Tom,  Rozdzial

 8068   3,  23 |                   Szli zabierając ludzi, spędzając trzody, zagrody paląc, łupy
 8069   1,  8  |                na nieustannych posyłkach spędzający całe życie. Obawiano się
 8070   2,  21 |                  w dal. Tych zręczniejsi spędzali strzałami, chowali się za
 8071   2,  19 |               światła. Stada kneziowskie spędzano z pastwisk, aby ich nie
 8072   1,  6  |          piorunami i ulewą z noclegu ich spędziła. Hengo też śpieszył niespokojny,
 8073   1,  10 |                 do naszej, rządź nami. I spędzili dwunastu z ich grodów. Znowu
 8074   2,  16 |           potrafiło zmusić do milczenia. Spędzone z jednej strony, zabiegały
 8075   3,  23 |               mocno i na to samo miejsce spędzono do kupy, gdzie niedawno
 8076   2,  20 |          cieniste, a u spodu pień mu się spękał wniwecz i rozdzielił na
 8077   1,  1  |                 ogorzała, ze skórą jakby spękaną, tak ją fałdy i marszczki
 8078   1,  9  |              Stanie się, czego on żądał, spełni się, co on przykazał...
 8079   2,  14 |                  je otaczała. Bezmyślnie spełniały one posługę przy chramie
 8080   3,  27 |                  chwila zawołać Hulę dla spełnienia wyroku, we dworze mimo ciszy
 8081   3,  Dop|             ostatnim uścisku zatwierdzić spełnieniem czary umówione z nimi przymierze.
 8082   3,  27 |            dzieci ostatniego pana i choć spełnili na nich, co im rozkazano,
 8083   2,  19 |              życiem swym ją poświadczył. Spełniły się proroctwa w dniu i godzinie
 8084   1,  10 |          starszyzna widząc, iż na niczym spełznie wiec, rozeszła się gromadkami
 8085   3,  27 |               zgnieść i wytępić, wybić i spętać.~Mówił powoli, przestając
 8086   1,  3  |                  czas... albo Leszka nas spętają, albo my ich wyżeniem i
 8087   3,  23 |                  którzy tylko co jęczeli spętani, nie spodziewając się już
 8088   2,  13 |                 mu niecierpliwie - Doman śpi. Jutro mu powiecie ode mnie,
 8089   1,  4  |               uczą lasy, jak żyli ci, co śpią po mogiłach, po kamiennych.
 8090   2,  13 |               już było za późno. Czeladź śpiąca za progiem zerwała się na
 8091   3,  23 |               ich na noclegowisku napaść śpiących.~Cicho i ostrożnie przerzynać
 8092   2,  13 |              obudził. Sądzili go jeszcze śpiącym, gdy nagle krzyknął straszliwie,
 8093   2,  15 |           wytrzyma, jezioro obroni, a we spichrzach pełno, zasieki po brzegi
 8094   3,  Dop|            Ziemowit, Ziemiomysł, Bogdal, Spicygniew, Spycymir, Zbigniew, Sobiesław,
 8095   1,  8  |                  dachem w odrynie, gdzie spieka nie dokuczała. Piast, nie
 8096   2,  20 |              ogniem Dziwa. Tu, mimo dnia spieki, zewsząd otulonej oponami
 8097   1,  6  |                  jedno wybite, z którego spiekła toczyła się ropa. Wstał
 8098   2,  14 |               piorunie; na jeziorze fala spieniona uderzała o brzeg i rozlewała
 8099   3,  24 |               przejść progu, musieli się spierać, opowiadać i okupić. Dopiero
 8100   1,  10 |                  Gdzie obyczaj dawny?...~Spierano się tak ciągle. Myszki potrząsali
 8101   3,  25 |                 po głowie chorego.~- Nie śpiesz no się domu, jeśli ją chcesz
 8102   2,  21 |                 przybywajcie z odsieczą. Śpieszcie...~Tu głosu jej zabrakło.~-
 8103   2,  12 |              nazad do koni.~Słyszał, jak śpiesznie oddalali się szepcząc między
 8104   1,  6  |             odezwał się Hengo - mnie też śpieszno dobyć się z tego nieznanego
 8105   3,  24 |                miało, gdy ujrzano z pola spiesznym krokiem idącą o kiju starą
 8106   3,  29 |                 odzierając pobitych.~Nie śpieszono grzebać, aby i ptakom niespokojnie
 8107   2,  12 |                  iść odradzała, ale sama śpieszyła i widać było teraz, że nie
 8108   1,  1  |           okrywała mu ramiona, pod szyją spięta na guz i pętlę. Nogi miał
 8109   3,  Dop|                  W tej ciszy i przy tych śpiewach wyrabia się tam idealna
 8110   1,  8  |          obyczaju i zwyczaju. Gęślarze i śpiewacy gościli tu często, a gdy
 8111   1,  4  |                 ma po co... Tam mieczyki śpiewają i żelazo gra... Pieśni słuchać
 8112   3,  30 |              góry.~Przyszedł tedy doń ze śpiewającymi pieśni gęślarzami Piast
 8113   1,  4  |                  Dawniej bywało inaczej! Śpiewaka witały gromady, wiodła starszyzna
 8114   3,  30 |                 Słano więc po gęślarzy i śpiewaków starych, i wróżbitów, po
 8115   1,  4  |                  odezwał się: - Śpiewaj, śpiewaku, dalej!~- O czym wam śpiewać? -
 8116   1,  11 |               lat królowałam, siedem lat śpiewałam pieśni, splatałam i rozplatałam
 8117   1,  4  |              głosem Słowan - przed obcym śpiewałem... jakbym miód lał w kałużę!~
 8118   1,  4  |              poczesne; dziś my pastuchom śpiewamy na wygonie... o głodzie
 8119   2,  17 |                 nieco odpoczywał znużony śpiewaniem Słowan, którego dla biednego
 8120   3,  30 |               dzień cały i noc całą przy śpiewaniu pieśni i radości wielkiej.~
 8121   1,  3  |                  niego - więcej leżysz i śpiewasz, niż pracujesz. Ty byś się
 8122   2,  12 |                 odzywały się tu i owdzie śpiewne głosy.~Około stosu Wiszów
 8123   1,  10 |                 głosem załamanym, na pół śpiewnie - stare nogi źle już służą,
 8124   2,  12 |              oczy w ręce utulił. Słuchał śpiewów i nie dyszał, marzyły mu
 8125   3,  24 |                 bo go przy weselach dużo spijano.~Baranów i koźląt dość też
 8126   3,  28 |             brzegach naszywane, płaszcze spinane na ramionach kolcami grubymi,
