Tom,  Rozdzial

 7568   3,  22 |                     ano... po staremu... rzućmy na losy... prędzej będzie...
 7569   3,  Dop|               ognia. Smok pożera łakomie rzuconą mu pastwę i płomieniem w
 7570   1,  6  |              skarbnicy niewidzialną ręką rzucony, mnożąc dobro ogólne.~Gdy
 7571   2,  20 |               ziemi od zachodo-południa. Rzymskie, greckie i arabskie pieniążki
 7572   3,  Dop|                nasłuchawszy się o narodu rzymskiego - tak z bogactw, jak z ludzkości -
 7573   1,  10 |                gdzie mieszka mowa nasza, s ł o w o, u Łużyczan, u Dulebów,
 7574   1,  1  |                nogi, czerwonymi kroplami sącząc szparami chodaka.~Ale skarżyć
 7575   1,  10 |               choroby.~Maleńkie źródełko sączące się nie opodal służyło chorym
 7576   1,  9  |                  nagle - ja tu na ciebie sąd wiozę i powrozy! Tyś to
 7577   1,  8  |                 gdzie czynić należało. W sądach też, jeśli się w mirze lub
 7578   3,  Dop|                Tu ich gościnnie przyjęto sądkiem miodu i utuczonym prosiakiem,
 7579   2,  13 |                 się Bumir. - Zalejemy mu sadłem i do kilku dni znaku nie
 7580   3,  25 |                 się o tym, pociągnęła do sadu za chramem.~Był to niewielki
 7581   1,  8  |              Niemcowie i wycisnęli już z sadyb dawnych, i pod nogami nam
 7582   2,  18 |               dworu. Piastun go na ławie sadził i chleb przed nim położono.~
 7583   3,  24 |            czerpała, ogródku, gdzie rutę sadziła, po dobrych braciach, po
 7584   3,  28 |                przynajmniej na stołb nie sadzono, gdzie sroga nędza panować
 7585   3,  28 |                 świetnego, pasów do nich sadzonych i stojących z dala u ścian
 7586   1,  3  |                 łuki i proce, obwieszeni sakwami... Wisz, zobaczywszy jeźdźców,
 7587   1,  5  |                    oczy mu wyłupiwszy... Samem patrzał, jak go ludzie trzymali,
 7588   2,  15 |        politowaniem, a niemal pogardą.~- Sameś sobie winien, miłościwy
 7589   3,  27 |              Miłoszowi - ty byś śmiał? - Samiście szukali tego, oddaliście
 7590   2,  18 |               pokój panuje, my po mirach samiśmy się rządzić nawykli z wieka.
 7591   1,  9  |          ucieczką nie ratował.~Dowodzący samoczwart podjechał bliżej, bezpiecznie,
 7592   3,  Dop|                  która postradawszy siłę samoistną do dalszego wyrabiania się,
 7593   1,  7  |             kazał powrzucać jak padło. U Samona dziewkę hożą zabrano gwałtem,
 7594   3,  30 |           jednego pod wieczór puścił się samoszóst na Lednicę, ludziom wprzódy
 7595   1,  3  |                 nad które mało starszych samotnie strzelało ku górze. Głuchy
 7596   3,  30 |               musiał szukać brzegu dalej samotniejszego, skąd by na Lednicę popłynął.~
 7597   1,  10 |                  nadjechali konni, Doman samotrzeć z ludźmi swymi. I on, nie
 7598   1,  4  |                  u Dunaju legł obozem... Samowiła wiatrem smaga i na Dunaj
 7599   1,  4  |               przed Koladą, modlą się do Samowiły. Wiatry przyszły, Dunaj
 7600   3,  Dop|       ćwiczeniach muzycznych. Słysząc to samowładca polubił naród i gościnnym
 7601   1,  3  |                 jest sprawiedliwy... Jam samowtór z chłopięciem... i - cóż
 7602   1,  4  |            zaśpiewał stary, jął dyszeć i sapać tak, że go ślepiec poczuł.
 7603   2,  13 |                  i póki się nie nasycił, sapał tylko. Jaruha wyszła na
 7604   2,  14 |               Mnie chciał porwać za żonę sąsiad nasz... broniąc się zabiłam
 7605   1,  8  |                  swoich zostawił stary u sąsiada, nadto mu pilno było powracać
 7606   1,  7  |               wychodzący. - Kmieć Wisz z sąsiadem Domanem.~Kneź milczał.~-
 7607   1,  9  |               zgliszczu stos był gotowy. Sąsiadom parobcy dali znać prosząc
 7608   3,  22 |                trzymają z nimi; drudzy z sąsiady braćmi wojują, inni się
 7609   2,  19 |                  gwarzyli starzy, z gaju sąsiedniego niewiasty i dziewczęta ozwały
 7610   3,  Dop|        słowiańskie różne ulegają wpływom sąsiedztw rozmaitych, klimatu, warunków
 7611   3,  Dop|         księżniczką niemieckiego rodu, z sąsiedztwa, wielkiego pochodzenia,
 7612   1,  6  |                  rozum, od czego? Ej! wy Sasy i Franki przeklęte... mądrzy
 7613   3,  Dop|                powtarzają się kilkakroć, scena przenosi się z Krakowa do
 7614   2,  15 |                sobie na uroczyskach nocą schadzki czynili kmiecie, że po chatach
 7615   1,  7  |             której weszli, czysta była i schludna, a znać w niej niewiasty
 7616   1,  5  |                 na coś oczekując, ujrzał schludnie odziane pacholę, z długimi
 7617   1,  5  |                  sznurach w nich wisiały schnące bielizny i odzieże niewieście.
 7618   2,  14 |             posługę przy chramie i dzień schodził na półsennym jakimś osłupieniu,
 7619   3,  27 |                  Długa szyja od wnijścia schodziła w dół do wilgotnej pieczary.~
 7620   2,  14 |               plemiona z dalekich stron, schodzili się ludzie jednego słowa,
 7621   1,  10 |                potem dwie pięści ludzkie schowały się we włosach zwierzęcia,
 7622   3,  25 |                 aż mu się ja siedem razy schowam i siedem mnie razy wyszuka.
 7623   1,  2  |               znowu chwila milczenia. To schowane tak szybko godło tajemnicze
 7624   2,  18 |              pojono i Chwostek w komorze schowany mógł słyszeć, jak go wyklinano
 7625   3,  25 |           parobka, który w trzcinach się schowawszy, po szyję w wodzie stojąc
 7626   2,  18 |                  wiem, kto wy jesteście, schrońcie się, może Myszki was szukają...
