Tom,  Rozdzial

 8568   1,  10 |              zieleni... gdzie rżą stada, sycą miody... oko widzi, ręka
 8569   2,  16 |               jej pierwszy syn narodził, syciła sama, a nie mogło być lepszego
 8570   2,  16 |             znany, słodki a straszny jak syk gadziny. Brunhilda mi przyszła
 8571   1,  5  |                  ale musiał go dać... ~- Sykają oni wszyscy - mruknął kneź -
 8572   1,  5  |                 mało, miłościwy panie... Sykał stary wąż, ale musiał go
 8573   3,  28 |                  zgotować. Sam Piastun z synaczkiem, którego mimo lat młodych
 8574   2,  19 |              ojciec do niej - iż los dał synaczkowi naszemu tak piękny życia
 8575   3,  22 |           stanąwszy na stronie; im się z synami Chwostka łatwiej było porozumieć.
 8576   2,  15 |                odezwała się. - Miłoszowi synaś jednego zabił, drugiemu
 8577   2,  19 |           bartnik siedział z niedorosłym syneczkiem, wysłać nie było kogo, czeladź
 8578   3,  25 |             gałązkę. Właśnie był królowi synek zmarł i smutek we dworze
 8579   2,  18 |                sam siedział na przyzbie, synka kilkoletniego u nóg swych
 8580   2,  17 |              cofnął.~- Wy też, kneziu, z synowcem trzymać powinniście. Syna
 8581   1,  5  |                 innym...~- Jeżeli się to synowcowi dostało, a cóż będzie kmieciom
 8582   2,  15 |             drudzy? - zapytał Chwost - a synowcowie i reszta rodu?~- Trzeba
 8583   1,  9  |                nim nadeszły żona, córki, synowe, sługi i wnuki, noc już
 8584   1,  3  |                  podwórku ani córek, ani synowej żadnej nie zobaczył.~Smerda
 8585   3,  Dop|               pod starą Upsalą w Szwecji sypał naród na pamiątkę. Z tej
 8586   3,  24 |           Dziewczęta koło dzieży stały i sypały w nią siedem miarek mąki
 8587   3,  24 |                wodę kryniczną, a każdemu sypaniu i laniu każdemu nowa pieśń
 8588   2,  19 |               przez ostatnich dni kilka, sypano wały i przekopywano rowy,
 8589   2,  21 |           przystąpi, ginie. Kamienie się sypią z góry i gniotą. Odstąpili
 8590   3,  Dop|              Dłubnią, o milę od Krakowa, sypiąc jej taką jak ojcu mogiłę.~
 8591   3,  27 |       najczęściej mięsem surowym, a zimą sypiał w śniegu. Najokrutniejszy
 8592   3,  25 |             mogła do woli na ostrowiu, a sypiała pod drzewem, okryta płachtami,
 8593   2,  15 |                on białą panią, siedząc w sypialni, po dniach całych zabawiał,
 8594   2,  21 |                  wieżę, wnet im na głowę sypnięto kamieniem, a jednego padający
 8595   1,  11 |                od dziewcząt wzięła sobie syrojeszkę zaczynając się posilać w
 8596   1,  11 |           Zaczęta coś nucić i przerwała. Syrojeszki wybrawszy z koszyka otarła
 8597   1,  4  |                 góra drży od ryku. Kiedy syty dyszy w jamie, oddech powietrze
 8598   1,  2  |              usty różowymi, wielkie oczy szafirowe wlepiała z kolei w pierścienie,
 8599   2,  15 |            narzekaniem wielkim.~Chwostek szalał, że ich puszczono, że się
 8600   1,  6  |                 kneziowskich burza jakaś szalała... stuk, łomot, łamanie,
 8601   2,  20 |             Doman poszedł spać do szopy. Szalało na niebie do północy, a
 8602   1,  1  |         zrąbanych otoczona... Poza nią z szałasów jakichś, chałup z drzewa
 8603   3,  Dop|               dać wyobrażenie. Stryjowie szaleją z bólu i umierają, a Popiel
 8604   3,  23 |                  na świat się narodzili, szaleli z radości całując zbawców
 8605   3,  29 |                  polu, a gromady upojone szałem dobijały tych, co jeszcze
 8606   2,  18 |               się rozeznać, gdzie ich ta szalona ucieczka zagnała. Wściekły
 8607   2,  17 |                 stworzenie, które go jak szalone w zarośla wniosło. Gdy znikł
 8608   3,  24 |                  wierzyć własnym uszom i szalonej kobiecie. - Tuman się toczy,
 8609   3,  28 |             rozkazał.~W polu i na łowach szalony i niespracowany, gdy do
 8610   1,  9  |              obiegać stos dokoła jakby w szalonych skokach, miotając się i
 8611   2,  18 |            kmieciowi w ręce! - zawołał - szalonym bym był... Idźmy wprost...~
 8612   2,  12 |                 dziewczęta. Zwano też te szały "stadem". Rodzina jednak
 8613   1,  2  |             przecie dzieci uczymy kamień szanować, bo go pierwsi bogowie pokazali,
 8614   2,  14 |                 do nóg, bo ją od dziecka szanował i miłował.~- Zdrów bywaj,
 8615   1,  8  |                  I dlatego może Piastuna szanowano a radzono się, że pod tą
 8616   3,  22 |           Czyńcie, jako wiecie, ale wiec szanujcie - rzekł po chwili. - Co
 8617   1,  3  |         obojętnie - mnie tu zwierz nawet szanuje. Innej broni nie potrzebuję -
 8618   3,  26 |               siebie, przecie go wszyscy szanujecie. A czemu by i ten waszym
 8619   2,  16 |               swoją krew, jaka ona jest, szanujemy - a z tobą też na kmieciów
 8620   2,  19 |                nie mógł oczów oderwać od szarego stołba nad jeziorem, od
 8621   1,  10 |                podniósł człowiek mały, w szarej guni, z głową okrągłą, postrzyżoną,
 8622   1,  7  |                  psy zatrzymały za uda i szarpać poczęły. Doman korzystając
 8623   1,  11 |                Jaruho! Ty wiesz, jak cię szarpią, prześladują, co się z ciebie
 8624   3,  27 |             chodzić po podwórzu, koszulę szarpiąc na piersi, dysząc i jęcząc
 8625   3,  22 |              swoboda panuje, a kto chce, szarpie. Dla onej swobody, pana
 8626   1,  9  |               Doman głowę zwiesił, brodę szarpnął i mruczał.~- O! - rzekł -
 8627   3,  28 |            przerzuciwszy chwycił Dobek i szarpnąwszy nim, już krzyczącego Niemca
 8628   1,  4  |              brzozy, niebo się jasne zza szarych zaczęło ukazywać obłoków.
