Tom,  Rozdzial

 9073   1,  9  |                 do siebie prosi na koźle udo, na miodu czaszę, na drużbę
 9074   1,  4  |              Sługi z szopy niosły świeżo udojone mleko kobyle. W izbie stał
 9075   2,  18 |        zarzuciwszy jej sznur na gardło - udusił.~Oba potem zaczęli się rozglądać
 9076   2,  20 |                   co go dwu ludzi ledwie udźwignęło, aż do takich drobnych,
 9077   2,  15 |                  jak mówicie, ale tu nie ufać nikomu, nawet swojej drużynie.~
 9078   3,  28 |                 chciało.~Zręczny Niemiec ufał w to, iż językiem i układną
 9079   1,  3  |                  niż drudzy, bo ja tobie ufam i miłuję cię. Jesteś obcy,
 9080   2,  12 |                kilka obozowisk na ziemi, uganiającym się chwycić nie dał. Zatrzymywali
 9081   1,  3  |            garnuszkami czerpać jęli, aby ugasić pragnienie. Hengo związany
 9082   3,  22 |                stało siła, a gdy się raz ugaszczać zaczęto, ani się postrzeżono,
 9083   1,  10 |             wzięli między siebie Myszki, ugaszczając go, dano mu pierwszy kubek
 9084   1,  9  |         zgromadziło się wiele z okolicy, ugaszczano wszystkich, do wszystkich
 9085   1,  1  |                  bo choć w szybkim biegu ugięła się i opadła ku dołowi,
 9086   2,  12 |                  Jemu się zdało, że mnie ugłaskał... Milczałam, jedno drugiemu
 9087   3,  24 |             pieśni białymi rękami ciasto ugniatały niewiasty śmiejąc się i
 9088   1,  10 |               biesiady rad zaprasza, rad ugości a nakarmi, a upoi, aż się
 9089   1,  7  |                  Chciałbym was zabawić i ugościć - odezwał się gospodarz -
 9090   1,  4  |               Wiszowego dworu... tam was ugoszczą radzi.~- Na noc? do Wiszowego
 9091   2,  19 |              liczne, które dzieło boskie ugruntowały. Największym zaś cudem było
 9092   3,  25 |                mi po suchym chlebie? Nie ugryzę! Trzeba mi mleka, w którym
 9093   2,  21 |                  trudno mu było. Strzała ugrzęzła głęboko i poszarpała gardło,
 9094   1,  8  |            wpływu jego na innych lękano. Ująć się też nie dawał niczym,
 9095   3,  27 |                 drzewa, psy szczekając i ujadając się zerwały i niedźwiedź
 9096   1,  6  |            patrzał ponuro na czeladź swą ujadającą się z tłumem na haci u mostu.~
 9097   2,  15 |                 nie miał ochoty - głośno ujadał tylko, a nie nacierał zbyt
 9098   3,  23 |             nawet nie rzucił. Stado psów ujadało nad nimi. Jęczeć nie śmieli,
 9099   3,  Dop|                  podbijać, zawojowywać i ujarzmiać. W późniejszych wiekach
 9100   3,  27 |              rodu Obrów, co niegdyś byli ujarzmili Dulebów i znęcali się nad
 9101   1,  6  |              zagaił, tak dokończę... nie ujdą mi te harde głowy... a dla
 9102   1,  4  |                 ślimak się wlokę... A co ujdę kawał drogi, siąść i spocząć
 9103   2,  13 |                 nocą jeszcze kawał drogi ujechać muszę.~Taką sztuką odprawiony
 9104   1,  6  |                 dwoje pacholąt. Napiłego ujęli mimo oporu pod pachy i zaciągnęli
 9105   2,  15 |             przyprowadzonych przez Muchę ujęło go z wolna pod ręce. Próbował
 9106   1,  5  |           wszyscy, z szerokimi rękawami, ujętą pasem nasadzanym mosiężnymi
 9107   3,  28 |           sprzyja, że potem w ich obozie ujęty został w niewolę i posądzony
 9108   1,  2  |                 rękach kawały bursztynu, ujmowano i dodawano.~Wisz, to Niemiec
 9109   1,  9  |               trwogą. Zdawało się im, że ujrzą ze stosu ducha ulatującego
 9110   3,  23 |              wendyjskiego wybrzeża aż do ujścia Łaby, zbóje i łotry ze szerokiego
 9111   1,  8  |                  trzeba było użyć mocy i ukarać, spełniał bezlitośnie, co
 9112   3,  Dop|           legenda opowiada, że wcale nie ukarany, w zgryzotach sumienia,
 9113   3,  24 |                  ale mnie żaden pies nie ukąsi. Zaraz by się wściekł. Teraz
 9114   2,  15 |               zęby trzeba mieć, aby gród ukąsić - rzekł - niechby je sobie
 9115   3,  30 |              dnia walki, dwa ptaki białe ukazały się wysoko, lecąc nad głową
 9116   1,  9  |         Kneziowscy ludzie, niespodzianym ukazaniem się obrońców trochę przerażeni,
 9117   3,  Dop|                gdy się Lechia ochrzczona ukazuje po raz pierwszy w walce
 9118   3,  28 |          będziemy, chybabyście nam drogę ukazywali, a do tego mamy ludzi. Z
 9119   3,  Dop|                   powiada Długosz, który układa powieść swą nie skąpiąc
 9120   3,  25 |                widziała dobrze, że co je układać miała, to mieszała coraz
 9121   3,  Dop|             wieku według idei ówczesnych układał dzieje polskie, spisał i
 9122   3,  25 |             nakazano, siedziało na wale, układało obrywając suche liście i
 9123   3,  30 |                  było, jak gromady trupy układały stosami i pagórki z nich
 9124   1,  6  |             szałas z gałęzi i do snu się układli.~Majowa noc przeszła prędko,
 9125   2,  14 |                  chmur pogląda, fale się układły. Płyńmy z tego przeklętego
 9126   3,  28 |                 ufał w to, iż językiem i układną postawą wyprosi się u niego.
