Tom,  Rozdzial

 6568   1,  7  |               się ruszyli tylko, ale nie przetoż się lękać mamy i siedzieć
 6569   2,  14 |           starsze okazywały. Wszystko to przetrwała milcząca, spokojna, z taką
 6570   3,  30 |              ogródka, niemal cały ostrów przetrząsając, a nie śmiejąc jednak nikogo
 6571   2,  15 |               Ano plemię to zuchwałe raz przetrzebić potrzeba i rogów mu przytrzeć.
 6572   3,  29 |             Leszkowie, wnet ubezpieczeni przewagą, w którą ufni~byli, dali
 6573   2,  14 |                jak ogromne cielsko smoka przewalając się po niebie, poczęła warcząc
 6574   2,  14 |           odezwał się smerda - burza się przewaliła, jezioro się gotować przestało,
 6575   3,  25 |             powtórzył.~- A idźże mu rękę przewiązać! - rozkazująco rzekł stary -
 6576   2,  13 |           przebieglejszy od niego, dawno przewidział, ku czemu to idzie, i czuł,
 6577   2,  17 |                 co starszyzna uradzi, to przewiedzie.~Pozostali więc na miejscu,
 6578   1,  10 |                 w spróchniałej korze nie przewierciły otworu, przez który oko
 6579   3,  22 |                Ja nad sobą innym nie dam przewodzić - krzyknął rękę do góry
 6580   1,  9  |               starej Jagi, co niewiastom przewodziła, nie było. Miejsce jej zajęła
 6581   3,  24 |                tyś tam także być musiał, przewodziłeś może zbójom!~Drugi naglić
 6582   2,  17 |                 chałup na palach wołać o przewóz, ale tu nie było nikogo,
 6583   2,  14 |               zamieszkali w tych budkach przewozili na ostrów pielgrzymów.~Wieść
 6584   2,  14 |                  a zajmowali je rybacy i przewoźnicy.~U chat na palach pożegnała
 6585   2,  20 |                 więc i czekał. Hukano na przewoźnika~Ten jeszcze daleko był od
 6586   1,  11 |                 tobie dawno się w głowie przewróciło, sama nie wiesz, co mówisz. ~-
 6587   3,  30 |              zaprzężony i czeka na pana, przewrócony do góry.~Przyszedł tedy
 6588   2,  18 |                  i lewo, gęsto ich głowy przezierały z gęstwiny.~Szczęściem dla
 6589   3,  29 |                 i pękami sznurów u pasa, przeznaczanymi do wiązania niewolnika i
 6590   2,  19 |                 kolei, dól, losów życia, przeznaczeń - uspokajało zupełnie, karmiło
 6591   2,  17 |                  się zadumał.~- Nie ujść przeznaczenia! - mruczał.~Wtem spojrzał
 6592   3,  30 |              opierała temu, co za dolę i przeznaczenie swe uważała. Wiózł ją więc
 6593   2,  16 |             spuszczano na głodową śmierć przeznaczonych. Ponad komorami pomost górny
 6594   3,  30 |            Siostrę wam odwożę, los mi ją przeznaczył, moją być musi, ale ją chcę
 6595   3,  28 |                  Niemiec człowiek zawsze przezorny, swój sznur mocny ofiarował,
 6596   3,  24 |             kubek jakby złoty i naczyńko przezroczyste z drogiego kamienia, któremu
 6597   2,  17 |                  Chwostek, coście go tak przezwali, i Niemka z nim nie dadzą
 6598   3,  Dop|                to jest nikczemną istotą, przezwano. Ożeniono go z księżniczką
 6599   3,  Dop|          wszystko do Leszków. Przemysław przezwany jest Leszkiem, ten, który
 6600   2,  14 |               powtarzać zelżywe Chwostka przezwisko, dusza mu zemstą kipiała.~-
 6601   3,  22 |            człowieka. Lat już na świecie przeżył ze czterdzieści, choć tego
 6602   3,  25 |                 był za duży, to go obrem przezywała; drugi za mały, to go krasnalkiem
 6603   3,  29 |          orszakiem w środek szyków, a na przód wyskoczyli co najzajadlejsi,
 6604   3,  Dop|               Młody ów dziedzic wielkich przodków okazuje zaraz za młodu jak
 6605   1,  2  |            ofiary składano, nikt tam nie przodował, tylko ona jedna i szanowali
 6606   3,  29 |                 szli wszyscy, a Dziwa im przodowała. Niekiedy obejrzała się
 6607   3,  30 |               przed nim rzędem, Bumir na przodzie.~- Znacie nas - rzekł. -
 6608   2,  15 |                pięknymi słowy, niech ino przybędą. Nie odstępuj od tego, aby
 6609   2,  19 |                Nie wiem, czy kto z moich przybędzie do mnie, wszystkich teraz
 6610   1,  5  |           wskazując stołb w oddaleniu. - Przybędziemy na czas, nim się do snu
 6611   2,  12 |                  z korowodu przy ogniu i przybiegała do niej usiłując ją pociągnąć
 6612   2,  12 |           wołanie zagrzewały, dziewczęta przybiegały do nich i rwały za rękawy,
 6613   3,  24 |               konie! - zawołał. - Jaruha przybiegła z wieścią, nawała Pomorców
 6614   2,  21 |                wnet z węglami i żagwiami przybiegli, zapalono ją. Chwostek się
 6615   3,  Dop|       pragmatycznym Długosza niewłaściwą przybierają fizjognomię.~Wtrącony po
 6616   2,  14 |                  jej oczach różne dziwne przybierał kształty, nie troszczyć
 6617   2,  18 |               czarnych duchów niewieście przybierała kształty. Zmory, latawice,
 6618   3,  23 |                 zaraz oszczepem do ziemi przybiją.~Gdy tak szli, Dobek, Ludek,
 6619   2,  19 |                takim oto krzyżu z drzewa przybili, powiesili, śmierć mu zadali...~
 6620   2,  20 |                 jak się truć.~Gdy czółno przybiło do brzega, stary Mirsz siedział
 6621   2,  21 |                 belki, z którymi runęli, przybiły jednych, drudzy się padając
 6622   1,  7  |                  w głowę, tak że na poły przybitego związano i na dwór przywieziono,
 6623   3,  25 |               jasnym skorupka ta do lądu przybiwszy zaczęła się kołysać, stanęła...