 8629   1,  5  |        wyraźniejszym się stawał. Wieża z szarymi kamieni w oczach im rosła,
 8630   1,  4  |              poruszały się to blednąc to szarzejąc. Rosa kroplista, biała okrywała
 8631   2,  15 |             Obdarowała Brunhilda synowca szatami, wyprawą na drogę i w chwilę
 8632   3,  30 |                wszyscy w polu, szałasy i szatry skleciwszy, drugiego dopiero
 8633   1,  5  |        wzniesione domostwa, z dachami ze szczap drewnianych, przez które
 8634   1,  10 |                 ziemi płota. Oprócz tego szczątka budowli sczerniałego na
 8635   3,  Dop|                 kawałeczki rozniosły, iż szczątku najmniejszego z niego nie
 8636   3,  25 |                  usiadł mu na ramieniu i szczebiocze:~- Panna myszką się stała...
 8637   1,  11 |              uśmiechał. Na każdej gałęzi szczebiotał ptaszek, w każdym promieniu
 8638   3,  22 |                     byłem na Kołobrzegu, Szczecinie, w Retrze i na ostrowiu
 8639   3,  Dop|                 to wprost z bajki wyjęty szczegół o jakimś biedaku, o jednym
 8640   3,  Dop|                  powieść swą nie skąpiąc szczegółów - słońce poczęło blask swój
 8641   3,  27 |               pierzchnęły na drzewa, psy szczekając i ujadając się zerwały i
 8642   1,  1  |                 wrota... Słychać je było szczekające i wyjące w szopie.~- Zdrów
 8643   1,  10 |               prychnęła groźno, kłapnęła szczękami i zwierz wprost rzucił się
 8644   1,  8  |               łozy podwórzowy kilka razy szczeknął radośnie, jakby się łasił
 8645   1,  1  |                 rzeki stały w prostokąt, szczelnie zewsząd zamknięte. Od łąki
 8646   1,  1  |              zagrodę, bo warczały i zęby szczerzyły patrząc na przybyszów i
 8647   3,  26 |             umiał pokorny i zacny, ten w szczęściu i wyniesion sprawiedliwym
 8648   3,  Dop|                napadł nań i pobił. Za to szczęśliwe zwycięstwo Przemysław okrzyknięty
 8649   3,  29 |                szeregi ten okrzyk wróżby szczęśliwej powtórzyły.~Piastun ręką
 8650   1,  10 |                  prawie. Otoczono dąb, a szczęśliwemu łowcy już w myśli nie było
 8651   3,  Dop|                  od klęski, panuje wśród szczęśliwości i pokoju, a lud, po zgonie,
 8652   3,  24 |                 ty ziele, przez cię jest szczęśliwych i biednych jest wiele. Chmielu
 8653   1,  10 |                    Dniem wiecowym, bodaj szczęśliwym - odparł starzec. - Kędyż
 8654   3,  24 |             chata mu opustoszeć miała ze szczętem. Bracia też milczeli posępni.~
 8655   2,  16 |                 soki i miód syci dobry!! Szczeźnijcie marnie!~Mściwój i Zabój
 8656   3,  22 |                  nieraz po radę, acz jej szczodry nie był. Wszyscy mu więc
 8657   1,  8  |                  sposób jeszcze jeden do szczupłego gronka, które się na wiec
 8658   2,  21 |            wzięto. Miejsca dla nich było szczupło, zaduch panował wielki,
 8659   2,  12 |                łąką ku wodom jeziora. Na szczycie jego rosły stare dęby, brzozy
 8660   1,  9  |                drzewach, coraz wyżej, na szczyt sam, aż tu padła u stóp
 8661   3,  23 |                  żelazo pozakuwanych, ze szczytami kruszcowymi, od których
 8662   1,  1  |                 tuż, tuż za gęstwiną coś szeleściało dziwnie... - Zwierz spłoszony -
 8663   1,  7  |          wiewiórek, które im nad głowami szeleściały...~Wnętrze puszczy tajemnicze,
 8664   1,  1  |                  sosen i żałośliwe jodeł szelesty.~Szedł wiater stąpając po
 8665   3,  22 |                ci powiedziała? - zaczęli szemrać otaczający. Wizun spuścił
 8666   3,  30 |                 starszyzna się burzyła i szemrała, miał taki dar trafiania
 8667   3,  22 |              znaczniejszym, a na starego szemrali.~Wtem z tyłu poczęty niecierpliwie
 8668   2,  21 |               się, że tam coś mruczało i szemrało jakby pszczoły w ulu zamknięte,
 8669   3,  27 |                przywiązany był do panów. Szemrano dziwnie, z dala spoglądając
 8670   2,  16 |            zatrutego zlewała do garnka i szepcąc oddawała go uśmiechającej
 8671   1,  10 |               stronę... Zostało po cichu szepcących kilkunastu, kilku, potem
 8672   1,  11 |                   szepnęła Jaruha. - Coś szepcze w ucho i językiem obraca.
 8673   1,  2  |                 do matki... Słychać było szeptanie długie, jakby gniewne...
 8674   3,  22 |                Tacyśmy dobrzy jako i wy. Szeptano między sobą naradzając się.~-
 8675   2,  13 |               Znosek ledwie dosłyszalnym szeptem odpowiedział jej na ucho,
 8676   3,  29 |                ci, co stali w pierwszych szeregach, zwarli się, naskoczyli
 8677   3,  29 |                wrzask rozniósł się ponad szeregami. Polanie cicho stali jeszcze.~
 8678   2,  21 |                 gąska z gąską powiązane, szeregiem aż pod wały.~Na okopach
 8679   2,  15 |                  wyrosły jak dąb, ramion szerokich, z głową kudłatą i brodą
 8680   3,  23 |            ujścia Łaby, zbóje i łotry ze szerokiego świata. Pomorcy, wojownicy
 8681   1,  2  |                 przy okienku, około ławy szerokiej sznury rozplątywać począł.~
 8682   1,  5  |             przejechali gaj i tu dopiero szersza pola przestrzeń przed nim
 8683   1,  5  |             okraszone były, wznosiło się szersze wnijście, na grubszych oparte
 8684   2,  19 |                  a wiara ta co dzień się szerzy i krzewi...~Milczał Piastun
 8685   2,  14 |             odwrócona odbijała się twarz szkaradna Chwostka, a obok niej w
 8686   1,  8  |                gdyby mógł...~I śmiał się szkaradny Znosek popijając z kubka.~-
 8687   2,  18 |             jawiły się w postaci bab tak szkaradnych, jak ta, która tu nucąc
 8688   1,  4  |                  skroń mu ciska, aż krew szkarłatna wytryska i Krak na ziemię
 8689   1,  4  |                   biała okrywała trawy i szkliła się na zielonych liściach
