowach prawiąc dzień zmarnowali... pod
 6216   1,  2  |                 czy zwierzę dzikie, byle prawica silna - zmoże; a doma też
 6217   3,  27 |              stara bajki im o bohaterach prawiła, i tak dnie schodziły powoli.~
 6218   2,  13 |              skurczona siedziała Jaruha, prażąc coś w garnuszkach i skorupkach
 6219   1,  3  |                co się w tym wilczym dole praży i smaży? Żaden z kmieciów
 6220   2,  21 |                Biały, który był do słowa prędki - to jego mienie, nie posoka...
 6221   3,  26 |             powiem nic. Zgody potrzeba i prędkiego wyboru. Litujmy się sami
 6222   1,  10 |               chropawej dębu powierzchni prędkim nie było.~Drzewo grube łatwo
 6223   1,  6  |                   na sakwy i konie.~- O! prędkoście jakoś z grodu wrócili -
 6224   3,  29 |                  obnażonym karku. Krwawa pręga pokazała się na szyi, ale
 6225   2,  13 |            Jaruha znowu zamawiała. Miała priy tym jeść i pić do syta,
 6226   2,  20 |              żadnej innej nie mam serca. Próbowałem siostrę waszą widzieć, podkradłem
 6227   2,  21 |               dosięgnął, choć ciągle ich próbowano. Śpiewano pieśni i weselono
 6228   3,  28 |                 ale go ciągle poduszczał próbując, jak też zajdzie daleko.
 6229   2,  15 |                góry i z dala, kamienie z proc na nich ciskali, a strzały
 6230   1,  7  |                wisiał miecz błyszczący i proca, na plecach łuk i strzały.
 6231   1,  9  |              napinając łuki i zamachując procami. Ale Wisz ten zapęd skinieniem
 6232   2,  20 |        niecierpliwych dłoniach starła na proch ziele, rzuciła je do kubka
 6233   3,  Dop|            ścierwem wypełnionym siarką i próchnem, woskiem i żywicą, w które
 6234   3,  26 |           chwasty i puszczającymi się na próchnie krzewami. Przebywać było
 6235   2,  18 |                 w las. Wśród pogniłych i próchniejących pni i kłód olbrzymich znaleźli
 6236   1,  1  |               lazurach. Słońce strzeliło promieniami ku górze... noc uciekała.
 6237   1,  11 |            szczebiotał ptaszek, w każdym promieniu złota muszka igrała...~Cały
 6238   3,  28 |               okute żelazem, niektórzy z proporczykami, chociaż na kamiennych młotach
 6239   2,  19 |                poświadczył. Spełniły się proroctwa w dniu i godzinie naznaczonej
 6240   2,  18 |                słowa były nieszczęśliwym proroctwem, gdyż w tejże chwili przed
 6241   2,  19 |              ziemię. W narodzie tym byli prorocy, którym Bóg objawił, że
 6242   3,  22 |              wróżbitem też był wielkim i proroczo widział a wiedział, co się
 6243   3,  25 |           nadciągnął. Doman ujrzawszy go prośbę powtórzył.~- A idźże mu
 6244   3,  Dop|                sądkiem miodu i utuczonym prosiakiem, które przygotowane była
 6245   3,  23 |                  leżąc o darowanie życia prosie daremnie.~Kaszuby stojący
 6246   2,  21 |                czerni czeka...~Płakała i prosiła. Chwostek się gniewał. Odłożono
 6247   2,  19 |                   dwory puste i chaty... prosimy was o gościnę... o dach
 6248   3,  28 |             śpiesząc nie do domu, ale na prost ku jezioru Lednicy, gdzie
 6249   1,  8  |                  wąskie, słupki w nich z prosta rzezane. Sam Piastun, żona
 6250   3,  28 |          Niemcowi zaś zdawało się, że na prostaka trafił.~- Świat to cale
 6251   3,  26 |              Zobaczywszy starca, który w prostej siermiędze przychodził,
 6252   3,  28 |             sprzętu, którego on nawet, w prostocie swej, użytku odgadnąć nie
 6253   3,  30 |                  pierwsze ubóstwo jego i prostota obyczaju zawsze jemu i potomstwu
 6254   3,  26 |                zbór czeka na was, ludzie proszą, wracajcie, gdy taka bogów
 6255   2,  20 |                  do ręki...~- Zetrzyj na proszek, daj mu pić, a gdy pić będzie,
 6256   3,  26 |                laskę białą dał w dłonie. Proszono znowu gości obcych, aby
 6257   1,  9  |             najdrobniejszych szczątków i prószyn zmieciono węgle, popioły,
 6258   2,  19 |              nakarmi i napoi, a choćby i prószyna ani kropla mu nie została,
 6259   3,  25 |               Myszce jeść się zachciało, prószynki od korowaja pod stołem leżały,
 6260   3,  22 |                 po nim latało, zbierając prószyny po koniach i po ludziach,
 6261   1,  8  |           jesteście potrzebne. W las ich prowadź, Dziwa. Wrócicie, gdy albo
 6262   3,  26 |            wysunęli i znikli.~Gdy orszak prowadzący obranego knezia stanął u
 6263   2,  21 |                 stołba wziąć nie mogą... Prowadźcie Sasów, my wytrzymamy. Rzucili
 6264   3,  28 |                  i posądzony niewinnie o prowadzenie Pomorców.~- Ja nie wojuję
 6265   2,  17 |                    Zgoda na niego, niech prowadzi ludzi, wici słać, lud zwołać
 6266   1,  3  |            skierowały.~- Kogóż to z sobą prowadzicie, stary? - wołał smerda. -
 6267   1,  9  |                  za nim wiedziono konia, prowadzono psy, niesiono broń i szaty.