 8127   1,  2  |            Leżały naprzód igły długie do spinania chust, misternie się zamykające,
 8128   3,  Dop|                  układał dzieje polskie, spisał i uporządkował podania poprzedzające
 8129   1,  7  |              woda. Stały otworem loszek, spiżarnia, wszystko.~Jeden z parobczaków
 8130   3,  23 |        postanowiono przynajmniej granicę splądrować i nastraszyć najeźdźców
 8131   1,  5  |                 ale niedźwiedzie go nocą splądrowały. Las był tu przerzedzony,
 8132   3,  24 |                 mój siwy, do nóg upadam, spłakana... W świat idę, obcy mnie
 8133   1,  6  |              nieruchomy, rozkrzyżowany i spłaszczony...~Na ziemi w czerwonych
 8134   1,  11 |             siedem lat śpiewałam pieśni, splatałam i rozplatałam kosy, wszystko
 8135   3,  24 |               święty, ofiarny, na którym spleciona kosa panny młodej siedziała
 8136   2,  19 |                  na głowę postrzyżonemu. Spleciony on był z dziewięciosiłu,
 8137   2,  16 |                  wodę stęchłą, na suchar spleśniały - mówił Leszek - a umrzeć
 8138   1,  9  |                  przeznaczony, aby z nim spłonął na stosie...~U nóg nieboszczyka,
 8139   1,  1  |               Gąszcze, co go podszywały, spłonęły do szczętu, daleko więc
 8140   3,  26 |            zalane. Spod stóp wyskakiwały spłoszone dzikie stworzenia, z trawy
 8141   1,  1  |               oczów. Naówczas łomot stad spłoszonych konie straszył i pędziły
 8142   3,  25 |               Lednicę po skarby, ale ich spłoszył goniec, który od granicy
 8143   3,  23 |               daje, nie ulękli się i nie spłoszyli. Gwar i śmiechy szły górą.~
 8144   2,  12 |                zielonymi przepasane były splotami, snopki ziół niosły w rękach,
 8145   3,  28 |             jasno.~Bardzo zręcznie pętlę splótłszy Dobek milcząc przystąpił
 8146   3,  26 |                  to jest nieszczęśliwe i splugawione, nie chcę siedzieć tam,
 8147   3,  28 |                skoczył więc Dobek na koń splunąwszy na trupa i szybko się oddalił.~
 8148   2,  13 |          podniosła przebierając palcami, splunęła na jedną i drugą stronę.
 8149   2,  13 |             opatrywać, szeptać nad nią i spluwać na wszystkie strony. Z węzełków
 8150   2,  13 |             ogniu drzemała, zbudziła się spluwając i gniewna. Bumir nie zważając
 8151   1,  3  |                Gopłem łuna stanie, trupy spłyną po jeziorze... Kneź stary
 8152   2,  15 |                 w drodze, ale czasu dużo spłynie, nim te puszcze przejdzie
 8153   3,  22 |               zaczęły się gromady powoli spływać nad brzeg jeziora. Wieść
 8154   3,  28 |             obronne, bo je dwie rzeczki, spływające się tu, w widłach obejmowały,
 8155   1,  6  |                reszty deszczu ze strzech spływały na kamienie u przyzby.~Gościa
 8156   3,  22 |                  ani spał, ani jadł, ani spoczął, póki do potyczki nie doprowadził.
 8157   3,  30 |                  zmawiali.~Niech gromady spoczną, niech dzidy nowe i oszczepy
 8158   1,  4  |                  Bywaj tu, stary, chodź, spocznij - powtórzył smerda - placka
 8159   2,  18 |              imię nie pyta... wnijdźmy i spocznijmy...~Chwost się też z głodu
 8160   3,  29 |                  się do niego. - A teraz spoczywajcie tylko...~Wizun też na drzwi
 8161   3,  23 |                  jezioro i błota dokoła. Spoczywali bez straży. Jadło się warzyło
 8162   1,  1  |                że ci nie wdziała chust i spódnicy? Kropla krwi, a tyle strachu
 8163   1,  3  |                 kraski, sroczka w białej spódniczce podniosła się gderząc, podlatując,
 8164   1,  4  |              młodsza pieśń, może się wam spodoba lepiej.~I nutę wziął też
 8165   3,  25 |               głupi... dosyć, że się nie spodobał żaden.~Po ogródku sobie
 8166   1,  3  |                 lepiej niż tu, a jak się spodobasz panu, kto wie, co będzie
 8167   3,  26 |               granicy, gdzie się ich nie spodziano.~A starszyzna się tymczasem
 8168   2,  21 |          zgniliznę czuć było i trupy.~Na spodzie, na dnie leżały stosy ciał
 8169   1,  9  |              drugiego lepszego się okupu spodziewacie...~- Domanie, bracie, okupu
 8170   2,  19 |                  stworzeniami stanowiącą spójną całość, tworzącą z nich
 8171   1,  11 |          pszczoły, las z dala zatętniał. Spojrzały po sobie.~- Czy Ludek pojechał
 8172   2,  16 |               nie uratuje - zakrzyczał - spójrzcie na to dziecko moje! Zabił
 8173   3,  25 |                  Zaśpiewam se jeszcze...~Spojrzę na słoneczko,~Wysoko my
 8174   1,  7  |           pytania wymruczeli przez zęby. Spojrzenia ich rzucane na Wisza kose
 8175   2,  14 |               oczy bóstwa przerażały jak spojrzenie ze światów innych, groźne
 8176   3,  30 |               zapłakane poweselały oczy. Spojrzeniem cichym podziękowała Domanowi.~
 8177   3,  29 |                mi, że wroga zguba czeka!~Spojrzyjcie! oto nad głowami waszymi
 8178   2,  15 |           swobodę miłujem. Granice u nas spokojne.~Kneź stał, jakby nie słuchał,
 8179   2,  14 |             spinki błyszczące. Na twarzy spokojnej, pomarszczonej i zwiędłej
 8180   1,  3  |                  wykupię się im, bądźcie spokojni, tylko wam jedną sakwę zostawię.~
 8181   2,  17 |               radę jechali i sami też tu spokojniej na ostrowiu i dogodniej
 8182   3,  28 |             prawie niemy, dopóki rozmowa spokojniejszą się nie stała, a panowie
 8183   1,  9  |                  lecz pieśni już płynęły spokojniejsze - duch uleciał... Noc zapadła,
 8184   3,  25 |                  się siedzieć mógł i był spokojniejszy. Dziwa się już nie pokazywała.