 9127   3,  25 |            ciebie Wiszowa córka była tak ukłuła? - dodała śmiejąc się Jaruha. -
 9128   2,  15 |                   Zagniewają się pewnie; ukołysz ich pięknymi słowy, niech
 9129   1,  1  |               niebu i ginąc w powietrzu. Ukośne promienie słońca ciekawie
 9130   3,  28 |               wyczytać. Czasem się tylko ukośnie spojrzawszy uśmiechał.~Jechali
 9131   2,  14 |                  Redary, byli Dalemińcy, Ukrańce, Łuczanie, Dulebianie, Drewlanie
 9132   1,  6  |                swobody nawykły, ja mu ją ukrócić potrafię.~Napił się z kubka
 9133   3,  Dop|                jak to widzimy na wrzącym ukropie, gdy się spod niego ogień
 9134   1,  8  |              swój codzienny, ale parobcy ukryci za tynami, po szopach, na
 9135   2,  14 |               Wioślarze w barce u brzegu ukryli się na dno. W chramie Nijoły
 9136   1,  3  |                 przez ojca wszystkie się ukryły po kątach i zbiegły do lasu,
 9137   1,  3  |            chwili sakwę, którą w komorze ukryto. Hengo, podziękowawszy gospodarzowi,
 9138   2,  21 |           grzebać się w gruzach szukając ukrytych skarbów Chwostka, a rozbiegające
 9139   2,  15 |               Leszka przyjąć, nakarmić i ułagodzić chciała.~Wnet sługi na stole
 9140   3,  27 |                  podobna. Ale stary, nie uląkłszy się wcale, sługę przekleństwem
 9141   1,  8  |                    Dosyć się naszej krwi ulało... Wiecu nam trzeba...~Znowu
 9142   2,  20 |              ponad dach płynął i otworem ulatał.~Na trzech kamieniach siedziały
 9143   1,  1  |              zakipiały pary przejrzyste, ulatując z wolna ku niebu i ginąc
 9144   1,  9  |                  że ujrzą ze stosu ducha ulatującego w górę.~Była też to chwila,
 9145   2,  12 |                   co wypełniał kłosy, co ule zasładzał, który czynił
 9146   3,  26 |            upominali się wszyscy głośno, ulec więc musiał. Pobudzono tych,
 9147   2,  13 |                 życzyła sobie widzieć go uleczonym tak prędko, i poczęła niemal
 9148   3,  29 |             rzekł starzec - woda go sama uleczy, gdy ten, co ranił, nie
 9149   3,  Dop|             przyjąć władzę, aż nareszcie ulega wyraźnemu zrządzeniu Opatrzności.~
 9150   3,  30 |               dziś się kłaniać musieli i ulegać - przyjęli ją i milczeli.
 9151   3,  Dop|               plemiona słowiańskie różne ulegają wpływom sąsiedztw rozmaitych,
 9152   3,  29 |                cisza. Polanie, wcale nie ulękłszy się wroga, nie ruszyli się
 9153   1,  10 |                się drugi.~- Mieliżby się ulęknąć i nie przybyć? Możeli to
 9154   3,  22 |                  miłował, serdeczny, nie ulękniony niczym, a w potrzebie tym
 9155   2,  20 |          domieszawszy, garnek się z niej ulepi. Poszukajcie tej wody!~Zmilczał
 9156   2,  20 |                trzeba, żebyście ją sobie ulepili. Róbcie jak ja: glina się
 9157   3,  24 |               Gdy korowaj był skończony, ulepiony, ustrojony, z nową pieśnią
 9158   1,  6  |         nadciągająca burza z piorunami i ulewą z noclegu ich spędziła.
 9159   2,  21 |            otworzył, trzeba się nad tobą ulitować chyba i jeść ci co dać,
 9160   2,  13 |                 o to, że się przybłędzie ulitowała i pozostała znów przy ognisku.~
 9161   1,  6  |            dzisiejszego deszczu zimnego. Ulitowano się nad nim. Jeden z parobków,
 9162   1,  8  |                  nad którym nikt się nie ulituje, którego wszyscy nienawidzą!
 9163   1,  9  |                 bez liku, zboża zasieki, ulów tysiące, chleb i miód biały...
 9164   1,  7  |            ognisko, w pośrodku z kamieni ułożone, było wygasłe. W kącie skórą
 9165   2,  15 |                   Wszedł chłopak smukły, ulubieniec miłościwej pani, którego
 9166   1,  9  |                  Przy nim postawiono psy ulubione... Płaczki zaczęły obiegać
 9167   3,  24 |           rozkoszą do ust poniosła napój ulubiony.~- Widzisz - mówiła powoli,
 9168   1,  5  |                 nas też nikt z niego nie umarł, chyba w lochu pod wieżą... -
 9169   3,  25 |               wczoraj była dziewczyną, a umarła oczepiona!... Oszczep jej
 9170   2,  14 |                  jakby senne, coś na pół umarłego nie troszczącego się ani
 9171   2,  12 |              posiadały na ziemi i jak po umarłej zawodzić poczęły.~A w dali
 9172   2,  19 |               wiary, iż od nazwiska Boga umęczonego imię wzięli, a życie jego
 9173   2,  19 |              okazał, że jest Bogiem, aby umęczony zmartwychwstał i powrócił
 9174   3,  27 |                 usta pieśni wyjąknąć nie umiały - zawodził tylko.~- Gdy
 9175   2,  19 |                   których już czynić nie umiano. Wzywała słońca jasnego,
 9176   3,  23 |                 jak wy, nic potrafić nie umiecie? Bogów tu raczej prosić
 9177   2,  20 |                  pradziada pradziad z tą umiejętnością tu przywędrował i jeden
 9178   1,  4  |                 do boga Wisznu wota: Lud umiera, daj mu ziemi! Bóg się ulitował,
 9179   3,  Dop|               Stryjowie szaleją z bólu i umierają, a Popiel śmierć tę ogłasza
 9180   1,  6  |              straciwszy siły. W gardłach umierających słychać było złowrogie rzężenie.
 9181   3,  Dop|        zgładzenie ich ze świata. Długosz umieścił z tego powodu całą jej przemowę
 9182   3,  26 |          wszelkiego stworzenia. Wygodnie umieściwszy się zaraz w opuszczonym
 9183   1,  3  |               śpiewać lubisz, ale myśleć umiesz.~Zatrzymał się trochę, wsłuchując
 9184   1,  9  |                  wniesiono na stos ciało umieszczając je w pośrodku, przy nim
 9185   1,  1  |                 borze coś zaszeleściło i umilkło... Stado dzikich kóz wyjrzało
 9186   3,  Dop|              postaci na ziemię zawsze ją umniejsza i odbiera jej urok, jaki
 9187   2,  19 |            urastały. Gród stał zaparty i umocniony już przez ostatnich dni
 9188   1,  10 |                 wiązanie z łyka plecione umocowywało. Od szyi obręcz miedziany
 9189   2,  19 |             szczęśliwą.~To mówiąc w wodę umoczył palce gość i na czole chłopca
 9190   1,  2  |                 długimi, w ciągu których umowa zerwaną się zdawała; Hengo
 9191   3,  28 |                  do wieczora niemal, a w umowie stanęło, iż Dobek miał powracać
 9192   3,  Dop|            zatwierdzić spełnieniem czary umówione z nimi przymierze. Miał
 9193   1,  9  |                 pobiegł Sambor hukając w umówiony sposób, lecz nim mu na głos
 9194   1,  7  |                 coraz, patrząc ino, kędy umykać ma do lasu.~Ucieczka była
 9195   2,  18 |          Chwostek w prawo lasem po cichu umykał. Wkrótce nawet wrzawy już
 9196   1,  9  |                ojcu odziedziczył ten sam umysł spokojny i męstwo, jakie
 9197   3,  22 |                 źródła, skąd ona płynie. Umyślniem odbył pielgrzymkę do miejsc
 9198   3,  Dop|                sejmy późniejsze) skłania umysły do wyboru ubogiego Piasta...