 6268   2,  14 |               Stargrodzie w gaju czczono Prowego. Ciągnęły do nich na wielkie
 6269   2,  17 |                rozchwie je, a skończy na próżnej wrzawie.~Pobłądziwszy około
 6270   3,  Dop|                 aby się wyrzekli pychy i próżności...~Na tym się kończą legendy
 6271   2,  19 |           wskazując na gród, dodał - tam próżnośmy o gościnę u wrót prosili,
 6272   2,  14 |             ciemnym kątku niż te napaści próżnującej gawiedzi i te pytania bez
 6273   3,  24 |                odpowiedzi. Kubek był już próżny, milcząc podała go Mili
 6274   3,  29 |               nie do słowa i słuchać też próżnych wyrazów nie lubił, ale go
 6275   2,  18 |             książę wyruszy. Stara baba z próżnym naczyniem lub niedorosłe
 6276   1,  3  |          utrapiona zgraja, która nigdy z próżnymi nie odchodzi rękami. Smerdowie
 6277   1,  10 |               głowę pokąsaną. Odetchnął, prychnął, plunął, po czaszcze skrwawionej
 6278   1,  10 |                 w dziupli zaszeleściało, prychnęło, dwoje rąk chwyciło za kraj
 6279   1,  9  |          wciskając się wszędzie, sycząc, pryskając i zdając chłonąć stos sobie
 6280   2,  21 |                  na czaszkę, mózg i krew prysnęła, chłopak się zachwiał, padł
 6281   3,  30 |                   podajcie sobie dłonie, przebaczcie urazy, zapomnijcie krzywd,
 6282   2,  16 |               oprawca sam domyślił. Chcą przebaczenia i zgody.~- Nigdy! - wyjąkał
 6283   2,  19 |                  życie skromne i ubogie, przebaczenie win, opiekę nad słabymi.
 6284   2,  12 |               często, co tylko na Kupałę przebaczonym być mogło.~Lecz więcej śmiechów
 6285   2,  18 |               napić, tobym ci mój strach przebaczyła, bo jak nie...~- Nie mam
 6286   3,  28 |                  zrazu tak nieśmiało coś przebąkiwać o Niemczech, obyczajach
 6287   3,  28 |                 znajdował, drudzy różnie przebąkiwali, dano więc zastępstwo drugiemu.~
 6288   1,  10 |                jeszcze było.~- Nikogo! - przebąknął.~- Nikogo! - powtórzył,
 6289   1,  4  |        posłuchamy pieśni.~Śpiewak struny przebiegać zaczął palcami, ale pieśń
 6290   1,  4  |           trzymał gęślę, po strunach jej przebiegając ręką drżącą. Smerda, który
 6291   1,  10 |               lice gwałtu.~Później szmer przebiegł po gromadzie głuchy i urósł
 6292   3,  22 |                  wszyscy jako dzielnego, przebiegłego i wielkiego serca człowieka.
 6293   2,  13 |              nieopatrznie; Doman, daleko przebieglejszy od niego, dawno przewidział,
 6294   1,  1  |             pochylony na szyi swojego... przebiegli tak staj kilkoro, aż nie
 6295   3,  23 |            ciągnęła i zwierzęca dzikość.~Przebiegłszy kawał kraju, w którym tylko
 6296   3,  28 |                 i dziwaczny, Dobek razem przebiegłym był bardzo; zataić się umiał
 6297   3,  Dop|                 monologu sam się mieczem przebija. Wanda, z Niemcami zawarłszy
 6298   1,  3  |               majowych łąk zieloność się przebijała. Dalej ściśnięte drzewa
 6299   3,  29 |            dawniej rude włosy pasami się przebijały, rumiany i świeży na twarzy,
 6300   3,  29 |                 się na wojaków, i padały przebijane oszczepami.~Słońce się już
 6301   1,  4  |                smoka? Miecz mu skóry nie przebije, pałka czaszki nie roztrzaska,
 6302   1,  1  |           tkwiącej w piersi się uwolnić. Przebiła ona sukno i znać uwięzła
 6303   2,  13 |            koniam padł i na mieczyku się przebiłem... Nie śmiał oczów podnieść.~-
 6304   3,  27 |               Pierwszy Miłosz stary padł przebity dzidą. Stojący przy nim
 6305   2,  21 |                 Nie widać nic... w górze przebłyskują gwiazdy, u dołu miga jezioro,
 6306   1,  6  |               brodu już znanego, aby się przebrać na drugi brzeg rzeki. Nie
 6307   2,  21 |                 nadjechali dwaj chłopcy, przebrani w proste gunie, na nędznych
 6308   1,  1  |                chcieć upewnić, czy ma ją przebrnąć, czy z nią, czy przeciwko
 6309   2,  12 |              Jamy.~Ledwie pieśń pierwsza przebrzmiała chórem ze swymi zwrotkami,
 6310   2,  12 |        świąteczne. Gwar wesoły i śmiechy przebrzmiewały po lesie.~Pod dębem siedział
 6311   3,  25 |                topielec jakby ze snu się przebudzał - klękła przy nim Dziwa
 6312   3,  25 |                  Kobieta siedząca w niej przebudziła się, obejrzała, podniosła,
 6313   2,  12 |                blaszki złotej, a ptaszki przebudzone latały pozłacanymi skrzydłami.