 6624   2,  13 |               obwiniano jej o to, że się przybłędzie ulitowała i pozostała znów
 6625   1,  3  |                 głuchy, który się zdawał przybliżać. Wiszowi twarz się zachmurzyła,
 6626   2,  15 |                 Leszek, słysząc ten głos przybliżający się ku sobie, cofał przerażony,
 6627   1,  5  |                  pacholę za drzwi i żywo przybliżyła się do Niemca. Ten przykląkł
 6628   2,  15 |              szli inni.~Gdy się wreszcie przybliżyli do przedsienia, Myszko trochę
 6629   1,  1  |                  nadłabańskich, usiłując przybrać postawę i twarz uprzejmą.~
 6630   1,  7  |                  jak do podróży i postać przybrał inną. Okryty był brunatną
 6631   2,  12 |                kąpieli wychodzące tłumy, przybrane w wieńce, poprzepasywane
 6632   2,  19 |              panem być nie chciał. Żył u przybranego za ojca opiekuna, prostego
 6633   3,  24 |     błogosławieństwo, padli ojcu do nóg, przybranej matce, wszystkim stojącym
 6634   3,  Dop|                 gdy konieczność wymagała przybrania się w szaty książęce, dawną
 6635   3,  26 |           rozpocząć najazd, nowych sobie przybrawszy ochotników.~Młodzi synowie
 6636   3,  24 |                 odśpiewać musiano.~Przed przybyciem młodego zaczęto już korowaj
 6637   1,  2  |             kamieniu siedząc rozmawiał z przybylcem z tej ziemi, którą krajem "
 6638   1,  5  |               nie wiem - rzekł ostrożnie przybylec - pewno by radzi co robić,
 6639   1,  1  |                  więcej na ziemię niż na przybyłego kupca - ale wy... wy dróg
 6640   3,  30 |             ludzie nadbiegli.~- Po Dobka przybyłem tu - odezwał się wesoło -
 6641   1,  3  |                nich pochowały. Dano jeść przybyłemu smerdzie i ludziom jego,
 6642   2,  18 |                  oczyma przypatrywał się przybyłym.~Gospodyni widząc, jak smerda
 6643   3,  Dop|                Wratysław, Oddon, Barwin, Przybysław, Przemysław, Jaksa, Semian,
 6644   2,  19 |               kneziowskiej, równie obcym przybyszom niechętnej. Poruszenie,
 6645   1,  8  |                  oszczep dźwignie, niech przybywa. Żagiew zapaloną miasto
 6646   2,  15 |               Skoro, jak naprędzej niech przybywają do nas.~Zagniewają się pewnie;
 6647   3,  22 |                nadciągała.~Roiło się już przybywającymi kmieciami, żupany, władykami
 6648   2,  21 |            możemy... jedźcie do dziada i przybywajcie z odsieczą. Śpieszcie...~
 6649   2,  19 |                  z dala, lecz coraz nowe przybywały, niosąc znaki na żerdziach
 6650   3,  30 |               wolno.~- Jesteśmy goście i przychodnie - rzekł - ale w waszej mowie
 6651   2,  14 |             Wizuna podobny, który się od przychodzącej skrył żywo.~Szła droga pomiędzy
 6652   2,  21 |                 go w łeb! Weźcie ludzi i przychodźcie nas bronić. Nasza sprawa -
 6653   2,  14 |                   Przytułku u was prosić przychodzę - poczęła Dziwa powstając -
 6654   3,  25 |         Wiedziała, że tamtędy dziewczęta przychodzić musiały po wodę. Spod nóg
 6655   3,  22 |                  gdy starszyznę wybierać przychodziło, Leszki aż do słupa biegały,
 6656   2,  18 |              knezia, który głowę i ciało przychylił i na szyi konia się położył -
 6657   2,  18 |               oczyma. Jaruha nie wstając przychyliła się twarzą ku ziemi i powitała
 6658   3,  28 |                 już się tu zebrała, inni przyciągali.~Gdy się u straży stojącej
 6659   3,  24 |                   Zaczynić i odczynić... przyciągnąć, odepchnąć... my to wszystko
 6660   3,  28 |                 zalecał tego, którego tu przyciągnął, jako swą wielką zdobycz
 6661   2,  19 |                która po trosze dokoła je przycinała. Żeby się zaś te obrzynki
 6662   2,  21 |               milczący i synów do piersi przycisnął. - Niech choć zostaną do
 6663   3,  24 |                  grzyb, który człek nogą przyciśnie.~Wzięła się wiedźma w boki.~-
 6664   1,  1  |               zając, skoczył parę razy i przycupnął.~I milczenie było, tylko
 6665   1,  10 |                  pod dębem prześliznęło, przycupnęło, rozsłuchało i gdy wszystko
 6666   3,  28 |                  wyciągnąć, a samemu się przyczaić cicho. Z tej strony mało
 6667   2,  12 |                zobaczyłam go. Zmilczałam przyczaiwszy się... Jemu się zdało, że
 6668   2,  18 |                  słychać było. Siedzieli przyczajeni, w ciągłej obawie, czy ich
 6669   2,  12 |                 ku brzegowi lasu mijając przyczajonego Sambora. Zsiedli z koni
 6670   1,  10 |              ducha w siebie wciągnąwszy, przyczajony leżał na pół martwy Znosek.~
 6671   3,  24 |                  krwawego smagania stary przyczołgał się do wiadra z wodą, nachylił
 6672   1,  6  |         Podsłuchał je drugi, coś do nich przyczynił, zmienił trzeci, i tak rodziły
 6673   3,  24 |               baby młodym się też na coś przydać mogą. Zaczynić i odczynić...
 6674   3,  22 |                 Dobek - może byś się nań przydała?~- Dopiero na wiec - ciągnęła
 6675   3,  23 |                   co we żniwa bardzo się przydało.~Wszędzie z radością wielką
 6676   2,  13 |         wyciągano, które by się jej były przydały . Nie obwiniano jej o to,
 6677   3,  22 |                  się tam wam do niej nie przydam - odpowiedział mu syn Koszyczków -
 6678   3,  25 |                  z ziemi wstaje z suknią przydeptaną, bo ją nogą ucisnął.~- Znalazłem
 6679   3,  26 |                  około której czatowano, przydybać nie mogli.~Upłynęło tak
 6680   2,  21 |                 Nad wieczór począł pożar przygasać. Gromady położyły się na
 6681   2,  12 |                  na ofiarę Białemu Bogu, przygasał płomień na chwilę i buchał
 6682   1,  9  |            czekając, aż ogień święty sam przygaśnie...~Słońce już zapadało,
 6683   1,  5  |                  ku niemu. Zbliżając się przygiął niżej jeszcze, rękę do stóp
 6684   1,  4  |              lśniące jak oko, zdając się przyglądać krajowi, nad nim jak rzęsy
 6685   2,  14 |                 stróżki ognia i ciekawie przyglądały się jej, badały, dopytywały
 6686   1,  7  |          żałobnym dworze milczące było i przygnębione, zdając się czekać tylko
 6687   2,  21 |                  a jednego padający trup przygniótł do ziemi. Na wszystkie tak
 6688   2,  21 |              która tylko trupa trafiła i przygniotła. Jęczeli Myszkowie bracia
 6689   3,  Dop|                 wprawę nabytą w licznych przygodach i bitwach. Ten postrzegłszy,
 6690   2,  14 |                Dziewczę opowiedziało swą przygodę po raz drugi.~- Domana mi
 6691   3,  Dop|                  Długosz - nie znajdował przygodnej albo podrzuconej sobie pastwy,
 6692   2,  13 |                ziela mam, co ranę prędko przygoją. Nie trzeba nic.~Chory też
 6693   2,  15 |             chciała.~Wnet sługi na stole przygotowały mięsiwo, mleko, miód w plastrach
 6694   1,  8  |                  znać zastać zagrodę nie przygotowani i byli bardzo wesołej myśli.~
 6695   2,  17 |         Krótkiego czasu potrzeba było na przygotowanie. Przy Leszku jechała stara
 6696   3,  26 |                   Myszkowie, którzy znać przygotowany mieli kołpak kneziowski
 6697   3,  26 |                  w opuszczonym szałasie, przygotowywała do noclegu.~Piastun sam
 6698   3,  24 |           pieśniami kierować, i do skoku przygrywać umieli.~Chata już pełna
 6699   1,  1  |             jestem u starego Wisza... Ja przyjaciel wasz... żonę miałem z waszej
 6700   1,  11 |                    po co ci było takiego przyjaciela szukać?~Ręką podniosła mu
 6701   3,  30 |              oddalił, Doman przyznał się przyjacielowi, z czym przybywał.~- Starego -
 6702   2,  15 |           Brunhilda.~- Ściągać trzeba, a przyjaciół jednać. Naraziłeś sobie
 6703   2,  17 |            stanowczo - ja sam po stanice przyjdę... i wiem, dlaczego ich
 6704   2,  16 |                  was dziś o jedno pytam: Przyjdzieli do wojny i walki, staniecie
 6705   2,  21 |                 Miłosz i jego ród. Bumir przyjechawszy blisko, z konia nie zsiadł,
 6706   1,  2  |                  gość już był uroczyście przyjęty i pozyskał prawa pewne.