 9199   1,  5  |                  wznosił się jakby krwią umyty... Chmura siwa jak chusta
 9200   3,  Dop|                Lachów i Lechów przybiera unią. Gdy nagle za Mieszka i
 9201   2,  12 |             chciała, na koń ją rzucili i unieśli. Ludka, który jej bronił,
 9202   3,  Dop|              Chagana, żeby się przed nim uniewinnić. Jakoż w piętnastu miesiącach
 9203   3,  25 |                 w milczeniu, troskliwie, unikając tylko wzroku i nie rozpoczynając
 9204   1,  2  |                  sobie na ramiona, jakby unikał pomocy obcej lub chciał
 9205   3,  Dop|             niesnaski, wybór trudny, dla uniknięcia więc ich "po długich sporach (
 9206   2,  21 |                zerwało się z wrzaskiem i uniosło w obłoki. Świsnęły strzały.
 9207   3,  30 |               było i w chwili gdy Dziwa, uniósłszy nieco fartuch, puścić się
 9208   3,  29 |                 głowami waszymi ptak się unosi jak gołąb biały, a tam pod
 9209   1,  11 |        rozpuszczonymi skrzydłami, począł unosić się nad łączką patrząc pod
 9210   1,  5  |                  Nad wodami jego ptastwo unosiło się stadami, czółna stały
 9211   3,  29 |                aby i ptakom niespokojnie unoszącym się górą dać się napaść
 9212   3,  23 |            upartym głowy gwałtem do góry unoszono, niejednemu jeniec wściekły,
 9213   1,  4  |                wytryska i Krak na ziemię upada. Co tu czynić z ciałem brata?
 9214   3,  24 |                   ojcze mój siwy, do nóg upadam, spłakana... W świat idę,
 9215   3,  Dop|                 obezwładnienie, chorobę, upadek. Tracą oni to, co wyrobili
 9216   3,  Dop|           narodowym organizmie są zawsze upadkiem i osłabieniem, abdykacją
 9217   3,  26 |                  bytności dwóch obcych i upadku Pepełka smętne i dziwne
 9218   3,  Dop|          Stryjowie na próżno starali się upadłego tak nisko synowca podźwignąć,
 9219   3,  25 |             powierzyła wiatrom i wodzie.~Upadłszy starucha odzyskała siły
 9220   3,  Dop|                 się winem i wonnościami, upaja rozkoszą. Tymczasem z trupów
 9221   1,  8  |               przechodzień. Wisz po dniu upalnym spoczywał za zagrodą pod
 9222   3,  22 |          przyszło, Ścibor wołać zaczął o upamiętanie, że to wiec jest i że tu
 9223   2,  14 |                 wzdragał. Mężczyzna stał uparcie, dwa razy po ramieniu uderzył
 9224   3,  29 |                 go, że gdy się przy czym uparł, a rzekł, iż tak być ma,
 9225   3,  26 |                niej śmiano, starucha się uparła iść, Piastuna szukać, a
 9226   3,  23 |               wlekli się, padali i wyli. Upartszych koniom do ogonów przywiązywano.
 9227   3,  29 |                 i do rozprawy na języki, uparty przy swoim, ale nieustraszonego
 9228   3,  23 |               ran broczyli posoką.~A gdy upartym głowy gwałtem do góry unoszono,
 9229   1,  1  |             płynął orzeł siwy, kołując i upatrując pastwy na ziemi. Zawiesił
 9230   3,  22 |                ziemi i z puszcz a lasów, upatrywano tylko Piastuna próżno.~-
 9231   2,  21 |              Niekiedy z górnej połaci na upatrzonego świsnęła strzała, zawarczał
 9232   3,  Dop|               przyszłym jego wyborze - i upewniają, że tłum zgłodniały zebranych
 9233   1,  1  |                  było.~Zdawał się chcieć upewnić, czy ma ją przebrnąć, czy
 9234   3,  Dop|                  zwykło, czekali, według upewnienia o objawionym bogów wyroku,
 9235   3,  28 |             tylko podkładając, aby Hengo upiekł mu się żywcem.~Stało się
 9236   3,  28 |                    Na noclegu dla wilków upiekłem go na gorących węglach,
 9237   3,  Dop|            ostatek rękę historyka, który upiększa, wypełnia, rozszerza, dramatyzuje
 9238   3,  Dop|                czasy, mnogie szczegóły i upiększenia; niewątpliwie jednak jest
 9239   2,  20 |                  jej, że wilkołakiem czy upiorem na świat powracał.~Uśpione
 9240   1,  7  |                   ROZDZIAŁ 7~Godzina nie upłynęła, gdy stary Wisz ukazał się
 9241   2,  19 |               pościągają, dni może kilka upłynie. Ja was proszę, abyście
 9242   2,  13 |                 ja tam była, gdy mu krew upływała? Albo ja patrzała, gdy go
 9243   2,  14 |                chramie.~Dziesięć już dni upływało od tego pamiętnego dnia,
 9244   2,  19 |                niewolnika, ani plemienia upodlonego, tylko jedni bracia ojca
 9245   3,  25 |           zręczniejszy będzie, a jej się upodoba.~Więc nad dworem królewskim
 9246   1,  9  |                  zapomni... Mnie się ona upodobała z urody i ze wszystkiego...
 9247   3,  28 |               dzieciństwa wojakiem był z upodobania, a choć znaczne ziemie miał
 9248   2,  20 |               być, jeno zdunem, bo mieli upodobanie i poszanowanie dla rzemiosła
 9249   2,  14 |                   rzekła - ja cię zielem upoję, wróż mu, wróż mu wszystko
 9250   1,  6  |                  też płynęła, ale miodem upojeni nie czuli, jak im życie
 9251   1,  6  |                  i padło nazad, od ran i upojenia straciwszy siły. W gardłach
 9252   2,  14 |                   panią i królową.~W tym upojeniu powoli wiedziono ją przed
 9253   3,  29 |              jeździła po polu, a gromady upojone szałem dobijały tych, co
 9254   2,  14 |               jakby przed drugimi oczyma upojonej. Dwie stróżki ją podtrzymywały,
 9255   3,  30 |            Chwostkowi, choć im bolesną i upokarzającą była ta zgoda, bo dawniej
 9256   3,  29 |               biesiadę, wyjąc z daleka i upominając się o część swoją.~U ognia
 9257   3,  28 |                  zabawić, iż się o niego upominał i z kąta go sobie wyciągnąć
 9258   3,  26 |               mówił.~Ale to nie pomogło; upominali się wszyscy głośno, ulec
 9259   2,  19 |                    dorośli są, przyjdą i upomną się o swe dziedzictwo...