 6314   3,  26 |          powracał.~Widać po nim było, co przebył, choćby nie mówił nic. Zasłyszano
 6315   3,  30 |            skończony, w prostym szałasie przebywał, do starej swej chaty leśnej
 6316   1,  7  |             śliskimi brzegi trudno konie przebywały. W ostępach tych, które
 6317   1,  9  |       napastnikami, poczęli się cisnąć i przeć do wrót, do których z drugiej
 6318   1,  5  |                Wisz!... - ciągnął dalej, przechadzając się po wystawie, kneź ~ ~-
 6319   1,  10 |                wino rosło, gdzie lwy się przechadzały, żyły smoki i żmije, fala
 6320   1,  2  |                 było, wieczorną odbywały przechadzkę dzióbiąc żabki przestraszone...~
 6321   1,  6  |                 jak przykuta, a gdy Wisz przechodząc spojrzał na nią, mógł z
 6322   2,  14 |               uśmiechając; zwracali oczy przechodzący pielgrzymi i Dziwa wolała
 6323   3,  Dop|                 dalszego wyrabiania się, przechodzić musi przesilenie nowej metamorfozy.~
 6324   1,  8  |                  lasów rzadki był gość i przechodzień. Wisz po dniu upalnym spoczywał
 6325   1,  4  |                 z wolna, a słowo w pieśń przechodziło nieznacznie, i nie postrzegł
 6326   3,  26 |            Pepełka smętne i dziwne myśli przechodziły mu po głowie.~Ścibor, Bolko
 6327   3,  Dop|        prastarego, które z taką barwą je przechowało.~Trudno zaprawdę dziś oznaczyć,
 6328   1,  8  |                 że pod tą ubogą strzechą przechowywały się skrzętnie dawne podania:
 6329   3,  28 |            ofiarowywał, a ciągle się tym przechwalał, że miał żonę z tej krwi
 6330   2,  12 |         rozmarzona, pijana, wahając się, przechylając, podśpiewując, szepcząc
 6331   3,  Dop|               wdową żony opiece stryjów, przeciąga się długo. "W ciągu tych
 6332   3,  28 |                 innych na stronę Leszków przeciągać. Wszystko to, półgębkiem
 6333   2,  18 |                wałami. Pił, jadł i spał, przeciągał się, ziewał, do białej pani
 6334   3,  Dop|                 się urządzaniem biesiad, przeciągłych pijatyk, hulanek i tańców,
 6335   1,  3  |            jakimś spokojnym, a jak śpiew przeciągłym. - Co tobie? Nie wstydże
 6336   3,  26 |                chaty swej, żegnany znowu przeciągłymi okrzykami. Obcy goście,
 6337   3,  28 |                przyjaciele, których mógł przeciągnąć, na stronę ich przeszli,
 6338   3,  Dop|             nawet na odpędzające straże, przeciskają przez nałożone dla odstraszenia
 6339   2,  12 |               tylko z dala przez gałęzie przeciskała się łuna od ognisk i ciemno
 6340   3,  26 |              kołpak kneziowski z piórem, przecisnąwszy się przez ciżbę przynieśli
 6341   3,  30 |                  przypatrywała ciekawie, przecisnęli się dwaj goście obcy, ci
 6342   1,  3  |                Zmilczał posłaniec.~- Nie przeciwcie się - szepnął po cichu. -
 6343   1,  8  |             popatrzał nań zdziwiony, nie przeciwiając się jednak, ręką wskazał
 6344   3,  Dop|                 słońca kazał na wzgónach przeciwległych obozom nieprzyjacielskim
 6345   3,  22 |                 zaledwie to posłyszano z przeciwnego końca, zerwała się burza
 6346   3,  29 |         poprzedzając służą do strwożenia przeciwnika. Dziki wrzask rozniósł się
 6347   1,  5  |                konia wziął Sambora... Na przeciwnym brzegu widniało pólko zasiane
 6348   3,  26 |                 niemu wyciągając, Krak - przecz nas opuściłeś? Wszak ci
 6349   3,  24 |               swoimi, przyszłości obawa, przeczucia pracy ciężkiej, modlitwy
 6350   3,  23 |                  postrach jednym, drugim przeczucie zwycięstwa.~W kotłach znowu
 6351   3,  29 |                  jakby się spodziewała i przeczuwała.~Gdy Sambor do nóg jej przypadł
 6352   1,  10 |              Boimir - ano... będzie! Kto przeczy? Inaczej by się od Niemca
 6353   1,  8  |           południa zjawili się tu lasami przedarłszy, nie chcąc być postrzeżeni,
 6354   3,  22 |               parobkowie pieszo szli, co przedniejsza drużyna i kmiecie jechali
 6355   3,  28 |                nic nie uszło. Innych, co przedniejszych, namówcie, aby toż samo
 6356   2,  15 |             ruszą, nim wyciągną, nim się przedrą tutaj - a tu!... Kneź spojrzał
 6357   3,  28 |           wyprowadził, począł rozprawiać przedrwiwając, jakby głuptaszkiem był.