 7627   2,  17 |            służbą do lasu na pasiekę się schroni, ja dalej muszę. Na własną
 7628   2,  19 |                 gospodarzu, potrzebujemy schronienia ku nocy. Tam - wskazując
 7629   3,  24 |                  czasu prawie pomyśleć o schronieniu się gdziekolwiek, chyba
 7630   3,  29 |                co się tu przed Pomorcami schronili, a bitwę słyszeli tylko
 7631   2,  21 |                   Wezmą dwór i grozisko, schronimy się na wieżę... miesiąc,
 7632   3,  23 |            gromady ciągnęły z Pomorcami, schronionych płoszyły.~Pomorcy z Niemcami
 7633   1,  5  |                     zawołał głos gruby i schrypły. - To nie swój?~- Znad Łaby,
 7634   2,  16 |                porywano wszystko, co się schwycić dawało i uchodzono szybko.~
 7635   2,  13 |                wołanie, popłoch i Znoska schwyciła czeladź prowadząc przed
 7636   3,  30 |             obawiając się pogoni mógł ją schwyciwszy do łodzi zanieść, nimby
 7637   3,  27 |             pojedyncze zbóje, którzy się schwyconą zdobyczą dzielić nie chcieli.~
 7638   2,  13 |                  ranem w las, aby go nie schwytano znowu, ciągle jeszcze ku
 7639   2,  12 |                czeladzi podążało pieszo.~Schylali głowy i podnosząc gałęzie
 7640   3,  25 |                  jakie oczko śliczne!... Schyli się do kamyka, a tu panna
 7641   1,  3  |                 będzie z ciebie.~WIsz po schylonej jego głowie ręką pogładził.~-
 7642   3,  25 |                nie mógł, ale żył. Wizun, schylony nad nim, z wody go ocierał
 7643   3,  27 |             winienem jednego z was kazać ściąć tu - zaraz, a drugiego wyłupić
 7644   3,  Dop|         wytłumaczyć. Dziwnie niezręcznie ściąga się to wszystko do Leszków.
 7645   2,  19 |         kneziowskiej dworni na zamek się ściągających pochodziły, czy z gromad
 7646   3,  22 |                 południowi, a ludzie się ściągali powoli; niektórym pilno
 7647   3,  29 |                  słońce. Ze trzech stron ściągały się miry i szykowały powoli,
 7648   3,  26 |                Ja sam ludzi, jakich mam, ściągnę do jednego, niech pola jałowieją,
 7649   3,  24 |                   Ludzie go wnet z konia ściągnęli, ale, rozerwawszy sznury,
 7650   3,  26 |             precz, kiedy się tych więcej ściągnęło, Leszków drużyna swoich
 7651   3,  30 |              sobą.~Właśnie Kneźno i gród ściągnęły tam na brzegi znaczny napływ
 7652   2,  21 |                pozbyła Brunhilda. Z góry ściągnięto kilku na dół i trupy oknami
 7653   1,  6  |         prześliznąć się pod chruścianymi ścianami szop do koni i tu przypadł,
 7654   2,  19 |                   gdy ciągle Myszkowie i Ścibory, i rodzina a drużbowie,
 7655   3,  24 |                Niemcy nad nim długo, ale ścierpiał wszystko. Związanego, wraz
 7656   2,  15 |                pola niszczą, tego my nie ścierpimy. Masz wyznaczonej ziemi
 7657   2,  14 |                  serca od ciała... gdzie ścierw nie dogorzała... Krew za
 7658   2,  15 |            leciały nieopatrzne, a pięści ścieśnione występowały ponad głowy -
 7659   1,  1  |               nad rzeką zwężała, płynącą ścieśnionym korytem. W prawo otwarła
 7660   2,  18 |                 wiadrami pokazała się na ścieżce, gdy książę wyruszy. Stara
 7661   3,  Dop|                  swojego podkuł, wiadomą ścieżką pierwszy: doścignął mety
 7662   2,  14 |           Pomiędzy łozy i olszyny wiodły ścieżki kryte, ludzkimi powydeptywane
 7663   3,  Dop|                   że sprawiedliwość boża ściga winnych, że kara nigdy nie
 7664   2,  12 |                 bo mu się wcale skakać i ścigać nie chciało.~Ciągnął z wolna,
 7665   3,  Dop|                 i różne mających odmiany ścigali się rączym pędem w zawody,
 7666   3,  27 |                jak zwierz dziki jesteśmy ścigani. Wy tu jesteście zamknięci,
 7667   1,  11 |              ręką wciąż oko tulił i zęby ścinając syczał.~- Juści to i wilka
 7668   3,  24 |             nieszczęśliwy pan młody usta ścinał i słowa z niego dobyć nie
 7669   2,  16 |            dzieci!~Matka przypadła znowu ściskać swe dziecię, ojciec tulić
 7670   1,  2  |              powszechnych oznak radości. Ściskano go za kolana. Dwór cały
 7671   1,  5  |                  się Sambor.~Kos ramiona ścisnął.~- Będzie toż samo albo
 7672   1,  10 |               się we włosach zwierzęcia, ścisnęły gardło, otwarła się skrwawiona
 7673   2,  21 |                tego dnia działo.~Na dole ściśnięty był lud, czeladź, pachołki,
 7674   3,  25 |              porozwiązywała, i dzieci ze ściśniętymi rączkami a straszliwie otwartymi
 7675   1,  9  |                 Gopłu zwracając twarze i ściśnione pięści.~W miarę jak kadzie
 7676   3,  Dop|                 zaliczane.~W Herodotowej Scytii czuć Słowiańszczyznę spowiniętą,
 7677   1,  8  |                  na grodzie przypadek... Sczepili się z Sławojem przy uczcie
 7678   1,  10 |             Oprócz tego szczątka budowli sczerniałego na horodyszczu nie było
 7679   2,  14 |               tylko pozostało ich kilka, sczerniałych, osiadłych nisko, okopconych,
 7680   3,  27 |              psom.~Obaj synowie Chwostka sczerwieniwszy się chwycili bezmyślnie
 7681   1,  6  |                  i przeklinał:~- Bodajeś sczezł marnie, ty Chwoście przeklęty,
 7682   2,  15 |      przekleństwami miotał, aby wszystko sczezło i szło na wskroś ziemi.~
 7683   3,  27 |                  ród wyrok padnie, że ma sczeznąć marnie z ziemi, brat na
 7684   3,  25 |             Wyjdę na policzko,~Zaśpiewam se jeszcze...~Spojrzę na słoneczko,~
 7685   3,  Dop|                darnią pokrytej równinie. Sędziami miała być starszyzna wybrana
 7686   1,  10 |           poważna i piękna, człowiek już sędziwy z brodą długą, białą i włosami
 7687   3,  22 |                  obwoływać się na zbór a sejm nowy nad Gopło. Pojechali
 7688   3,  Dop|       charakterystyczne, gdy się wspomni sejmy późniejsze) skłania umysły
 7689   2,  12 |              Wisłą, Dniestrem, Rodanem i Sekwaną. Ze czcią tego Bel-boga,
 7690   3,  Dop|           Przybysław, Przemysław, Jaksa, Semian, Ziemowit, Ziemiomysł, Bogdal,
 7691   2,  14 |                 osłabła osunęłaa się jak senna na ręce stróżek, które ją
 7692   3,  25 |              szyi; ten poleciał wysoko i sępy go rozszarpały, co pilnują
 7693   1,  8  |                  dobywszy z niej chleb i ser położył je przed gośćmi,
 7694   3,  22 |            świątyni, spotykali się tam z Serbami i Ludkami, i Dulebami; i
 7695   1,  1  |                  głową.~- Żonę mieliście Serbkę znad Łaby - odezwał się. -
 7696   2,  14 |            językiem pokrewni połabiańscy Serbowie, Wilcy i Redary, byli Dalemińcy,
 7697   1,  1  |               żonę miałem z waszej krwi, serbską córkę... a z niej oto tego
 7698   2,  19 |            czynił. Nauka jego trafiła do serc wszystkich. Opowiadał, że
 7699   3,  22 |            ponuro patrząc, ze strachem w sercach, ale nie chcąc ustąpić.