 8185   1,  5  |             Zaledwie go z dala ujrzawszy spokorniał smerda, z konia zeskoczył,
 8186   3,  Dop|            Długosz, że rozmaite plemiona spokrewnione z Lechitami, a raczej do
 8187   3,  28 |               chcecie. Mieliście kneziów spokrewnionych z niemieckimi, którzy by
 8188   2,  19 |                 nimi porządku i obyczaju społecznego. Bałwochwalstwo słowiańskie
 8189   3,  Dop|            wyrabia się tam idealna jakaś społeczność, której instytucje, później
 8190   3,  Dop|                 Ten sam charakter dawnej społeczności słowiańskiej, miłującej
 8191   1,  1  |               tuż, było wygasłe ognisko, spopielałe, i kilka w nim nie dopalonych
 8192   2,  12 |                też razy dostały.~Jeszcze spór trwał o to, kto winien,
 8193   1,  6  |                odpowiedź - muszą być już spore?... a silne? Czy się w matkę
 8194   1,  8  |              całą rodzinę. Czeladzi było sporo, a i ta niemal do niej się
 8195   3,  22 |                był, a nie potrzebował do sporów należeć i stać mógł na uboczu.~
 8196   3,  28 |                te służyły w zastępstwie. Sporządzono ich mnogość wielką z kory
 8197   1,  8  |              było już się co sprzeczać i sporzyć.~Mały ten człek między bogatymi
 8198   1,  6  |               powtórzono, ruszył Niemiec sposępniawszy i był już za drzwiami, gdy
 8199   2,  21 |                  strony łuki i proce się sposobią.~Słońce weszło, jasny dzień
 8200   2,  17 |                  do Chwostka.~Na grodzie sposobiono się do obrony i straż czujna
 8201   1,  2  |                 dziecinne oczy przelękłe spośród gęstych kudełków, którymi
 8202   1,  7  |            gęstwina drzew się ukazywała. Spośrodka nich unosił się dym wstęgą
 8203   1,  6  |                 się trwożliwie, a smerda spostrzegłszy to, rzekł doń z uśmiechem:~-
 8204   3,  26 |            kończył narzekaniem daremnym, spostrzeżono jadących ku niemu dwóch
 8205   2,  20 |                  Oczy kmiecia i zdunówny spotkały się jakoś tak, że oboje
 8206   2,  18 |             pokoju... Kto wie, gdzie się spotkamy...~Chwostek stał zachmurzony.~-
 8207   1,  3  |               wcale, czy był rad lub nie spotkaniu.~- Juścić - rzekł - gdyby
 8208   2,  18 |         przywiózł ubitego kozła, mówił o spotkanych świniach w lesie, o niedźwiedziu,
 8209   2,  12 |                do domów. Sambor półżywy, spotniały, zwlókł się i stanął, gdy
 8210   2,  21 |                 Gdziekolwiek oko zwróci, spotyka znane twarze; tam stoją
 8211   3,  29 |                się za siebie i rumieniła spotykając ścigający wzrok Domana.~
 8212   2,  19 |               świecie i wędrownych braci spotykał, poznał mowę, której Serby,
 8213   3,  22 |                 ludzie, do nich powrócą. Spotykano się po drodze milcząc i
 8214   3,  Dop|              Scytii czuć Słowiańszczyznę spowiniętą, widzimy ją tak samo daleko
 8215   3,  30 |             nikogo, ani Bumir, ani żaden spowinowacony z nimi na wojnę przeciw
 8216   1,  3  |                 rychło mu ochota odeszła spowolniał jakoś.~- Pijcie i niech
 8217   1,  4  |               spokojny, na cztery strony spoziera, cztery zwojował narody.
 8218   2,  16 |           posadzą!~I rozśmiał się dziko, spozierając ku drzwiom, w których stała
 8219   1,  6  |              widzieli.~Hengo to na niego spozierał, to na zamek i wieżę, to
 8220   1,  3  |                 drzewach, reszta pszczół spóźnionych wracała z łąk niosąc plon,
 8221   3,  23 |                 sięgnął - niepokoiła się spóźnionym jego powrotem i odkładanym
 8222   3,  26 |          dobywszy z torby kawałek chleba spożyła go, dała nogom się wyprostować
 8223   1,  4  |                 w cieniu, a kto co miał, spożywał. Sambor dobył białego kołacza
 8224   2,  21 |            pierwsze wiadra precz wylano. Spragnieni pili potem, ale obrzydliwą
 8225   2,  14 |             zaczerpnęła jej i napiła się spragniona.~- Bądź mi zdrowa, wodo
 8226   2,  21 |              nastarczyć nie było podobna spragnionym, innego napoju nie było.
 8227   3,  24 |                  drużbów sobie na wesele spraszając.~A gdy tak jechał i stanął
 8228   2,  21 |         siedźcież w pokoju, a do naszych spraw nie leźcie. Wojować nie
 8229   1,  4  |              pójdzie do ziemi, synowie o sprawach ojców wiedzieć nie będą -
 8230   3,  30 |                spod ojcowskiej strzechy. Sprawcie więc wesele i pobłogosławcie!~
 8231   1,  3  |               obejrzał dookoła, szukając sprawcy... mógł już z brzegu rzeki,
 8232   2,  21 |                 nikt wierzyć nie chciał, sprawdzi i reszta.. Ja więcej wiem...
 8233   2,  21 |            wszystko złe nam zapowiada... Sprawdziły się już ognie, którym nikt
 8234   2,  16 |            myślał ani palić ciał, ani im sprawiać tryzny. Nie czas mu też
 8235   2,  21 |             wałach ludzi, na smerdów, co sprawiali drużynę grodową, na jezioro,
 8236   3,  26 |                opowiadać, jako mu wesele sprawiano, a ledwie że się ono skończyło,
 8237   2,  19 |         obyczajem starym siedmioletniemu sprawić było potrzeba postrzyżyny,
 8238   3,  26 |                  jeszcze raz, aby mężowi sprawiedliwemu w imię Boga jedynego przynieść
 8239   1,  3  |               niego zyszczę, bo pan jest sprawiedliwy... Jam samowtór z chłopięciem...
 8240   2,  15 |                  i będę go miał.~My ci w sprawiedliwych rzeczach posłuchu nie odmawiamy -
 8241   3,  25 |               musisz moją być teraz...~I sprawił król wesele, na którym ja
 8242   3,  30 |            królewskim orszaku pan młody, sprawiono wesele, na którym siedem
 8243   2,  13 |               znalazł w podwórzu nic nie sprawiwszy, z tym że na resztę musiałby
 8244   3,  23 |              jeńców pójść i łuku na nich spróbować.~Polanie mieli czas dobrze
 8245   3,  25 |             twarzy.~Nazajutrz, gdy Doman spróbował wynijść i usiąść w progu,
 8246   2,  20 |              ręką gwałtownie potrząsł.~- Spróbujże wziąć inną - rzekł - zobaczysz.