 6358   3,  26 |               trudnością mogli podążyć i przedrzeć się przez gąszcze, wśród
 6359   1,  11 |            gałęzi, kręciła głową i jakby przedrzeźniała dziewczęta, ciągle coś dziewczynie
 6360   2,  21 |                  gdy mąż klął, a nic nie przedsiębrał, zawołała Muchy i poszła
 6361   2,  21 |                  i kneź z żoną wyszli na przedsienie. Pod lasem stały gromady,
 6362   2,  12 |                  gajach i lesie brzmiały przedśpiewy zwiastujące nocną uciechę.~
 6363   2,  19 |                pomniejszych, natura cała przedstawiała się jakąś żywą istotą rozumną,
 6364   3,  28 |                 wszystko w takim świetle przedstawić, iż Dobka ochota brała niezmierna
 6365   3,  Dop|               których by można uważać za przedstawicieli dwóch później połączonych
 6366   3,  28 |            uśmiechał.~Jechali tak lasami przedzierając się, po uroczyskach pustych
 6367   1,  2  |              wiele gór wierzchołki-m się przedzierał, widziałem dwa morza...
 6368   2,  18 |               pogoni, która gęstwiną się przedzierała.~Strzały polatywały jeszcze,
 6369   3,  28 |               jak węgiel czarnymi, które przedziwnie na gęślach grały i śpiewały.~
 6370   2,  20 |            poprawiła rucianego wianuszka przeglądając się w cebrze wody, pierś
 6371   1,  3  |                 odbijających jeziorach i przeglądających między drzewy i łąkami rzek
 6372   1,  6  |                 czerwonych krwi kałużach przeglądał się księżyc blady. Niedobitki
 6373   1,  5  |             którym się słońce zachodzące przeglądało. Nad wodami jego ptastwo
 6374   1,  1  |              zwalona burzą kłoda, na pół przegniła, pół z kory opadła, pogięte
 6375   1,  10 |                trawy blade, które się na przegniłych pasożytach czepiały.~Nie
 6376   3,  25 |           królewna słowa: - Czwartyś raz przegrała i musisz być moją!~Gdy te
 6377   1,  9  |                pieśń jękliwa, wszystkich przejadł smutkiem i grozą... Mężczyźni
 6378   1,  7  |         korzeniami posplatanych tamowały przejazd, musieli je objeżdżać dokoła;
 6379   1,  4  |               twe ziemie ogniem, mieczem przejdziem, spalim i wysieczem. - Już
 6380   1,  4  |              niechaj Dunaj lodem stanie. Przejdziemy go suchą nogą. Padli na
 6381   1,  2  |           człowiek, jak ja, wiele świata przejechać musi, zanim się do nich
 6382   1,  5  |                 nasiekiwaną w ręku.Znowu przejechali gaj i tu dopiero szersza
 6383   3,  26 |                wojnę, wodza nie macie... Przejechaliśmy ziem wiele, od Dunaju począwszy
 6384   1,  9  |            wszyscy patrzeli z uroczystym przejęciem i trwogą. Zdawało się im,
 6385   1,  6  |                całą pod tynem w chwaście przejęczał. - On... on! psi syn...