 9260   1,  9  |             będziecie mieli rąk, aby się upomnieć o krew, by darmo nie wsiąkła,
 9261   1,  7  |                do siebie nikogo. Musiano uporu zażyć i po kilkakroć wywoływać
 9262   3,  Dop|                 dzieje polskie, spisał i uporządkował podania poprzedzające epokę
 9263   2,  13 |               chcą spokojnie swoje lechy uprawiać, a gromady, co się wyrwą,
 9264   3,  Dop|            żyjącym z kawałka roli, którą uprawiał. Żona jego, równie poczciwa,
 9265   1,  8  |                 mieczów, z gęślami, rolę uprawiali, w otwartych siedzieli chatach
 9266   2,  21 |          szeptali:~- Niechby wojna była! Uprosimy ojca, matki, zostaniemy
 9267   2,  20 |                     Do domu jadę, drużby uproszę. Zgoda, stary gospodarzu?~
 9268   2,  14 |           wzburzony - niech je w niewolę uprowadzą, niech orzą nimi... Niech
 9269   2,  12 |               koń wsadził, na dwór biały uprowadził... Ot, co może Kupała...~
 9270   3,  22 |                 czas matka przez jezioro uprowadziła, aby z odsieczą naśpieszali.
 9271   2,  16 |         znaleziono. Związali go łykami i uprowadzili w las, ino mi miał czas
 9272   1,  6  |                do niego odezwać, ale ich uprzedził:~- Za co mnie wyklinacie? -
 9273   2,  19 |                Odzież była tkana z wełny uprzędzonej w domu, płótno i skóry zwierząt
 9274   1,  1  |                 przybrać postawę i twarz uprzejmą.~Stary patrzał nic jeszcze
 9275   2,  16 |             milczących - bo się znać tak uprzejmego nie spodziewali przyjęcia.
 9276   3,  28 |           potrzeba. Posadzili go potem z uprzejmością wielką na ławie podle siebie
 9277   3,  Dop|            dawnym swym władcom pod starą Upsalą w Szwecji sypał naród na
 9278   3,  Dop|            poprzedzić musiało wewnętrzne urabianie się, które mu dało siłę
 9279   3,  Dop|              które przygotowane była dla uraczenia sąsiadów zaproszonych na
 9280   3,  24 |                  go stało na przyjęcie i uraczenie choćby najliczniejszych
 9281   3,  26 |           odpocząć pod strzechą, ale was uraczyć czym nie bardzo będę miał.
 9282   3,  28 |                  było można i policzyć - uradował się Piastun w duszy: gromady
 9283   2,  19 |                  to piękne imię, wszyscy uradowali się wielce, a Piastun szedł
 9284   3,  29 |                 i budować począć trzeba.~Uradowani wszyscy powtórzyli okrzykiem: -
 9285   1,  7  |                sam, gdy wy mu wyrwiecie, uraduję się, a na niego z w a m
 9286   2,  17 |              zbierają i radzą... nic nie uradzą, a potracą głowy. Kneź ma
 9287   2,  17 |          wszystko wolno, a co starszyzna uradzi, to przewiedzie.~Pozostali
 9288   1,  10 |        starszyzna radziła, nic nie mogąc uradzić ani się zgodzić na jedno.
 9289   3,  25 |                  dnieć zaczyna i nic nie uradziły... Królewna z płaczu i ze
 9290   2,  17 |                 gród pójdzie donieść, co uradzono... rozejdźmy się cicho,
 9291   2,  13 |              zdradzi... baby się ze mnie urągać będą... Prawda, brata raniłem,
 9292   3,  24 |                na tych, co śmiejąc się i urągając mu, smagali.~Na pustej ławie,
 9293   2,  15 |        niezlękniony, tak samo się w nich urągliwie wpatrywał.~Nim do siebie
 9294   2,  21 |          Chwostka tam poznano i powitano urągowiskami i krzykiem.~Ile razy strzała
 9295   2,  19 |             Wskazał na wieżę...~Jakby na urągowisko tej zapowiedzi ognistej
 9296   3,  Dop|           dozwalają wnioskować.~Z rodzin urastają rody, plemiona, gminy, narody
 9297   2,  19 |                  skupiły i jak co chwila urastały. Gród stał zaparty i umocniony
 9298   2,  21 |              śmielsi, aby ciało biednego uratować; ciśnięto na nich belkę,
 9299   3,  22 |              czynić, abyśmy się od biedy uratowali. Wracam z niej właśnie.
 9300   3,  25 |             bóstwo moje, od śmierci mnie uratowało. Już, już Marena chwytała
 9301   3,  Dop|                   pospolitego stanu, dla uratowania go... Piast, wedle opowiadania
 9302   3,  29 |              wodą zaleje... Mnie tam tak uratowano życie. Ja cię powiozę i
 9303   2,  16 |                góry.~- Mnie już nikt nie uratuje - zakrzyczał - spójrzcie
 9304   2,  16 |                  do niego. Ratując jego, uratujemy siebie!~Miłosz rękę podniósł
 9305   1,  5  |               nie opierał wcale, owszem, uręczył mi, że był do miłości waszej
 9306   1,  9  |              ojców i braci. W pośrodku z urną stanęły zebrane szczątki,
 9307   3,  22 |            pierwszym razem, ale wyglądał uroczyściej. Ludzie też baczniejsi,
 9308   1,  11 |                 dziuplasty, wygniły, pod uroczyskiem Żmijowym... zakradłeś się
 9309   1,  9  |            majowe i niebo jasne dodawały uroczystemu obrzędowi powagi i spokoju,
 9310   3,  30 |             skleciwszy, drugiego dopiero uroczystość rozpocząć się miała. Słano
 9311   3,  24 |                bo każda godzina tych dni uroczystych miała swoją, którą odśpiewać
 9312   1,  9  |                 Mnie się ona upodobała z urody i ze wszystkiego... Dostatek
 9313   2,  19 |  długorozpuszczonymi włosami, których od urodzenia nożyce nie tknęły, przywiodła
 9314   1,  11 |                 cię matka od razu starym urodziła?~To mówiąc wstała Jaruha.~-
 9315   1,  7  |             władyki, co się na tej ziemi urodzili, z czernią idą na równi
 9316   2,  12 |                 gniewna nie pomściła się urokiem. Siedziała rozmarzona, pijana,
 9317   1,  10 |          przebiegł po gromadzie głuchy i urósł we wrzawę, wśród której
 9318   1,  9  |               swoim obyczajem liść znowu urwał, na ustach go położył i
 9319   2,  21 |          przeszył powietrze i umilkł jak urwana gęśli struna.~Burzyło się
 9320   3,  28 |                 ogniska, a wkrótce ciało urwane z gałęzią padło w ogień,
 9321   1,  9  |            Spojrzał na Domana. Ten, liść urwawszy, do ust sobie przylepił
 9322   2,  14 |             Chwila milczenia poprzedziła urywanymi słowy wyjąknioną wróżbę.~-
 9323   3,  Dop|                 i rozpustą, zajmował się urządzaniem biesiad, przeciągłych pijatyk,
 9324   3,  Dop|               powiada, że dla starszyzny urządzone były ławice, a widzowie,
 9325   3,  24 |                za sobą. Poszły zaprosiny urzędowe naprzód od dworu do dworu,
 9326   2,  20 |           oglądając się dokoła, czekała.~Uschłe jakieś ziółko Jaruha wsunęła
 9327   3,  25 |                 spało. A król szczęśliwy uściskał go i zawołał do córki:~-
 9328   2,  12 |                napiła się i zapłakała... Uściskała siostrę, bratowe, braci,
 9329   1,  7  |             zmieniło - odezwał się Wisz.~Uściskali się i pod rękę go ująwszy,
 9330   2,  21 |                 manowcami aż tu, aby wam uścisnąć nogi...~A tu wojna u progu! -
 9331   2,  12 |                patrząc na nikogo, ledwie uścisnąwszy siostrę, która ją pocałunkami
 9332   1,  11 |                 to mnie który pocałuje i uściśnie... młode lata się przypomną... -
 9333   1,  6  |                 głowę, gdy kneź na ławie usiadłszy pozwał go ku sobie. Musiał
 9334   3,  30 |               radzić będzie - wnijdźcie, usiądźcie, słuchajcie, a głosy swe
 9335   2,  21 |          odbijały na obłokach. Cały kraj usiany był dokoła wiciami. Chwostek
 9336   3,  29 |               konie, zakładajcie gniade, usiędę ja i pogonię lata moje młode.