 8247   1,  10 |         skrobanie paznokciami, aż póki w spróchniałej korze nie przewierciły otworu,
 8248   1,  10 |                na drodze stojący, na pół spróchniały z oschłymi konary, który
 8249   1,  10 |               tajemnicze.~U góry w dębie spróchniałym widać było dziuplę ogromną,
 8250   1,  7  |            Gopłem dokazuje. Dwa dni temu sprosił kmieci na ucztę do siebie,
 8251   2,  16 |                 pali, alem się opił, aż, sprośna rzecz, gardłem mi się nazad
 8252   1,  7  |                czynili, co mogli, aby mu sprostać. Wisz patrzał tylko, a wzdychał,
 8253   3,  30 |             Przyszły więc wprędce swaty, sproszono drużbów, przyjechał w królewskim
 8254   2,  17 |                wam. Rozpoczniecie wojnę, sprowadzą Niemców, spalą i spustoszą,
 8255   3,  26 |             czynnymi byli i nowe zaciągi sprowadzali.~Ludzie na zwiady wyprawieni
 8256   3,  Dop|            nęciła już nieraz poetów, ale sprowadzenie tej powietrznej postaci
 8257   3,  23 |                  łatwo, a Niemców z dala sprowadzić nie będą mogli.~W obozie
 8258   3,  22 |              poślijmy, na ostrów święty, sprowadźmy dziewkę od ognia, połóżmy
 8259   2,  17 |             którego dla biednego chłopca sprowadzono, aby go pieśniami rozrywał.
 8260   1,  7  |             koniecznie i że się temu nie sprzeciwią ludzie, więc już naprzód
 8261   2,  12 |           siadywał.~Nikt się podróży tej sprzeciwiać nie śmiał. U płota uwiązany
 8262   3,  26 |                  już im ani opierał, ani sprzeciwiał, starucha siadła na hradyszczu,
 8263   3,  23 |              było więcej tych, co mu się sprzeciwiali, niż co by je popierać chcieli.~
 8264   3,  27 |                   możni nie mogli im się sprzeciwić; jednym głosem i wolą wywołano
 8265   1,  8  |               rzekł, nie było już się co sprzeczać i sporzyć.~Mały ten człek
 8266   3,  22 |                  mnie, i czeladzi, która sprzeczna nie jest. Życzę wam tylko,
 8267   2,  20 |                 nie postawił ani go komu sprzedał. Próbował go sam, a jeśli
 8268   1,  10 |           strzeże. Chwostek się z Niemcy sprzęga, chce ze stołba swego nam
 8269   1,  9  |           dogorzałe kostki, nie dopalone sprzętów obłamki.~I ruszył znowu
 8270   3,  24 |               gdzie było. Grabiono jedne sprzęty, drugie młodym znoszono.
 8271   3,  28 |                podejrzewając, że Polanom sprzyja, że potem w ich obozie ujęty
 8272   3,  23 |                pole. Ciemna noc ucieczce sprzyjała. W pogoń za nimi puścił
 8273   3,  27 |              Leszkowie tylko i ci, co im sprzyjali, a krwią byli związani,
 8274   3,  28 |               język sobie kąsając, że im sprzyjam. Przepatrzyłem ich zbroje,
 8275   2,  21 |           dojadło, końca się dopominano. Sprzykrzyło się patrzeć na mur i do
 8276   3,  Dop|                  że się okolice górzyste sprzykrzyły Popielowi, a wreszcie i
 8277   1,  6  |                  tych mi przyprowadzą... sprzysięgli się już na mnie... Życiam
 8278   3,  30 |           odebrać nie damy. Po ojcach to spuścizna.~- Piastunie - odezwał się
 8279   3,  26 |                 Droga, którą on chodził, spustoszoną była, nowej więc szkody
 8280   3,  27 |              Wśród starych dębów płonęły spustoszone dwory. Dawano rozkazy do
 8281   2,  21 |                   Myszko nań patrzał nie spuszczając z oczów. - Słuchajcie rady
 8282   2,  20 |                cofnęła, ale z oka go nie spuszczała. Człowiek ten, którego ona
 8283   2,  16 |               inni, i studnia, do której spuszczano na głodową śmierć przeznaczonych.
 8284   1,  7  |             gniewny.~- Precz albo na was spuszczę Maruchę! - zawołał. - Chwost
 8285   1,  7  |                  leniwo poruszał zwierz, spuszczono psy, a te się wnet nań rzuciły.
 8286   3,  30 |              pochmurnymi czołami, oczyma spuszczonymi, nie pozdrawiając nikogo.
 8287   3,  29 |                 zaparta. Luty biegnących spychał nazad ze wzgórza w pobojowisko,
 8288   3,  Dop|          Ziemiomysł, Bogdal, Spicygniew, Spycymir, Zbigniew, Sobiesław, Wizymir,
 8289   2,  13 |               idzie, i czuł, że Bumir go spyta nareszcie, z kim on trzymać
 8290   1,  7  |                  stanie. Przyszliśmy się spytać, kneziu Miłoszu, jak wiec
 8291   2,  13 |               babę - rzekł po namyśle. - Spytamy jej, czy z niego co będzie,
 8292   3,  24 |               drużby królewicze, złotem, srebrem przepasani, jak jabłuszka
 8293   1,  5  |                  nasadzanym mosiężnymi i srebrnymi ozdobami, szyję obnażoną,
 8294   3,  22 |               wieców nie był nawykły. Za srogiego i okrutnika go miano, lecz
 8295   1,  7  |                 mruczenie i krzyki dwóch srok, które ośmielone wyjściem
 8296   2,  15 |                  nie było można.~- Milcz sroko!... a nie pytaj! - krzyknął
 8297   3,  25 |                 iść, niż siedem razy się sromać, a ósmy w niewolę popaść.~
 8298   2,  14 |                ale z rąk niewiasty... ze sromem!~- A jakżem ja bronić się
 8299   2,  15 |                też, iż nie czas było się srożyć, gdy lud co chwila potrzebnym
 8300   3,  30 |                   Wrócą wilkołakami krew ssać ze swych braci.~I sypali,
 8301   2,  16 |                 na sobie kamieni siła do staczania i pocisku różnego do obrony.
 8302   1,  8  |               wszystkim, tak że lepszego stadła ludzie nie znali.~Pracowano
 8303   3,  28 |               tego włodarzów, bartników, stadników, posługaczów, a sam tylko
 8304   3,  28 |               sam się nimi ani rolą, ani stadniną, ani barciami swymi nie
 8305   2,  13 |            strojąc z czeladzią. Duży też stadninę począł opatrywać - zostali
 8306   2,  13 |               ledwie się potrafił całemu stadu goniących go ogarów wyrwać,
 8307   1,  1  |                swojego... przebiegli tak staj kilkoro, aż nie słysząc
 8308   1,  4  |                  pola, bydło ryczy, domy stają, ludzie uczą się siać ziarna.