 6386   2,  15 |               odprawić. Stary Miłosz się przejedna może, odzyskawszy syna.~-
 6387   2,  15 |                 tej nadziei, że ojca nam przejednacie. Mówcie mu, że i kneź, i
 6388   3,  30 |                było, że się skłaniali do przejednania.~I rzekł Bolko Czarny pierwszy:~-
 6389   2,  15 |                  srogiej karze nastąpiło przejednywanie - kazano dla pobitych wytoczyć
 6390   1,  3  |            strumienie, szukajcie brodu i przejedźcie na drugą stronę.~Chciał
 6391   2,  18 |                niemal wszystkie strachem przejmowały, bo na zdrowie i życie czyhały.~
 6392   3,  Dop|                ma w sobie coś mistycznie przejmującego, gdy zważymy, że to jest
 6393   3,  26 |                    I jakby dopiero teraz przejrzeli jasno, wszyscy poczęli mówić
 6394   1,  1  |              dymy ofiarne zakipiały pary przejrzyste, ulatując z wolna ku niebu
 6395   1,  4  |                blade słońce wyjrzało zza przejrzystych rąbków, jak oblubienica,
 6396   1,  4  |               kneź stary broniąc wrogowi przejścia rzeki, strzałą rażony zginął.
 6397   2,  15 |                  jedzie.~Wnet słonionymi przejściami popod słupy przemknęła się
 6398   2,  14 |                  trzeba...~Gdy smerda po przejściu burzy strasznej przystąpił
 6399   1,  3  |                Kneź, kneź! - powtórzył z przekąsem. - Ten kneź już sobie prawa
 6400   2,  15 |                 był, spragniony a zły... przekleństwami miotał, aby wszystko sczezło
 6401   2,  14 |               się układły. Płyńmy z tego przeklętego ostrowia, na którym czary,
 6402   1,  6  |               sczezł marnie, ty Chwoście przeklęty, ty... i krew twoja, i potomstwo,
 6403   2,  13 |             położyłam... a może kto ranę przeklina, może urok rzucili?~Nie
 6404   2,  13 |                  wyciągając ku dworowi i przeklinając jej pana. Obiecywał sobie
 6405   2,  18 |             szybko coś mruczeć, jakby go przeklinała, co go niemało nastraszyło.
 6406   2,  21 |                  marszczyło tylko i usta przeklinały cicho ród jaszczurczy.~Powoli
 6407   3,  Dop|                  przemowę do męża wielce przekonywającą i dowodzącą, że koniecznie
 6408   2,  19 |                 dni kilka, sypano wały i przekopywano rowy, zabijano częstokoły,
 6409   3,  28 |                 rozkuwali, szli w lasy i przekradali się do swoich, prowadząc
 6410   3,  28 |                  aby korzystać z Niemca, przekraść się do obozu nieprzyjaciela
 6411   1,  11 |                 śmiejąc się dziwacznie i przekręcając głowę - o! o! śliczneż lica,
 6412   1,  4  |                tylko, jak rosa, deszczyk przekropił, zapachniały po nim brzozy,
 6413   2,  12 |                 Starucha popatrzała nań, przekrzywiła usta i rozśmiała się.~-
 6414   3,  28 |             ludzi i wojsko. Chcieli mnie przekupić darami - dodał rzucając
 6415   2,  21 |               Łże niepocziwy, kmiecie go przekupili... Nie będą śmieli wici
 6416   3,  23 |               Pomorcy, wojownicy razem i przekupnie, mieli też u siebie doma,
 6417   3,  27 |                czy puści wolno, ludzi mu przekupywano, aby otworzyli wrota oblegającym.~
 6418   3,  25 |                rzuca się, gdy ten, co ją przelał, podejdzie... A ona też
 6419   3,  29 |              Raniła ona mnie i krew moją przelała, ale gdym potem ranny i
 6420   3,  30 |                Mają już dosyć tej, którą przelali? - spytał Piastun.~- My
 6421   3,  22 |          zapomniano. Myszkowie się krwią przelaną i pracą chlubili, Leszkowie
 6422   1,  3  |             Stary wśród zasieków znalazł przełaz i ścieżkę. Wprędce byli
 6423   2,  20 |                  do płota, Mila stała na przełazie, fartuszek trzymając przy
 6424   2,  20 |                pleców, siadła na ziemi u przełazu, poczęła z węzełków dobywać
 6425   2,  16 |                   jak gdy wicher śmierci przeleci. Pozdzierawszy z nich odzież
 6426   3,  27 |              rozkazano, przerażeni byli, przelękli tym, co uczynić musieli.~
 6427   2,  16 |             który bełkocąc opowiadał coś przelękniony, czego dobrze nikt zrozumieć
 6428   3,  30 |                mówił Piastun spokojnie - przelewał ją Leszek, Pepełek stary
 6429   3,  30 |               zaczął z dumą - krew naszą przelewaliście wy pierwsi. - Nie, myśmy
 6430   3,  23 |                drogę ku Niemcom pokazać. Przeleżeli tu do zmierzchu; jak mrok,
 6431   1,  10 |            Liczono się oczyma. Myszkowie przemagali; druhy więc kneziowe odsunęli
 6432   3,  30 |              wspólna wszystkim nam matka przemawia do wnętrzności każdego z
 6433   3,  26 |                 do nich jakimiś dziwnymi przemawiała słowami.~Około południa
 6434   3,  Dop|                  wie nawet, jak wymownie przemawiali jego posłowie i jak pięknie
 6435   3,  25 |                 a mogła siebie i drugich przemieniać, jak się jej zechciało;
 6436   3,  22 |              rzekł Myszko - któż Chwosta przemierzłego zdusił, jeśli nie ja i moi?