 6707   2,  19 |               mieli.~Wieczór nadchodził. Przyjezdni, jak to z sukni ich poznać
 6708   1,  2  |                 się i potrząsła głową.~- Przyjmijcie go, on wam szczęście przyniesie -
 6709   1,  11 |              biesiadzie! Dobrzeż cię tam przyjmowali! Popamiętasz całe życie...~
 6710   3,  Dop|               staje na czele sił swych i przyjmuje wyzwanie.~Jeszcze raz Rytogar
 6711   1,  6  |                 za podarek dla Brunhildy przyjmujemy... niech on wam za to płaci...
 6712   3,  28 |                 Dobek dobrze się już był przyjrzał ludziom i porządkowi, późno
 6713   3,  Dop|               naturalnie męża opanowała. Przyjście na świat dwóch synów, Lecha
 6714   3,  Dop|                 nie mają. Jak dziecię po przyjściu na świat rośnie olbrzymio
 6715   1,  9  |                 przeto ich słuchać?~- Ja przykazać jej nie mogę - rzekł Ludek
 6716   2,  15 |                ludziom też o tym milczeć przykazawszy, ci jednak nie wytrzymali
 6717   1,  6  |             przyklękać, brać je w ręce i przykładać na ciemnych sukniach, jak
 6718   1,  2  |                   Hengo je sobie do szyi przykładał nic nie mówiąc, a pokazując,
 6719   2,  21 |                podkradła pod mury i ucho przykładała do ścian, zdało się, że
 6720   3,  29 |              poszarpana, a liście i huba przykładane krwi nawet całkiem zatamować
 6721   1,  1  |                zaczerpnąć. Gerda za jego przykładem zwlókł się też do wody...
 6722   1,  8  |                jednak z tego, że gdy dla przykładu trzeba było użyć mocy i
 6723   1,  5  |           przybliżyła się do Niemca. Ten przykląkł na jedno kolano.~- Ty mi
 6724   2,  12 |                  skacząc przez ogniska i przykłaskiwano ich skokom, kiedy niekiedy
 6725   1,  6  |               świecideł, poczęły do nich przyklękać, brać je w ręce i przykładać
 6726   3,  25 |                było i rany sine... Wizun przyklęknął nad nim.~- Doman! Dziecko
 6727   2,  18 |                  wylękły drżał... Jakieś przykre milczenie nastąpiło po tych
 6728   2,  14 |                ziele na nie i dym gęsty, przykry, gryzący otoczył pochyloną
 6729   1,  4  |               pochłonie, i ziemia go nie przykryje. Krak na grodzie smutny
 6730   3,  25 |               pień oparła, twarz płachtą przykryła i usnęła. Tymczasem i drugi
 6731   1,  5  |         powiędłych. Na drewnianym stołku przykrytym poduszką, naprzeciw komina,
 6732   1,  6  |                 na ławie i ciekawość też przykuwała do niej.~W świetlicach kneziowskich
 6733   2,  15 |                  jak oni się do kmieciów przyłączą, źle być może. Nim Sasi
 6734   2,  15 |             gotowi i oni się do kmieciów przyłączyć, tych zyskać na powrót pierwsza
 6735   2,  12 |                 do którego się wszystkie przyłączyły niewiasty. Szła Dziwa do
 6736   2,  12 |                 podlatywały około niego. Przyleciała para gołębi dzikich gruchając
 6737   1,  8  |               zakopywał w stogach siana, przylegał w wiszarach i trzcinach...
 6738   2,  14 |               siąść do czółna, kto stał, przyległ do ziemi okrywając głowę
 6739   1,  9  |              liść urwawszy, do ust sobie przylepił i gdzie indziej patrząc
 6740   1,  7  |             siedzi to gniazdo, do stołba przylepłe.~- A stołb też pono nie
 6741   1,  1  |                 z wytrzeszczonymi oczyma przylgłego do konia. Nie miał nawet
 6742   1,  1  |                  głowę ludzką z ciemnym, przylgłym do niej włosem i dwoje rąk
 6743   1,  6  |                   pocałował. Na ręku łza przylgnęła.~- Mnie mówić zakazano! -
 6744   1,  10 |        nieprzyjaciela. Jak nieżywy legł, przylgnięty twarzą do ziemi. Z zarośli
 6745   3,  30 |                niech każdy do pługa ręki przyłoży, aby robota była zgodną
 6746   3,  25 |             smutek we dworze wielki był, przyłożyli ziele do serca, aż chłopak
 6747   3,  Dop|                po raz pierwszy w walce i przymierzu z Germanami, nie mamy o
 6748   2,  15 |                prawie. Milczał.~Niemka z przymileniem, pochylając się ku niemu,
 6749   3,  Dop|              poczciwości i wielu zacnych przymiotów, a stąd wielką miał u ludzi
 6750   3,  Dop|                szczegółami. Przyznaje mu przymioty nadzwyczajne, rycerskie
 6751   1,  2  |              gospodarza, piękna Dziwa, w przymkniętych drzwiach wyglądała ciekawie.~
 6752   2,  20 |           wianuszek się obsunął, musiała przymocować.~- Jak popatrzę na niego,
 6753   1,  9  |             orężem i odzieżą.~Jeszcze go przymocowywano, gdy Jaga pocałowawszy w
 6754   1,  2  |               często się zbłądzi, głodem przymrze, nie dośpi... a rad, kto
 6755   2,  21 |                strzałami, chowali się za przymurek i nikli. Kilka razy Chwostka
 6756   1,  7  |                  gdy mu serce wydrzecie, przynieście je mnie, pożrę je i umrę...