 8690   1,  2  |               Ściany i belki, i wszystko szkliło się od niego czarno. Dokoła
 8691   1,  3  |               piwem rozochoconych. - Oj! szkodaż to, szkoda, żeśmy ich po
 8692   2,  19 |                 ogień nie dostały, co za szkodliwe uważano, zebrane skrzętnie
 8693   1,  5  |              ciemnicy, oczy wyłupić, aby szkodliwym nie był, zawsze to swoja
 8694   2,  18 |             żebyście mu jakim czarem nie szkodzili, bo z nim nie żart!...~Jaruha
 8695   3,  Dop|            heraldyków dla wywodów rodzin szlacheckich stworzone, co w Jaksie,
 8696   1,  10 |                  nie wydali... Z cichego szmeru rodził się swar i wrzawa,
 8697   1,  6  |               długim milczeniu i głuchym szmerze ozwał się kneź, mówił coś
 8698   3,  28 |      niebezpieczeństwa, gdy drugi koniec sznura przez gałąź przerzuciwszy
 8699   1,  10 |               bursztynu, kawałki sukna i sznurki powiązane w węzły jakieś
 8700   1,  11 |                 o kiju, z garnuszkiem na sznurku u pasa, z torbą na plecach,
 8701   1,  6  |              kupiec chcąc resztki ocalić sznurować począł sakwę, rzekł mu porywczo:~-
 8702   1,  4  |                 ozuwał i mocno około nóg sznurował. Procę i łuk nałożył na
 8703   1,  7  |                zabudowany w prostokąt, z szopami razem i chlewami. Znać tylko
 8704   3,  24 |                  zawrócili się gdzieś ku szopom i znikli. Nie pierwszą to
 8705   2,  21 |             potem jęki niby i milczenie.~Szóstego dnia posłyszano nagle krzyki,
 8706   3,  25 |                 te słowa: - Poznałem cię szósty raz... moją musisz być teraz...~
 8707   1,  1  |               czerwonymi kroplami sącząc szparami chodaka.~Ale skarżyć się
 8708   2,  18 |              tobie żaden nie pomoże, boś szpetny... Choćbyś go dziewce dał
 8709   3,  28 |                  przybyły nie okazał się szpiegiem i zdrajcą, podesłanym, aby
 8710   2,  15 |               było można od drugich, gdy szpiegował mieszając się w tłum, aby
 8711   1,  1  |                dojrzeć w krzakach, co go szpiegowała - ale się ostrożnie schowała,
 8712   2,  21 |             której on z rozkoszą resztki szpiku wysysał.~Nie uważano, że
 8713   1,  2  |                do wiana nie dać kolców i szpilek.~Skinął na starszego syna,
 8714   1,  10 |             kamienny świecący, wyrobiony sztucznie, który wiązanie z łyka plecione
 8715   2,  13 |                drogi ujechać muszę.~Taką sztuką odprawiony Bumir, zły, mrucząc,
 8716   1,  10 |         zwolenników Chwostka, aby ich na sztych nie wydali... Z cichego
 8717   1,  3  |             wypatrujecie drogi po kraju, szukacie brodów po rzekach, zaciosujecie
 8718   3,  Dop|                 to poświadczają. Długosz szukający znaczenia moralnego w tych
 8719   2,  17 |                  My też jej na Chwostyku szukamy - począł Ścibor - kmiecie
 8720   3,  Dop|             Morawian zmuszają Polanów do szukania sobie wodza "Był naówczas -
 8721   2,  19 |            mojego nie inny ma cel, tylko szukanie dzieci dla jedynego Boga
 8722   2,  20 |                  ona tu jest? Czy zemsty szukasz?~- Widziałem ją - rzekł
 8723   2,  12 |              śpiewy słyszę nieweselne... szumią bory... tłumy ciągną, żagiew
 8724   1,  1  |                  drzewa tylko uroczyście szumiały...~Starszy mężczyzna kłusował,
 8725   3,  29 |                 słyszeli tylko w wichrów szumie.~Gdy czółen się zbliżać
 8726   3,  22 |                  najwięcej i najgłośniej szumieli. Na nich się też oczów najwięcej
 8727   3,  28 |            naprzód długie, niezrozumiałe szwargotanie. Niemiec zalecał tego, którego
 8728   3,  Dop|               władcom pod starą Upsalą w Szwecji sypał naród na pamiątkę.
 8729   1,  4  |                  w jamie, wieść do niego szybka bieży: dziewka siedzi na
 8730   1,  10 |                słychać było, a w dziupli szybkie skrobanie paznokciami, aż
 8731   1,  10 |                  dolatywały jak fale: to szybsze, to silniejsze, widać było,
 8732   3,  Dop|            względu na stan, lecz wskutek szybszego biegu, przyznać miano godność
 8733   2,  12 |              brzmieć zaczęła, ruch coraz szybszym się stawał, rozgorączkowywał
 8734   2,  14 |              wioślarze odbili od brzegu. Szybując po ciemnych wodach, wkrótce
 8735   1,  1  |           złociły się łotocie jak bogate szycie na zielonym kobiercu. Wschód
 8736   3,  25 |                   hoża była i wesoła jak szyczygiełek, aleby jej u ciebie nie
 8737   2,  14 |                  częstokołem oparty oń z szyderską twarzą.~Dziwa wpatrzyła
 8738   2,  18 |                rozśmiał się swym dzikim, szyderskim śmiechem. Smerda posłyszawszy
 8739   3,  26 |         Wybierajcie innego - nie czyńcie szyderstwa ze mnie.~To mówiąc i gdy
 8740   2,  15 |                 sznury obuwie i jakby na szyderstwo miecz do boku. Jasne jego
 8741   3,  24 |             tylko, nie odpowiadał, chyba szyderstwy. Zaczęto go nielitościwie
 8742   2,  20 |                   Choć tam sobie z niego szydzono może, on wcale nie zważał
 8743   3,  29 |               Niemców orszakiem w środek szyków, a na przód wyskoczyli co
 8744   3,  26 |             cichu Piastun sobie kobiałkę szykował do lasu, gdy Bolko i Ścibor,
 8745   3,  29 |                stron ściągały się miry i szykowały powoli, gdy stojący na wzgórzu
 8746   3,  Dop|                 porwawszy, bez należnego szyku i porządku, bieżeli ślepo
 8747   3,  22 |                latał opatrując gromady i szykując jedne przy drugich, a tu
 8748   2,  20 |               wiedziała, że była piękną, szyła ręczniki nićmi krasnymi
 8749   3,  Dop|                ilości błyszczadła (?) do szyszaków podobne, na które gdy uderzyły
 8750   3,  28 |              samych też odzież misternie szytą, obszywaną i bramowaną.
