Tom,  Rozdzial

 7068   3,  24 |              Chmielu, ty psotniku, co ty robisz z ludzi, dziewicą szła z
 7069   1,  7  |                  gorzej się dzieje.~- To róbmy tak, aby lepiej było - odparł
 7070   1,  6  |                żarna obracały. Mało było robót na polu i w domu, przy których
 7071   3,  Dop|               bardzo, raczej kronikarską robotę i niezbyt foremną.~Ten Przemysław
 7072   3,  Dop|              wziętość. Osobliwsze więc w rodakach wzbudzał zaufanie, że z
 7073   2,  12 |                  Łabą, Wisłą, Dniestrem, Rodanem i Sekwaną. Ze czcią tego
 7074   3,  Dop|                  się w wielkiej liczbie, rodzą się współzawodnictwa i niesnaski,
 7075   2,  18 |        niedostępną, gdzie powalone kłody rodzaj zasieków wysokich składały.
 7076   3,  Dop|                  i połączenie ich z sobą rodzajem federacji, wszystko to na
 7077   3,  30 |              Ojca mścili i matkę, a krew rodzica świętą jest dla dzieci -
 7078   2,  19 |                 gościnę i ucieszyć się z rodzicami? Próżno było słać i prosić
 7079   3,  30 |                  mówił jej o tym.~Z domu rodzicielskiego brać ją chciał, aby nie
 7080   1,  10 |               wydali... Z cichego szmeru rodził się swar i wrzawa, i gwar
 7081   3,  22 |                też zgromadzenie mirami i rodzinami się rozłożyło. Myszków było
 7082   2,  19 |                 Miejsce kapłana zwykle w rodzinie głowa domu zajmowała; ojciec
 7083   1,  11 |               Jaruha głową potrzęsła. ~- Rodzone dwie dłonie, siostrzyne... -
 7084   3,  23 |               palić i zabijać choć braci rodzonych. Chciwość ich ciągnęła i
 7085   2,  14 |               rozumiały, że się ze swoim rodzonym rozstawała światem.~Czółno
 7086   3,  24 |           podobni do siebie jak rodzeni, rodzonymi też byli. Synowie Pepełka
 7087   1,  1  |           chrapami - zadumał się, potarł rogami po grzbiecie i z wolna poszedł
 7088   1,  1  |                gałęzie, zaszeleściał łoś rogaty - wyjrzał, podniósł głowę,
 7089   1,  5  |             zbrojny człek go pilnował, z rogiem u pasa, a pałką nasiekiwaną
 7090   3,  30 |                które mogiłami pokrywano. Roili się tam ludzie, a choć praca
 7091   3,  28 |                ale prostym bartnikiem, z rojami tymi tak sobie umiał poradzić,
 7092   1,  9  |                twych padło zwierza, ileś rojów wypiastował, ile wrogów
 7093   3,  28 |               pod sobą, sam się nimi ani rolą, ani stadniną, ani barciami
 7094   3,  22 |                wojennym i łupieskim, ale rolniczym i spokojnym. Konieczność
 7095   1,  4  |                polami z nią biegą, niech rolnik wychodzi z pługiem, niech
 7096   1,  3  |              syna... oni oba ziemianie i rolniki, i myśliwce, i bartniki...
 7097   2,  19 |               przyszłego zawodu wojaków, rolników i ziemian. Najczęściej oddawano
 7098   1,  6  |              którego spiekła toczyła się ropa. Wstał i rękę podniósł,
 7099   3,  25 |                 rozśmiał się: - A! co za ropucha... spędzić mi ją z drogi...~
 7100   2,  19 |           chłopca; rosy, aby go oblała i rość mu pomogła; wody, aby go
 7101   1,  3  |                  wszystkiej naszej ziemi rości, po wszech kniejach poluje,
 7102   2,  18 |                  biedrzeniec, dziewanna, rosiczka... - Hej, Hej! różne dobre
 7103   2,  19 |       dziewięciosiłu, smlotu, dziewanny, rosiczki, wrotycza, bylicy i gałązek
 7104   3,  25 |    przesiedziawszy na chłodnym wietrze i rosie, stary go do łóżka położył
 7105   3,  29 |                jak tam zastęp najeźdźców rósł, wyciągał się, rozdymał
 7106   1,  3  |              było starszego, koń pod nim roślejszy i pokaźniejszy ubiór odznaczał
 7107   3,  29 |               niewielka, w oczach Piasta rosnąć poczęła, rozciągać się,
 7108   1,  6  |            Chwostka przekleństwa.~Wrzawa rosnąca musiała dojść uszu knezia,
 7109   2,  17 |                 podpełznął między krzaki rosnące pod tynem, wsunął się dalej
 7110   1,  5  |                  dzidami w ręku...~Wał i rów głęboki oddzielał od lądu
 7111   1,  5  |               lat starszy, kneź Lech jak rówieśnik obok brata wygląda. Oba
 7112   1,  9  |                Liczba z obu stron prawie równą była... Za starca, który
 7113   3,  28 |             zebranej przez Piastuna sile równać się nie mogła, orężem tylko
 7114   2,  15 |               nami poczynacie - odparł - równając nas ze zwierzęty, ludzieśmy
 7115   3,  26 |            zieloną okryty trawą, porosły również drzewy, które wiek jego
 7116   1,  3  |                  jak morze i jak morskie równiny siniejąca w oddaleniu. Jak
 7117   3,  22 |                 do szczętu... wszystkich równo... Aby ono to i tu tak nie
 7118   3,  Dop|             opadał i wracał stopniami do równowagi, jak to widzimy na wrzącym
 7119   2,  19 |               sypano wały i przekopywano rowy, zabijano częstokoły, lud
 7120   3,  28 |                Iść mieli w cichości, nie rozbiegając się, aby nieprzyjaciel zawczasu
 7121   2,  21 |             ukrytych skarbów Chwostka, a rozbiegające się wnet gromady poniosły
 7122   3,  28 |          pierwszy, zamiast kup bezładnie rozbiegających się po lasach i polach,
 7123   1,  9  |                  drużyna się rozstąpiła, rozbiegła i poczęła zagrodę otaczać
 7124   2,  18 |           ciągłej obawie, czy ich ludzie rozbiegłszy się nie odkryją, lecz do
 7125   3,  22 |                krzyknął Dobek gniewnie. -Rozbiegniemy się-li teraz potraciwszy
 7126   3,  24 |                  gniewem tłuc i o ściany rozbijać, pokrzykując za każdym uderzeniem.~
 7127   3,  26 |                   a pora! Tam się ludzie rozbijają czekając, a mały Ziemko
 7128   3,  29 |            poczęła się więc dzika rzeź a rozbijanie tej garści rozpaczliwie
 7129   2,  16 |               zamachnął i byłby mu głowę rozbił pięścią - jak to się niejeden
 7130   2,  14 |                taką dumą, iż niechęć się rozbiła o nią i dziewczęta z poszanowaniem
 7131   1,  6  |                 go nie było i ludzie się rozbili chodząc samopas. Czas się
 7132   1,  4  |                  się rzuciło, najezdnika rozbiło, a panu swemu, po garści
 7133   3,  27 |              Stary Miłosz leży z piersią rozbitą... ślepy Leszek zakrwawiony...