 6437   2,  15 |                  przejściami popod słupy przemknęła się kneźna biała, wychodząc
 6438   1,  10 |              inne ofiary pleśnią okryte, przemokłe, liściem na pół zasypane,
 6439   3,  Dop|          umieścił z tego powodu całą jej przemowę do męża wielce przekonywającą
 6440   1,  6  |            złagodziło wspomnienie matki, przemówił do niej. Wzięła go za rękę
 6441   3,  26 |                dola sama przez usta jego przemówiła:~- Jam człek mały i ubogi!~
 6442   2,  15 |                 wpatrywał.~Nim do siebie przemówili, nim ci się mu pokłonili,
 6443   2,  19 |                 stołba widać było ciągle przemykające się postacie.~A chociaż
 6444   2,  18 |                 zobaczył między drzewami przemykających się ludzi i konia targnął.
 6445   3,  Dop|                 rycerz dzielny, imieniem Przemyśl (imię jest lechicko-czeskie,
 6446   3,  Dop|           tradycja o prostym pochodzeniu Przemysława wspomina i że poczucie narodowe
 6447   3,  Dop|           Powieści o wyścigach Leszka, o Przemysławie i hełmach widocznie są już
 6448   3,  Dop|            wojennej, a wyższy dowcipem i przemysłem niż znakomitym rodem, który
 6449   3,  23 |               Gdy wszystko było gotowym, przemyślny Dobek stanął z mieczem na
 6450   3,  Dop|              obrobioną. Zmusiła potrzeba przenieść już stolicę z Krakowa do
 6451   2,  14 |                się jej, że na świat inny przeniesioną została Na głowie ciężyło
 6452   2,  20 |         gdybyście też mi dali co zjeść a przenocować?~- Jak odmówić? - rzekł
 6453   3,  Dop|          powtarzają się kilkakroć, scena przenosi się z Krakowa do Gniezna
 6454   2,  14 |                  wodę, ludzie się na ląd przenosili i rozpraszali. Teraz tu
 6455   1,  8  |              drobnostek, za którymi inni przepadali, a nade wszystko nie znosił,
 6456   2,  20 |                 mrugnij. Jak mrugniesz - przepadło.~Rozśmiała się głośno. Mili
 6457   3,  30 |                 Jak kamień w wodę, niech przepadną w niepamięć waśnie i nieprzyjaźnie
 6458   1,  4  |          pochłonie, niech mu wnętrzności przepali. Niech pęknie dzika potwora.
 6459   2,  12 |               miały na głowie, zielonymi przepasane były splotami, snopki ziół
 6460   3,  24 |              królewicze, złotem, srebrem przepasani, jak jabłuszka malowani.
 6461   2,  12 |                 czarne widma kryły się w przepaści, pod ciemny płaszcz Jamy.~
 6462   2,  14 |           malowanymi czerwono, z żółtymi przepaski wisiały czerwone sukienne
 6463   2,  17 |                wiązali. Miłosz swój oręż przepasywał i chodził, to Leszka ściskając,
 6464   3,  23 |             drzewach chodzić umieli, aby przepatrywali, gdzie się nieprzyjaciel
 6465   3,  28 |                 kąsając, że im sprzyjam. Przepatrzyłem ich zbroje, ludzi i wojsko.
 6466   1,  5  |            niewieścią przystrojone ręką.~Przepełniała je woń jakichś ziół jakby
 6467   2,  13 |             podwórze. Tu psów nie budząc przepełznął do drzwi, które zawsze stały
 6468   1,  9  |                wszystkich, do wszystkich przepijano... Stały otwarte kadzie
 6469   1,  7  |                 podał chłopak, gospodarz przepił do gościa.~Sami jedni w
 6470   3,  28 |                 być, kubek mu kruszcowy, przepiwszy nim do niego, podarował.~
 6471   2,  14 |                  patrzą... płyną, płyną, przepłynęli... Krew znowu, kubki po
 6472   1,  9  |            jasnym i w mgieniu oka drzewo przepojone smołą stanęło jednym ogniskiem
 6473   3,  27 |             ująwszy pierścień, który był przepołowiony i na palcu łańcuszkiem się
 6474   3,  22 |                 swoich zalecać. Wnet i o przepowiedni zapomniano. Myszkowie się
 6475   1,  4  |             wzbijający się ku górze.~Jak przepowiedział stary, tak się stało - mały
 6476   3,  24 |            Lednicy nie myśląc, bo na nią przeprawa była trudną, a napaść niebezpieczną.~
 6477   2,  20 |              gdzie się na ostrów Lednicę przeprawiali pielgrzymi do chramu idący,
 6478   2,  17 |              końcu też do łodzi poszedł, przeprawił się i na koń skoczywszy,
 6479   1,  11 |        przychodziła z uśmiechem w porę i przeprowadzała do ojców na biesiadę wieczną.~
 6480   3,  Dop|                  i trzody, i ludziom nie przepuszcza.~"Gdy zaś długim zmorzony
 6481   1,  7  |               straszne, ledwie promienie przepuszczało słoneczne i gdy pod wieczór