 8751   2,  16 |                 Brunhilda blada, w sukni szytej i ciężkiej od srebrnych
 8752   3,  22 |               oczyma mówić się zdając:~- Tacyśmy dobrzy jako i wy. Szeptano
 8753   3,  Dop|              później zagarniętą Germanią Tacyta. Nie jest to bez znaczenia.~
 8754   3,  22 |                 tylko otwiera, a trzecie tajemne do wody prowadzą... Bóstwo
 8755   2,  13 |             zagrody. Jak? - to było jego tajemnicą. Wśliznąwszy się tu, podpełznął
 8756   3,  Dop|              gminy, narody wreszcie, ale tajemniczy proces ten nie dozwala się
 8757   3,  Dop|               tak i pierwszych dni, tych tajemniczych, wzrostu i rozwijania się,
 8758   1,  2  |                  się ubiera i zbroi, jak takiemu bogatemu kmieciowi przystało.~
 8759   1,  5  |                  oprawie, a na łańcuszku takiż nóż wisiał.~Stojący ręce
 8760   3,  30 |              będzie stolica, tam gród... takom rzekł, tak się stanie.~Ano
 8761   2,  20 |             obawę.~- Nie miejcie do mnie talu - mówiła - ja sama nie wiedziałam,
 8762   3,  22 |                  zbrojach, z mieczami... Tamem ja naprzód szedł o wyrocznię
 8763   1,  7  |                  korzeniami posplatanych tamowały przejazd, musieli je objeżdżać
 8764   3,  25 |                 z kamieni. Wiedziała, że tamtędy dziewczęta przychodzić musiały
 8765   1,  10 |             Drudzy wrzawę podnosili, aby tamto wołanie zgłuszyć.~Całą gromadą
 8766   2,  15 |             padał.~Tak podtrzymując go i tamując krew uchodzącą, kmiecie
 8767   3,  Dop|          przeciągłych pijatyk, hulanek i tańców, rad pilnował wianeczków,
 8768   3,  29 |           powierzchnię i wir, w który ją tanecznice wprawiły.~Pokazał się wreszcie
 8769   3,  24 |                  w dali.~Popłoch padł na taneczników, jak gdy kania się nad stadem
 8770   1,  2  |                  tak drogie, a nasze tak tanie?~Hengo uśmiechać się począł.~-
 8771   3,  24 |           zapłakane.~Z pieśnią się odbył taniec wkoło dzieży, w której ciasto
 8772   2,  12 |                 Niewiasty jeszcze wiodły tany, gdy chłopcy z zapalonymi
 8773   2,  15 |                 mrok już był. Wschodki z tarcic wiodły na dół. Tu ciężkimi
 8774   3,  29 |                 pierwsze młoty głucho po tarczach zadźwięczały; ci, co stali
 8775   3,  28 |                 stojących z dala u ścian tarczy guzami nabijanych, spod
 8776   1,  2  |                 pozostawało.~Dopiero się targ rozpoczął, milczący, bez
 8777   2,  16 |              sobie gryzł do krwi i włosy targał.~- Co się stało, to moja
 8778   3,  23 |                 chcąc się poddawać wyła, targała się, rzucała, dopóki biczyskami,
 8779   3,  24 |                grożono mu obwieszeniem i targano.~- Każcie wieszać! - wołał
 8780   3,  27 |            Leszków, że jeśli się na gród targną, głowy ich natychmiast spadną.
 8781   2,  15 |               człowieka, co się ośmielił targnąć na was.~Mówiła Brunhilda,
 8782   2,  16 |             rzekł - aby się pan ze sługi targował. Co ma być, będzie, a tego
 8783   3,  27 |             dysząc i jęcząc straszliwie, tarł czoło i łamał dłonie; wiatr
 8784   2,  12 |                  Chłopcy tymczasem suche tarli drzewo, aby zrobić ogień
 8785   1,  9  |           popadały na ziemię wszystkie i tarzać się zaczęły.~Ogień przygasł
 8786   2,  12 |                 bary, padali na ziemię i tarzali mocując.~U wszystkich ognisk
 8787   3,  22 |              poza Wisłą i Dnieprem, i po Tatry, i nad Dunajem, nad Łabą
 8788   2,  15 |                 kubek miodu, który wypił tchem jednym.~Potem służbę rozpędził,
 8789   2,  12 |               parobka zdusili go tak, iż tchnąć nie mógł.~Wnet zawiązano
 8790   3,  26 |                 się im opędzić... Ledwie tchniemy. Leszki pozostałe coraz
 8791   1,  4  |       nabrzmiewała w nich, jakby mu była tchnieniem... bez którego ostać się
 8792   2,  15 |              stała na podsieni i palcami tchórzów wytykała, wywołując po imieniu.~
 8793   2,  17 |                 dwór oczęstokolony, wały tęgie, wody z jeziora nie wypijecie -
 8794   3,  22 |             wrzawa się stała niezmierna.~Tegośmy się doczekali spierając
 8795   3,  29 |                 oj! - zawołała stara - a tegoż to wy nie rozumiecie, że
 8796   3,  Dop|                 się stosować do bytu, do temperatury, jaka Słowiańszczyznę otacza.
 8797   3,  Dop|             światu.~Około roku 629 pisze Teofilakt Simokata: "Następnego dnia
 8798   3,  25 |            mówiła stara - wy niewiastami teracie, u was jest ich zawsze dosyć!
 8799   3,  26 |                  Jutro - zawołał Bolko - teraźniejszego wiecu dzień ostatni... Nie
 8800   3,  28 |               przeciwił. Prawił o dworze teścia Chwościkowego, jaki on piękny
 8801   1,  10 |           staruszek począł śpiewać znowu tęskliwą nutą.~- Siedzi Chwostek
 8802   3,  24 |                 żałosne, śpiewy rozległy tęskne i bolejące. Żegnały ją drużki
 8803   1,  3  |                miły, nie trwóż się i nie tęsknij - powrócisz. - Ale sama
 8804   3,  29 |                  rozpłynęła się nuceniem tęsknym. Doman się zbliżał ostrożnie,
 8805   1,  8  |               przyłożywszy najmniejszego tętentu słychać nie było. Tymczasem
 8806   2,  12 |            światłami i huczał pieśnią, i tętniał skokami.~Z dala widać było
 8807   3,  24 |                 chmielu!...~Całą tak noc tętniała od skoków chata Mirszowa,
 8808   1,  8  |              wrót stanął.~Z dala już coś tętnieć zaczynało, rozeznać było
 8809   2,  21 |           wyrzucał lud na dolinę. Ziemia tętniła. Na prawo, na lewo, na wsze
 8810   2,  12 |                 godziło z tym, co dokoła tętniło... Chłopak długo jeszcze
 8811   1,  9  |              pokoju. Będę wam w krosnach tkać, pieśni śpiewać, wodę nosić
 8812   1,  2  |              znać może więcej siedząc za tkackimi krosnami niż po polu biegając...
 8813   1,  5  |              Lecz suknia była z cienkiej tkani, lamowana bogato, za pasem
 8814   1,  6  |              winien?... Jam ich ręką nie tknął, jam żadnego zabijać nie
 8815   2,  19 |                  od urodzenia nożyce nie tknęły, przywiodła ze łzami w oczach
 8816   2,  14 |                tak pewny, iż go nikt nie tknie, jakby go wojsko broniło.