 8309   2,  15 |                go posadzić u stołu, sama stając przy nim i podając mu napój
 8310   3,  24 |             ziarnem obsypał, a poza nimi stająca drużyna ciągle pieśni nuciła
 8311   3,  24 |                 piórem i łańcuszkiem.~Na stajanie od chaty puścili się ku
 8312   3,  26 |         wspomnienia Chwostka i zgliszcza stałyby między mną a wami. Tam będzie
 8313   2,  19 |                wyszukanych, określonych, stałych, co inne wiary pogan. Wyznawano
 8314   1,  3  |           Wspaniały był i wielki... Wisz stanąszy tu i oglądając się po swej
 8315   3,  28 |                  na wyprawę przeciw nam, stańcie na tyłach. Gdy do bitwy
 8316   3,  28 |                 i ziemia ze swymi bogi i stanicami na wysokich dzidach wetkniętymi -
 8317   3,  Dop|                  legendzie o żywocie św. Stanisława powtarza się to rozćwiartowanie
 8318   2,  17 |                   tysiączników, setników stanówcie, to pierwsza rzecz!~Znowu
 8319   3,  29 |              więc dolinie nad Lednicą do stanowczej rozprawy przyjść miało między
 8320   3,  22 |          podpatrzyć... Możniejsi niechaj stanowią, jam ubogi człek przodować
 8321   2,  19 |               niej żyjącymi stworzeniami stanowiącą spójną całość, tworzącą
 8322   3,  Dop|              dwunastu wojewodów.~Podanie stanowiące rządy patriarchalne w początku,
 8323   3,  Dop|         pierwotne, których połączenie ma stanowić późniejsze państwo Bolesławowskie.~
 8324   1,  7  |                dzidę z żeleźcem zajmując stanowisko w oddali. Psy na powrozach
 8325   1,  2  |                  je, umyślnie zdawał się stąpać lekko i zwinnie, jakby wcale
 8326   1,  1  |             jodeł szelesty.~Szedł wiater stąpając po wierzchołkach puszczy
 8327   1,  7  |                na plecach łuk i strzały. Stąpał też jak wojak stary, wyprostowany,
 8328   2,  21 |                  gromady dychały i konie stąpały, a na dzidach wysoko wpięte
 8329   1,  1  |                  których teraz żadna nie stąpi.~- Nic by to nie było -
 8330   3,  23 |                 odpoczywających rzucili, starać się ich osaczyć dokoła jak
 8331   3,  30 |         choćbyście krzyk jaki usłyszeli, starajcie się, aby rychło za mną pogonić
 8332   2,  15 |                 wierzył. Tym mocniej też starała się wmówić w niego, że to
 8333   2,  15 |           życzyłam tobie i bratu dobrze, starałam się was ocalić. Kneź nie
 8334   1,  8  |                  niespokojnie. Na próżno starano się je uciszyć, przypadały
 8335   1,  10 |              słyszeć się dało po tłumie. Starce głowami trzęśli. Aż z prawej
 8336   3,  27 |              ojca, nikt z rozwścieczonym starcem mówić nie mógł. Przypomnienie
 8337   3,  29 |              zaczęły, gdy przy pierwszym starciu nie złamali nieprzyjaciela.
 8338   3,  22 |                 Retry dostali?~- Któż co starcowi bezbronnemu miał uczynić? -
 8339   1,  9  |              smerda i stanąwszy tuż przy starcu ręką się zamierzył na niego.
 8340   3,  23 |                 stosy leżały. Niewiasty, starcy, dzieci, które z pęt uwolniono,
 8341   3,  23 |               zbierana kupa czeladzi nie starczyła na taką siłę; Dobek więc
 8342   2,  14 |                 ale on i ludzie jego nie starczyliby z najlepszym orężem i odwagą
 8343   2,  19 |           uspokajało zupełnie, karmiło i starczyło. Braterski się z tego wytworzył
 8344   2,  19 |          wszystek lud nakarmić potrafią. Starczyłoby było wprawdzie zapasów,
 8345   3,  30 |                   Ale czółna pędziły, co starczyły wiosła, i wkrótce znikły
 8346   2,  14 |                  Łabą Trygłowa trzeci, w Stargrodzie w gaju czczono Prowego.
 8347   1,  2  |              ogień pierwszy, żyto kamień starł na mąkę - i błogosławiony
 8348   2,  20 |                  niecierpliwych dłoniach starła na proch ziele, rzuciła
 8349   3,  Dop|               lechicko-czeskie, a raczej staro-słowiańskie), wyćwiczony w żołnierce
 8350   2,  19 |             wszystko było jeszcze podług starodawnego obyczaju z drzewa i gliny,
 8351   3,  26 |                była połamanymi wichrem i starością drzewami, które całe wały
 8352   2,  17 |           potrutych wiązała, Żuła, który starostą był przy Mściwoju, zawczasu
 8353   3,  28 |               ich nie podsłuchano. Dobek starostę swojego zawołał i w domu
 8354   2,  12 |            przystąpił i oburącz podniósł starowinę. Trzęsła się stojąc, chwiejąc,
 8355   1,  9  |                     Młodszą wam dam...~- Starszą chcę albo żadnej.~- Nie
 8356   1,  1  |            za-tamowały - nie było czasu. Starszemu też trochę krwi pokazało
 8357   1,  9  |               obyczaj ówczesny, który po starszeństwie brać przykazał, nie zostawiał
 8358   1,  8  |                 nich spotkał się Wisz ze starszym synem co wici woził i właśnie
 8359   2,  21 |                  dosyć, ale oprócz dwóch startych kamieni od starych żarn
 8360   2,  18 |               gałąź jędzę...~Choć twarzy staruchy widać nie było, ręce jej
 8361   1,  11 |            Dziewczęta z na pół oszalałej staruszki śmiać się poczęły. Jaruha
 8362   3,  22 |                 Jaksów, Kaniów, Porajów, Starżów, Wizimirów i innych mnogo.
 8363   1,  7  |            narzekanie jak kwas w starych statkach - ale osądzicie sami, czy
 8364   3,  Dop|            ogniska. Popiel chroni się na statku wśród jeziora, potem do "
 8365   3,  24 |              słychać nie było.~Do skoków stawać musieli weselni i na gwałt
 8366   3,  24 |                 idącą o kiju starą babę. Stawała niekiedy, oglądała się jakby
 8367   3,  28 |              rękami. Ci, którym koni nie stawało, szli pieszo, uzbroiwszy
 8368   1,  2  |                do nich dobije.~Życie się stawi co dzień i od dzikiego zwierza,
 8369   2,  17 |                  do boju, a czasu pokoju stawiano w bezpiecznym miejscu. Były
 8370   1,  7  |                 stołb też pono nie duchy stawiły z kamienia, ale ludzie,
 8371   3,  22 |          wreszcie i z dziesięciu jeszcze stawiono. Byli tacy, co już Dobka
 8372   3,  22 |                świętym Ranów, u Czarnego Stawu... Bogowie tam królują,
 8373   2,  17 |               wybrali na wojewodów, a ci stchórzyli.~Kneźna ręce złożyła z radości. -
 8374   2,  16 |                 na słomę zgniłą, na wodę stęchłą, na suchar spleśniały -
 8375   2,  15 |                na garści słomy zgniłej i stęchłej leżał młody, piękny chłopak,
 8376   3,  24 |          popędzany kijami i biczami, nie stękając, nie płacząc, nie oglądając
 8377   2,  21 |                 drugiej połaci w wieży i stękał, strzałę miał w szyi. Wyjęła
 8378   3,  26 |                    Radźcie. - Starszyzna stękała i rozpowiadała, jak to ono
 8379   1,  5  |              który nim wychodził. Głuche stękanie człowieka szło jakby spod
 8380   3,  26 |                po całodziennym wołaniu i stękaniu, wyszedł jeden z Myszków
 8381   2,  14 |                  Tę popychano zewsząd, a stęknąć nie śmiała. Wolnym krokiem,
 8382   2,  15 |                co wówczas poczynać.~Kneź stęknął. Biała pani podała mu kubek
 8383   2,  21 |                  wolna zawrócili konie i stępią odjechali; a Myszkowie spokojnie
 8384   2,  19 |                srogą tę wieżycę u Gopła, sterczącą jak groźba, która wczoraj
 8385   1,  3  |                 Na głowie miał czapkę ze sterczącym przy niej piórem białym.