 9337   3,  24 |                  miejscu nie mogła długo usiedzieć, dalej się powlokła.~W drugiej
 9338   3,  26 |               się tedy prosić go zaczęli usilnie, aby woli gromady zadośćuczynił.
 9339   3,  Dop|             widoczne. Na próżno by tylko usiłował kto z tej tkaniny potarganej
 9340   1,  6  |               pod wschody jęczeli, kilku usiłowało wstać i padło nazad, od
 9341   3,  Dop|                  nieforemnie się składa. Usiłowanie połączenia ich z jakąś chronologią,
 9342   2,  14 |                 liśćmi zielonymi kosaćca usłana już była droga.~W pniu rzezanym
 9343   2,  21 |           obronić się nie mogła, trupami usłane drogi, trupem pokryte wały...
 9344   3,  25 |              niewiast być powinna.~Dziwa usłuchać musiała i razem ze starym
 9345   1,  5  |               jedni na wałach, drudzy na usłudze na dworze, inni na haci
 9346   1,  3  |                  się mój dobry podarł na usługach.~Zamyślony stał gospodarz
 9347   2,  14 |                  by był zbliżył się doń, usłyszałby na przemiany modlitwę do
 9348   3,  23 |                 Pomorców.~W obozie, choć usłyszano głos ten, nikt się nie ruszył;
 9349   1,  3  |           puszczy, którą nierychło znowu usłyszeć się spodziewał.~Sen go nie
 9350   3,  26 |                  wiele, mówcie wy, niech usłyszym, co nam przynosicie.~Zewsząd
 9351   2,  16 |             garnka i szepcąc oddawała go uśmiechającej się zwycięsko służebnej.~
 9352   3,  22 |                kłaniając głową i rękami, uśmiechała się.~- A ty na wiec czy
 9353   2,  18 |            szybko się podniosła starając uśmiechnąć się, bo się Chwostka lękała
 9354   2,  19 |                Piastun - dziw to wielki!~Uśmiechnęli się goście.~Po chwili stary
 9355   1,  11 |                Dziwo, nie idź na Kupałę!~Uśmiechnęło się dziewczę. Żywia swoją
 9356   2,  19 |              piękną, jasną, wypogodzoną, uśmiechniętą prawie mimo znużenia. Drugi,
 9357   3,  29 |      błyszczącymi ogniem wesołym, z usty uśmiechniętymi, strojny pięknie, bo się
 9358   2,  20 |                  też na nią. Raz nawet w uśmiechu zza różowych ustek białe
 9359   3,  30 |             duszy, iż się ludzie z wolna uśmierzali, uspokajali, łagodnieli
 9360   2,  20 |                łzy. A zza łez widać było uśmieszek i serce biło, biło - biło.~-
 9361   2,  18 |                    odezwał się Piastun - uśnijcie we dworze, pójdziecie z
 9362   3,  23 |                   nim na nogi porwać się uspieszyli.~Tylko dalej leżących gromada
 9363   3,  25 |                  niecki zgarbioną, jakby uśpioną postać kobiecą, płachtą
 9364   3,  25 |           dyszącego jeszcze - lecz jakby uśpionego ze znużenia. Krew zgęsłą
 9365   3,  22 |                  waśnić poczynała, że ją uspokajać kijem musiał. Myszków sługi
 9366   2,  12 |                  i złości... Śmiejąc się uspokajał. Mieczyk mu błyszczał u
 9367   3,  24 |               wiele, odejmowała zimnicę, uspokajała tych; których duchy o ziemię
 9368   3,  30 |               ludzie z wolna uśmierzali, uspokajali, łagodnieli i z lica im
 9369   2,  19 |               losów życia, przeznaczeń - uspokajało zupełnie, karmiło i starczyło.
 9370   2,  17 |                   żeśmy się go ulękli, i uspokoi się... Może nam się go uda
 9371   2,  21 |               tym godom pokrakiwali góra uspokoić się nie mogąc ni do gniazd
 9372   1,  3  |               dwaj rozumieli.~Sambor się uspokoił i wstał, smutny jeszcze,
 9373   3,  24 |                ROZDZIAŁ 24~Korzystając z uspokojenia Doman się do wesela sposobił.
 9374   2,  12 |            obietnicami... słuchałam. Koń ustając zwolnił biegu. Mieczyk mu
 9375   3,  27 |               się potoczył.~Wrzawa nagle ustała. Stary Miłosz począł chodzić
 9376   3,  29 |              porwali na ręce towarzysze. Ustami lała mu się krew.~Bolko
 9377   3,  24 |               łożnicy, a piwo i miód bez ustanku krążyły. Kto przypadł, ten
 9378   1,  9  |             rzekł - nie życzę wam zła... ustąpcie, proszę, precz... i powiedzcie
 9379   1,  9  |                było, że smerda ze swoimi ustąpi i zaniecha dalszej napaści.