 7700   3,  22 |                słowa łatwy, gdy miłował, serdeczny, nie ulękniony niczym, a
 7701   1,  10 |                  kopy... do soroka... do setki... Wszyscy jeszcze stali
 7702   3,  26 |              Stąd wyruszyli tysiącznicy, setnicy, dziesiętnicy, starszyzna
 7703   3,  28 |              mnogi ten lud tysiącznikom, setnikom, dziesiętnikom rozkazawszy
 7704   2,  17 |                 wojewodów, tysiączników, setników stanówcie, to pierwsza rzecz!~
 7705   3,  22 |                  swą gromadę, nie bardzo sforną, grozą i strachem trzymając
 7706   3,  26 |                 żyw i silem na koń niech siada. Dopóki wojna w domu, nic
 7707   3,  25 |            wszystkich zakątkach. Z kolei siadała na łące przy gromadkach,
 7708   1,  4  |               się ludzi zebrała gromada. Siadałem na ziemi, stawali kotem
 7709   1,  8  |              nich się zjawił, wieczorami siadali kołem wszyscy, zimą około
 7710   2,  16 |                 psy drapały się na wały, siadały przeciw wiatru i niespokojne
 7711   2,  14 |                  kruków chmura czarna... Siadły, krakają... żrą serca od
 7712   1,  8  |               czas nam myśleć o sobie... siądź i radź...~Przybył w ten
 7713   1,  7  |                  zarżał i czekał, aż nań siądzie. Chciał jeden z parobczaków
 7714   3,  27 |                nie nagiął na poły; wóz z sianem brał na barki i nosił go,
 7715   1,  4  |                  smoły weźmij gorącej, a siarki nabierz palącej, a węgli
 7716   3,  25 |              Wróble muszkę napędziły i w siatkę mu wpadła... pająk do niej...
 7717   1,  1  |                 Gerda tymczasem na ziemi sidłszy nogę ranną rozzuł i począł
 7718   3,  23 |                 rachować przestał, bo mu siec było pilno. Nie spodziewali
 7719   1,  7  |               stało nad wodą, na kołkach sieci wisiały, parę czółen wywróconych
 7720   1,  1  |                 i marszczki pokryły całą siecią gęstą. Nad oczyma siwymi
 7721   2,  21 |                   dziad pozwolił jechać, siedliśma na konie i jechali nocą,
 7722   2,  19 |             dorastał, a obyczajem starym siedmioletniemu sprawić było potrzeba postrzyżyny,
 7723   3,  27 |                  nazywano, ślepemu swemu siedzącemu przy niej śpiewała, on grał
 7724   1,  2  |             garnuszki i czerpaczki przed siedzącymi, z wodą, piwem i miodem.
 7725   2,  21 |              wyzywajcie wilka z lasa!... siedźcie spokojnie! Bumir popatrzał
 7726   2,  21 |                  rzekł - chcecie pokoju, siedźcież w pokoju, a do naszych spraw
 7727   2,  15 |              mnie tu posadzili, gdzie ja siedzę? Na grodzie tym ojciec mój,
 7728   2,  20 |                towarzyszki zerwały się z siedzeń swoich, nie mogąc rychło
 7729   3,  30 |                 ul postawić wywrócony na siedzenie.~Wojewodowie zaś wdzieli
 7730   1,  2  |                 ze wschodu... ze starych siedzib na nowe, albo to im tam
 7731   3,  Dop|             narodzie i gdzie sobie obrał siedziby, i dlaczego uwijają się
 7732   2,  21 |               brzegu popłynę... Póki nie siędziecie na konie, ja z wami...~Po
 7733   1,  10 |               nalecą i kraj spustoszą... Siedzieliby cicho. Dawno na nas zęby
 7734   2,  18 |         oszczędzić, trzy dni i trzy noce siedzieliśmy czatując na zbója! Był w
 7735   2,  16 |                 przyniesiemy. Jak żupany siedzim po grodach - będziemy zamknięci
 7736   1,  4  |               zakrywa, już i do kolan mu sięga A kiedy dotknie się ziemi,
 7737   3,  26 |               każda z nich coraz głębiej sięgała i niszczyła. Ludzie nie
 7738   3,  22 |                  prawie wszystkie, gdzie sięgało "słowo", ich obyczaje, ład,
 7739   1,  7  |          otaczające grodzisko tak wysoko sięgały, iż spoza nich budowli żadnych
 7740   3,  Dop|                  cywilizację. Im głębiej sięgamy w ten mityczny byt, tym
 7741   2,  13 |                ławie.~Tymczasem starucha sięgnęła do kubka stojącego przy
 7742   1,  11 |                  dłonią, tysiąc chłopców sięgnie po nią... a królewna żadnego
 7743   2,  12 |                życia dawca, boże Kupało, siej, żyw i budź, Kupało...~Ucichło,
 7744   3,  24 |                 w pogoń za uciekającymi, siekąc konie i ścigając ich zapalczywie.
 7745   2,  21 |                 bo kamień mu się nie da; siekierami i młotami nie rozwalić grubego
 7746   1,  2  |                  piękny miecz liściasty, siekierek kilka, młotów, nożyce, kilka
 7747   2,  12 |              głębiej jeszcze. Kamiennymi siekierkami łupano drzazgi na podpał.
 7748   2,  18 |                 szyi konia się położył - siekli niemiłosiernie szkapy swe,
 7749   3,  29 |                 obraniał się im zajadle. Siekły go ich miecze, nie mogąc
 7750   1,  6  |              krzyk okropny rozległ się w sieniach i w dziedzińcu.~Czeladź
 7751   2,  12 |                 w narzuconych na ramiona siermięgach. Zewsząd po gajach i lesie
 7752   1,  8  |        Przyszedłem się wam opowiedzieć z sieroctwem moim - odezwał się stary.~-
 7753   2,  14 |           rumieniec okrywał jej twarz.~- Sierota jesteś? - zapytał.~- Nie,
 7754   2,  18 |                   zaczynano zboże żąć. Z sierpami żelaznymi i miedzianymi
 7755   2,  14 |              widać było szare pasy gradu sikące pola i lasy, a w głębi jej
 7756   1,  9  |                który się rwał, na próżno siląc uwolnić... Ogień z chciwością
 7757   2,  15 |                 wreszcie na plecy zabrać silnemu parobkowi, który go poniósł
 7758   1,  9  |              życia stawić nie czując się silniejszymi.~Pokładli się tylko nie
 7759   2,  20 |             dwojga; chłopak pochwycił ją silnymi rękami i w twarz pocałował.