 7134   2,  12 |              kupy i potłuczone garnki, i rozbite naczynia. Wszystkie gromady
 7135   3,  30 |            mówiono, że porwał dziewkę po rozbójniczemu. Gdy nad ranem zza łez patrząc
 7136   1,  1  |              więcej nie było. Znać jeden rozbójnik nie straszny. Nie ważył
 7137   3,  28 |            mieczem było nader łatwo, ale rozbolałemu człowiekowi tej zemsty było
 7138   2,  18 |                ziele zbierasz? - zapytał rozbrajając straszną wiedźmę.~- A co
 7139   3,  30 |                  my, a siedzieć będziemy rozbrojeni wśród was - odezwał się
 7140   1,  3  |                  we dworze, prawie będąc rozbrojony zawahał się nieco.~- Tak?
 7141   3,  22 |                 siebie, to odskakujące i rozchodzące się daleko, to nabiegające
 7142   2,  20 |                go podsycić. Z chramu się rozchodzili ludzie nucąc pieśni o Ładzie
 7143   2,  14 |               dachu lub wiatrem zwrócone rozchodziły się we wnętrzu budowy. Przy
 7144   1,  10 |           grożono pięściami, rwano się i rozchodzono... Jeden to drugi stawał
 7145   2,  17 |                 knezia i że wszystko się rozchwie je, a skończy na próżnej
 7146   3,  25 |              piersiach, gdzie się płótno rozchyliło, dziewczę postrzegło szeroką
 7147   3,  29 |            oczach Piasta rosnąć poczęła, rozciągać się, zwiększać i posuwać
 7148   1,  10 |               świecącymi, z usty szeroko rozciętymi, w których zęby maleńkie
 7149   3,  Dop|               Stanisława powtarza się to rozćwiartowanie ciała na części.~Jako spadkobierczyni
 7150   2,  15 |                  za głowę targając włosy rozczochrane, a ze złości rwąc je palcami. ~-
 7151   1,  7  |                nim, pół przeciwko niemu! Rozda wasze ziemie tym, co na
 7152   3,  23 |           niewolników po kilku do zagród rozdając, co we żniwa bardzo się
 7153   3,  23 |          odprowadzili i jako niewolników rozdali po kmiecych zagrodach. Do
 7154   1,  10 |                  już zimny, paszczę miał rozdartą, ozór wywalony.~Jakoś to
 7155   2,  20 |                stróżka odczyniała czary, rozdawała ziele.~Uchyliła się opona
 7156   1,  1  |          nieprzyjaciela, nastawiły uszy, rozdęły chrapy, zaczęły niecierpliwie
 7157   1,  10 |                 pasożytach czepiały.~Nie rozdeniało jeszcze dobrze, gdy się
 7158   3,  24 |                  siwego wiewały, wiatrem rozdęte. Za nimi tuman kurzu pędził
 7159   2,  19 |           ubóstwie, w nędznej szopce, na rozdrożach, wśród ucieczki... Całe
 7160   2,  20 |             źródła ofiary czynić albo na rozdrożu u świętych kamieni i z duchami
 7161   3,  29 |           najeźdźców rósł, wyciągał się, rozdymał i odgrażał.~Ze starców pierwszym
 7162   1,  10 |                 rządzi i sądzi, i ziemię rozdziela. Starostów i tysiączniki
 7163   1,  2  |               swój nabytek i natychmiast rozdzielać go począł wśród powszechnych
 7164   2,  20 |                  mu się spękał wniwecz i rozdzielił na dwoje tak, że w środku
 7165   1,  6  |               niemal wszystek jego towar rozebrany rozszedł się po rękach.
 7166   3,  25 |                  Płakała noc całą, a gdy rozedniało, na brzeg morza biegła;
 7167   1,  3  |               nad tę jedną. Gdy się głos rozejdzie po lesie, zrozumieją.~Szli
 7168   2,  17 |                  donieść, co uradzono... rozejdźmy się cicho, nie mówiąc nic.~
 7169   2,  21 |                otwartymi, bo wargi miały rozemknięte i języki wiszące - ale o
 7170   3,  24 |                  z konia ściągnęli, ale, rozerwawszy sznury, trupa pochwycił
 7171   1,  7  |              oczów jego szukał. - Trzeba rozesłać wici po kmieciach i władykach,
 7172   2,  17 |                  na niedźwiedziej skórze rozesłanej pod drugim dębem leżał sparty
 7173   1,  7  |                zwołujmy wiec. - Nim wici roześlemy - przerwał stary - pojedźmy
 7174   1,  6  |              zdawało, jakoby głos knezia rozeznawał, który grzmiał jak piorun
 7175   1,  5  |                  im rosła, u podnóża jej rozeznawali: dwór malowany, chaty, zabudowania,
 7176   2,  18 |                 Uszy ludzi, nawykłych do rozeznawania najmniejszego szelestu,
 7177   2,  16 |                rozgrzani goście jęli się rozgadywać coraz śmielej, młodzi też,
 7178   2,  20 |                się Doman rozpiął suknię, rozgarnął koszulę i pokazał mu szeroką,
 7179   1,  1  |                gałęziami. Wkrótce potem, rozgarniając je, wydobył się spod nich
 7180   2,  21 |                  się prawie, rękami wodę rozgarniał z wolna i płynął. Czółenko
 7181   1,  1  |               gdy z gęstwiny, naprzeciw, rozgartując ostrożnie leszczynę i kaliny,
 7182   1,  8  |               zobaczył ostrożnie gałęzie rozgartującego, tego, kogo się najmniej
 7183   3,  24 |               tuż i korowaj wynoszono, i rozgę weselną zieloną, całą we
 7184   2,  21 |                  Na wieży straż chodzi i rozgląda się dokoła. Nie widać nic...
 7185   1,  2  |             piersiach złożone, a śmielej rozglądała się niż towarzyszki. Na
 7186   1,  10 |           Parobcy, co na łące siedzieli, rozglądali się dokoła. Wtem jeden drugiego
 7187   1,  7  |              nich się ukazała, wnet też, rozglądnąwszy się ostrożnie, naprzód skoczył
 7188   1,  3  |                 strojąc, a towarzysze mu rozgłośnym śmiechem wtórowali. Trwało
 7189   3,  Dop|                inne dobijają się sławy i rozgłosu, Słowianie chcą spokoju
 7190   2,  20 |                tylko to słowo rozpleść i rozgnieść, i dobyć z niego, co mieściło.