 6757   2,  16 |                 my wam siły wielkiej nie przyniesiemy. Jak żupany siedzim po grodach -
 6758   3,  30 |          zapalono ogień święty z Lednicy przyniesiony, gdzie już przywiezione
 6759   3,  29 |            zobaczą?~- Że ja wam od brata przyniosłem pozdrowienie... Ludek kazał
 6760   2,  21 |           niewiasty Brunhildy na miskach przyniosły. Była to kasza jakaś, ledwie
 6761   1,  2  |              wasza... który im szczęście przynosi...~- Namże on by nie przyniósł
 6762   3,  25 |                  dalekiego lądu wiatr mu przynosił wrzaski i dym, w którym
 6763   2,  20 |                  Z dawna przywozili je i przynosili tu ci, co po bursztyn przypływali
 6764   2,  14 |                 statki z dalekich krajów przynosiły.~Dziwa przeszła pomiędzy
 6765   1,  5  |                 na jedno kolano.~- Ty mi przynosisz posłanie od mojego ojca? -
 6766   3,  30 |                  ich - rzekł - zgodę nam przynoszą, radźcie, co czynić mamy.
 6767   2,  19 |                 usty, w bieli cała, sama przynosząc jadło: Za nią służebne dziewki
 6768   1,  8  |                  Sambora uwalniała go od przynoszenia złej wieści.~- Dziś tu jeszcze
 6769   2,  12 |               pannę młodą, w złote szaty przyodzianą... Księżyc jedzie z gwiazd
 6770   3,  Dop|              dawną grubo tkaną kiereję i przyodziewek lichy, w którym był wzięty
 6771   1,  7  |            koszula na wierzchu, w lekkim przyodziewku na ramiona narzuconym. Gęsty,
 6772   3,  22 |             wijące się ludzi gromady, to przypadające do siebie, to odskakujące
 6773   3,  24 |                 krył się, tulił, pełzał, przypadał. Starsze niewiasty, opuszczone,
 6774   1,  8  |                 Syn jego miał na grodzie przypadek... Sczepili się z Sławojem
 6775   3,  25 |                   wtem na kamyk nastąpił przypadkiem... a jakie oczko śliczne!...
 6776   1,  1  |               wilków podobne, zaczajone, przypadłe do ziemi, oczyma krwawymi
 6777   2,  12 |             gęstwinie, gdy dwóch jeszcze przypadło i siadłszy na parobka zdusili
 6778   3,  27 |                ramieniem do ramienia się przyparli, twarze im pobladły nieco.~
 6779   2,  18 |                kilkoletniego u nóg swych przypartego trzymając, gdy smerda z
 6780   3,  Dop|                obrony od nieprzyjaciela, przypasanie oręża do boku, wciskanie
 6781   3,  Dop|              gęślami, gdyż nie przywykli przypasywać mieczów, ponieważ kraj ich
 6782   1,  1  |                obawą, dwoje oczu jasnych przypatrywało się podróżnym. Zza gałęzi
 6783   3,  25 |           klęczał wciąż przy nim. Z dala przypatrywały się niewiasty.~Dziwa, której
 6784   2,  18 |                pnia, podjechawszy nieco, przypatrzył się z dala babie i poznał
 6785   3,  Dop|               hasło do boju, ale Niemcy, przypatrzywszy się pięknej królowej, z
 6786   2,  21 |                na pana swego, do nóg jej przypełznął, chwycił jej stopy, pocałował
 6787   2,  17 |               przeskoczył mu na grzbiet, przypiął się doń jak kleszcz i pognał
 6788   1,  10 |                gdzie horodyszcze do lądu przypierało, las stary stał na straży.~
 6789   1,  8  |                 u rzeki siadywał, z dala przypilnowując gospodarstwa.~Ze wszystkich
 6790   2,  12 |                 bronić... choćbym życiem przypłacił! Na prawo...~I szepcząc
 6791   2,  18 |               wygubił, naszych tam wielu przypłaciło życiem... Któż winien?~Spod
 6792   3,  25 |           Jeszcze chwila, a miał do lądu przypłynąć - lecz zdało się, że mu
 6793   3,  29 |                 że śpiew ich słyszeli, a przypłynąwszy bliżej, znajdowali tylko
 6794   3,  25 |               piórko od kołpaka pod dwór przypłynęło. Trzeciego wyprawiła, aby
 6795   2,  20 |         przynosili tu ci, co po bursztyn przypływali i przychodzili, idąc wzdłuż
 6796   3,  30 |                 aby mu jego barcie leśne przypominał. A na wiosnę stała się rzecz
 6797   3,  22 |               było, ażeby nagłość sprawy przypominało. Świeże gruzy, żużle ledwie
 6798   3,  Dop|             kazał, aby oczom jego obecne przypominały mu pierwotnego stanu prostotę".~
 6799   1,  11 |               uściśnie... młode lata się przypomną... - Cóżeś ty w młode lata
 6800   3,  24 |            ścisnęło mu się serce - Dziwa przypomniała mimo woli.~Ludka znowu doma
 6801   3,  30 |              koła, których gdy poznano i przypomniano, wszyscy ich uprzejmie witając
 6802   3,  27 |           oślepić kazał? Przyszliście mi przypomnieć, że ja krwi dzieci moich
 6803   3,  30 |                 się nie przebrało słów i przypomnień gorzkich.~Natenczas wstał
 6804   1,  11 |            suchego kołacza, znalazła go, przyprószony był pyłem, otrzęsła go,
 6805   3,  26 |                nie chcieli.~- A ja go tu przyprowadzę - rzekła. - Lasów pewnie
 6806   3,  23 |         wieczornej porze Ludek, kazawszy przyprowadzić przed siebie Henga i z litości
 6807   1,  5  |          nakarmić i napoić... jutro rano przyprowadzicie go do mnie...~Smerda powtórnie
 6808   1,  10 |                 Konie z pastwisk czeladź przyprowadziła, posiadali na nie i jechali
 6809   1,  5  |              wczoraj mu, słyszę, synowca przyprowadzili, który był zbiegł i z kmieciami
 6810   3,  22 |               każdy swoją, konia białego przyprowadźmy, którą włócznię nogą pierwszą
 6811   2,  15 |           schronić, gdy dwóch z czeladzi przyprowadzonych przez Muchę ujęło go z wolna
 6812   1,  5  |              jutro dopiero do siebie was przypuści - rzekł mu smerda po cichu -
 6813   3,  28 |                   Stało się tak, że mnie przypuścili do siebie, a do zdrady namawiać
 6814   3,  Dop|           służących im za tło i podstawę przyrosło. W wielu epizodach widać
 6815   3,  Dop|              epizodach widać heraldyczne przyrostki, powieści z czasów rycerskich,
 6816   3,  30 |           dochowacie miru, gdy my go wam przyrzeczemy? Dziadowie lub stryjowie
 6817   3,  28 |                go obietnicami obsypywać, przyrzeczono mu ziemi wiele; władzę,
 6818   3,  29 |             trudno, lecz komu braterstwo przyrzekł raz, strzymał je we wszystkim