 8386   1,  3  |             miała czerwone, u boku miecz sterczał w pochwie, na plecach łuk
 8387   2,  14 |             przytrzymał ją. Para kamieni sterczała nad wodą; dziewczę wysiadło
 8388   2,  21 |             jeden na drugiego patrzając.~Stęskniło się za światem żyć - rzekł
 8389   1,  2  |              zamknięty płyn jakiś, który stężał i zmarzł na kamień. Skóry
 8390   1,  5  |           dostaną. Ze dworu słychać było stłumioną wrzawę... śmiechy i wykrzyki.~-
 8391   1,  4  |                 zbliżało. Cichy to był i stłumiony śpiew, drżącym nucony głosem
 8392   2,  16 |                głowa uderzyła o pomost i stoczyła się bezsilna, srebrnym otoczona
 8393   1,  10 |              zwierz i człowiek razem się stoczyli na ziemię w jeden kłębek
 8394   2,  21 |                głąb i z głuchym grzmotem stoczyły się aż na dno.~W wieżycy
 8395   2,  12 |                  żegnała, komory, gumna, stodoły, szopy, krówkę czerwoną,
 8396   1,  8  |                  lisich nor, zakopywał w stogach siana, przylegał w wiszarach
 8397   2,  15 |                  łąk zagarniają, spasają stogi, wypalają lasy, pola niszczą,
 8398   3,  30 |                iść mieliśmy ku granicy - stoimy tu i czekać będziemy, jeżeli
 8399   1,  3  |                 uśmiechnęła.~- Co ty tak stoisz ponury? - rzekła powoli
 8400   2,  13 |           inaczej, wdrapał się na drzewo stojące przy częstokole u zagrody
 8401   3,  28 |            przyciągali.~Gdy się u straży stojącej na wąskiej haci wiodącej
 8402   3,  24 |              przybranej matce, wszystkim stojącym dokoła aż do małych dzieci.
 8403   2,  19 |            ojcowie. Przy dawnym obyczaju stoję. Dzikimi nas za to zowią,
 8404   3,  22 |                  że wodza nam braknie... Stójmyż z sobą po bratersku za jedno...
 8405   2,  17 |          dobędziecie, sami się weźmiecie stokroć za łby!~Wizun słuchał i
 8406   3,  24 |                zbiwszy u wierzb stały na stoku nad wodą. W dali już widać
 8407   1,  4  |                  drży góra cała i gród z stołbami się chwieje. W smoku palą
 8408   1,  8  |                wodzów trzeba było wziąć, stołby murować, grodziska stroić
 8409   1,  5  |                powiędłych. Na drewnianym stołku przykrytym poduszką, naprzeciw
 8410   2,  21 |        starszyzna~Chwostek już na drugie stolowanie w wieży wlazł, stoi, liczy
 8411   1,  7  |          wybielone i podsienie ostawione stopkami misternymi. Na nich gdzieniegdzie
 8412   3,  Dop|              własności posunięte do tego stopnia, iż domy nie potrzebowały
 8413   1,  6  |            podsienie, a z niego po kilku stopniach runęła w podwórzec, na ziemię.
 8414   3,  Dop|       zdmuchnieniu piany opadał i wracał stopniami do równowagi, jak to widzimy
 8415   1,  6  |                 ku sobie. Musiał iść pod stopnie i stanąć przy nich...~-
 8416   3,  30 |               jak gromady trupy układały stosami i pagórki z nich rosły,
 8417   2,  12 |       zaszeleściało w krzewach, a wokoło stosów dziewy zawiodły uroczystą
 8418   3,  Dop|           wyrabianie czegoś, co musi się stosować do bytu, do temperatury,
 8419   1,  6  |               ustąpił. Nie było czasu do stracenia; Niemiec i syn jego siedli
 8420   2,  12 |         niecierpliwa.~- Dajcież pokój ze strachami! - śmiała się. - Nikt się
 8421   1,  7  |                  wyschło wszystko, siłem stracił, pamięć, nawet do pomsty
 8422   1,  4  |                  Lecz wprędce go z oczów stracili.~Dalej sypana mogiła wysoka
 8423   2,  21 |               aby kamienie spadające moc straciły, leźć poczęli ku górze.~
 8424   1,  6  |                 nazad, od ran i upojenia straciwszy siły. W gardłach umierających
 8425   3,  Dop|             znajdują jej dowody i Polacy strąconego ze stolicy skazują na wieczne
 8426   2,  21 |             Jęczeli Myszkowie bracia nad straconym. Posypali się ludzie i zgniecione
 8427   2,  19 |            chorych, wskrzeszał umarłych, strapionych pocieszał. Ani królem, ani
 8428   1,  1  |                 na nim niby ludzką twarz straszliwą, czapką okrytą u góry...
 8429   3,  23 |              broń pochwycić mogli.~Krzyk straszliwy, ze stu wrzasków złożony,
 8430   2,  16 |            zamknięto, mimo razów jeszcze straszniej wyły w niej ciągle. Temu
 8431   1,  10 |               widać - mówili - a oni nam straszniejsi od Chwosta. Zasłyszą, że
 8432   2,  15 |              ciało. Na pół leżąc, oczyma strasznymi na kształt dwu plam krwawych
 8433   3,  23 |                  i mienie kosztował. Ale straszono gromady walką i uzbrojeniem,
 8434   1,  11 |              sroczki i gromadą poleciały straszyć, łajać, odpędzać jastrzębia.