 7760   1,  9  |         uśmiechając się błagalnie.~- Nie siłujcie mnie - rzekła cicho - zostawcie
 7761   3,  Dop|                 roku 629 pisze Teofilakt Simokata: "Następnego dnia zostało
 7762   1,  3  |              morze i jak morskie równiny siniejąca w oddaleniu. Jak fale też
 7763   2,  16 |               dokoła tych ciał bladych i sinych - a przez szpary i okna
 7764   1,  2  |          cudzoziemca, to nimi wodziła po sio-strach i braciach.~Lecz wzork się
 7765   3,  28 |            zapaśnego łyka znalazło się u siodła. Niemiec człowiek zawsze
 7766   1,  4  |                  Zabrakło mu ziemi doma, siołom roli, bydłu paszy i do boga
 7767   2,  12 |            którzy zasępieni milczeli, po siostrach, które strwożone oczy sobie
 7768   3,  24 |               ojcu wielkie wiozą, bratu, siostrom i macierzy... Nie płacz,
 7769   3,  25 |                 raz zeszły się wszystkie siostrzyce i druhny, i czarownice,
 7770   1,  11 |                     Rodzone dwie dłonie, siostrzyne... - poczęła mrucząc - a
 7771   2,  20 |                 chacie ubity mocno, a do siupów deski były wszędzie poprzymocowywane,
 7772   3,  29 |                kruczą. Dziś oboje na pół siwizna objęła. Na małej głowie,
 7773   3,  25 |              moja...~Jedzie królewicz na siwku, w boki się wziąwszy, i
 7774   3,  27 |             Wśród nich osobno widać było siwobrodego Miłosza, starą jego żonę,
 7775   2,  14 |                  stary Wizun po odejściu siwowłosej kobiety; oczyma prawie gniewnymi
 7776   2,  12 |              płacze, na konika z dziewką skacze... Na koń wsadził, na dwór
 7777   1,  1  |                  mówił powoli Hengo. - A skądbyście wzięli wszystko, co się
 7778   1,  11 |                  miód piła i przez ogień skakała...~Jaruha, mówiąc, rozwinęła
 7779   3,  30 |            goście jedli, pili, śpiewali, skakali i weselili się.~I ja tam
 7780   2,  16 |                wieści. Z grubego muru na skale dźwignięta, pusta była we
 7781   1,  1  |                  trwogą, milcząc na nogę skaleczoną wskazywał. Rana jego głębsza
 7782   2,  16 |             wreszcie dziecię swe oślepłe skaleczone tak okrutnie, choć je cudem
 7783   3,  29 |                 będzie się opierała, nie skaleczy... - A jakże ja ją od chramu
 7784   1,  10 |                 fala morza biła o brzegi skaliste i słońce świeciło gorące.
 7785   1,  10 |             kamienia, pokrywała je darń, skąpe zioła i stare kretowiny.
 7786   1,  3  |              wylegają. I piwa się im nie skąpi. Przyjdzie wyprawa, z łupu
 7787   3,  Dop|             który układa powieść swą nie skąpiąc szczegółów - słońce poczęło
 7788   2,  19 |               ani kropla mu nie została, skąpić nie będzie.~Wesołą więc
 7789   1,  9  |                  zapalili, obiaty ci nie skąpili... O Łado! Łado! Łado!...~
 7790   3,  24 |               wieści o bogatym chramie i skarbach na ostrowiu; grożono mu
 7791   2,  16 |                samym dole komory były ze skarbami pańskimi i zapasami do życia,
 7792   1,  6  |                 wiela, szły jak grosz do skarbnicy niewidzialną ręką rzucony,
 7793   3,  26 |                  Niektórzy przybywali ze skargami, bo się im już Pomorcy dali
 7794   3,  23 |                stali u ogni opowiadając, skarżąc się, dziękując obrońcom.
 7795   2,  16 |                 krwi się lało wiele; nie skarżyliśmy się i my, choć i nam się ,
 7796   2,  14 |                się patrzeć na nią jak na skazaną. Dziwa siedziała spokojna
 7797   3,  Dop|             Polacy strąconego ze stolicy skazują na wieczne wygnanie. Inna
 7798   3,  30 |                 wolnym krokiem odwalając skibę czarną i lśniącą.~Wtem,
 7799   2,  16 |                  Zabój ruszyli z grodu i skierowali się ze swą drużyną ku Gopłu.~
 7800   1,  1  |               rudo; dwoje oczów ciemnych skierowało się naprzód ku koniom, potem
 7801   1,  3  |                 spotkał wejrzenie Wisza, skierowane ku niemu - które doń coś
 7802   1,  5  |               którą wiele chciwych oczów skierowanych było.~- Miłościwy pan aż
 7803   1,  10 |             ludzi obfity. Na Niemców też skinąć stamtąd mogli, aby im w
 7804   1,  10 |                 się z nimi... dziś, byle skinęli, bronić ich będą. Ziemię
 7805   1,  3  |                 cicho - jak będzie pora, skiniemy na cię - powrócisz... Nauczysz
 7806   3,  Dop|             trzech mężów, rodem Słowian (Sklabenoj). Nie mieli oni przy sobie
 7807   2,  14 |                 oręż różny i dary, które składali pielgrzymi. Tą drogą trzeba
 7808   1,  11 |          zaczarowanym, w którym wszystko składało się na jedną całość. Śmierć
 7809   3,  Dop|             narodu, a raczej części jego składowych, gdyż przed Piastem i jego
 7810   3,  Dop|                wspomni sejmy późniejsze) skłania umysły do wyboru ubogiego
 7811   3,  30 |                im już widać było, że się skłaniali do przejednania.~I rzekł
 7812   3,  30 |                 w polu, szałasy i szatry skleciwszy, drugiego dopiero uroczystość
 7813   3,  28 |                horodyszcza naprędce była sklecona szopa, na nieociosanych
 7814   3,  30 |                Mirszowej, znowu naprędce skleconej z nie dopalonych szczątków,
 7815   1,  1  |              gałęzi niby szałas naprędce sklecony; kilka kołków wbitych w
 7816   3,  Dop|                 tej tkaniny potarganej i sklejonej dowolnie stworzyć ciągłe
 7817   3,  Dop|          rozmaitego pochodzenia żywiołów sklejonych w nieforemną całość. Można
 7818   2,  14 |                patrzył spod brwi siwych. Skłoniła mu się do kolan:~Tyś tu
 7819   2,  19 |              dziecka bywa, do powolności skłonniejszym, a surowość mogłaby osłabić
 7820   3,  Dop|             zaraz za młodu jak najgorsze~skłonności, a Długosz znowu charakteryzuje
 7821   1,  8  |           zatrąbić na pastuchy... Sambor skoczy po ludzi na Rybaki i Bondarze...