 6819   2,  20 |                trwało milczenie, dziewki przyrzucały pośpiesznie łuczywo, ogień
 6820   3,  23 |                 trupami, do których drew przyrzucano, rozpłonęły jasno - stała
 6821   3,  23 |          położyli się nieco opodal, drew przyrzuciwszy, aby się ciała podopalały
 6822   1,  9  |              przygasł był na kamieniach, przyrzucono pęk łuczywa i w blasku jego
 6823   1,  5  |               białym, średniego wzrostu, przysadzistej postawy mężczyzna z twarzą
 6824   2,  13 |               wolna głowę mu rozwiązała. Przyschła płachta odmaczaną być musiała,
 6825   1,  6  |                 jeszcze wczorajszej krwi przyschłej widać było ślady, i porwawszy
 6826   3,  25 |              żywo. Rany się pozamykały i przyschły.~Z południa ciężkim westchnieniem
 6827   1,  1  |           wrzaskliwie to podlatywały, to przysiadały się przy nich... Stary,
 6828   3,  28 |               krzyż złożywszy, klęknął i przysiągł, że się z zagrody nie ruszy.~
 6829   1,  8  |             umyślnie leżała, aby na nich przysiąść można.~Konie puszczono na
 6830   1,  7  |            naprzód skoczył i stał. Cicho przysiedli czatując, psy tylko wyć
 6831   3,  30 |                 niektórzy ani słowu, ani przysiędze wiary nie dawali.~Zasępiły
 6832   3,  28 |                do was na czas puścił pod przysięgą, ja bym porobił, co potrzeba.~
 6833   3,  23 |                 dopraszając się litości. Przysięgał, iż wcale winnym nie był
 6834   2,  19 |                 przyjmują, bo na ubóstwo przysięgali. I usunęli się opodal trochę,
 6835   3,  25 |             Patrzy panicz i wnet do niej przyskoczy i podgląda jej w oczy...
 6836   3,  30 |                 się miała uciekać, Doman przyskoczył, porwał ją wpół, podniósł
 6837   2,  16 |                nieszczęście. Hadona-ście przysłali do mnie, aby mu konia dać.
 6838   2,  20 |               Jak z wojny powrócę, to ci przyślę swaty. Ojcum się kłaniał
 6839   1,  1  |                tym. Ale jakeście do niej przyśli? Hę? Pewnie nie po jej woli?~
 6840   2,  12 |                jutrzenką... noc zaledwie przysłoniła lasy, a już dzień świtał
 6841   1,  6  |                 których się - jak mówiło przysłowie - słowa wyrzucić nie godziło:
 6842   3,  22 |                doświadczeńsi, więcej się przysłuchiwali niż mówili i serca sobie
 6843   3,  30 |         Poznawszy go chciała zrazu Dziwa przyśpieszyć kroku, aby się z nim sam
 6844   1,  1  |                 głosami tymi podżegnięte przyśpieszyły kroku, ale nieprzyjaciela
 6845   1,  8  |                 co się na drodze u Gopła przysposabiało, zdał więc wici innemu i
 6846   1,  9  |                  smutni zataczając się i przystając dla spoczynku...~Nazajutrz
 6847   3,  26 |            uczynić dwór, jaki dla knezia przystał.~- Nie - rzekł Piastun -
 6848   1,  8  |                  pieśni do której chwili przystały, i jaką ofiarę składać,
 6849   2,  21 |                  przybliżyć do niej. Kto przystąpi, ginie. Kamienie się sypią
 6850   3,  22 |                nim do mówienia o sprawie przystąpili, wystawiono niecki z mięsiwem
 6851   3,  30 |              opodal stały ukryte łodzie; przystąpiwszy więc Doman w milczeniu -
 6852   2,  21 |                stron coraz drabin więcej przystawiać zaczęto, a tuż pod młoty
 6853   2,  21 |                razem do górnego wnijścia przystawiła i nad głowami wrota dla
 6854   1,  10 |            mieszać nie chcąc. Pojedynczo przystępowali do nich niektórzy, usiłując
 6855   2,  15 |                  Mucha był chłop młody i przystojny, żwawy i wesół. Smerdą go
 6856   1,  5  |               było mieszkanie niewieścią przystrojone ręką.~Przepełniała je woń
 6857   2,  19 |               nad czołem nieco włosów mu przystrzygł, oddając je gościom i starszyźnie,
 6858   2,  12 |               jasnej płynęła struga krwi przystygłej.~Dziewczyna siedziała zamyślona,
 6859   1,  11 |           płachty nie potrafią zawiązać, przysunęła się do Znoska i zręcznie
 6860   3,  30 |                  nad brzegiem a on coraz przysuwał się bliżej.~O kilka kroków
 6861   3,  30 |            wstało jasne i wesołe, aby mu przyświecać. Piast ze starszyzną, wojewodami,
 6862   3,  Dop|                 sami, a nie mogą od razu przyswoić tego, co im w formie mało
 6863   2,  13 |            dziwnie, pokazał siną, ledwie przysychającą ranę, która miała kształt
 6864   1,  9  |                 was mieć, aż mnie po was przysyła...~Wisz zmilczał trochę.~-
 6865   3,  Dop|               kolcami, które po wierzchu przysypał piaskiem, z boku dla siebie
 6866   1,  9  |                  świata... Ziemiąśmy cię przysypali, popiół twój łzami poleli;
 6867   1,  4  |               kędy ciało białym piaskiem przysypane, jasne lilije wyrosły, kwitną
 6868   1,  4  |                 grzebie. Piaskiem białym przysypuje, nogami ubija ziemię. Księżyc
 6869   3,  22 |                  ładu nie ma... Kto wie? Przyszedłby może ze mną, bo ja różne
 6870   2,  14 |                  się jego krwi mścili... przyszłam tu.~- Zabiłaś? - zawołał
 6871   3,  27 |                  drugiego oślepić kazał? Przyszliście mi przypomnieć, że ja krwi
 6872   3,  24 |                 żal za domem, za swoimi, przyszłości obawa, przeczucia pracy
 6873   3,  Dop|               sposobem kształtuje się do przyszłych swych losów.~Nic też trudniejszego,
 6874   3,  Dop|                 Oznajmują oni Piastowi o przyszłym jego wyborze - i upewniają,
 6875   3,  Dop|                 zmiera znowu bezpotomny; przyszyty jest na tle gminowładztwa
 6876   1,  9  |                 na chwilę wiatrem lekkim przytłumiony, powracał z podwójną zajadłością
 6877   1,  9  |                     Wtórowali im wszyscy przytomni bijąc w dłonie, podnosząc
 6878   3,  25 |                  odzyskała siły trochę i przytomności, orzeźwiła ją woda, którą~
 6879   3,  24 |                  pochwalić, zręcznością, przytomnością i siłą.~Dziewierza nie miał;
 6880   2,  13 |           spierając, podniósł blady, ale przytomny, i pić prosił. Jaruha mu
 6881   2,  15 |          przetrzebić potrzeba i rogów mu przytrzeć. Na to się Sasi zdadzą.