 8435   1,  1  |             łomot stad spłoszonych konie straszył i pędziły żywiej, stuliwszy
 8436   1,  11 |                odezwała się - po co mnie straszysz?... Wiesz, że w domu zostać
 8437   1,  7  |             gniazdo osie iść i nogami je stratować. - Słowo się prędko rzecze,
 8438   3,  25 |                  tylko popioły i gruzy a stratowana ziemia i nie pogrzebane
 8439   3,  26 |                nich wyganiał; spasione i stratowane pola stały odłogiem.~Było
 8440   2,  21 |              dwór w popiół, i nasze pola stratują, a ludzi nam pobiorą w niewolę.~
 8441   3,  27 |           osamotnionym grodzie, obstawił strażą, podwoił załogę - siedział
 8442   3,  23 |                  i tarzając. Inni z nich stroili śmiechy. Czasem wstał który,
 8443   1,  5  |                 się na zamku działo. Sam strój jego oznajmywał pana, oblicze
 8444   2,  14 |               też miały słupy drewniane, strojne jak dziewczęta w rąbki,
 8445   3,  29 |                   z usty uśmiechniętymi, strojny pięknie, bo się lubił ubierać
 8446   2,  17 |                  idąc, a od ludzi obcych stroniąc. Myszko wnet zebrał do siebie
 8447   3,  Dop|           niezgody i zatargi, potworzyły stronnictwa. Nie chciano nikogo z zohydzonej
 8448   2,  14 |          podnoszącego się wysoko, aż pod strop i dach. Była to czarna,
 8449   2,  13 |                  wilkołaka zobaczyła~Psy stróżowały na podwórzu, ludzie spali,
 8450   3,  27 |         pierścień i ukazując go rozkazał stróżowi, aby natychmiast niósł ten
 8451   3,  29 |                 czynić co nie miał, cepy strugał.~Z drugiej strony stał Myszko,
 8452   2,  21 |                   i cała okolica daleka; strugi ognia popłynęły po jeziorze.
 8453   2,  18 |                  siedząc, nie wytrzymam, struję się snem i niewolą.~Brunhilda
 8454   1,  1  |                  opasane gajami... Kilka strumieni zbiegało się tu z borów
 8455   1,  2  |                 słonko nad głową, wodę w strumieniu, chleb w rękach.~Hengo słuchał
 8456   3,  25 |                 płacze, płacze, aż z łez strumyk płynie. Myślała, myślała,
 8457   3,  29 |               stąd wężykami jakby czarne strumyki krwi zagęsłej. Tu zacięta
 8458   2,  21 |                  umilkł jak urwana gęśli struna.~Burzyło się i kołatało
 8459   3,  29 |              bitwę poprzedzając służą do strwożenia przeciwnika. Dziki wrzask
 8460   3,  29 |                poza siebie rzucała okiem strwożonym. Doman przez szparę między
 8461   3,  Dop|                do zatrucia smoka, Jaksa, stryj Popiela - są to postacie
 8462   2,  16 |            odezwać już nie śmiał. Bracia stryjeczni zbliżyli się do Leszka z
 8463   2,  16 |               obawiał się, mimo zaręczeń stryjenki, aby go dodani mu ludzie
 8464   1,  5  |                rady i bez pomocy przeciw stryjom, synowcom i kmieciom...
 8465   3,  26 |            blizny, które mu pozostały od strzał i od sznurów, jakimi go
 8466   1,  1  |              wyciągnął członki, ziewnął, strząsnął się, popatrzał na niebo,
 8467   2,  17 |               świerzopę, która uwolniona strząsnęła się, prychnęła i spokojnie
 8468   1,  2  |              mowę rozumieją, w życiu nas strzegą, a po śmierci żałują.~Mówił
 8469   3,  22 |                  nam panuje, byle zakonu strzegł.~Pusto było na grodzisku
 8470   1,  5  |           Ciskają włóczniami jak nikt... strzelają z łuków do ptasząt... najdziksze
 8471   1,  1  |                wianek z łotoci... oczyma strzelała za nimi... Trochę dalej
 8472   2,  15 |                 do zrozpaczonych kmieci, strzelali z góry i z dala, kamienie
 8473   1,  3  |                  mało starszych samotnie strzelało ku górze. Głuchy szum zaledwie
 8474   2,  20 |              rzekł surowo - co ty oczyma strzelasz na takich ludzi? On nie
 8475   2,  16 |                Wyższy jeszcze pomost dla strzelców służył, którzy z niego przez
 8476   2,  21 |                Na drugiej połaci wybrani strzelcy stali i gotowali się do
 8477   1,  1  |               wiater po lazurach. Słońce strzeliło promieniami ku górze...
 8478   3,  24 |            przybraną, w blaszki, pióra i strzępki, z szytym ręcznikiem krasnym.~
 8479   1,  10 |                  martwym już stworzeniem strzepnąwszy, uderzył parę razy o drzewo.
 8480   1,  6  |                 na długich stojąc nogach strzepywał skrzydła, a dziób zadarłszy
 8481   2,  18 |               las był umyślnie dla łowów strzeżony. Uroczysko, na które jechali,
 8482   2,  18 |             miecielice, nocnice, jędze i strzygi jawiły się w postaci bab
 8483   3,  28 |           osobliwe wyprawy, nie mógł się strzymać, aby nie zapragnąć dokazać
 8484   3,  24 |                  żegnaj ogródku ruciany, studeńko, w której ja wodę czerpałam
 8485   2,  19 |           spaliwszy, w popielnicach je i studzienkach chować zaczęto.~Niektóre
 8486   1,  6  |      kneziowskich burza jakaś szalała... stuk, łomot, łamanie, jęki, wołanie
 8487   2,  16 |             upłynął i drugi, gdy do wrót stukać i z rogów hasło dawać poczęto.
 8488   3,  25 |        zamyśliwszy się, sama dla siebie, stukając kijem w takt pieśni, śpiewać
 8489   2,  16 |              Konających głowy spadały ze stukiem na dyle podłogi. Młodsi
 8490   3,  29 |                  przez całą noc oczów mu stulić nie chciał. Nade dniem wyrwał
 8491   1,  1  |               straszył i pędziły żywiej, stuliwszy uszy... póki sił stało.~
 8492   3,  29 |                  pierwszą. Zdało się, że stwardniałej skóry jego żelazo nawet
 8493   2,  19 |               wszystkimi w niej żyjącymi stworzeniami stanowiącą spójną całość,
 8494   1,  10 |                 i zduszonym, martwym już stworzeniem strzepnąwszy, uderzył parę
 8495   3,  Dop|              wywodów rodzin szlacheckich stworzone, co w Jaksie, Wizymierze,
 8496   3,  24 |                tkwił oszczep krew z niej stygnąca płynęła. Lice miała białe -
 8497   1,  9  |                   podśpiewując. Tryzna i stypa więcej niż bój i walka znużyły...
 8498   3,  Dop|             zgonu, żąda, aby z nim razem stypę, to jest ucztę pogrzebową
 8499   2,  16 |              zgniłą, na wodę stęchłą, na suchar spleśniały - mówił Leszek -
 8500   1,  1  |                 sroka... uwiesiła się na suchej gałęzi nad głową starego,
 8501   1,  7  |                tych zapadłych gęstwin na suchszą łąkę, oba raźniej odetchnęli.~
 8502   1,  1  |                brzegiem, wyższym nieco i suchszym, wygodniej kroczyć było,
 8503   1,  1  |                ust prawie znać nie było. Sukienna, wełniana, gruba odzież
 8504   2,  14 |               przepaski wisiały czerwone sukienne opony zakrywające wnętrze.