 8817   3,  26 |                  siermiędze przychodził, tknięci wyroczni wspomnieniem i
 8818   2,  14 |                 je morze przyniosło, nie tknięte ręką ludzką, z tymi twarzami,
 8819   2,  16 |                 wielkie, aż jak piorunem tknięty runął z ławą razem i obalił
 8820   1,  1  |              miał nawet czasu od strzały tkwiącej w piersi się uwolnić. Przebiła
 8821   1,  9  |                 drżącą pochwycił pocisk, tkwiący już w nim, i zdruzgotał
 8822   3,  29 |         zmieszane ciała ludzi, w których tkwiły potrzaskane pociski. Ku
 8823   3,  Dop|           opowiadań ludu służących im za tło i podstawę przyrosło. W
 8824   3,  30 |               oczy, oszczep w piersi się tłoczy, to wasza zapłata... Żony
 8825   2,  16 |              odzież im się dostać miała.~Tłukli się więc i dobijali, kto
 8826   3,  26 |                 dały, wesele stało się w tłumach. Myszkowie, którzy znać
 8827   2,  14 |              głosem poczęła opowiadanie, tłumacząc się z tego czynu ślubem
 8828   3,  Dop|                  w Czechach, podanie nie tłumaczy. Jest to znowu węzeł, który
 8829   3,  24 |                pieśń towarzyszyła, co je tłumaczyła.~W takt potem pieśni białymi
 8830   1,  6  |              czeladź swą ujadającą się z tłumem na haci u mostu.~Tłum narastał
 8831   1,  6  |              wałami odzywające się głosy tłumne.~Wrota stały zaparte, od
 8832   1,  6  |                  Dobre łowy... zwierzyna tłusta... kruki moje będą miały
 8833   2,  15 |                  może, ale zbrojnych; to tłuszcza dzika, bezbronna, rozpędzi
 8834   3,  27 |                 pójść z nami. Tę czerń i tłuszczę, co podnosi głowy, trzeba
 8835   1,  4  |             Mieczem go rąbie na ćwierci, tnie go na drobne kawały i na
 8836   1,  9  |                się z gniewem do smerdy - tobież to przystało napadać na
 8837   1,  7  |              ojcze, nakazałbyś do niego, toby się u drzwi twych stawił.~-
 8838   2,  21 |             posypały z obu stron. Na dół toczą się głazy i belki, ludzi
 8839   2,  16 |                napoje, pieczono mięsiwa, toczono miody najstarsze. Ubito
 8840   3,  23 |                  poczęli nosić gałęzie i toczyć kłody. Rzucono pozabijanych
 8841   2,  20 |                  pradziad garnki lepili, toczyli je i wypalali, szczególniej
 8842   2,  21 |              smok dźwigało się z wolna i toczyło po ziemi.~Strażnik znowu
 8843   1,  2  |                 w lewo była izba wielka. Toki w niej ubity gładko, posypany
 8844   1,  9  |            mogiły.~U wnijścia, na ubitym tokowisku, wznosił się ogromny, szeroki
 8845   1,  6  |                 stąd nie było można, sam ton zwiastował, iż z wesołości
 8846   3,  25 |                unosiły go i rzucały, jak tonął i dobywał się z topieli,
 8847   2,  15 |                podniesionymi, oczy w nim topiąc śmiało - on też nie ustępując
 8848   3,  25 |                 na brzeg morza chcąc się topić. Chodzi, chodzi, narzeka,
 8849   1,  9  |                 plecach, procę, kamienny topór ojców i dłut z krzemienia.~
 8850   1,  3  |                 za nim w rękach trzymali toporki, zbrojni też w łuki i proce,
 8851   2,  15 |                   Wszyscy z oszczepami i topory. Z początku w gorączce nikt
 8852   1,  11 |         garnuszkiem na sznurku u pasa, z torbą na plecach, w płachcie na
 8853   1,  7  |               lasy było na dzień cały. W torbach na plecach mieli jadło,
 8854   1,  4  |         milczeniu. Konie ich same prawie torowały sobie drogę, choć znaku
 8855   2,  19 |             tylko nowym bałwochwalstwem, torującym drogi nawróceniu. Godło
 8856   1,  10 |                 by to znaczyć miało...~- Toś i ty, Słowanie - rzekł mu
 8857   1,  7  |                  z kamienia, ale ludzie, toteż go ręce ludzkie wywrócić
 8858   3,  23 |               żelazo, na miecze, sukna i towary idące z południa, wschodu
 8859   1,  6  |                wodę z pluskiem i śmiechy towarzyszące za każdą razą temu pogrzebowi...
 8860   3,  28 |                   Hengo miał mu wszędzie towarzyszyć.~Wziął z sobą różnych darów
 8861   1,  4  |               jakby poruszanych strun mu towarzyszył. Słów jeszcze nie mogło
 8862   3,  24 |                 laniu każdemu nowa pieśń towarzyszyła, co je tłumaczyła.~W takt
 8863   3,  24 |             sześciu młodzieży na koniach towarzyszyło, w kołpakach futrzanych
 8864   3,  30 |                  z obu stron pługa idąc, towarzyszyły mu nie trwożąc się ani śpiewem,
 8865   2,  21 |              Strażnik znowu w róg począł trąbić, ale dech mu zabiła trwoga
 8866   2,  16 |                poczęto. Miłosz poznał po trąbieniu braci swoich, Mściwoja i
 8867   2,  20 |               nikomu na nic nie zdały, a tracił nad nimi dnie całe, gładził
 8868   3,  24 |               wołając.~- Idą, idą!~Głowy tracili wszyscy - nie było czasu
 8869   1,  1  |                  poranna muzyka lasów... Trąciło o nie skrzydło wiosennego
 8870   3,  Dop|               dogodnej chwili i uszli do Tracji. Mówili dalej, że chodzą
 8871   3,  Dop|                  Kraka i Wandy i czeskie tradycje zostały wszyte w miejscu
 8872   3,  30 |                  szemrała, miał taki dar trafiania do duszy, iż się ludzie
 8873   3,  28 |               wolno - dodał - a uchodząc trafilibyście na Niemców, pytaliby was,
 8874   2,  19 |                  precz nam kazano iść... Trafiliśmy na kraj wzburzony, na ludzi
 8875   3,  Dop|         Tymczasem sąsiedzi najazdem kraj trapili.~W takim to położeniu kraju
 8876   1,  1  |          powietrzu czuć było woń liści i traw młodych, zlanych rosą, świeżo
 8877   1,  7  |             obalonych, na pół pogniłych, trawami bujnymi porosłych, gałęźmi
 8878   2,  16 |                  nie wiedział o niczym i trawił się żałością swoją jęcząc
 8879   3,  25 |                 Dziwa, spuściła głowę ku trawom i przebierać je prędko zaczęła,
 8880   1,  5  |              mało kto wyjdzie cały... Po trochu ich wytrzebi, reszta cicho
 8881   3,  22 |           Kontyna stoi na podwyższeniu z trojgiem wrót w tynach, co ją otaczają,
 8882   3,  24 |        wypróżniła go chciwie.~- Na cześć Trójgłowowi, Miluchno - odezwała się -
 8883   3,  26 |                  życie~kończyło, a pełna trosk i niewoli służba ciągła
 8884   2,  19 |                  był gorący i mimowolnie troska o tę wojnę wszystkim dogryzała.~
 8885   3,  28 |                 z tobą? Ludzie się o was troskali, czy nieszczęścia jakiego
 8886   3,  26 |               nie pociechę, ale smutek i troskę widziała przed sobą.~Otarłszy
 8887   3,  25 |              zajęła się nim w milczeniu, troskliwie, unikając tylko wzroku i
 8888   2,  14 |                  coś na pół umarłego nie troszczącego się ani o śmierć, ani o
 8889   2,  20 |                   lepiej oszaleć jak się truć.~Gdy czółno przybiło do
 8890   3,  25 |                  wiązać! o! O! Podziomki truchleją, gdzie ja się pokażę, mary
 8891   1,  10 |              knieje... aż po dworach lud truchleje... dobry pan! Z Niemcem
 8892   3,  Dop|            DOPISEK. DZIEJOWE LEGENDY~Jak trudne są do opowiedzenia dzieje
 8893   3,  22 |              mamy... o posłuszną gromadę trudniej będzie... Czemu bym i ja
 8894   3,  Dop|          przyszłych swych losów.~Nic też trudniejszego, jak podnieść zasłonę okrywającą
 8895   2,  13 |         niewolnicą lub - zabijesz... nie truj się tym i bądź spokojny.~-
 8896   2,  19 |              ludzką rozlewał, i zabijała truł ród nawet własny... Dlatego
 8897   2,  14 |             straszna, u której nóg kilka trupich białych czaszek leżało.