 6882   3,  24 |               niej uciekło. Doman zębami przytrzymywał ją za koszulę, bo rękami
 6883   3,  23 |                  i trzciny nad wodami za przytułek służyły, ale i stamtąd psy,
 6884   3,  27 |                  leżącego trupa, chłopak przytulił się doń drżący i płakał.~-
 6885   3,  26 |                 z oczu pociekły, dziecię przytuliła do siebie, nie mówiła nic,
 6886   3,  27 |          podruzgotał, ale i jego w końcu przywaliła kupa nadciągających Pomorców
 6887   2,  20 |           pradziad z tą umiejętnością tu przywędrował i jeden w drugiego, ród
 6888   2,  16 |             odzież oprawcy znowu powrozy przywiązali do nóg i ciągnęli na pagórek,
 6889   3,  27 |               posłuszny, niewolniczo też przywiązany był do panów. Szemrano dziwnie,
 6890   3,  26 |               starego, który do jedynaka przywiązanym był, do powrotu zmuszą.~
 6891   1,  1  |               począł na konie zarzucać i przywiązywać. Milczący pomagał mu wyrostek.
 6892   1,  6  |                  dala.~Hengo pośpiesznie przywiązywał do koni resztki swego towaru
 6893   3,  23 |              Upartszych koniom do ogonów przywiązywano. Henga sam Ludek na postronku
 6894   2,  16 |                do rozumu i pomiarkowania przywiedli. Pili, a służebna coraz
 6895   3,  Dop|             królowi, spełniał po kolei".~Przywiedliśmy tu cały ten ustęp, aby o
 6896   3,  30 |          świadkach. - Idźcie - rzekł - i przywiedźcie ich.~Z tym odeszli Leszkowie
 6897   3,  26 |               knezia znaleźli i jutro go przywiodą.~Milcząc przesiedział cały
 6898   2,  19 |             urodzenia nożyce nie tknęły, przywiodła ze łzami w oczach matka
 6899   2,  18 |              Sługa na cały dzień ruszył, przywiózł ubitego kozła, mówił o spotkanych
 6900   3,  30 |              potrzeba dla uczty wspólnej przywiozła.~Święto zgody razem i zakładziny
 6901   1,  8  |                  przestąpił, podszedł go przywitać.~Przyszedłem się wam opowiedzieć
 6902   3,  30 |                 że znowu sobie panowanie przywłaszczyć chcieli.~Niektórzy, szczególniej
 6903   1,  4  |            węglem, smołą, do pieczary je przywleka.~Gdy smok wyje z głodu wściekły
 6904   3,  26 |                 na inne ledwie kilku się przywlokło, a po granicy miecz i ogień
 6905   3,  26 |               niech zbiera pod stanice i przywodzi.~Za czym wołać zaczęto z
 6906   2,  12 |                lecz Dziwa raz jeszcze go przywołała do siebie i kazała mu iść
 6907   1,  3  |            chłopaka. - Sambor, chodź tu!~Przywołany tym imieniem parobczak wyprostował
 6908   2,  19 |                    A cóż dobrego stamtąd przywożą? - mówił gospodarz. - Nie
 6909   1,  2  |              znad Łaby, co to naszyjniki przywoził i szpilki, i noże... przecie
 6910   2,  14 |          słowiańskiego morza) mieli dużo przywoźnego sprzętu, który im statki
 6911   1,  2  |                 od lądu, z różnych stron przywożonego - ciągnął Wisz - przecie
 6912   2,  20 |               ludźmi. Z Winedy je też tu przywożono. Doman miał przy sobie kilka
 6913   3,  25 |            Wizuna mowa pamięć mu z wolna przywróciła. Ten jeść i pić kazał mu
 6914   3,  25 |         płachtami, do czego z dawna była przywykłą.~Ciekawość prowadziła ją
 6915   3,  Dop|               chodzą z gęślami, gdyż nie przywykli przypasywać mieczów, ponieważ
 6916   3,  25 |              zbrzydła? No, powiedzcie... przyznaj się! Gdybyście jeszcze do
 6917   3,  26 |            pogoni za nim koleją wszyscy, przyznając, iż tak się ukrył, że go
 6918   3,  Dop|                  z wielkimi szczegółami. Przyznaje mu przymioty nadzwyczajne,
 6919   3,  23 |                 wiedział więcej, niż się przyznawał. Nic z niego jednak prawie
 6920   2,  21 |                 karmić.~Obłąkanym czasem przyznawano dar jakiegoś jasnowidzenia,
 6921   1,  11 |               dziewczęta zamiast uciekać przyzostały, trochę za drzewo się zasunąwszy.~-
 6922   2,  15 |              jeszcze bym się opędził tej psiarni, a oblec mnie nie śmieją!~
 6923   1,  6  |                trwogi. Mówił, jak głodna psiarnia pańska biegła potem krew
 6924   2,  15 |              grodzie nie boję. Znam tych psich synów, warczą oni więcej,
 6925   1,  8  |            zdumiał się stary widząc, jak psisko radośnie ogonem kręciło,
 6926   3,  24 |            którym stara pieśń niosła, że psotnik, nic dobrego, "z dziewcząt
 6927   3,  24 |               rozpoczynał. - Chmielu, ty psotniku, co ty robisz z ludzi, dziewicą
 6928   1,  10 |                  W ręku trzymał na kiju, pstro wyrobionym i jakby białą
 6929   3,  28 |            niemiecku odziane, w sukniach pstrych, naszywanych, z żelazem
 6930   1,  6  |           zawołał - tu!~I pokazał mu jak psu na nogi swoje. Hengo trwożliwie
 6931   1,  6  |             poszli się kąpać do jeziora! Psubraty... Wszystko się to samo
 6932   3,  Dop|          następuje proces rozkładu jego, psucie się i wyrabianie czegoś,
 6933   3,  24 |                  ty, mój chmielu, jak ty psujesz głowy, świat był wczoraj
 6934   3,  22 |                     gdyby gorącością nie psuł, co dzielnością dokazał.