 7191   2,  21 |             Chwostek się gniewać począł, rozgniewała żona, oboje niemal skoczyli
 7192   2,  14 |                  Chwościsko!~I jak gdyby rozgniewana Nija chciała się pomścić
 7193   2,  13 |                 wyrwą, kneziowscy ludzie rozgonią na miazgę.~Bumir się tak
 7194   2,  12 |               coraz szybszym się stawał, rozgorączkowywał głos, miotały ręce, podnosiły
 7195   2,  16 |             rzekł już nic.~Starym miodem rozgrzani goście jęli się rozgadywać
 7196   1,  10 |                 go od nowego pokuszenia. Rozgrzany tą walką więcej niż osłabły,
 7197   2,  21 |                 Bumir! Co ty ze zbójcami rozhowory czynić będziesz? Ze wściekłym
 7198   3,  27 |                 dziczała, to zasmucała i rozjaśniała. Myślał o pomście za własne
 7199   1,  3  |                 mieniło się, marszczyło, rozjaśniało. Popatrzał z ukosa na Niemca,
 7200   3,  27 |          nadeszła czarna, której gwiazdy rozjaśnić nie mogły. Kneź nic nie
 7201   1,  10 |                  jego nastraszyła wielu, rozjątrzyła innych i pobudziła jeszcze
 7202   3,  29 |            pokazywali, a gdy z obu stron rozjuszenie wzrosło do szału, pierwsze
 7203   3,  27 |                  spełnili na nich, co im rozkazano, przerażeni byli, przelękli
 7204   3,  29 |                   gdy Piastun rozstrzygł rozkazem, aby Luty i Bolko Czarny
 7205   3,  26 |                  mnie zmusili do tego.~- Rozkazuj i rządź! - zaczęto wołać
 7206   3,  22 |                 całemu plemieniu naszemu rozkazują. Obodrytom i Wilkom równie,
 7207   2,  15 |                  się wspięła na wschodki rozkazując za sobą iść Musze. Wewnątrz
 7208   3,  25 |              idźże mu rękę przewiązać! - rozkazująco rzekł stary - nie czyja
 7209   3,  29 |          wodzowie owych czasów nie tylko rozkazywali wojskom, ale sami przodować
 7210   2,  14 |                 miała pańską postać i do rozkazywania była stworzona~Dziesiątego
 7211   2,  14 |                pieczę, staranie, pracę i rozkazywanie. Siedząc z dala patrzały
 7212   3,  23 |                tymczasem gromadziła łup, rozkładając z osobna tarcze, odzieże,
 7213   1,  2  |                  towarem, który na ławie rozkładał.~A było go pod dostatek,
 7214   1,  7  |               budowla ciemna, drewniana, rozkładała się szeroko ze swymi podsieniami
 7215   3,  Dop|             natychmiast następuje proces rozkładu jego, psucie się i wyrabianie
 7216   3,  28 |                   z ciosu... wspaniałe i rozkoszne.~Dawał mu Dobek mówić, jeszcze
 7217   1,  9  |            czapkę mu rozpłatawszy, głowę rozkrwawił, ale razem prawie dzida,
 7218   2,  19 |             ziemi przyjąć się ona musi i rozkrzewić bujnie, bo u nas już przed
 7219   1,  6  |                  został trup nieruchomy, rozkrzyżowany i spłaszczony...~Na ziemi
 7220   3,  28 |                 pozabijani na polach się rozkuwali, szli w lasy i przekradali
 7221   2,  16 |                  siwych starców i ledwie rozkwitłe ich dzieci ludzie kneziowscy
 7222   2,  19 |                  aby się naprzód chlebem rozłamać. Posadził ich na pierwszym
 7223   1,  2  |                 ukroiwszy chleba kawałek rozłamał go z nim i do ust podnosząc
 7224   2,  14 |             pokazało się jezioro szeroko rozlane, świecące, jasne, a podróżni
 7225   1,  10 |                śmieje, hen daleko śmiech rozlega... aż puścieją w lasach
 7226   3,  24 |               chata Mirszowa, tętniało i rozlegało się podwórko, niektórzy
 7227   3,  30 |           wielkim i radosnym, którym się rozległa okolica.~Zaczęto potem dłonie
 7228   1,  9  |                dusza zapragnie... Ziemie rozległe, zwierza dostatek, trzody
 7229   3,  24 |                  rzuciły żałosne, śpiewy rozległy tęskne i bolejące. Żegnały
 7230   2,  19 |               okrutnik był i krew ludzką rozlewał, i zabijała truł ród nawet
 7231   1,  1  |              świeciło jeziorko - szerzej rozlewały się wody - to ściskały wśród
 7232   2,  15 |                jeża, ale po dziurach się rozlezą i spać będą.~- Miłościwy
 7233   1,  3  |                  przestrzeń u nóg swoich rozłożoną, stanął zdumiony i widocznie
 7234   3,  28 |               szałas stał, wojsko dokoła rozłożone widać było, jazdę, której
 7235   1,  2  |            różnych, powiązanych pyskami. Rozłożono je na ziemi, Niemiec chciwie
 7236   1,  1  |                   które starszy na ziemi rozłożył. Poszedł się wprzód obmyć
 7237   3,  27 |                  uzbrojona na wałach się rozłożyła. Byli to ludzie, co od dziadów
 7238   3,  29 |                 Gdy noc zapadła, Polanie rozłożyli ogniska i pieśni śpiewać
 7239   3,  22 |      zgromadzenie mirami i rodzinami się rozłożyło. Myszków było przecie pono
 7240   1,  2  |                  Hengo, co miał pod ręką rozłożywszy, - patrzał zwycięsko po
 7241   3,  Dop|                   Wie jednak Długosz, że rozmaite plemiona spokrewnione z
 7242   3,  Dop|            dziejach narodu są mieszaniną rozmaitego pochodzenia żywiołów sklejonych
 7243   3,  Dop|                ulegają wpływom sąsiedztw rozmaitych, klimatu, warunków życia
 7244   2,  12 |          pomściła się urokiem. Siedziała rozmarzona, pijana, wahając się, przechylając,
 7245   2,  12 |                siebie, hukając ku lasom, rozmawiając z ptakami, który przelatywały.~
 7246   1,  2  |                stary na kamieniu siedząc rozmawiał z przybylcem z tej ziemi,
 7247   2,  20 |                  czasze, misy wszelkiego rozmiaru, miseczki drobne i gąski
 7248   1,  11 |          dziewczęcia i patrzała w nią. - Rozmiłował się w tobie strasznie -
 7249   3,  25 |                mi mleka, w którym bym go rozmoczyć mogła, i kawałka mięsa,
 7250   3,  Dop|                 się długo. "W ciągu tych rozmów - powiada Długosz, który
 7251   3,  23 |                  dobrze się rozpatrzyć i rozmyślić. Pomorcy, którzy najbliżej
 7252   3,  30 |            narady i powtarzały się głosy rożne, a Piastun słuchał w milczeniu
 7253   3,  28 |            Zgłaszali się do niego ludzie różni, służył ochotnie każdemu,
 7254   3,  28 |             Dobek mógł dostrzec istotnej różnicy, tej, o której mu Hengo
 7255   3,  28 |              gdzie się znajdował, drudzy różnie przebąkiwali, dano więc
 7256   2,  12 |                  wierzchołków, aby ognie rozniecić i pieśni a korowody rozpocząć.~
 7257   2,  18 |               góry ogień, wedle zwyczaju rozniecony, czerowanym światłem migał.