 8898   1,  6  |               drugie czółnami płynęły ku trupom, które widniały z dala.~
 8899   3,  29 |            płacić. W zgodzie z nim długo trwać było trudno, lecz komu braterstwo
 8900   2,  19 |             postrzyżyn odbył uroczyście, trwając do nocy samej; coraz nowi
 8901   2,  21 |                żonę, ona na niego.~Oboje trwali jeszcze w myśli obrony,
 8902   1,  4  |                 Król dunajski w wielkiej trwodze; z wielkim ludem Czytaj
 8903   1,  3  |                  Samborze, mój miły, nie trwóż się i nie tęsknij - powrócisz. -
 8904   3,  30 |                idąc, towarzyszyły mu nie trwożąc się ani śpiewem, ani gromadami
 8905   2,  16 |               uląkł się własnego czynu i trwożliwe oczy zwrócił na Brunhildę,
 8906   2,  21 |               wkoło. Biała pani chodziła trwożna, Chwostek mówił:~- Nie śmieją.~
 8907   3,  26 |                dawnych kneziów serce jej trwożył, schyliła się ku ziemi i
 8908   3,  24 |             czego pragnęła, lękała się i trwożyła. Przyszło jej to tak łatwo!
 8909   1,  9  |             zagrodzie życie powróciło do trybów powszednich, niewiasty stały
 8910   3,  22 |              rzekł: - Wybierzcie małego. Trygłow kazał powiedzieć: - Wybierajcie
 8911   2,  15 |                 rzezać, aż krew na słupy trysnęła. Rzucili się kmiecie ratować
 8912   1,  9  |            zagrodę wlekli, podśpiewując. Tryzna i stypa więcej niż bój i
 8913   2,  16 |              palić ciał, ani im sprawiać tryzny. Nie czas mu też o tym myśleć
 8914   2,  12 |                  pieśni, krzyki, wrzawa, trzaskające ognie nie dawały rozróżnić
 8915   2,  21 |                 coś gruchocząc, padało i trzaskało się. Potem cisza była długa.
 8916   3,  29 |                się ludzi, którym czaszki trzaskały młoty, a oszczepy piersi.~
 8917   3,  30 |                gdy już o mroku czółna ze trzcin i zarośli na czyste wody
 8918   2,  15 |           puszczą całą. Wszak gdy nowiny trzebią na pole, aby zboże rodziły,
 8919   1,  7  |               podźwignął i siadł, rękami trzeć począł twarz i czoło. Klasnął
 8920   2,  19 |                znaczyło, gdy na drugim i trzecim miejscu pokazały się ognie
 8921   1,  1  |                  Zdawała się zagniewana, trzepała skrzydłami, podlatywała
 8922   1,  4  |                   Obcegom poczuł - rzekł trzęsącym głosem Słowan - przed obcym
 8923   1,  1  |                leżał piasek, to kępiasta trzęsawica, którą okrążać musieli.
 8924   1,  7  |                  miodu, konie nawykłe do trzęsawisk i lasów nie lękały się podróży.
 8925   1,  10 |                 rzeczułka gniła, płynąca trzęsawiskami nieprzebytymi. Płaczliwe
 8926   1,  4  |              smoku palą się wnętrzności, trzewa ogień mu wyżera. I z jamy
 8927   3,  Dop|                 mu pastwę i płomieniem w trzewiach dręczony zdycha. Krak, wybawiwszy
 8928   1,  3  |                  pijanemu wygadują, co u trzeźwego na myśli.~Stary szeptał
 8929   3,  23 |                   dopóki biczyskami, jak trzoda nie została zmuszona do
 8930   3,  23 |                starców i niedołężnych, z trzodami i dobytkiem, którzy ze dworów
 8931   3,  24 |                 wodę czerpałam dla mojej trzódki. Żegnaj mi, siostro kochana,
 8932   3,  Dop|          zawarłszy przymierze, przez dni trzydzieści obchodzi zwycięstwo i dobrowolnie
 8933   3,  27 |                  zapytać was, czy z nami trzymacie, czy z tą czernią i chłopstwem?~
 8934   1,  1  |                    Spojrzał na słońce.~- Trzymaj się konia, a puść go za
 8935   1,  6  |              nogami splątana, zębami się trzymająca, mordująca, dusząca, która
 8936   1,  3  |           waszymi dostaniecie się łatwo. Trzymajcie się ciągle rzeki, a minąwszy
 8937   2,  20 |             uciekać, a nie mogła. Coś ją trzymało wkutą do ziemi - on wciąż
 8938   1,  8  |                 niewolniczej podległości trzymaną, co u innych. Godzili się
 8939   3,  25 |                  zęby - rzekł chłopak.~- Tsyt! ja już zęba ani jednego
 8940   3,  23 |      spodziewając się, że ta mała garść, tułając się po spustoszonym kraju,
 8941   2,  16 |              ściskać swe dziecię, ojciec tulić je począł. Odprawiono sługi
 8942   3,  30 |                 Dziwa twarz zarumienioną tuliła na siostry ramionach, płacząc
 8943   3,  24 |            Pomorców i Kaszubów leciała z tumanem kurzawy, pędząc nad jezioro.