 7822   1,  8  |                ziemi leżący, gotowi byli skoczyć na pierwsze pana skinienie.~
 7823   2,  17 |                  przeprawił się i na koń skoczywszy, na całą noc pojechał do
 7824   1,  9  |                 dokoła jakby w szalonych skokach, miotając się i krzycząc.
 7825   2,  12 |             ogniska i przykłaskiwano ich skokom, kiedy niekiedy krzyk dał
 7826   1,  8  |               już u wrót, a psy radośnie skomląc witać pana wybiegły. W chacie
 7827   1,  5  |          głośniejszy śmiech wywoływał to skomlenie dziwne. Nad jeziorem księżyc
 7828   3,  28 |             rychłoli Hengo w męczarniach skona, aby się od trupa oddalić.~
 7829   2,  15 |             swoich śle. Cierpiałem dość, skończyć trzeba z kmieciami. Niech
 7830   2,  19 |              przemienić.~Gdy goście jeść skończyli, powstali znowu, złożyli
 7831   1,  4  |                mój miły, że się twe męki skończyły. Ptacy niosą wieść wesołą,
 7832   1,  7  |           dogasające polana.~W głębi, na skórach leżał olbrzymiego wzrostu
 7833   1,  7  |                  wysokimi dachy.~Ponure, skórami okryte postacie jakieś włóczyły
 7834   3,  28 |                  dano, choćby mało wartą skóreczkę jagnięcia.~Raz, gdy pod
 7835   1,  8  |         kneziątek... i jak na to ratunku skorego było potrzeba.~Piastun mu
 7836   1,  1  |               nagotowane leżały suknem i skórką poobwijane juki, które starszy
 7837   3,  25 |             wolna, już nade dniem jasnym skorupka ta do lądu przybiwszy zaczęła
 7838   3,  28 |                  nareszcie w lasy. Hengo skorym był wielce do rozmowy, Dobek
 7839   1,  1  |                   obejrzał ciekawie i do skórzanego na plecach worka wsunął.~
 7840   1,  3  |              musi niewola. A kto z wojny skorzysta? Nie my, ino kneź nasz i
 7841   3,  Dop|                  śmiało rzec się godzi), skorzystali z dogodnej chwili i uszli
 7842   1,  1  |                   Długim leżeniem i snem skostniałe wyciągnął członki, ziewnął,
 7843   3,  29 |                chcieli, sparci na rękach skostniałych, z nogami podniesionymi
 7844   1,  10 |                 głowa wysunęła się ponad skraje, dwie ręce obok niej oparły
 7845   3,  28 |               wzięli się z niego grubszy skręcić - Hengo pomagał ochoczo.
 7846   2,  12 |                lub urok ci rzucę... kark skręcisz do nowego miesiąca... Rękę
 7847   3,  27 |             wyciągano i wiązano. Kaszuby skrępowaną powrozami Biełkę, we łzach,
 7848   3,  24 |               ziemię wysilony. Ręce miał skrępowane, nogi wolne.~Wieczorem trup
 7849   3,  24 |                Siedział na koniu na wpół skrępowany sznurem, a przed nim leżał
 7850   3,  24 |                 ją za koszulę, bo rękami skrępowanymi nie władnął, sam był okryty
 7851   1,  9  |              stosie uwiązano go u słupa, skrępowawszy mu nogi. Przy nim postawiono
 7852   2,  21 |              pani. Smerdy się po głowach skrobały.~- Groźby chodzą po polu,
 7853   1,  10 |                było, a w dziupli szybkie skrobanie paznokciami, aż póki w spróchniałej
 7854   3,  Dop|                Długosz) zgodzono się dla skrócenia rozruchów na taki środek,
 7855   1,  8  |              którego też i Piastem przez skrócenie zwano. Do niej dążyli, opuściwszy
 7856   2,  19 |                  czynić. Nakazywał życie skromne i ubogie, przebaczenie win,
 7857   3,  30 |           Pepełek, dwaj bracia - odziani skromnie i bez oznak kneziowskich,
 7858   3,  Dop|        zaprowadzenie ćwiczeń wojskowych, skromność obyczaju i stałą pamięć
 7859   3,  Dop|                 jednym z kilku braci, co skromnością swą na wywyższenie zasłużył?~
 7860   3,  Dop|                rozszarpano, a pieszy ów, skromny chłopak, został okrzyknięty.~
 7861   1,  4  |                zagarnę. Rzekł i młotem w skroń mu ciska, aż krew szkarłatna
 7862   2,  12 |                   Wianek jej w drodze ze skroni spadł, odzież miała zmiętą
 7863   1,  6  |                Bodajeś zginął i przepadł skroś ziemi!...~Kneź śmiał się
 7864   3,  28 |                 niewinnym, serce starego skruszył. Pozwolił mu u siebie w
 7865   1,  10 |             ścisnęły gardło, otwarła się skrwawiona paszczęka, krwią zachodziły
 7866   1,  10 |            prychnął, plunął, po czaszcze skrwawionej powiódł dłonią i zduszonym,
 7867   2,  21 |                  pływają po jeziorze, ze skrwawionymi twarzami.~Kto żyw wspina
 7868   3,  29 |                  w pluszczach czerwonych skryli się razem z Niemców orszakiem
 7869   1,  10 |                  drogę wiodącą ku niemu.~Skryty w dziupli mógł stąd policzyć
 7870   3,  24 |               węgle... nie ma nic. Sroki skrzeczą tylko... Chodziłam grzebać
 7871   3,  27 |          popłoszone gołębie i dwie sroki skrzeczały.~Resztki załogi, która się
 7872   2,  18 |                rzeczki można jej z żabim skrzekiem dłonią zaczerpnąć, otóż
 7873   3,  25 |                  jakby zamarzłą z bólu i skrzepłą. Nie drgnął w niej marszczek,
 7874   1,  1  |                się, kręciły niespokojnie skrzydlate dzieci powietrza... coś
 7875   1,  1  |            muzyka lasów... Trąciło o nie skrzydło wiosennego powiewu i gałęzie
 7876   1,  7  |           Klasnął w ręce pan i wrota się skrzypiąc otwarły.~Wilk, który dni
 7877   1,  1  |              drżenie osiczyny bojaźliwe, skrzypienie dębów suchych, szum sosen
 7878   1,  2  |              miłują jako my.~Niemiec się skrzywił.~- Kto wam tu co zrobi? -
 7879   2,  14 |                wyszedł z puszczy, z usty skrzywionymi szydersko, obudzał w niej
 7880   1,  4  |               razy się roztapia, aż Krak Skubę wołać każe. Skubo, człecze,
 7881   1,  4  |                aż Krak Skubę wołać każe. Skubo, człecze, rób, coć rzekę:
 7882   1,  7  |                 a ruszać się nie chciał, skulony kłapiąc tylko zębami. Nagnano
 7883   2,  15 |                sunąć zaczęli się ludzie, skupiać i obsadzać przejście z tyłu.