 9380   1,  2  |              twoja, nie moja...~I szybko ustąpiła mrucząc, nie oglądając się
 9381   2,  19 |             podróżnym i zastawiwszy stół ustąpiły zaraz na stronę, gdyż tu,
 9382   1,  11 |                 żbik cię może poprawi... Ustatkuj się, chłopcze, weź mnie
 9383   3,  28 |            płomieni.~Tymczasem, gdy jęki ustawać zaczęły, mściciel konie
 9384   1,  6  |             jakby naciskiem silnej dłoni ustawało... wszystko to razem pomieszane
 9385   3,  22 |                 rody poczęły się kupić i ustawiać, a każdy swoich zalecać.
 9386   3,  26 |                sam z wojewodami dzielił, ustawiał, opatrywał i zachęcał do
 9387   2,  16 |                na stole go wpośród gości ustawiła. Brunhilda odezwała się,
 9388   1,  4  |                 dokoła niego pomniejsze, ustawione jakby na straży. Niektóre
 9389   2,  19 |            szytymi ręcznikami pookrywane ustawiono, znajdowało się źródło za
 9390   2,  20 |                  w uśmiechu zza różowych ustek białe ząbki pokazała. A
 9391   3,  Dop|                Przywiedliśmy tu cały ten ustęp, aby o powieści Długosza
 9392   1,  2  |               głową. Jeden, to drugi coś ustępował, jeden narzucał, to drugi...
 9393   2,  12 |              rękę... Jak wstanę, jak się ustoję, pójdą jeszcze nogi moje...
 9394   3,  28 |              inaczej. Niewiasta, gdy się ustroi, dziesięć się razy piękniejszą
 9395   3,  24 |                 był skończony, ulepiony, ustrojony, z nową pieśnią do pieca
 9396   2,  19 |                na ubóstwo przysięgali. I usunęli się opodal trochę, aby naradzie
 9397   3,  Dop|                 gdy się spod niego ogień usunie. Napój śmiertelny wsączony
 9398   3,  Dop|                słońce poczęło blask swój usuwać z niebokręgu, a Popiel skończył
 9399   1,  4  |                  rzucając ziemię, mogiłę usypało... Pod mogiłą skarby wielkie
 9400   1,  3  |                wojnie, temu i mogiły nie usypią, krucy ciała rozniosą.~I
 9401   2,  21 |                  Nade dniem wszystko się usypiać zdało, ale Myszkowie pilni
 9402   2,  17 |              kijem w ziemi przebierając, uszami i oczyma zbierał, co się
 9403   3,  25 |              padł, dzióbem je pochwycił, uszczknął i przyniósł gałązkę. Właśnie
 9404   2,  17 |                 mówił:~- Ledwie z życiem uszedłem, aby wam wieść przynieść.
 9405   3,  26 |                  wysokości się wznosiła. Uszedłszy nim kawał drogi ujrzeli
 9406   1,  2  |                  Był to świecący krzyż z uszkiem do noszenia na szyi. Błyszczał
 9407   2,  13 |              póki jej nie będę miał. Nie utai się to... własna czeladź
 9408   2,  19 |                  jako amulet wisiało już utajone na niejednej piersi, kładziono
 9409   2,  15 |              padając na dyle także sobie utłukł kości - jęczał i przeklinał.
 9410   1,  9  |             mogile pocieszyć nie chcecie utoczoną krwią... Hejże! hej!...~-
 9411   1,  2  |             zawczasu w cebrzyk drewniany utoczyć kazała piwa,~jeden z chłopców
 9412   1,  3  |                puściła z rąk włosy, oczy utopiła w ziemię, cała jej postać
 9413   3,  26 |                  a oni też sami tak byli utrapieni.~- Jakże inaczej ma być -
 9414   1,  3  |                 chyba kneziowscy słudzy, utrapiona zgraja, która nigdy z próżnymi
 9415   3,  26 |                 obawiając się zasadzki i utraty grabieży, ale wiedziano
 9416   2,  12 |                jak gdyby paść miała, ale utrzymała na nogach. Oczyma zakrwawionymi
 9417   3,  22 |                  ale do bitwy, napaści i utrzymania ludu w ładzie nie było nad
 9418   3,  22 |              mówiono, głowami potrząsali utrzymując, iż Niemce doma i nad Łabą
 9419   1,  9  |               grube pale wbite po rogach utrzymywały. Niedaleko od niego widać
 9420   3,  Dop|                 przyjęto sądkiem miodu i utuczonym prosiakiem, które przygotowane
 9421   2,  12 |               legł i głowę a oczy w ręce utulił. Słuchał śpiewów i nie dyszał,
 9422   3,  Dop|                 i pierwotnie była pewnie utworem ludowym. Legenda ma w sobie
 9423   3,  Dop|                  Wanda, o której powieść utworzona, mimo późniejszych dodatków,
 9424   1,  8  |          pośpieszył. Przytomność Sambora uwalniała go od przynoszenia złej
 9425   3,  Dop|                  Lecha, których by można uważać za przedstawicieli dwóch
 9426   3,  26 |            nieustannie, cisnąc się doń i uważając za dziw dziwów wybór nowego
 9427   3,  30 |                 dolę i przeznaczenie swe uważała. Wiózł ją więc z sobą na
 9428   3,  Dop|                 go pokosztował, a drudzy uważali za czysty i zdrowy. Król
 9429   2,  18 |                  za nieszczęśliwą wróżbę uważały.~Ranek był piękny, a zwiastował
 9430   1,  9  |        Przyprowadzono siwego i na stosie uwiązano go u słupa, skrępowawszy
 9431   2,  12 |           sprzeciwiać nie śmiał. U płota uwiązany stał koń skrwawiony Domana;
 9432   2,  12 |           potargane zwlec szaty i wianek uwić sobie nowy. W komorze po
 9433   3,  24 |                  się nad stadem kuropatw uwiesi, ale głowom zagrzanym nie
 9434   2,  13 |               jak wielką żołądź na dębie uwiesić, gdy na jęk i płacze Doman
 9435   1,  10 |               gałęzi chwyciwszy nad nią, uwiesił się na niej i spojrzał w
 9436   1,  1  |                  lasu wyleciała sroka... uwiesiła się na suchej gałęzi nad
 9437   1,  4  |                na siebie, toporek u pasa uwieszał. Smutnoż mu było. A przecież,
 9438   3,  30 |                   albo ją znowu porwać i uwieźć, a w domu panią uczynić.~
 9439   2,  16 |              jakby go oczyma trzymała na uwięzi - nie odpowiedział nic,
 9440   3,  Dop|               obrał siedziby, i dlaczego uwijają się około rzymskich granic.