 8944   3,  24 |             Niech kto jedzie, podpatrzy. Tumany jakieś widać w dali.~Popłoch
 8945   3,  27 |                co ojciec! - zawołał nogą tupiąc w ziemię i czoło dumnie
 8946   3,  25 |                boją i latawice... ja jak tupnę nogą, muszą mi krasnalki
 8947   2,  21 |                im zostać dozwoliła. Nogą tupnęła, brew się jej namarszczyła.~-
 8948   1,  5  |              odezwała doń w języku lasów Turyngii, mową, która serce Henki
 8949   3,  25 |              kotek drogę zastępując:~- A tuś!~Zlękła się królewna, aby
 8950   2,  14 |              Drażdańskich lasów, Polanie tutejsi, Łużanie znad Warty i Odry,
 8951   1,  9  |                napadł zdradliwie... krew twa będzie pomszczona, zemsta
 8952   2,  15 |            Rozśmiał się Chwostek.~- Hej! Twarde zęby trzeba mieć, aby gród
 8953   1,  7  |                  rękom to nie tak łatwo. Twardo siedzi to gniazdo, do stołba
 8954   1,  10 |            prawej tylko wąski klin ziemi twardszej przystęp do niego otwierał.
 8955   1,  6  |                poręczy głowę, usnął snem twardym, chrapanie słychać było
 8956   1,  6  |         popatrzył na niewiasty, młodszym twarzom przyglądając się oczyma
 8957   1,  4  |                Dunajem. Nie zwojuje ludu twego. Czytaj idzie, tłum za nim;
 8958   2,  12 |                  smoki nie śmieją zaćmić twej twarzy, tyś życiem, szczęściem,
 8959   2,  15 |                   że życie wydarto bratu twemu, a oczy tobie.~A z czyjegoż
 8960   3,  Dop|           przymierza zawrzeć nie chcieli twierdząc, iż uciążliwa im jest dalekość
 8961   1,  9  |               Poszedłeś, panie, do ojców twoich, do duchów jasnych, wojować
 8962   1,  1  |         przytykały, z nią razem obejście tworząc, w środku którego małe znajdowało
 8963   2,  19 |                stanowiącą spójną całość, tworzącą z nich i nimi żywot jeden
 8964   3,  Dop|             musiał się odbywać ów proces tworzenia narodu. Dwunastu wojewodów,
 8965   3,  Dop|                ich naturą wyrabiać się i tworzyć sobie cywilizację własną;
 8966   2,  20 |                  kręcić, bo miał z czego tyć pod dostatkiem. Stary jednak
 8967   3,  24 |             dzień wesela. Zdjęto koło na tyce, zatknięte nad chatą, oznajmujące
 8968   3,  24 |                 różowy... Chmielu, co po tyczce zwijasz się do góry, chciałoby
 8969   1,  8  |               dworze nienawiść. Lecz nie tykano go, bo się wpływu jego na
 8970   2,  15 |          ciemnego więzienia, które jedno tyko wąskie okno oświecało.~W
 8971   3,  28 |                  przeciw nam, stańcie na tyłach. Gdy do bitwy przyjdzie,
 8972   3,  22 |            gorsiśmy od nich, mienia mamy tyleż albo i więcej, ziemi dużo,
 8973   1,  3  |             poszedł obchodząc zagrodę ku tylnym wrotom, jakby się tam kogo
 8974   2,  20 |                 Mila co prędzej drzwiami tylnymi, palcami ją wabiąc ku sobie.~-
 8975   1,  9  |              barki i walili na ziemię.~Z tyłów wdarli się na ten hałas
 8976   3,  22 |           podwyższeniu z trojgiem wrót w tynach, co ją otaczają, z których
 8977   3,  29 |                   U słupa przy malowanym tynie z dala stojącą spostrzegł
 8978   2,  13 |                  i uciekający co tchu ku tynowi karzeł, poszarpany, ranny,
 8979   2,  20 |                 wyszła.~Opodal, za dwoma typami malowanymi stojąc, Doman
 8980   2,  14 |                stada, a żarłoczne wróble tysiącami kręciły się przy chramie.~
 8981   2,  14 |            orężem i odwagą na te gromady tysiączne.~Namarszczywszy się więc,
 8982   1,  10 |            ziemię rozdziela. Starostów i tysiączniki stanowi, mir trzyma, bezpieczeństwa
 8983   3,  28 |                  Gopła. Tu mnogi ten lud tysiącznikom, setnikom, dziesiętnikom
 8984   2,  17 |           powtórnie starzec - wojewodów, tysiączników, setników stanówcie, to
 8985   3,  29 |                  stojący Leszkowie, wnet ubezpieczeni przewagą, w którą ufni~byli,
 8986   2,  18 |                  wszystkim zna.~Chwostek ubezpieczony wyjechał z koniem na łączkę.
 8987   3,  Dop|               metę, do której by wszyscy ubiegający się o panowanie, w pewnym
 8988   1,  2  |                zwyczajem, że na stos się ubiera i zbroi, jak takiemu bogatemu
 8989   3,  29 |            strojny pięknie, bo się lubił ubierać i błyskotkami obwieszać.
 8990   1,  4  |                białym przysypuje, nogami ubija ziemię. Księżyc i gwiazdy
 8991   1,  6  |            zakazano! - szepnął. - Ojciec ubiłby, gdyby się dowiedział. A!
 8992   2,  18 |                  dzień ruszył, przywiózł ubitego kozła, mówił o spotkanych
 8993   1,  9  |             dawne mogiły.~U wnijścia, na ubitym tokowisku, wznosił się ogromny,
 8994   2,  19 |                Nakazywał życie skromne i ubogie, przebaczenie win, opiekę
 8995   3,  30 |               nie zapominał i na równi z ubogimi mógł życie małym opędzać -
 8996   2,  15 |                 się ku niemu, mówiła doń ubolewając nad nieszczęściem.~- Powiedzcie
 8997   2,  16 |                 zbliżyli się do Leszka z ubolewaniem i miłością - i cicha rozmowa
 8998   3,  Dop|               swoją dla przypomnienia mu ubóstwa, wziął z sobą swoje chodaki
 8999   1,  1  |                  u góry w zielone wieńce ubrane. Gdzieniegdzie zwalona burzą
 9000   2,  19 |                  już byli zebrani, biało ubranego chłopaka z długorozpuszczonymi
 9001   2,  14 |                  się Wizun w świątecznym ubraniu i kołpaku, a z nim mężczyzna
 9002   2,  15 |           podtrzymując go i tamując krew uchodzącą, kmiecie zaraz od zamku
 9003   3,  24 |                nimi tuman kurzu pędził i uchodzących zdradzał.~Z dzikim wrzaskiem
 9004   3,  23 |              młotami. Niektórzy pełzając uchodzili w zarośla i ginęli po drodze,
 9005   2,  14 |                grożąc zarazem. Niewiasty uchodziły przelękłe i kryły się w
 9006   2,  16 |                 co się schwycić dawało i uchodzono szybko.~Chwostek obszedł
 9007   2,  15 |                  kmiecie i jeden się nie uchowa; toć zrozumieć powinni...
 9008   1,  8  |              choć tych bym chciał całych uchować! Gdzie się z nimi skryć?