 7884   2,  14 |               świeżym powietrzem. Ale tu skupiały się koło niej stróżki ognia
 7885   3,  23 |                  od obozu ich widać było skupioną gromadę ludzi łykami i powrozami
 7886   3,  27 |                 twarze. Stali tam wprzód skurczeni i pokorni, tu się im wyprostowały
 7887   2,  13 |             palił maleńki wśród kamieni, skurczona siedziała Jaruha, prażąc
 7888   3,  26 |              niszczą wrogowie, my się im skutecznie obronić nie umiemy...~-
 7889   3,  Dop|                 wysoko - i jako pierwszy skutek nowej cywilizacji: obezwładnienie,
 7890   2,  13 |             Jaruha wyszła objawiając, że skutkiem jej zamawiania chory zasnął
 7891   2,  14 |                że znęcanie się nie czyni skutku.~Każdego niemal dnie nadciągały
 7892   2,  20 |                  ławie.~- Coś mi się pod skwar jechać nie chce - rzekł
 7893   3,  29 |              południa, dzień jesienny ni skwarny, ani zimny, po chłodnej
 7894   1,  4  |              powiew wiatru nie ochładzał skwaru. Naokół znowu nic więcej
 7895   2,  17 |              obronie - zamek mocny, a my słabi.~- Ale nas gromada! - zawołano.~-
 7896   3,  29 |                 błyskały radością, a gdy słabł na chwilę, rzeźwiła go wnet
 7897   2,  15 |                 płynąca tak uszła, iż go słabnącego dwóch chwyciło pod ręce,
 7898   1,  7  |                 któryś z daleka i trafił słabo po grzbiecie - psy zatrzymały
 7899   2,  14 |               była musiała omdlona. Lecz słabość ciała razem szła z olbrzymią
 7900   3,  23 |              nimi. Jęczeć nie śmieli, bo słabych zabijano... Niewiasty na
 7901   2,  19 |             przebaczenie win, opiekę nad słabymi. Tego Boga-Człowieka źli
 7902   3,  Dop|              sobie pomników zostawiają i śladów. Analogia tylko, porównanie,
 7903   3,  22 |                 mieli, na wozy i konie i słali na gród.~Zbór nie był tak
 7904   2,  14 |              kobiety, coś mrucząc, jakby słały za nim przekleństwa~Stara
 7905   2,  18 |              tedy. Smerda prowadził, ale słaniał się i choć na kiju podpierał.
 7906   3,  Dop|                  ludzkości - największej sławie (jak to śmiało rzec się
 7907   1,  8  |              przypadek... Sczepili się z Sławojem przy uczcie i pozarzynali...
 7908   3,  Dop|                 narody inne dobijają się sławy i rozgłosu, Słowianie chcą
 7909   1,  1  |                 postrzeżony, od dawna go śledził oczyma.~Ubrany był cały
 7910   1,  5  |                wije się im po głowach... Ślepe dziady, pieśni o niej śpiewając,
 7911   3,  27 |                   którą Biełką nazywano, ślepemu swemu siedzącemu przy niej
 7912   1,  6  |            groźniejszych towarzyszów niż ślepi gęślarze; pośpieszał rozglądając
 7913   3,  Dop|                szyku i porządku, bieżeli ślepo i zapalczywie w tę stronę,
 7914   3,  27 |           dziewczę piętnastoletnie, a że ślepota i jego uczyniła dziecinnym,
 7915   3,  25 |            straszliwie otwartymi oczkami ślepymi. Mrok padał, na lądzie tylko
 7916   2,  15 |                  dziewkę wziął - do nich ślesz, z nimi się wąchasz. My
 7917   3,  25 |             przypadkiem... a jakie oczko śliczne!... Schyli się do kamyka,
 7918   1,  11 |               przekręcając głowę - o! o! śliczneż lica, kwitną jak lilije...
 7919   3,  25 |                  w kamyczek się obróciła śliczny i leży.~Królewiczowi piąty
 7920   1,  8  |       horodyszcze na Żmijowym uroczysku. Ślij ty, jedź sam... czyń, jak
 7921   2,  20 |                  ci ją dam, inaczej nie. Ślijcie swaty uroczyste po obyczaju
 7922   2,  13 |                 Wyrwała mi się z rąk jak śliski węgorz. Srom i wstyd!~Przed
 7923   1,  10 |                objąć nie dawało, mchy go śliskim czyniły, parę razy osunął
 7924   1,  7  |               indziej gniłe rzeczułki ze śliskimi brzegi trudno konie przebywały.
 7925   2,  20 |                  drogi grząskie, koń się ślizga. - Czekajcie do zimy - odparł
 7926   1,  1  |              czółno maleńkie jak łupinka ślizgało się płynąc z biegiem, ponad
 7927   1,  6  |               dworu. Deszcz lał jeszcze, ślizgały się konie, zwolnić więc
 7928   3,  29 |                 śmiały jak do najmilszej słodyczy, bo wiedział, że krwi zakosztuje.~
 7929   2,  15 |         wilgotnej tej dziurze, na garści słomy zgniłej i stęchłej leżał
 7930   3,  25 |                  mogła, świeciły jak dwa słoneczka... Porwał ją wpół, na konika
 7931   2,  15 |              grodzie - kneź jedzie.~Wnet słonionymi przejściami popod słupy
 7932   3,  25 |                   Musi się przemienić! A słonka tylko nie widać!... Radziły
 7933   3,  Dop|                ten cały w sobie organizm słowiański, natychmiast następuje proces
 7934   2,  14 |             jeszcze. Znad Bałtu (białego słowiańskiego morza) mieli dużo przywoźnego
 7935   3,  Dop|              tych bajecznych z podaniami słowiańskimi, a mianowicie czeskimi.~
 7936   3,  22 |                 mi nie przyszła w jednym słowie: - Wybierzcie pokornego...
 7937   3,  25 |                 ostrowiu... Rzuciwszy to słówko Jaruha wstała prędko, zanuciła
 7938   3,  30 |              całym rodzie, niektórzy ani słowu, ani przysiędze wiary nie
 7939   2,  14 |               tłumacząc się z tego czynu ślubem swym i popełnionym na niej
 7940   3,  25 |                   Hej! hej! - zawołała - ślubowały, ślubowała niejedna, a mało
 7941   1,  9  |                 wam z serca... a przeciw ślubowi bożemu jak mi stać?~Zamilkli
 7942   2,  12 |            zsyłał i wesele. Był to dzień ślubowin niebieskich słońca z księżycem.