 7258   2,  19 |                Ostatnie gniazdo Pepełków rozniesiemy - rzekł Myszko Krwawa Szyja
 7259   1,  3  |                  nie usypią, krucy ciała rozniosą.~I westchnął.~- Pan to jest
 7260   3,  29 |                przeciwnika. Dziki wrzask rozniósł się ponad szeregami. Polanie
 7261   3,  23 |                widziana nocą strach była rozniosła. Ludzie biegli przypatrywać
 7262   3,  Dop|                na drobniuchne kawałeczki rozniosły, iż szczątku najmniejszego
 7263   3,  23 |               wzgórza - daleko i szeroko roznosiły postrach jednym, drugim
 7264   2,  14 |               Wisiały na nim skóry, oręż różny i dary, które składali pielgrzymi.
 7265   1,  3  |                  jego towarzyszów, piwem rozochoconych. - Oj! szkodaż to, szkoda,
 7266   1,  11 |               kiedyś miała takie białe i różowe... słońce lilije popaliło,
 7267   3,  25 |              krew miała, więc na grządce różowiała..~Królewicz z ojcem idą
 7268   3,  24 |               wczoraj czarny, dzisiaj mi różowy... Chmielu, co po tyczce
 7269   2,  20 |                 Raz nawet w uśmiechu zza różowych ustek białe ząbki pokazała.
 7270   1,  2  |                  Biała i rumiana, z usty różowymi, wielkie oczy szafirowe
 7271   2,  16 |                 odzyskali - boleść, żal, rozpacz na nowo serca ich chwyciła.
 7272   2,  12 |              były mocne. Leżał więc tak, rozpaczając a nasłuchując, ale pieśni,
 7273   3,  25 |             bardzo było odgadnąć trudno, rozpaczał strasznie. Gdzie tu jej
 7274   3,  Dop|        pogrzebową odbyli.~Udawane jęki i rozpacze nad jakoby już umierającym
 7275   3,  25 |        Przypomniał sobie, jak w gorączce rozpaczliwej bronił się śmierci, zdrętwieniu,
 7276   3,  29 |                  a rozbijanie tej garści rozpaczliwie broniących się ludzi, którym
 7277   1,  4  |                oporem. Ręce łamie król w rozpaczył Czytaj zawojuje ziemię,
 7278   2,  20 |                 Róbcie jak ja: glina się rozpada, a wody domieszawszy, garnek
 7279   1,  2  |                 koło ogniska się kręciły rozpalając je. Przez drzwi od komory
 7280   1,  4  |                   na ognisku stare sługi rozpalały ogień. Wisz, który sen miał
 7281   3,  22 |             chcieli. Lecz Dobek, gdy się rozpalił, ani spał, ani jadł, ani
 7282   3,  28 |                  wielki pod starym dębem rozpalony i plunął jasno.~Bardzo zręcznie
 7283   2,  18 |                zsiadł, ten robiąc bokami rozparł się, zachwiał, padł i zdechł.
 7284   2,  16 |                  straż, aby się z wysoka rozpatrywała po okolicy, czy się co z
 7285   3,  23 |                Dobek wysunął się naprzód rozpatrzeć, jak ognie leżały, by po
 7286   1,  2  |           światła wpuszczając, ile go do rozpatrzenia się w izbie było potrzeba.~
 7287   3,  23 |            Polanie mieli czas dobrze się rozpatrzyć i rozmyślić. Pomorcy, którzy
 7288   2,  13 |                   Przystąpiła doń wprzód rozpatrzywszy się w nim dobrze i stanęła
 7289   2,  17 |                   bo was jak stado owiec rozpędzą. Poginęli Leszki, szukajcie
 7290   2,  14 |                 na nich z dala, kazał je rozpędzać, ale ludzi nie rozpędzono.
 7291   2,  18 |                białe, wiatr chłodnawy je rozpędzał i odświeżał powietrze. Kneź
 7292   2,  14 |            pogaszę, ja wam dziewki wasze rozpędzę i chram ten zrównam z ziemią...
 7293   2,  15 |               tłuszcza dzika, bezbronna, rozpędzi ich garść Sasów.~Hadon podparł
 7294   2,  15 |               tchem jednym.~Potem służbę rozpędził, zamiast czekać do jutra
 7295   2,  14 |                 rozpędzać, ale ludzi nie rozpędzono. Oko w oko stał przeciw
 7296   3,  26 |                Jeżeli wy nie pójdziecie, rozpełznie się znowu wiec, a narzekanie
 7297   2,  20 |                dobrze. Śmiejąc się Doman rozpiął suknię, rozgarnął koszulę
 7298   3,  28 |                ludzie, tak jak zwierzęta rozpierzchłe, po lasach nie siedzą, do
 7299   3,  22 |              kole siedzieli, powstawali, rozpierzchli się, rozbiegli.~Zgody nie
 7300   3,  26 |                 wszyscy do nóg kłaniali.~Rozpłakała się niewiasta ręce łamiąc
 7301   3,  24 |         nietknięty, aż Jaruhą go dopiero rozplątać mogła bez szkody. Znała
 7302   1,  11 |            śpiewałam pieśni, splatałam i rozplatałam kosy, wszystko mi służyło...
 7303   1,  9  |                  łbie smerdę i czapkę mu rozpłatawszy, głowę rozkrwawił, ale razem
 7304   1,  2  |              około ławy szerokiej sznury rozplątywać począł.~Chłopcy domowi ciekawym
 7305   2,  20 |                 potrzeba, tylko to słowo rozpleść i rozgnieść, i dobyć z niego,
 7306   2,  16 |                księżyc zszedł znad lasów rozpłomieniony i blado zaświecił, nim się
 7307   3,  23 |                których drew przyrzucano, rozpłonęły jasno - stała się noc jako
 7308   1,  9  |                zrzuciwszy z głów wianki, rozplótłszy kosy, podarłszy odzież na
 7309   3,  29 |                  ta dziewicza piosenka i rozpłynęła się nuceniem tęsknym. Doman
 7310   2,  21 |                wojny. Jutro może się ona rozpocznie. Gród będzie się bronić...
 7311   2,  17 |                 z nim nie dadzą się wam. Rozpoczniecie wojnę, sprowadzą Niemców,
 7312   2,  19 |                 że na dzień syna waszego rozpoczyna się wojna z niemiecką niewolą.