 6482   1,  3  |                    wszędy mnie swobodnie przepuszczano...~- Znamy my tych ludzi
 6483   3,  29 |                Ostatnie brzaski wieczora przerażający obraz oświecały, pola zastane
 6484   2,  14 |                ruszające się oczy bóstwa przerażały jak spojrzenie ze światów
 6485   2,  16 |               się zsunął i posępny wyraz przerażenia ukazał się na obliczu, uląkł
 6486   2,  13 |                czy mu się wstać nie uda. Przeraziła się Jaruha, która wcale
 6487   3,  Dop|                   nieprzyjaciele tak się przerazili, że czym prędzej za broń
 6488   2,  16 |                wiatru i niespokojne wyły przeraźliwie. Kazano je pospędzać i bić,
 6489   1,  9  |                płaczek wznosił się coraz przeraźliwszy. Przyprowadzono siwego i
 6490   3,  24 |               podnosiła kij i wołała coś przeraźliwym głosem, ale słów dosłyszeć
 6491   2,  20 |                 zamknęła je natychmiast, przerażona, rękami usiłując go odepchnąć
 6492   2,  16 |                    a przez szpary i okna przerażone niewiasty patrzały szepcząc.
 6493   3,  26 |                  rączy, w ręce pochwycić przerażonego pogonią, gdyż nie wiedział,
 6494   2,  15 |        przybliżający się ku sobie, cofał przerażony, jakby nowej lękając się
 6495   3,  27 |                smerda kneziowski, oczyma przerażonymi patrząc, co się z panem
 6496   3,  25 |                  jechał, jechał, wpadł w przeręblę i ryby go zjadły, tylko
 6497   2,  13 |                 jutra, do rana, a snu mu przerywać nie wolno, boby duchy złośliwe
 6498   1,  8  |           Piastun mu dał mówić wcale nie przerywając; i on, i Doman szeroko wszystko
 6499   2,  13 |              czarów się i bab obawiał. Z przerywaną więc rozmową wyniósł się
 6500   1,  3  |              stał u progu. Chwilę trwało przerywane chlipaniem milczenie. Smerda
 6501   2,  21 |             pieśni, a z góry klątwami je przerywano. Wśród tego palenia, o mroku
 6502   1,  6  |              nakazujący, ciągle śmiechem przerywany, pohamować nie mógł.~Kneź
 6503   3,  27 |                 cisnął tłum gęsty, potem przerzedzone kupy, na ostatku pijana
 6504   3,  25 |                  większy i umiał tak się przerzucić, jak zapragnął.~Drugiego
 6505   3,  28 |                koniec sznura przez gałąź przerzuciwszy chwycił Dobek i szarpnąwszy
 6506   3,  23 |              śpiących.~Cicho i ostrożnie przerzynać się poczęli lasami, po bokach,
 6507   3,  28 |           odgrażania się straszne. Dobek przerzynając się przez kupy tego motłochu
 6508   1,  1  |               nad rzeką leniwą, która go przerzynała, wśród gęstych drzew, gdzie
 6509   3,  25 |                znowu.~Wizun przychodził, przesiadywał, oddalał się. Dwa razy,
 6510   3,  30 |                bo najczęściej przy ogniu przesiadywała.~Tu jej nie było.~Wybiegł
 6511   2,  21 |             niech jadą do dziada i burzę przesiedzą, kto wie, co nas od tej
 6512   2,  14 |                 się potem stróżki; Dziwa przesiedziała sama całą noc przy nich,
 6513   3,  25 |              znów gorzej, do późnej nocy przesiedziawszy na chłodnym wietrze i rosie,
 6514   3,  Dop|                  pierwsze chwile takiego przesilenia w narodowym organizmie są
 6515   3,  Dop|         wyrabiania się, przechodzić musi przesilenie nowej metamorfozy.~Odosobnienie
 6516   2,  12 |              zapalonymi żagwiami zaczęli przeskakiwać ogniska, a potem wyścigać
 6517   3,  Dop|                  przechodzi tu, a raczej przeskakuje, znajdując naturalnym, że
 6518   2,  17 |                   na częstokół wdrapał i przeskoczywszy go wpław począł do brzegu
 6519   3,  23 |                  i niechętnych sobie nie prześladowali. Spokój, który na chwilę
 6520   3,  28 |              zamiast pomocy znaleźli się prześladowani i w niebezpieczeństwie życia
 6521   2,  18 |                  narazić się na zemstę i prześladowanie. Gdy Chwostek wskazał swemu
 6522   1,  11 |                  wiesz, jak cię szarpią, prześladują, co się z ciebie naśmiewają,
 6523   1,  6  |                wykryła, ledwie miał czas prześliznąć się pod chruścianymi ścianami
 6524   2,  21 |                  brzegi, w cień, aby się prześliznęła nie postrzeżona. Chwostek
 6525   1,  10 |              Ostrożnie coś się pod dębem prześliznęło, przycupnęło, rozsłuchało
 6526   1,  7  |               wśród okopów z ziemi wąski przesmyk wysokim zaparty częstokołem...