 9009   2,  19 |           brzmiał swojsko i zrozumiale w uchu starca. Wędrował on niegdyś
 9010   3,  Dop|                nie chcieli twierdząc, iż uciążliwa im jest dalekość pochodu;
 9011   1,  6  |               się gryźć mają... ale wnet ucichało i wołano tylko na głos radośnie,
 9012   1,  9  |            rozpoczynać nie myślał. Głosy ucichały powoli. Widocznym było,
 9013   2,  20 |            powietrzu brzęcząc, wiatr był ucichł, jezioro się wygładziło
 9014   1,  5  |                  okna byli od lochu, gdy ucichli, posłyszeli jęk; który nim
 9015   1,  9  |              rozeznać było można. Pieśni ucichły... duchy wzleciały. Dzieci
 9016   2,  12 |            przedśpiewy zwiastujące nocną uciechę.~Nagotowane ogniska widać
 9017   2,  12 |               nam niewoli... Tyle naszej uciechy... Kupało... Dokoła śmiech
 9018   3,  25 |            wesele swoje - popłoch nagły, ucieczkę z Milą, pogoń za sobą, śmierć
 9019   2,  21 |                chłonie niesyta i chłonie uciekające gromady.~Z wrzaskiem strasznym
 9020   2,  13 |                drzwi, na psy świśnięto i uciekający co tchu ku tynowi karzeł,
 9021   2,  18 |                 gęstwiny.~Szczęściem dla uciekających przerzedzony las dozwalał
 9022   3,  24 |               wzgórka Pomorcy w pogoń za uciekającymi, siekąc konie i ścigając
 9023   3,  24 |                stał, jakiego kto dopadł, uciekali. Niewiasty biegły nad brzeg
 9024   2,  21 |                miesiące!~W popłochu, gdy uciekano na wieżę, mało co kto porwał
 9025   3,  29 |                wódz jeden, ale Leszkowie uciekli w lasy...~Wizun nie słuchał
 9026   1,  11 |           spłoszyć. Porwały za koszyki i uciekły. Stara popatrzała z nimi
 9027   2,  19 |                głodnych karmili, bronili uciemiężonych, a nie znaliśmy tylko jednego
 9028   2,  12 |           gromadach, śmiała się bliskiej uciesze, nogi się jej do skoków
 9029   2,  19 |                 mógł zjechać w gościnę i ucieszyć się z rodzicami? Próżno
 9030   1,  4  |                grodu, łeb żmii strasznej ucina, na żerdź go wtyka wysoko.
 9031   2,  13 |           zobaczywszy spuścił oczy. Ręką uciskał piersi, jakby mu co zawadzało.
 9032   3,  25 |                  przydeptaną, bo ją nogą ucisnął.~- Znalazłem cię piąty raz...
 9033   1,  4  |               oddalił się szybko, dłonią ucisnąwszy struny, aby dźwięku wydać
 9034   1,  8  |                 Na próżno starano się je uciszyć, przypadały na chwilę i
 9035   3,  24 |                 chciałoby się z tobą tak uczepić której... Dziewczęta, dziewczęta,
 9036   1,  6  |               zapewne ze zwykłym biegiem uczt na grodzie, spokojnie słuchali
 9037   3,  22 |                  jak dobra część dnia na ucztowaniu zeszła. Wizun milczał. Myszkom
 9038   1,  6  |              coście widzieli i jak my tu ucztujemy!... Będą się radowali, że
 9039   2,  20 |               żył, obudzał w niej dziwne uczucie - żal i litość, i obawę.~-
 9040   2,  14 |              boku. Dziwa spojrzawszy nań uczuła w sobie przestrach i trwogę.~
 9041   1,  6  |                 dopiero bezpiecznymi się uczuli.~Droga, którą ze smerdą
 9042   2,  14 |          pragnęła, przyszło to samo, gdy uczuły wszystkie dziewczęta w niej
 9043   3,  26 |       przypadając i ręce jego całując, i uczuwszy się oswobodzonym chwycił
 9044   1,  1  |                 wy... wy dróg się do nas uczycie, tajemnice nasze wywozicie
 9045   1,  2  |                  ją najciekawszych baśni uczyła, ojciec najstarszymi podaniami
 9046   1,  5  |                  go u dziada i u naszych uczyli... Tyle lat! Tyle lat...
 9047   1,  6  |               których się córki od matek uczyły, aby je oddać swym dzieciom,
 9048   1,  2  |            ciągnął Wisz - przecie dzieci uczymy kamień szanować, bo go pierwsi
 9049   1,  10 |                niechaj ziemię szczęśliwą uczynią... O Łado...~Wybrali ich,
 9050   2,  18 |                    Nie z miłości dla was uczyniłem to, bo nie miłuję was, ale
 9051   1,  11 |         przypomnienie tej rany wściekłym uczyniło. Podniósł obie pięści.~-
 9052   3,  30 |                zapragniecie panowania?~- Uczynimy uroczystą przysięgę na "
 9053   3,  22 |                dopóki m a ł y nie będzie uczyniony wielkim.~Słuchając Wizuna,
 9054   2,  13 |                chciałeś ją mieć za żonę, uczynisz niewolnicą lub - zabijesz...
 9055   3,  26 |            Piastunowi - młodszy z gości, uczyniwszy nad nim znak, na siwe włosy
 9056   3,  30 |                  powtórzył Bumir - pokój uczyńmy i poprzysiężmy sobie na
 9057   2,  15 |             wodzić ich było obietnicami, udać powolność, ażby Sasi nadeszli,
 9058   2,  19 |              niosąc na miseczkach ofiary udała się w górę na żalnik.~W
 9059   3,  26 |                 tracąc z oka Piastuna, i udało się im tylko syna, którego
 9060   2,  13 |                 progu na Jaruhę, która z udaną powagą, choć widocznie podchmielona,
 9061   3,  24 |                 smutnej, w której smutek udany nie bardzo kto wierzył,
 9062   3,  28 |                 do zdrady namawiać jęli: udawać musiałem język sobie kąsając,
 9063   1,  1  |                   zda się to zawsze, ale udawaj, że ci ta mowa obca... Tak
 9064   3,  Dop|                 ucztę pogrzebową odbyli.~Udawane jęki i rozpacze nad jakoby
 9065   3,  Dop|                  na gęślach, nie umiejąc uderzać w trąby. Bo komu obca jest
 9066   2,  14 |                  jeziorze fala spieniona uderzała o brzeg i rozlewała się
 9067   3,  29 |                do boju, a młoty o tarcze uderzały i miecze, o obręcze miedziane,
 9068   3,  22 |                 kręgi mosiężne, które od uderzenia mieczem obraniały.~Każdy
 9069   3,  23 |       spostrzegli Niemcy, że na Pomorców uderzono i mordowano, chwycili wnet
 9070   1,  5  |             wysłany i pragnąl jej czołem uderzyć...~Milcząc popatrzał kneź
 9071   2,  12 |             skoku, wśród płomieni i dymu uderzyli o siebie... nieraz się śmiejąc
 9072   1,  3  |            szelestu nawykłe - coś z dala uderzyło. Zatrzymał się, głowę spuścił