 8505   1,  1  |              utkwiło na piersi, w grubej sukmanie starszego. ledwie poczuwszy
 8506   2,  21 |             obmywszy je wodą, osłoniwszy sukniami, na noszach wzięła na barki
 8507   3,  Dop|                nie ukarany, w zgryzotach sumienia, bezpotomnie dokonał żywota.~
 8508   2,  12 |                  wszech stron widać było sunące sznurami niewiasty w bieli,
 8509   2,  16 |                 ogorzałe, lica poważne i surowe. W obu życie drgało gorące.~-
 8510   2,  19 |              powolności skłonniejszym, a surowość mogłaby osłabić ten węzeł
 8511   2,  19 |          znużenia. Drugi, starszy nieco, surowszego oblicza, zahartowany znać
 8512   1,  1  |          milczeniu dobyli potem z sakiew suszone mięso i placki, które starszy
 8513   3,  24 |             pasach kowanych, w opończach suto bramowanych, z ręcznikami
 8514   3,  Dop|          późniejszej legendzie o żywocie św. Stanisława powtarza się
 8515   1,  6  |                  a po niej wybuchy coraz swarliwsze. Chociaż żadnego wyrazu
 8516   1,  8  |           Naprzykrzyło się nam wojować i swarzyć... Kneź chce się ze swymi
 8517   3,  26 |               lasach zwoływała, radziła, swarzyła i z niczym precz jechała.
 8518   3,  22 |             Knezia nam trzeba jednego, a swata się ich czterdziestu...
 8519   2,  12 |                   do kądzieli! Pomiatała swatami, żaden godzien jej nie był...
 8520   2,  15 |               Wam się po staremu dzikiej swawoli zachciewa, a ja tej nie
 8521   3,  26 |                  pusty na wieki zostanie świadcząc, jak niecnota ginie marnie...
 8522   2,  13 |                się wstawiać nie chciała, świadczyła tylko, że przyszedł dla
 8523   1,  7  |                   porozsypywane naczynia świadczyły o zajęciu mieszkańców. Na
 8524   3,  Dop|               dziejach.~Posłuchajmy tego świadectwa o nich, które ma w sobie
 8525   3,  30 |                  i kneź mu rękę dał przy świadkach. - Idźcie - rzekł - i przywiedźcie
 8526   2,  13 |             ostrożnie parobczak, chociaż świadkiem był, gdy padał Doman na
 8527   3,  Dop|                żołnierce i nad stan swój świadomy sztuki wojennej, a wyższy
 8528   2,  15 |              starych ludzi, poubieranych świątecznie - kołpaki na głowach, obuszki
 8529   2,  19 |           mięsiwem, chlebem i korowajami świątecznymi, a około nich kadzie z napojem,
 8530   2,  20 |                 chramie nie było nikogo.~Światełko ognia odbijało się niekiedy
 8531   2,  14 |              Ciągnęły do nich na wielkie świątki i dni uroczyste różne plemiona
 8532   2,  12 |        wspomnieniem młodości.~Las płonął światłami i huczał pieśnią, i tętniał
 8533   2,  18 |          zwyczaju rozniecony, czerowanym światłem migał. Chwostek ze sługą
 8534   2,  12 |                dzień Białego Boga dnia i światłości, na którego cześć paliły
 8535   3,  22 |                 Trygłowa i Światowida... Światowid mi rzekł: - Wybierzcie małego.
 8536   3,  24 |            złocistych, pod szyją zapinka świecąca, u boku lśniący miecz, na
 8537   2,  16 |              służba. Odzieży nie włożyli świecącej, jakby naumyślnie chcieli
 8538   1,  6  |                lica zarumieniły na widok świecideł, poczęły do nich przyklękać,
 8539   2,  18 |               tylko ptastwo polatujące i świergocące słychać było. Siedzieli
 8540   2,  19 |          dopominały się wnijścia. Wróble świergotały pod strzechą niespokojnie,
 8541   3,  28 |               niekiedy, słuchając, pięść świerzbiała, ale go ciągle poduszczał
 8542   3,  26 |                  dosyć odbiegł daleko, a świerzopa, czując domową zagrodę,
 8543   3,  26 |               miał staranie o ojcowskiej świerzopie.~Pod wieżą obozem leżeli
 8544   2,  21 |          końskiego ukroiwszy ze zdechłej świerzopy podali smerdzie śmiejąc
 8545   2,  21 |                  na miejsce, gdzie stała świetlica, na kupi wielką zgarnąwszy
 8546   1,  6  |                też przykuwała do niej.~W świetlicach kneziowskich po tych wybuchach
 8547   2,  21 |                  dworze... buchają dymy, świetlice się palą!~- Niech kamień
 8548   3,  28 |             prostych, długich, z kruszcu świetnego, pasów do nich sadzonych
 8549   1,  5  |                   za pasem tkwił miecz w świetnej oprawie, a na łańcuszku
 8550   2,  18 |                kozła, mówił o spotkanych świniach w lesie, o niedźwiedziu,
 8551   2,  19 |                 woli waszej...~I szli do świronka, w którym pościel dla nich
 8552   3,  24 |               skakać. Już młodzi byli na świronku w łożnicy, a piwo i miód
 8553   2,  21 |            wrzaskiem i uniosło w obłoki. Świsnęły strzały. Kamienie posypały
 8554   2,  13 |                 go więc za drzwi, na psy świśnięto i uciekający co tchu ku
 8555   2,  15 |                  straszny, tuż i strzały świstać poczęły. Ludzie, co na wieży
 8556   1,  1  |                  słychać było świergot i świsty, i nawoływania drobnej drużyny.
 8557   2,  16 |             komorach, po izbach, wyjąc i świszcząc dziko, aż Chwost obejrzał
 8558   3,  23 |        nastraszyć najeźdźców w domu. Jak świt więc dalej ciągnąć miano.
 8559   3,  25 |                niewolę popaść.~W okienku świta. Co tu począć, gdy słonko
 8560   2,  12 |                 w lesie!... Nad ranem, u świtania, gdy szał ludzi ogarnie,
 8561   3,  23 |                 ucztowanie i ofiary.~Nad świtaniem, wśród tej radości i dostatku
 8562   3,  30 |               krew swej krwi nie bije.~O świtaniu czwartej doby, gdy na obozowisku
 8563   2,  14 |                  czarne, brunatne, białe świty, siermięgi, opończe pasami
 8564   3,  26 |              łamiąc a czując, że się ich swobodne, ciche życie~kończyło, a
 8565   3,  22 |                 słuchać niż rozkazywać i swobodnym być niż mieć tysiąc panów.
 8566   1,  7  |                 Nierychło Wisz dostrzegł swojskiego niedźwiedzia, który mrucząc
 8567   2,  19 |               nie był lechickim, brzmiał swojsko i zrozumiale w uchu starca.