 7943   3,  Dop|              swych losów, dziewictwo swe ślubuje bogom. O granicę panujący
 7944   3,  22 |                ino pszczołom moim, które słuchają mnie, i czeladzi, która
 7945   3,  29 |               ciała... mówił, ustawał, a słuchająca ciżba wołała:~- Jeszcze,
 7946   1,  5  |                Uśmiech poigrał po ustach słuchającej, ale zarazem dwie łzy perliste
 7947   2,  13 |               pali mnie łoże i srom... - Słuchajże, Doman, wy z kim? -- przerwał
 7948   2,  12 |                bawił mnie obietnicami... słuchałam. Koń ustając zwolnił biegu.
 7949   1,  6  |                  patrzałem ja wiele, nie słuchałem też dużo - rzekł po namyśle. -
 7950   1,  6  |                  za ramię.~- Patrzałeś i słuchałeś - rzekł - co się na grodzie
 7951   1,  8  |               nikogo... służę każdemu... słucham wszystkich... Przecie nogami
 7952   1,  11 |                  las dumała.~- Co ty tak słuchasz, Dziwo? - pytała siostra.~-
 7953   1,  2  |                 o panu pamiętać, ale i o sługach, a gdybyście psy mieli z
 7954   3,  Dop|                wyścigu pierwszy stanął u słupca, temu, bez względu na stan,
 7955   2,  14 |                 chram, na gęstych dokoła słupkach drewnianych oparty i okryty
 7956   2,  14 |                dachem gontowym. Pomiędzy słupkami malowanymi czerwono, z żółtymi
 7957   1,  8  |                   podsienia były wąskie, słupki w nich z prosta rzezane.
 7958   1,  1  |           wydobył się spod nich człowiek słusznego wzrostu, krępy i barczysty.
 7959   1,  7  |               Wszak ta się wam za dzieci słusznie należy. Zabity jeden, oślepiony
 7960   1,  7  |                gdy we wrotach ukazał się słuszny mężczyzna odziany po domowemu,
 7961   1,  10 |                  starzy. Słuchaj, patrz, służ i ucz się. Młodszy posłusznie
 7962   3,  23 |              Niemców braci przyprowadził służąc im przeciwko nam...~Dobek
 7963   2,  15 |               sługi, to podskarbiego, to służące. Niekiedy z siedzenia zrywała
 7964   3,  Dop|                  kiedy do opowiadań ludu służących im za tło i podstawę przyrosło.
 7965   2,  16 |              uśmiechającej się zwycięsko służebnej.~Potem przez okno wyjrzała,
 7966   2,  20 |               biało nakryty czekał. Mila służyła sama, nosiła misy i kubki,
 7967   2,  16 |               marnie i robakom za pastwę służyli, co było pogardą wielką
 7968   3,  27 |                 Niejeden ród wówczas nią słynął, ale Hula, oprawca, wszystkich
 7969   1,  4  |                 nocą drogą, dziwne głosy słyszą z trwogą, wiatr odwiewa
 7970   3,  22 |                niezmieszana - czemu nie? Słyszałam ja, że tam ładu nie ma...
 7971   1,  5  |                 niemieckie prawią, że go słyszały mówiącego, jak sam sobie
 7972   2,  20 |              jakąś dawną, w dzieciństwie słyszaną piosenkę.~Zza drzew widać
 7973   1,  10 |               brzegu wału, aby go lepiej słyszano, i stamtąd mówił, gardłował,
 7974   1,  10 |               Chwostek na wieżycy... czy słyszycie, jak się śmieje, hen daleko
 7975   2,  16 |                wyjdzie żywa. Kneźna umie smaczne z ziół wyciągać soki i miód
 7976   3,  28 |                 na gorących węglach, aby smaczniej im jeść było, inaczej by
 7977   1,  4  |               obozem... Samowiła wiatrem smaga i na Dunaj wieje mrozem,
 7978   3,  23 |           Pomorców pędzić miała, biczami smagając poczęła ich zmuszać do wstawania
 7979   3,  24 |                  doloż ty nasza, o dolo! Smagajcie, a żywo, niech dusza wyleci
 7980   3,  24 |               śmiejąc się i urągając mu, smagali.~Na pustej ławie, na której
 7981   3,  24 |                  nie czując już krwawego smagania stary przyczołgał się do
 7982   3,  28 |         najmniejszą winę jednych prętami smagano, drugich obarczano ciężarami.
 7983   2,  20 |                 łaj mnie, inne mi nie do smaku. Wizun ręką gwałtownie potrząsł.~-
 7984   2,  15 |             obrócić się nie damy. Wam to smakuje, co się u nich dzieje, bo
 7985   1,  2  |                 nie pragniemy ani w niej smakujem. Nasi bogowie pokój miłują
 7986   2,  20 |               całe, gładził je a muskał, smarował, drewienkami koło nich dłubał
 7987   1,  3  |                 tym wilczym dole praży i smaży? Żaden z kmieciów nie ma
 7988   1,  5  |                  którym zioła się jakieś smażyły, a woń ich ostra izbę napełniała.~-
 7989   1,  10 |                pobrano na gród, a ziemię smerdom porozdawano...~Tak różne
 7990   1,  4  |                 na szyi mu się wieszali.~Smerdowi towarzysze, on sam i Hengo,
 7991   1,  9  |             śmieciskach, odpierali kupkę smerdowych ludzi. Widok leżących na
 7992   1,  4  |              nuta była żałosna, grobowa, smętna.~Wszyscy ciekawie oczy zwrócili
 7993   3,  24 |        ręcznikami i druhny poczęły nucić smętny śpiew pożegnalny, zamykający
 7994   1,  3  |           nieobcy... - rzekł, nabierając śmiałości trochę, Hengo - nieobcy,
 7995   3,  25 |              poszedł czuwać u brzegu. Po śmiałych Pomorcach wszystkiego się
 7996   2,  14 |                  cię upoi.., mów, mów mu śmiato, co myśl przyniesie... on
 7997   2,  21 |                   Odpowiadali mu z obozu śmiechami.~- Psi synu! - krzyczeli
 7998   1,  1  |          podniósłszy skrzydła krzyczała, śmiechowi wtórując... a miotała się,
 7999   2,  21 |                 razem z psami na pagórku śmiecia - nikt mu nie bronił. Nikt
 8000   1,  9  |            zaciętością walcząc na swoich śmieciskach, odpierali kupkę smerdowych
 8001   2,  14 |                  leży starzec zabity, na śmiecisku pod stołbem młodzieniec,
 8002   1,  3  |            stojącego z tyłu za gromadką, śmiejącego się z dworakami chłopaka. -
 8003   1,  9  |                 na biały świat szeroki i śmielszym krokiem wstępować zaczęła
 8004   3,  28 |              jako mnie widzicie, jeszcze śmierdzę Niemcami.~Wszyscy krzyknęli
 8005   2,  17 |              indziej radzić, aby nam nie śmierdział ten Chwostykowy niewolnik!~
 8006   3,  Dop|                niego ogień usunie. Napój śmiertelny wsączony do tego pucharu
 8007   2,  12 |               woda żywota, wskrzeszasz w śmiertlnej pieśni, lecz kto się w nurt
 8008   3,  26 |                 chwastem zarasta plugawe śmietnisko.~Wieczorem nie sam już,
 8009   3,  25 |          pozasiewane zioła: macierzanka, smlot, boże drzewko, biedrzeniec,
 8010   2,  19 |                 on był z dziewięciosiłu, smlotu, dziewanny, rosiczki, wrotycza,
 8011   1,  4  |                  stołbami się chwieje. W smoku palą się wnętrzności, trzewa
 8012   2,  21 |                  wrota, do mostu, niosąc smołę i łuczywo. Podlano pale
 8013   1,  9  |              rogach ogromne kupy łuczyny smolnej, której pod spodem i po
 8014   3,  23 |             Tylko że ze spalonych trupów smrodliwy dym im dokuczał, położyli
 8015   1,  3  |                  ja jutro odgadnę... Nie smuć się, Sambor Złego ci się
 8016   1,  7  |                 dalej wesoło - ale się i smucę też,~bo zamiast stare kości
 8017   3,  27 |           związani, nie śmiejąc nic rzec smucili się bardzo. Lękali się ci,
 8018   2,  14 |                  jakieś straszne, krwawe smugi na czarnym tle, jasne błyskawice,
 8019   2,  15 |             donosić pani.~Wszedł chłopak smukły, ulubieniec miłościwej pani,
 8020   1,  9  |             jękliwa, wszystkich przejadł smutkiem i grozą... Mężczyźni wtórowali.