 7313   1,  9  |          krzyczeli...~Nikt walki na nowo rozpoczynać nie myślał. Głosy ucichały
 7314   3,  25 |              unikając tylko wzroku i nie rozpoczynając rozmowy. Doman też może
 7315   2,  12 |              dzień świtał za nimi.~Teraz rozpoczynało się picie i ucztowanie około
 7316   1,  8  |             które za złą wróżbę uważano, rozpoczynały.~Nad rankiem gromadka parobków
 7317   2,  19 |              zaczynał pod grodzisko. Nie rozpoczynano nic, gromady kładły się
 7318   1,  4  |           spokojnie ręczył, iż się niebo rozpogodzi.~Niemiec nie zdawał się
 7319   1,  6  |             wiedział. Po burzy niebo się rozpogodziło. Czarna chmura, co ją przyniosła,
 7320   1,  8  |              wszystkich, resztą niewiast rozporządzała, żywność zbierano gotując
 7321   2,  21 |                 nie dawał, aż płomię się rozpostarło i sycząc dyle poczęło obejmować,
 7322   1,  7  |             pniami olbrzymimi, z szeroko rozpostartymi gałęźmi osłaniały niemal
 7323   1,  9  |             powiększał; starsi o zmarłym rozpowiadać zaczęli, jak on młody wiek
 7324   2,  19 |                  ciągnie, aby go obalić.~Rozpowiadał im potem, co uczynił Chwostek
 7325   1,  3  |                    Hej no - gdybyście mi rozpowiedzieli a ukazali drogę do Gopła,
 7326   2,  14 |                  się na ląd przenosili i rozpraszali. Teraz tu tylko pozostało
 7327   3,  28 |                 pole wyprowadził, począł rozprawiać przedrwiwając, jakby głuptaszkiem
 7328   1,  3  |               nami, na grodzie się z nim rozprawim.~Uwolniony tak cudownie
 7329   3,  28 |            przeciwko Pomorcom wybierano, rozproszonego ich niewolnika, w poprzednich
 7330   2,  21 |           kaleczył, rył się w ziemię lub rozpryskiwał węgle rozżarzone w ogniskach.~
 7331   3,  28 |               padło w ogień, żar i iskry rozpryskując dokoła, objęły je płomienie.
 7332   3,  25 |              biedujące, aby myśli zebrać rozprzęgłe.~- Leżałam zabita na ziemi,
 7333   1,  4  |                  się nadął cały i rycząc rozpukł i zdycha.~Wtem Krak z mieczem
 7334   1,  4  |                   co wiatr trzyma. Niech rozpuści wiatrom wodze, niechaj Dunaj
 7335   3,  30 |                się jutro na nas, gdy lud rozpuścim, i wojnę nam wniosą...~-
 7336   2,  21 |                 prędzej wydusi... Gromad rozpuścimy połowę, dość będzie nas,
 7337   1,  9  |               szła stara Jaga siwe włosy rozpuściwszy na ramiona, z rękami załamanymi,
 7338   3,  Dop|                za nieprzyzwoitą zabawą i rozpustą, zajmował się urządzaniem
 7339   3,  Dop|                  zaś dalej wiedzie życie rozpustne, zastawia biesiady, zalewa
 7340   3,  30 |                  Nazajutrz gromady wojsk rozpuszczać zaczęto po dworach i chatach,
 7341   3,  30 |                  słuszna.~Posłańców wnet rozpuszczono po obozie i ludzie znów
 7342   2,  14 |               była i włos miała srebrny, rozpuszczony na ramiona, a na nim dziewiczy
 7343   3,  Dop|                   cesarz grecki Maurycy) rozpytywał ich o narodzie i gdzie sobie
 7344   1,  5  |                  mową, która serce Henki rozradowała.~- Skąd jesteś?~- Miłościwa
 7345   1,  3  |              stanął zdumiony i widocznie rozradowany. Dolina, którą mieli u stóp
 7346   1,  10 |                  siedzieli poza Boimirem rozrodzeni Mieszkowie, których Myszami
 7347   1,  10 |                 Daliśmy się im rozsiąść, rozrodzić, zmóc, uzbroić, powąchać
 7348   2,  20 |                byli wszyscy. Aże się ich rozrodziło wielu, a nie mógł żaden
 7349   1,  7  |                 kmieciami, że Leszki się rozrodziły i poswatały, a jest ich
 7350   3,  Dop|                  i narodu, który rodziną rozrodzoną władał, następują rządy
 7351   2,  20 |                  i ze swej sztuki.~Głową rozrodzonej już rodziny był Mirsz stary.
 7352   1,  8  |                 chcieli, co cierpiano od rozrodzonych kneziątek... i jak na to
 7353   1,  1  |                śledząc, co się przez noc rozrosło, zazieleniało, wykwitło.~
 7354   2,  12 |             trzaskające ognie nie dawały rozróżnić żadnego głosu.~Jak wiek
 7355   2,  12 |           zbliżał się i stawał... Sambor rozróżnił już stąpanie kilku koni
 7356   3,  Dop|               zgodzono się dla skrócenia rozruchów na taki środek, aby obrano
 7357   2,  17 |            sprowadzono, aby go pieśniami rozrywał. Ojciec na niedźwiedziej
 7358   2,  13 |            wyszła na podwórze, gdzie się rozrywała, żarty strojąc z czeladzią.
 7359   1,  10 |                  ziemianie, niechaj nami rozrządzą, ład sprawią... O Łado!
 7360   3,  26 |                na gruzach grodu Pepełków rozrządzał kneź - zawołał ktoś, ażeby
 7361   3,  Dop|       umierającym księciem miały być tak rozrzewniające, że "nawet posągi spiżowe
 7362   3,  30 |          podnosząc witać zaczęła swoich, rozrzewniona i szczęśliwa. Dwie siostry
 7363   3,  27 |               pobojowisko. Kupami leżały rozrzucone ciała odarte. Wśród nich
 7364   1,  9  |                 cichu...~Dalej płaczki z rozrzuconymi włosy bijąc w dłonie, drapiąc
 7365   1,  7  |                  dwu - dodał stary - nie rozsądzać o tym, ale poczynać coś
 7366   3,  25 |                 i dym, który pod wieczór rozścielał się jak chusty sine.~Stali
 7367   1,  3  |                widnokręgu pasami długimi rozścielały się do snu mgły wieczorne.~
 7368   2,  19 |                 znaki na żerdziach swe i rozsiadając się jedne przy drugich.~
 7369   2,  20 |      poszanowanie dla rzemiosła swojego, rozsiadali się więc po okolicy, gdzie
 7370   2,  13 |             gościa przyjmował. Bumir się rozsiadł i sparł na stole.~- Sadło
 7371   1,  10 |                  jeszcze. Szerokim kołem rozsiadła się rada, sparli na rękach
 7372   2,  19 |                  a tępią, ażeby sami się rozsiedli szerzej i panowali...~-
 7373   2,  21 |               wici ogniste.~Chwostek się rozsierdził i do wieży go zamknąć kazał.~-
 7374   1,  7  |                  dostać, wprzód się może rozsłuchać i obliczyć, nim z garstką
 7375   1,  10 |               prześliznęło, przycupnęło, rozsłuchało i gdy wszystko milczało
 7376   3,  30 |              znaną okolicę, usta jej się rozśmiały i zapłakane poweselały oczy.