 9441   2,  19 |                  Klaskano w ręce i matka uwity wedle zwyczaju wianek z
 9442   2,  15 |                     Na wieżę idę, Leszka uwolnię i ślę do Miłosza, Smerdów
 9443   2,  17 |                rzucając świerzopę, która uwolniona strząsnęła się, prychnęła
 9444   2,  15 |             swojego dworu, gdzie jeszcze uwolnionego Leszka przyjąć, nakarmić
 9445   3,  23 |              starcy, dzieci, które z pęt uwolniono, stali u ogni opowiadając,
 9446   1,  11 |                Pyta się nas, czyśmy dużo uzbierały? Mówi, że na uroczysku w
 9447   2,  18 |            leżały przy niej. Przebierała uzbierane zioła nucąc i zdawało się,
 9448   3,  25 |             dziewięciosiły.~Dziewczę już uzbierawszy to, co jej nakazano, siedziało
 9449   3,  22 |            spokojnym. Konieczność obrony uzbrajać się im kazała, ale uzbrojenie
 9450   3,  28 |         niewiasty nosiły, jak się wojacy uzbrajali, jak panom było wygodnie.
 9451   1,  10 |               rozsiąść, rozrodzić, zmóc, uzbroić, powąchać z Niemcy, żony
 9452   3,  28 |                nie stawało, szli pieszo, uzbroiwszy się w cięższe oszczepy,
 9453   3,  23 |                  tych mniej było. Dobrze uzbrojeni, dodani przez dziada wnukom
 9454   3,  23 |                straszono gromady walką i uzbrojeniem, a zbierana kupa czeladzi
 9455   2,  16 |             grodzisku dosyć, przy dobrym uzbrojeniu można się było obronić od
 9456   2,  19 |                 było kogo, czeladź tylko uzbrojono, aby z innymi ciągnąć mogła.~
 9457   1,  1  |                po chwili wyszedł z niego uzbrojony. U pasa miał siekierkę jak
 9458   3,  29 |               góry i ledwie go naprężona uzda utrzymać mogła.~Za nim stał
 9459   2,  12 |                też krwi bryzgi; konia za uzdę trzymała, który ją tu przyniósł.
 9460   3,  22 |                gromadzie znajdował się i uzdrowiony już Doman, i Ludek, Wiszów
 9461   2,  18 |                  padł i zdechł. Oba więc uznojeni zostali pieszo.~Byli w głębinie
 9462   1,  8  |                dla przykładu trzeba było użyć mocy i ukarać, spełniał
 9463   3,  28 |                  zadając. Czynił się też użytecznym tym, że miecze i noże lepiej
 9464   3,  28 |                 nawet, w prostocie swej, użytku odgadnąć nie umiał.~Gdy
 9465   1,  7  |                 obelżywego tego nazwiska używając, starzec. Rozśmiał się dziko
 9466   2,  12 |                 na budowę chaty nikt nie używał, tak i na ogień święty nosić
 9467   2,  20 |             drzwiami tylnymi, palcami ją wabiąc ku sobie.~- E! e! - zawołała
 9468   1,  10 |               niemu i jak pies poczuł go wąchać. Z lekka potrącił go łapą,
 9469   3,  29 |                 wielą stały wierne konie wąchając trupy i szukając poległych
 9470   1,  5  |                 zbiegł i z kmieciami się wąchał... Trzeba mu było, sadząc
 9471   2,  15 |                do nich ślesz, z nimi się wąchasz. My to wiemy, my wiemy!~
 9472   3,  26 |                chcecie? Siwe słowo wasze wagę by miało u ludzi.~- Cóż
 9473   2,  19 |                  Zdawali się rozglądać i wahać nieco, spojrzeli na ubogiego
 9474   1,  1  |                  widać było żywej duszy. Wahał się jeszcze, jak dać znać
 9475   2,  18 |              Rozmowa ta jeszcze trwała i wahanie, co poczynać, gdy po gęstwinie
 9476   2,  15 |                  jednej i drugiej strony walczono zacięcie, tu była kupka
 9477   3,  23 |              zawiązywać i opowiadać, jak walczyła, a czeladź tymczasem gromadziła
 9478   1,  6  |              jeszcze zajadłością, z jaką walczyli z sobą, nogami depcąc trupy.
 9479   3,  25 |               jej nakazano, siedziało na wale, układało obrywając suche
 9480   1,  5  |                nie pierwszy raz po kraju wałęsa... Znalazłem go w gościnie
 9481   1,  3  |                 się tu obcy po kraju nie wałęsali. Pójdzie z nami.~- Pojadę
 9482   2,  20 |             biegły do jeziora, po niebie wałęsały się chmury, białe górą,
 9483   2,  21 |              wieżyca.~Smerdy kazali most walić kołami, aby się zapadł i
 9484   1,  7  |                 a zwołać starszyzny wiec walny. Niech się miry nasze i
 9485   1,  6  |             ciągnęli po ziemi oprawcy ku wałom.~Z groźnym mruczeniem stojący
 9486   1,  10 |                   a wy, kmiecie, mruczeć wara! bo mu Niemiec da swe miecze
 9487   1,  6  |                 nie kazał, choć mogłem i warci byli, aby im głowy pospadały...
 9488   2,  15 |                   Znam tych psich synów, warczą oni więcej, niż kąsają,
 9489   1,  6  |               spory, głosy się podnosiły warczące, głuszyły je drugie, potem
 9490   2,  14 |              nieznanej - nieulękły. Tłum warczał - ani on do niego, ani on
 9491   1,  1  |                  ukazując im zagrodę, bo warczały i zęby szczerzyły patrząc
 9492   1,  6  |                 śmiech wycia, a gniew do warczenia psów, które się gryźć mają...
 9493   2,  16 |           Chwostka. Temu zęby białe spod warg widać było, a z oczów białka
 9494   2,  15 |               Białe zęby wyszczerzył, po wargach mu piana ciekła, pięść podniósł
 9495   1,  11 |               brzozy potrząsając długimi warkoczami, u stóp drzew, gdzie zajrzało
 9496   3,  29 |               ich ręce nad wodą zbierały warkocze, z których krople spadały
 9497   1,  7  |               moje, syny moje - cóżem ja wart bez nich? Na co mi bez nich
 9498   3,  28 |                  co mu dano, choćby mało wartą skóreczkę jagnięcia.~Raz,
 9499   3,  22 |                mieli roboty dosyć, a nad Wartę się tak rychło wybrać nie
 9500   3,  Dop|              które się składały wieki, i wartość artystyczna tego płodu wyobraźni
 9501   3,  Dop|              zetknięcie z obcymi zmienia warunki.~Nie ma najmniejszej wątpliwości,
 9502   3,  Dop|           sąsiedztw rozmaitych, klimatu, warunków życia i kształtują się odrębnie.
 9503   1,  1  |                baby strawę wieczorną już warzą. Chodźcie ze mną.~Wisz wstał
 9504   3,  23 |                znowu ponastawiano jadło, warzono i pieczono, pozasiadała
 9505   2,  17 |                jędza - baba, co trucizny warzy i zdrady. Nie chcemy ani
 9506   3,  24 |              wesele stał pogotowiu, piwo warzyć zaczęto, a chmielu dosypywano
 9507   1,  2  |              węża nie dopuści.~U ogniska warzyła się i piekła wieczerza,
 9508   3,  24 |                   o dolo! Wesele i grób. Warzyli wesele, pogrzeb zgotowali.