 6935   3,  22 |              popalono, aby powietrza nie psuły; wszystko to napominało,
 6936   1,  10 |                  dala... kmiecie mruczą, psy-li wyją?... śle drużynę, milczeć,
 6937   3,  26 |               Czuwaj nad nami, jakeś nad pszczołami swymi miał pieczę. Gwar
 6938   3,  22 |                rozkazywać nie umiem, ino pszczołom moim, które słuchają mnie,
 6939   2,  12 |              skrzydła jakiegoś wielkiego ptaka, którego dojrzeć nie mógł.~
 6940   2,  12 |                  ku lasom, rozmawiając z ptakami, który przelatywały.~Chłopak
 6941   3,  29 |                 ogień, przez wodę, przez ptasi lot, przez wosk lany i dym
 6942   2,  14 |                  i miotał nimi jak pióry ptasimi. Gdzie piasek suchy spotkał
 6943   3,  25 |               zamieszała się w stado i z ptastwem latała... A że ptaki czuły
 6944   1,  5  |                     strzelają z łuków do ptasząt... najdziksze dosiadają
 6945   1,  11 |                każdej gałęzi szczebiotał ptaszek, w każdym promieniu złota
 6946   3,  24 |                 tamtych dni, gdy się jej ptaszkiem z chaty furknąć chciało,
 6947   2,  12 |                  Pieśni ty moja, pieśni! Ptaszyno moja złota, tyś jak woda
 6948   3,  Dop|       pochodzenia. "Często na zebraniach publicznych - pisze - gdy konieczność
 6949   1,  6  |                 noc całą i śmiech, jakby puchacza głos.~Zamilkł oglądając
 6950   2,  15 |                  i kruków, gdy kraczą, i puchaczów, gdy huczą, i psów, gdy
 6951   3,  Dop|                nimi przymierze. Miał zaś puchar złocisty, przemyślną i pracowitą
 6952   3,  Dop|              śmiertelny wsączony do tego pucharu podano najpierw królowi
 6953   1,  7  |                pokazać, że my od snu nie puchniem i u ognia nie drzemiemy.~-
 6954   3,  22 |               musisz, a do każdej z nich pukać i prosić się, bo u każdej
 6955   3,  25 |                doleczko!~Siostry do niej pukają, przyszły i powiadają:~-
 6956   1,  11 |              puszczy... Krucy mi w głowę pukali i oczów szukali... hej!
 6957   2,  15 |                   ale obfitymi spadający puklami.~- Hadon! - zawołał zobaczywszy
 6958   2,  21 |              znać ludowi z górnej połaci pułap ciśnięto na głowy, kamieniami
 6959   3,  22 |               niego łoże jego królewskie purpurą zasłane... I wkoło bogowie
 6960   3,  23 |              dalekie, ogromne słupy dymu purpurowego wyrastając ponad puszczę,
 6961   3,  22 |          misternie wywyższone pod dachem purpurowym ze słupy malowanymi, a obok
 6962   1,  1  |                     Trzymaj się konia, a puść go za mną... Śpieszyć trzeba,
 6963   2,  21 |                  Czego więcej chcecie?~- Puśćcież z wieży i tego, co go tu
 6964   3,  27 |                  pocznie, pomści się czy puści wolno, ludzi mu przekupywano,
 6965   1,  10 |              daleko śmiech rozlega... aż puścieją w lasach knieje... aż po
 6966   1,  3  |               jeziorami nie było daleko, puściłbym się...~Wisz brwiami siwymi
 6967   2,  12 |                 się, westchnęła, z oczów puściły się łzy.~Sambor coś szeptał
 6968   3,  26 |                uciekł i skrył się w nim, puściwszy tylko siwą, która swoim
 6969   1,  10 |             jeden kłębek zwinięci. Szary pustelnik z dziupli obejmował małego
 6970   1,  9  |             wysypała się ze dworu, który pustką otwartą pozostał.~Do zgliszcza
 6971   2,  20 |              głowie, a w oczach śmiech i pustotę.~- Gdybym tę był wprzódy
 6972   3,  28 |        przedzierając się, po uroczyskach pustych nocując, dni kilka, aż wjechali
 6973   3,  23 |            przesunęli, zostawała po nich pustynia i zgliszcza.~Czas było co
 6974   3,  22 |                 pyta cię i opatruje. Nie puszczają zaś więcej jak trzech naraz
 6975   3,  26 |                porosłe gęstymi chwasty i puszczającymi się na próchnie krzewami.
 6976   2,  12 |                  łącząc z niezgłębionymi puszczami, które naówczas całą niemal
 6977   2,  12 |            słychać było, jak koń Domana, puszczony na wolę, czwałem, rżąc,
 6978   1,  7  |               straży został przy koniach puszczonych na paszę, drugi przy Wiszu.~
 6979   3,  Dop|              pokazywać, aby się wyrzekli pychy i próżności...~Na tym się
 6980   1,  11 |            znalazła go, przyprószony był pyłem, otrzęsła go, opatrzyła
 6981   1,  2  |                skór różnych, powiązanych pyskami. Rozłożono je na ziemi,
 6982   2,  12 |                 nią, ja wszystko wiem... Pyszna była, mądra była, w wianku
 6983   2,  20 |                nie rzucał, bo je lubił i pysznił się z niego. W piecu u niego,
 6984   2,  16 |                 rzec godzi, kiedy o radę pytacie - rzekł. - Wyście dla ludzi
 6985   1,  1  |                  niewiast się o ich wolę pytają? Gdzie się inaczej żonę
 6986   2,  21 |      namarszczyła.~- Nie - rzekła - nie, pytałam się dziś wróżki, patrzałam
 6987   3,  28 |                trafilibyście na Niemców, pytaliby was, co się u nas dzieje,
 6988   3,  25 |           mieszało, uwierzyć było można?~Pytana, coraz inaczej rozpowiadała...
 6989   1,  7  |            malowała się ciekawość, ale z pytaniem nie śpieszył. Wisz też zrazu
 6990   3,  26 |             wyrzekać o pomstę nawołując.~Pytaniom nie było końca, jak ujść
 6991   2,  21 |          wnijścia nie bronił. Poczęli go rąbać, bić i łamać, nie odpowiedziano
 6992   3,  29 |               Sambor do nóg jej przypadł rąbek sukni całując, przyjęła
 6993   1,  1  |              dołu; obłoczki białe, jak z rąbka obsłonki pościeli, rozwiewał
 6994   2,  14 |                 strojne jak dziewczęta w rąbki, zęby, w pasy, jedne malowane
 6995   1,  4  |               wyjrzało zza przejrzystych rąbków, jak oblubienica, gdy się
 6996   1,  7  |                 na równi z niewolnikami. Rabów z nas czynić chcą. Odgrażają
 6997   1,  9  |                   Psie syny! Niewolniki! Raby! ~- Gady! Żmije!...~ ~Podobnymi
 6998   2,  15 |                 dla wygłodzonego. Kneźna rachowała na to, że go swym głosem
 6999   1,  9  |                  czeladź pokorną i konie rącze... Rzuciłeś wszystko...