 7377   3,  22 |              starej babie co do tego?...~Rozśmieli się słuchający, a Jaruha
 7378   1,  8  |                  dla nich drogi. W lesie rozstali się z Domanem i Wisz znanymi
 7379   1,  9  |                 dał im znak: drużyna się rozstąpiła, rozbiegła i poczęła zagrodę
 7380   1,  2  |             słuchając. Parobcy i synowie rozstąpili się ku ognisku i w głąb~
 7381   3,  29 |               dwa zastępy. Ścibor i Luty rozstąpiwszy się szeroko zabiegli Pomorcom
 7382   2,  14 |                 że się ze swoim rodzonym rozstawała światem.~Czółno płynęło.
 7383   1,  7  |                  oszczepy i począł ludzi rozstawiać dokoła. Sam też ujął dzidę
 7384   2,  21 |                  Tu smerdowie pijani lud rozstawiają, a serca dodają.~- Hej!
 7385   1,  8  |             wszystko, stary swoich ludzi rozstawił tak, aby ich widać nie było
 7386   2,  16 |                  stały milczące. Straże, rozstawione wszędzie, chodziły z oszczepami
 7387   3,  24 |              Niemcami też byli otoczeni, rozstępował się im tłum, a gdy z koni
 7388   1,  4  |             wojny? Wojsko sprawię, niech rozstrzyga bitwa krwawa. Posły poszły,
 7389   3,  29 |                nie przyszło, gdy Piastun rozstrzygł rozkazem, aby Luty i Bolko
 7390   3,  30 |             Dziwy, które się też wkrótce rozstrzygnęły.~Gdy się kmiecie po dworach
 7391   2,  17 |                Miłosza popatrzano tylko, rozsunęli mu się nieco, ale nań bardzo
 7392   2,  14 |                  promień jego padł przez rozsuniętą zasłonę~do wnętrza chramu,
 7393   1,  6  |                po podwórzu nie mogąc się rozsypać, gdzieniegdzie tylko został
 7394   2,  12 |             włosy, rozpuszczonymi szaty, rozsypującymi się wieńcami, podniesionymi
 7395   3,  29 |                 zbity tłum mieszał się i rozsypywał, jeszcze nie podzielony.
 7396   3,  25 |                zbliżyła, stado się zaraz rozsypywało, a ona siedziała jedna.
 7397   3,  Dop|                   jakoby go zwierz dziki rozszarpał na łowach. Panuje więc Lech
 7398   3,  25 |                poleciał wysoko i sępy go rozszarpały, co pilnują nieba, tylko
 7399   3,  Dop|                 kolce wydały się, Leszka rozszarpano, a pieszy ów, skromny chłopak,
 7400   3,  Dop|                który upiększa, wypełnia, rozszerza, dramatyzuje te baśnie stare,
 7401   1,  4  |               wzdętą wodą... Lody na nim roztajały... Król Dunaju strzeże brzega.
 7402   1,  4  |                  rośnie, siedem razy się roztapia, aż Krak Skubę wołać każe.
 7403   1,  1  |                 ostatki cieniów i mroków roztapiające się w dnia blasku. Nad strumieniami
 7404   2,  14 |                dlaczego, ale ta słuchała roztargniona i nie okazała nawet, czy
 7405   1,  4  |              przebije, pałka czaszki nie roztrzaska, gardła mu nie zduszą dłonie
 7406   2,  21 |                podłogę nim cisnął, aż go roztrzaskał w kawały.~Pełen gród zwycięskiego
 7407   2,  16 |          Pochwycenie Hadona znaczyło, iż rozumiano, po co był wysłany, a chwycić
 7408   1,  6  |          parobków, nie wiedząc, że język rozumie, wziął go za rękę i prawie
 7409   1,  2  |                noszą? Przecie naszą mowę rozumieją, w życiu nas strzegą, a
 7410   1,  1  |                 zowią, choć my ich język rozumiemy... Słuchaj, co gadać będą,
 7411   1,  3  |                ucho jego, do chwytania i rozumienia najmniejszego szelestu nawykłe -
 7412   2,  15 |              tego, aby tu zaraz jechali. Rozumiesz?~Mucha okazać się starał
 7413   2,  19 |                  by to byli kneziowie ci rozumni, a goście jęli mu opowiadać,
 7414   2,  15 |              rodu?~- Trzeba do nich siać rozumnych ludzi, na zamek ich prosić.
 7415   2,  21 |                 siekierami i młotami nie rozwalić grubego muru, ptakiem na
 7416   2,  13 |                 których blade wargi były rozwarte, w gorączce, półsenny Doman.
 7417   3,  24 |                 Dopiwszy trzeciego kubka rozweseliła się znowu, otarła usta,
 7418   3,  22 |                chodzili od kupy do kupy, rozwiadując się i dostając języka.~Wszystkim
 7419   2,  15 |             głową kudłatą i brodą czarną rozwianą. Rękę trzymał za pasem,
 7420   3,  24 |             kędyś pokazywała. Włos miała rozwiany w nieładzie, bieliznę pomiętą
 7421   2,  16 |                  się drzwi otwierały i z rozwianymi włosy złotymi, niesiony
 7422   1,  3  |                 rzekł do swoich ludzi:~- Rozwiązać mu ręce - pojedzie jutro
 7423   2,  13 |              Znoskowi i z wolna głowę mu rozwiązała. Przyschła płachta odmaczaną
 7424   2,  16 |                   młodzi też, gdy im się rozwiązały usta, narzekali i boleli
 7425   1,  3  |                wody napił. Tu nie opodal rozwiązany siedział Hengo, gospodarz
 7426   2,  12 |                  zwijające się cienie, z rozwiązanymi włosy, rozpuszczonymi szaty,
 7427   1,  11 |         zamawiała, odczyniała, wiązała i rozwiązywała... Tym razem jednak nie
 7428   2,  15 |              tego dnia między ludźmi się rozwiedział. Mówił i on, że po zagrodach
 7429   2,  17 |             długo i chodził usiłując się rozwiedzieć, co postanowiono, języka
 7430   1,  3  |             panowanie, gdy popioły wiatr rozwieje, kiedy krucy się nasycą,
 7431   3,  Dop|                miejscu najwidoczniejszym rozwiesić kazał, aby oczom jego obecne
 7432   3,  Dop|                  Leszek, co suknię kazał rozwieszać swoją dla przypomnienia
 7433   3,  25 |             włożył, włosy mu wiatr złote rozwiewa... Nic się nie frasuje.
 7434   3,  Dop|                  tajemniczych, wzrostu i rozwijania się, które świadków, co
 7435   3,  29 |              Pomorców nie dając im czasu rozwinąć. W ręku miotał oszczepem,
 7436   1,  11 |               skakała...~Jaruha, mówiąc, rozwinęła swoją sakwę i poczęła w
 7437   1,  1  |          poranków z nabrzmiałych pączków rozwitych. Nad strumieniami wezbranymi
 7438   3,  Dop|                 a mianowicie czeskimi.~W rozwoju narodu wracające gminowładne
 7439   3,  27 |           oślepły Leszek do ojca, nikt z rozwścieczonym starcem mówić nie mógł.