 8021   1,  9  |                  i walka znużyły... szli smutni zataczając się i przystając
 8022   3,  24 |               świecie naszym! - poczęła, smutniejąc nagle i głową wahając z
 8023   1,  4  |                 toporek u pasa uwieszał. Smutnoż mu było. A przecież, młody,
 8024   3,  25 |                twarz starego Wizuna... O smutnym weselu swym Doman mówić
 8025   1,  10 |             dniem wiecowym, ale twarzami smutnymi. Ze trzech liczba ich rosła
 8026   1,  2  |                  duchy nawiedzały, że we snach szeptały jej o tym, o czym
 8027   1,  9  |                  niejednej się to dziwce śni, a jak ją weźmie mąż, zapomni...
 8028   1,  8  |      niebezpieczeństwie.~Nikt tej nocy o śnie nie pomyślał, psy wyły niespokojnie.
 8029   3,  27 |                 surowym, a zimą sypiał w śniegu. Najokrutniejszy spełnić
 8030   2,  12 |                przepasane były splotami, snopki ziół niosły w rękach, ale
 8031   3,  29 |                 się wściekle. Padali jak snopy, walili się jak drzewa,
 8032   1,  10 |                Duchy się tak po dniu nie snują... - odezwał się pierwszy.~
 8033   2,  19 |                jednych ust, ale od wielu snujących się po okolicy, którzy nam
 8034   1,  11 |                  i mówić każe... Coś się snuje przed oczyma, coś po sercu
 8035   3,  24 |             sukna okrawek... Kneź szczuł sobakami z podwórza, bo młode ściskał,
 8036   3,  26 |         zagrodzie Piastuna stanęli, skąd Sobek sam przodem na grodzisko
 8037   3,  26 |                gdy tuż i posłani Bolko z Sobiesławem weszli na hradyszcze, kłaniając
 8038   2,  16 |                  smaczne z ziół wyciągać soki i miód syci dobry!! Szczeźnijcie
 8039   2,  20 |               oboje?~- O miły mój, miły, sokole jedyny, wróć mi cały z wojny!
 8040   1,  10 |            dziesięciu, do pół kopy... do soroka... do setki... Wszyscy jeszcze
 8041   1,  9  |                  do pracy i łowów. Kłody sosnowe poukładane jedne na drugich
 8042   3,  28 |                 z jeńcami, a gdy który z sotników huknął, drżało przed nim,
 8043   3,  30 |           odezwał się biorąc kamyk u nóg sowich:~- Idźmy wszyscy.~Ruszyli
 8044   3,  28 |              radował, a Hendze obiecywał sowitą nagrodę.~Podarki, które
 8045   2,  21 |             wieży ostrożnie gruby powróz spadać zaczął ku ziemi. Sunął się
 8046   3,  23 |                się Polanie pędem lecąc i spadając na karki leżącym, wprzódy
 8047   1,  1  |               wierzch włożoną i do kolan spadającą obejmował pas czerwony.
 8048   2,  15 |             krwawoczerwony, ale obfitymi spadający puklami.~- Hadon! - zawołał
 8049   3,  Dop|    rozćwiartowanie ciała na części.~Jako spadkobierczyni po bracie występuje córka
 8050   2,  17 |                wojnę, sprowadzą Niemców, spalą i spustoszą, to cała wasza
 8051   2,  12 |              długo? - zabełkotała.~- Nie spałem, matko! Źli ludzie mnie
 8052   3,  27 |                 milczące. Wiatr niósł mu spaleniznę ze zgliszcza. Stanął we
 8053   2,  21 |                  dalej biegł, niosąc woń spalenizny od zgliszcza Stróż stojący
 8054   1,  10 |             górze i pokazał na obłoki.~- Spaliliśmy zwłoki jego, płaczki go
 8055   1,  4  |              ogniem, mieczem przejdziem, spalim i wysieczem. - Już pola
 8056   3,  25 |                  bo mi się bardzo dobrze spało. A król szczęśliwy uściskał
 8057   2,  21 |            wzgórzu rozpatrując się około spalonego grodu i z wolna podjechała
 8058   3,  30 |                   Na stosach poczestnych spalono Polan, których ciała osobno
 8059   1,  9  |                chciano długo trzymać nie spalonym, ażeby duch mógł prędzej
 8060   3,  29 |                jeszcze dźwignąć chcieli, sparci na rękach skostniałych,
 8061   1,  10 |                kołem rozsiadła się rada, sparli na rękach i dumali - wielu
 8062   2,  15 |                  stada z łąk zagarniają, spasają stogi, wypalają lasy, pola
 8063   3,  26 |              lasy, głód z nich wyganiał; spasione i stratowane pola stały
 8064   2,  13 |              nogi i ręce ogromne, brzuch spasły. Ciemne włosy, na pół już
 8065   1,  10 |               oddaleniu. Jechał na siwym spasłym koniu z długą grzywą, okrytym
 8066   2,  18 |              smerdy wołać kazał.~- Jedź, spatrz mi knieje, czy tam gdzie
 8067   3,  28 |               żałowali. Wyrwałem się im, spatrzywszy wszystko - i otom ja jest.~