 7000   3,  25 |               dla tych to i knezia mało. Rączki mają białe, co pracować
 7001   3,  26 |              syna, którego koń mniej był rączy, w ręce pochwycić przerażonego
 7002   1,  2  |                ziemię... Głodny podróżny raczył się i popijał do syta, a
 7003   2,  21 |            czerpali i nim siebie i ludzi raczyli. Naówczas zębami zazgrzytawszy
 7004   3,  Dop|             mających odmiany ścigali się rączym pędem w zawody, a kto by
 7005   3,  26 |       pozdrawiając starego gospodarza.~- Radem gościom - rzekł do nich
 7006   2,  21 |                drużyna, od sochy to i od radła.. motłoch...~Wyszła Brunhilda,
 7007   2,  12 |              głuchej wszystko przeszło w radosne drganie i okrzyki. Zdało
 7008   3,  26 |         rozlegały coraz silniej, a coraz radośniej.~- Jam bartnik, człek prosty
 7009   3,  30 |            wszyscy z okrzykiem wielkim i radosnym, którym się rozległa okolica.~
 7010   2,  12 |          niebieskich słońca z księżycem. Radowała mu się ziemia, otwierała
 7011   1,  6  |                tu ucztujemy!... Będą się radowali, że mnie tu oddali. Uciekłbym
 7012   3,  24 |                weselem, choć się wszyscy radują, Mila, co tak za kmiecia
 7013   2,  16 |               też słowa, co ojcowie, nie radząc się zadzierać, a lepiej
 7014   1,  11 |              rozśmiała.~- A ja tobie nie radzę Jaruho! Ty wiesz, jak cię
 7015   2,  16 |           wyginie.~- Tak - dodał Zabój - radzieśmy i uradzili, aby jechać do
 7016   2,  16 |                odezwał:~- Co czynić? Nie radziliście się nas wprzód, późno teraz.
 7017   2,  12 |                wszystkie, z kolebki swej rajskiej w zimne kraje nowej ojczyzny.~
 7018   3,  27 |             dłońmi tylko cisnęli miecze, ramieniem do ramienia się przyparli,
 7019   2,  15 |              wieku mąż, wyrosły jak dąb, ramion szerokich, z głową kudłatą
 7020   2,  12 |              coraz las ciągnął się dwoma ramiony, łącząc z niezgłębionymi
 7021   1,  2  |               siedzą, i z Pomorcami, i z Ranami na Ostrowiu, i z Serby,
 7022   2,  13 |             urągać będą... Prawda, brata raniłem, gdym ją chwytał, ale od
 7023   2,  13 |                   Doman leży na pościeli raniony; baba mu ranę myje i ziołami
 7024   2,  14 |                   że został zabitym, nie ranionym, nie chciał wierzyć śmierci.
 7025   1,  1  |          tymczasem na ziemi sidłszy nogę ranną rozzuł i począł czyścić
 7026   3,  23 |                  pół nadzy, poodzierani, ranni, wlekli się, padali i wyli.
 7027   1,  6  |            jęczących jeszcze u podsienia rannych kilku, z których krew też
 7028   2,  14 |           spojrzał dziko na nią.~- Doman rannym być może, ale zabitym...
 7029   3,  29 |                ranny i chory przypłynął, ratowała mnie i pielęgnowała.~- Pozdrówcie
 7030   1,  11 |                 krzyknął z dala karzeł - ratuj mnie, a daj ziele.~Widząc
 7031   3,  24 |                 komu życie miłe. Ludzie, ratujcie się. Pomorcy idą!~Podniosła
 7032   3,  26 |           wołając:~- Radźcie nam, ojcze, ratujmy się, bo oto giniemy! Mówiliśmy
 7033   1,  6  |            śmiechy towarzyszące za każdą razą temu pogrzebowi... bo czeladź
 7034   3,  23 |              obrzucać ich przekleństwy i razami. Pozostających zabijano
 7035   1,  7  |             gęstwin na suchszą łąkę, oba raźniej odetchnęli.~Tu musieli się
 7036   1,  4  |                   I nutę wziął też inną, raźniejszą a ognistszą, i słowa mu
 7037   2,  16 |                 w szopie zamknięto, mimo razów jeszcze straszniej wyły
 7038   1,  8  |            gospodarza i gości i po cichu rechotać począł, jakby sam sobie
 7039   2,  15 |            trzęsły i trzeszczały, wicher rechotał.~Aż około północka koto
 7040   3,  23 |            bezpieczni.~W obozie śmiechu, rechotania i pieśni pełno było. Czasem
 7041   2,  21 |           uwięzła w drewnianej zasuwie i rechotanie z wieży słyszeć się dało,
 7042   2,  20 |         wiedziała, że była piękną, szyła ręczniki nićmi krasnymi i czasem
 7043   1,  4  |             chmury, tylko Wisz spokojnie ręczył, iż się niebo rozpogodzi.~
 7044   3,  22 |            takich bóstw, jak te, co są u Redarów i Ranów... czcimy i my przecie
 7045   2,  14 |            połabiańscy Serbowie, Wilcy i Redary, byli Dalemińcy, Ukrańce,
 7046   2,  14 |                 stał chram Światowida, u Redów drugi, u Serbów nad Łabą
 7047   1,  8  |     postrzyżynach, na pogrzebach Piastun rej wodził, bo najlepiej wiedział:
 7048   1,  5  |                  co wszyscy, z szerokimi rękawami, ujętą pasem nasadzanym
 7049   1,  10 |                   krew ciekącą ocierając rękawem. Pokaleczona głowa i dłonie
 7050   1,  1  |                 i opasane sznurami. Spod rękawów sukni krótkich dobywały
 7051   2,  12 |           przybiegały do nich i rwały za rękawy, aby szły z nimi. Powoli
 7052   1,  2  |                 kosaćca, u pięści piękną rękojeścią opatrzony.~Gospodarz, w
 7053   1,  7  |              Domanie - zawołał stary - a rękom to nie tak łatwo. Twardo
 7054   3,  22 |              Czarny Staw, na Jasmund, do Rekony... pytałem u Trygłowa i
 7055   3,  22 |               spytał: - Jakżeście się do Retry dostali?~- Któż co starcowi
 7056   3,  22 |                Kołobrzegu, Szczecinie, w Retrze i na ostrowiu świętym Ranów,
 7057   1,  4  |              wołać każe. Skubo, człecze, rób, coć rzekę: zabij wołu,
 7058   1,  6  |               czyścić muszę, a nierychło robactwa się zbędę... Stary graf
 7059   2,  20 |                  koni, chmur na niebie i robaczków na piasku. Naturę miał taką.
 7060   2,  16 |            zwierzęta, aby gnili marnie i robakom za pastwę służyli, co było
 7061   2,  14 |             bronić dzikiemu zwierzęciu i robakowi nawet, a nie godziłoby się
 7062   2,  18 |            smerda ze swojego zsiadł, ten robiąc bokami rozparł się, zachwiał,
 7063   2,  12 |              którą przyjść miała, niż na robiący się ogień święty, który
 7064   1,  5  |                 ma na świecie ani lepiej robiących bronią i koniem... Wszyscy
 7065   1,  11 |                    Cóżeś ty w młode lata robiła? - zapytała Żywia.~- Ja?
 7066   3,  29 |                 ponuro:~- Źli ludzie źle robili, co za dziw? A tobie co
 7067   2,  20 |                  pieniądze, choć ich nie robiono. Z dawna przywozili je i