 7440   3,  27 |                 wrota otworzyli, gdy się rozwściekła ciżba, pozabijani zostali,
 7441   1,  9  |             głębię i znikły... Stos stał rozżarzony jak jedno płomię ogromne,
 7442   3,  26 |                  miał, natchnąć drugich. Rozżarzyli się też i odgrażać poczęli.~
 7443   1,  1  |                 ziemi sidłszy nogę ranną rozzuł i począł czyścić obuwie,
 7444   1,  8  |                  Wisz na ławie siadł się rozzuwać, pytając o dom i chudobę.
 7445   1,  1  |               pomściło za bałwana... Tyś rqnny w nogę, Gerda?~Chłopak,
 7446   3,  26 |                  na zwiady wyprawieni za rubieże przynieśli wieści, że się
 7447   1,  4  |             niech panuje!~Na granicy, na rubieży Niemiec siedzi jak lis w
 7448   1,  9  |             grube kłody paliły się całe, rubinowymi okrywając węglami. Wiatr,
 7449   1,  6  |             postąpił. Po chodzie, mowie, ruchach łatwo mógł poznać, że miłościwy
 7450   3,  29 |             paszczęki. Gorące w nim krew ruchami niecierpliwymi grała. Oczyma
 7451   2,  20 |                 syn, człek już niemłody. Ruchem rąk, nie mówiąc nic, powiedział
 7452   1,  6  |                się w boki - i śmiał się.~Ruchoma ta masa ciał ludzkich pełzała
 7453   3,  27 |                 dopatrzyć twarzy, lecz z ruchów i głosu domyślał się młodych
 7454   1,  1  |                     oczy biegały żywo... Ruchy ciała zręczne i silne nie
 7455   2,  20 |               klasnęła w ręce, poprawiła rucianego wianuszka przeglądając się
 7456   1,  6  |            Napijże się i ty miodu, mordo ruda! - wrzasnął nagle.~Hengo
 7457   3,  29 |           włosach jasne jeszcze, dawniej rude włosy pasami się przebijały,
 7458   1,  1  |                 okryta długimi - zarosła rudo; dwoje oczów ciemnych skierowało
 7459   1,  2  |                wiodą ku wrotom z gościem rudym, wystąpiła, usta zakrywając
 7460   3,  22 |             Ranów... czcimy i my przecie Rugiewida o siedmiu twarzach i mieczach
 7461   3,  Dop|          Potomstwo miało się rozsiąść na Rugii u Połabów, Obotrytów, Kaszubów
 7462   1,  7  |                  bródka zarastała rzadko rumiane lice, które się śmiało dużymi
 7463   3,  29 |             włosy pasami się przebijały, rumiany i świeży na twarzy, choć
 7464   3,  29 |            przyjęła go uśmiechem. Domana rumieńcem, a nad Dobkiem schyliła
 7465   3,  25 |             Królewicz zaraz poznał ją po rumieńcu, rękę przyłożył do łodygi -
 7466   1,  4  |                  od strony tylko wschodu rumieniały one, a choć wiatru czuć
 7467   2,  14 |              toczyła wory kamieni gotowe runąć na ziemię. Pioruny z trzaskiem
 7468   1,  6  |                 niego po kilku stopniach runęła w podwórzec, na ziemię.
 7469   2,  21 |           rusztowanie i belki, z którymi runęli, przybiły jednych, drudzy
 7470   1,  6  |                 tłuczone naczynia, potem runęły ławy z łoskotem wielkim
 7471   2,  14 |          ciemności te drganiem płomienia ruszające się oczy bóstwa przerażały
 7472   3,  28 |                niektóre już się w obozie ruszały, a te miały przodem iść,
 7473   2,  21 |                   zsiniałych, gnijących; rusztowanie i belki, z którymi runęli,
 7474   3,  28 |          przysiągł, że się z zagrody nie ruszy.~Drugiego dnia nędzny ów
 7475   3,  22 |                  nad Gopło, a stąd razem ruszym na wroga... Wieczora i nocy
 7476   1,  7  |                zostawicie u mnie, we dwu ruszymy, tak lepiej.~- Tak lepiej -
 7477   2,  15 |               kneź - zbliż się tu, jutro ruszysz do dnia w drogę, tam...~
 7478   3,  24 |                 czerpała, ogródku, gdzie rutę sadziła, po dobrych braciach,
 7479   2,  12 |               słuchając, gryzła w ustach ruty gałązkę i trzęsła głową. -
 7480   1,  9  |                  Patrz na~sieroty, włosy rwą z głowy, słyszysz ich jęki...
 7481   1,  8  |              Parobcy i synowie, kto żył, rwali się do broni biegnąc po
 7482   3,  24 |                  jej ziele, na młodziku! rwane po mogiłach... Dawała czasem
 7483   1,  10 |                 ręce, grożono pięściami, rwano się i rozchodzono... Jeden
 7484   2,  16 |                się obracał przy ognisku, ryb przyniesiono z jeziora,
 7485   2,  19 |             opiekuna, prostego cieśli, z rybakami i z pospólstwem, a przecie
 7486   1,  11 |              zwierzęta i muszki złote, i rybki srebrne żyły naówczas życiem
 7487   1,  6  |           dziewicza postać mieniła się w rycerską, oczy zdawały się spod powiek
 7488   3,  Dop|            przyrostki, powieści z czasów rycerskich, może Krzywoustego, w innych
 7489   3,  Dop|                  przymioty nadzwyczajne, rycerskie zdolności, zaprowadzenie
 7490   3,  28 |                   Kręciło się około niej rycerstwo po niemiecku odziane, w
 7491   3,  Dop|                Długosz - między Polakami rycerz dzielny, imieniem Przemyśl (
 7492   3,  28 |                 opisywać zaczął, jak tam rycerze chodzili zbrojni, obwieszeni
 7493   3,  28 |                 piękny był, ilu przy nim rycerzy się znajdowało, jakie życie
 7494   2,  13 |                 biorąc rękę Domana.~- Za rychłe wyzdrowienie twoje... Słowo?~-
 7495   3,  22 |                 dał, co czynić mieli dla rychlejszego sprawy końca.~Stary obejrzał
 7496   3,  23 |           kneziowie i Niemcy, dobiec tak rychło-nie pośpieli ani Dobek, ani
 7497   1,  6  |                  Kneź śmiał się, a nawet ryczał ze śmiechu, gdy inni miotali
 7498   3,  27 |               twarz zakrywając rękami, i ryczała płaczem okropnym, grobowym.~
 7499   2,  16 |                 się rwały i rżały, bydło ryczało. Ale noc zeszła spokojnie,
 7500   1,  9  |              płakali dzień cały, na nowo ryczeć poczęli.~W podwórzu wyły
 7501   1,  3  |                wszystkie za grzybami, za rydzami, chyba i na noc nie powrócą.~-
 7502   3,  Dop|             zionąc z paszczy przeraźliwe ryki, rzucał się na najroślejsze
 7503   1,  4  |               Potyka straszna paszczęka, ryknie, aż drży góra cała i gród
 7504   2,  21 |             ciśnięty z procy i kaleczył, rył się w ziemię lub rozpryskiwał
 7505   2,  20 |                 pieca nie wytrzymawszy z rysą z niego wyszło.~Żale i popielnice
 7506   3,  Dop|           wypełnione, tak pełne drobnych rysów dobitnych, jak gdyby czerpane
 7507   2,  20 |               glinie patykiem w koło pas rysować, zdawało się, że i z zamkniętymi
 7508   3,  Dop|                tylko imiona, ale głównie rysy podań ludu jeszcze dziś
 7509   1,  4  |             opodal siedzący Hengo, gdy o Rytgarze zaśpiewał stary, jął dyszeć
 7510   3,  Dop|            przemyślną i pracowitą robotą ryty misternie, a podstawiony
 7511   1,  10 |                polu się zieleni... gdzie rżą stada, sycą miody... oko
 7512   2,  12 |              puszczony na wolę, czwałem, rżąc, przez lasy pędził do swoich.~
 7513   3,  Dop|          bezpotomnie.~Po tych pierwszych rządach monarchicznych, a raczej
 7514   1,  5  |                   czarnym włosem długim, rzadką brodą, dzikim a ostrym wejrzeniem.