 6527   1,  8  |                 i Wisz znanymi krótszymi przesmykami w puszczy puścił się wprost
 6528   2,  12 |                  miota, ten żywot prędko prześni. Dwojaka twoja cnota, żywot
 6529   3,  24 |                   za braci, za młodego - prześpiewano tak niemal noc całą. Nocka
 6530   3,  25 |               Albo i to... dola - dodała prześpiewawszy - żeby was tu woda jej pod
 6531   1,  6  |                 dziewczęta, całą młodość prześpiewując... pieśni uczono się z mową
 6532   2,  20 |                  mógłby był dawno garnki przestać lepić i kręcić, bo miał
 6533   3,  27 |                  i spętać.~Mówił powoli, przestając co chwila i wyczekując,
 6534   3,  23 |               było ich tyle, że rachować przestał, bo mu siec było pilno.
 6535   3,  24 |                 chacie krowa mleko dawać przestała, trzeba ją było okurzyć,
 6536   2,  14 |          przewaliła, jezioro się gotować przestało, słońce zza chmur pogląda,
 6537   1,  10 |                 i oczy z dziupli patrzeć przestały. Czeladź strwożona siedziała
 6538   2,  12 |                 żyć albo ogień palić się przestanie.~Wyrwała się z objęcia siostry.~-
 6539   1,  2  |                 Szło to powoli, niekiedy przestankami dzielone długimi, w ciągu
 6540   3,  30 |                pierwszy człowiek miał je przestąpić, wpędzono przodem barana
 6541   1,  8  |                 progu. Piastun, gdy próg przestąpił, podszedł go przywitać.~
 6542   2,  12 |                  Gdy jeden z nich nucił, przestawał drugi; śpiewali na przemiany,
 6543   3,  29 |            płynąc mnożyć się jeszcze nie przestawała, jakby ją puszcza na zawołanie
 6544   3,  28 |              Byli i tacy, co w dybach za przestępstwa chodzić musieli. Obchodziła
 6545   3,  25 |               boże drzewko, biedrzeniec, przestępy, wrotycze, dziewięciosiły.~
 6546   2,  14 |           spojrzawszy nań uczuła w sobie przestrach i trwogę.~Ten czerwonolicy
 6547   1,  3  |                 twarzy nie widać mu było przestrachu... Gdy mówił, z wolna lice
 6548   2,  16 |            wodzie na stole i patrzała na przestraszonego z politowaniem i niemal
 6549   1,  1  |                 Kilka kaczek zerwało się przestraszonych, wyciągnęły szyje... sznurem
 6550   1,  6  |               ciekawie głowy niewieście, przestraszonymi oczyma wpatrujące się w
 6551   2,  21 |                 do ciasnego jej wnętrza, przestraszyć by się musiał tym, co się
 6552   1,  3  |         szyderski Niemcowi się po ustach przesunął i dodał:~- Hej no - gdybyście
 6553   1,  3  |               Lecz teraz pędził żywiej i przesunąwszy się przez las - spoza ostatnich
 6554   3,  23 |                pochwycić mogli, kędy się przesunęli, zostawała po nich pustynia
 6555   1,  5  |             pośrodku. W głębi widać było przesuwające się białogłowy i bawiące
 6556   1,  5  |             czółna stały u brzegów, inne przesuwały w dali.~Hengo i Sambor,
 6557   2,  14 |                bursztynu, spalonych ziół przesycał powietrze ciężkie i ciepłe.
 6558   2,  19 |                 płynęły żywiące i duchem przesycone, mówili ptacy, broniły i
 6559   3,  28 |               ziemie wiedzieć miały, nie przeszkadzając sobie w ciągnieniu i pastwiskach,
 6560   1,  10 |             białym i czarnym, aby im nie przeszkadzały; po trzecie zlał duchom
 6561   3,  Dop|                 prawo posłów, postanowił przeszkodzić ich pochodowi do kraju.
 6562   2,  16 |                  i psy tak wyły jak dnia przeszłego, i kruki latały niespokojne,
 6563   2,  14 |                za chramem i zagadnęła, o przeszłość; i jej opowiadać się musiała,
 6564   1,  8  |                 od pogoni,, trzody, kędy przeszły, zdradzały się i pójść w
 6565   2,  21 |              jakby z nim życie uciekało, przeszył powietrze i umilkł jak urwana
 6566   1,  10 |                 oko głęboko było strzałą przeszyte. Wnet począł trząść zdobyczą,
 6567   1,  4  |                bogi, miecza dobył, pierś przeszywa - królujże, Wando szczęśliwa.