 7515   2,  12 |                 rosły stare dęby, brzozy rzadkie, a dalej gęstszy coraz las
 7516   1,  2  |            zaczęło się ukazywać mnóstwo.~Rzadkością to było, ażeby w taką lasów
 7517   3,  27 |            człowieka u wrót się odzywał, rzadziej jeszcze wpuszczono kogo
 7518   1,  3  |                  kraju, po niemiecku rad rządziłby nami.~Wstał stary z kamienia.~-
 7519   3,  26 |                 głowę na nich położywszy rżała, aby ją do zagrody wpuszczono.~
 7520   3,  26 |               wracające oglądając, które rżało na widok pana. Patrzał,
 7521   3,  Dop|                zamku Popiela są zaprawdę rzeczą osobliwą.~Odbyto więc ów
 7522   2,  15 |                   My ci w sprawiedliwych rzeczach posłuchu nie odmawiamy -
 7523   3,  29 |                  potrzaskane pociski. Ku rzeczce ciekły stąd wężykami jakby
 7524   1,  9  |            położym ją przed starszyzną i rzeczemy: "Zginął Wisz za was, za
 7525   1,  9  |              zapadł zupełny, ucichło nad rzeczką, jak gdyby po walce się
 7526   1,  10 |      gdzieniegdzie ukazywała się z błota rzeczułka gniła, płynąca trzęsawiskami
 7527   1,  7  |          objeżdżać dokoła; indziej gniłe rzeczułki ze śliskimi brzegi trudno
 7528   3,  Dop|                znać jagiellońskiej epoki rzeczypospolitej natchnienie). Kandydaci
 7529   3,  Dop|          naczynia wypróżnia je na pozór; rzeczywiście ani dotknął się usty, a
 7530   3,  Dop|           gminowładne rządy wojewodów do rzeczywistości nas zbliżają. Na tle tej
 7531   1,  9  |                 kamieni starych, których rzędy oznaczały dawne mogiły.~
 7532   3,  30 |                 po sobie oddał kneź pług rzekąc:~- Skiba moja pierwszą niech
 7533   1,  3  |                kraju, szukacie brodów po rzekach, zaciosujecie znaki po drzewach...
 7534   1,  3  |            wstęgach.~Patrząc nań z góry, rzekłbyś, że cały kraj ten, cały
 7535   1,  2  |                 a doma - co mi po tym? - Rzekliście: do mogiły - odezwał się
 7536   3,  24 |               siebie.~Ale cóż? słowo się rzekło... musiało się odbyć wesele,
 7537   1,  10 |                  jakby słowa jeszcze nie rzekłszy już do sporu byli gotowi.~-
 7538   3,  30 |           starszyzną, i kmieciami, niech rzekną, czego chcą. Nie złoży się
 7539   3,  26 |               stron - niech będzie -jako rzekniesz - niech będzie.~Jeszcze
 7540   3,  28 |                podziwu byście krzyknęli. Rzemieślnicy też u nas z kruszcu, co
 7541   3,  28 |               pod szopką zajęty był swym rzemiosłem, nadszedł doń przybyły tego
 7542   2,  18 |             Słychać było w podwórku koni rżenie i bek owiec.~Kneź pozostał
 7543   1,  8  |               sobie się śmiejąc.~- Matko Rzepico - odezwał się głosem schrypłym
 7544   3,  22 |                pokłoniwszy się poszła do Rzepicy piwa się napić.~Więc przybyli
 7545   1,  1  |                  się zza liści - zerwało rześko na nogi... Wyrostek mógł
 7546   1,  4  |          przyglądać krajowi, nad nim jak rzęsy sterczały trzciny i jak
 7547   3,  Dop|          zdobiące zamek królewski na tak rzewliwe płacze i narzekania łzawym
 7548   1,  9  |                  piersi, śpiewały pieśni rzewne... W głębi synowie stali,
 7549   2,  15 |              Myszkiem i poczęła mu szyję rzezać, aż krew na słupy trysnęła.
 7550   1,  8  |                   słupki w nich z prosta rzezane. Sam Piastun, żona jego
 7551   2,  14 |                  polan gładko ciosanych, rzezanych u góry misternie w zęby
 7552   2,  14 |            usłana już była droga.~W pniu rzezanym pięknie, u którego stał
 7553   1,  5  |              oparte podporach, misternie rzeźbionych. Tu wokół stały ławy szerokie,
 7554   1,  6  |      umierających słychać było złowrogie rzężenie. Mało kto powstał z tego
 7555   3,  23 |                  paść i swoim dopomóc do rzezi.~Gdy wszystko było gotowym,
 7556   3,  29 |                   a gdy słabł na chwilę, rzeźwiła go wnet myśl, że się przecie
 7557   2,  20 |         Postrzegłszy Domana zerwał się z rzeźwością młodzieńczą, ręce mu otwierając.~-
 7558   3,  27 |              Ciżba zdziczała rzuciła się rżnąć i mordować mściwie. Pierwszy
 7559   1,  6  |                  z mową razem. Śpiewano, rzodę pędząc na pastwisko, pieśni
 7560   3,  Dop|              nocą nie dają im spoczynku, rzucają się nawet na odpędzające
 7561   1,  8  |                  wyłupiłem... czarów nie rzucam na nikogo... służę każdemu...
 7562   3,  27 |              popychając, ciągnąc, pomimo rzucania się i oporu rzucono do głębi
 7563   2,  12 |           słyszysz! rękę daj lub urok ci rzucę... kark skręcisz do nowego
 7564   3,  30 |                kamyk na znak przysięgi i rzuci go wobec bogów na dno wody
 7565   3,  28 |                  Gdy do bitwy przyjdzie, rzucicie się na nich z jednej, my
 7566   1,  8  |                   gdy dawano te rozkazy, rzuciłem się co tchu wpław przez
 7567   1,  9  |                 pokorną i konie rącze... Rzuciłeś wszystko... i nas... i dzieci...