 9509   3,  22 |          przyszło. Musnął się starzec po wąsach i brodzie, a rzekł krótko,
 9510   1,  10 |             żółtymi, z zębami białymi, z wąsami długimi, prychnęła groźno,
 9511   3,  28 |                 się u straży stojącej na wąskiej haci wiodącej do obozu opowiedzieli -
 9512   1,  4  |                szemrząc i ciekł do rzeki wąskim korytem.~Ćwierć dnia tak
 9513   1,  2  |                  wparły się do świetlicy wąskimi drzwiami, poczęły nazad
 9514   3,  22 |                  tu mu czeladź zaraz się waśnić poczynała, że ją uspokajać
 9515   1,  1  |               chłodem, dobywała się~spod wąsów i brody - wśród których
 9516   1,  3  |             chlipaniem milczenie. Smerda wąsy otarł i zwrócił się do Niemca.~-
 9517   3,  25 |                  już mógł dostrzec ponad wątłym czółenkiem podobnym do niecki
 9518   3,  30 |               radował mu się wielce. Nie wątpił też, iż przybył dla zobaczenia
 9519   3,  Dop|           mieście polsko-czeskim. Ale na Wawelu pod zamkiem, w jaskini zjawia
 9520   1,  2  |                nad jeziory, nad górami i wąwozy - Dziwa szła śmiało, wiedząc,
 9521   2,  21 |                     Nie będą śmieli, nie ważą się...~Czekali dzień cały,
 9522   1,  8  |                   Musiałem, choćby życie ważąc - rzekł przybyły - musiałem
 9523   2,  14 |                 co jest naszej mowy. Nie ważcie się tykać chramu ani ognia,
 9524   1,  2  |                  to, co na stole leżało, ważono w rękach kawały bursztynu,
 9525   2,  20 |               zabijać! Prędzej drugi raz ważyłbym się porwać, choć z chramu,
 9526   2,  18 |              chcieli złapać, ale się nie ważyli - szeptała stara - na staje
 9527   3,  25 |                     Oszczep jej w piersi wbili. Zginął młody, poginęli
 9528   1,  10 |                  zaczęli. Strzała tkwiła wbita tak głęboko w ślepie, iż
 9529   1,  9  |                  który cztery grube pale wbite po rogach utrzymywały. Niedaleko
 9530   3,  27 |              sznurem płynął przez wrota, wchodząc i niknąc w głębi lasu. Naprzód
 9531   3,  25 |                ogrodzony, bo nie każdemu wchodzić tam wolno było, kilka starych
 9532   2,  15 |            podsienia w podwórze. Wrotami wchodziła poważna gromada starych
 9533   1,  1  |            opadły i drżały. Powoli konie wchodziły w wodę, która tu nie była
 9534   1,  10 |            głębiej, gdzie ducha w siebie wciągnąwszy, przyczajony leżał na pół
 9535   1,  5  |            ciebie tu do tej wilczej jamy wciągnęli - szepnął pachołek.~- Siłą,
 9536   2,  21 |                  znikło wszystko.~Znosek wciągnięty leżał na drugiej połaci
 9537   2,  19 |             synem boskim, a Bogiem samym wcielonym...~Piastun oczy ciekawie
 9538   2,  12 |             zaczął niknąć, a brzask dnia wciskać się z góry. Coraz jaśniej
 9539   1,  9  |               zajadłością po swą pastwę, wciskając się wszędzie, sycząc, pryskając
 9540   2,  19 |                  zupełnie obcą w Lechii, wciskała się ona ze wszech stron,
 9541   3,  Dop|               przypasanie oręża do boku, wciskanie się obcych pojęć i obyczaju,
 9542   2,  13 |               gdy nowy gość do chaty się wcisnął.~Jak on tu potrafił się
 9543   3,  29 |              dziewczyny nie było u tynu, wcisnęła się do chramu, siadła na
 9544   1,  3  |              izbie, gdy obcy się do niej wcisnęli. Smerda padł na ławę, pierwsze,
 9545   1,  2  |                gdy zwietrzyły wieczerzę, wcisnęły się do chaty i pod stół,
 9546   3,  Dop|                oznaczają, gdzie powieści wciśnięte zostały, powieści mogilne,
 9547   2,  19 |                 odbierała ludzi, spokój, wczas i zmuszała zamiast pługa
 9548   3,  29 |                  i kręcisz?~- Jeszcze mi wczorajsza bitwa szumi w głowie...
 9549   1,  6  |            dostał, drżał jeszcze cały od wczorajszego strachu i dzisiejszego deszczu
 9550   1,  6  |                kamień, na którym jeszcze wczorajszej krwi przyschłej widać było
 9551   1,  6  |               rodziny kmieci i władyków, wczorajszych gości na grodzie, które
 9552   2,  21 |                  długie konanie.~Gdy się wdarto do wieży, całe obozowisko
 9553   3,  Dop|               polecania pozostać mającej wdową żony opiece stryjów, przeciąga
 9554   1,  10 |         człowieczka, ręce Znoska cisnęły wduszone w szyję napastnika. Widać
 9555   3,  30 |                 zwołał i starszyznę. Sam wdział siermięgę starą, miecz tylko
 9556   1,  1  |                 twoja omyliła, że ci nie wdziała chust i spódnicy? Kropla
 9557   1,  11 |                 złości było i gniewu niż wdzięczności.~- Ja ci ból odczynię -
 9558   3,  Dop|                pokoju, a lud, po zgonie, wdzięczny sypie mu mogiłę na górze
 9559   3,  23 |                  pokornym i małym będąc, wdzięcznym był im za cześć i wyniesienie,
 9560   3,  30 |               siedzenie.~Wojewodowie zaś wdzieli każdy z sukni i oręża, co
 9561   1,  2  |        wnętrzności ziemi za tym kruszcem wdzierać się muszą. Taki człowiek,
 9562   3,  29 |                swoją rękę z garścią małą wdzierał się od granicy Pomorzan
 9563   1,  8  |                mówił karzeł - ja mam psi węch, Piastunie. Pomilczawszy
 9564   3,  28 |              waszą udał, że się biorę na wędę, jechałem z nim aż na granicę
 9565   2,  12 |                tego Bel-boga, Bela, ludy wędrowały na zachód wszystkie, z kolebki
 9566   2,  20 |                  Skąd wy, żupanie? Młody wędrowiec ręką wskazał na lasy, za
 9567   1,  3  |                  nienawykłemu do pieszej wędrówki, za starym trudno było nadążyć.
 9568   1,  1  |                     Jakeście wy a drudzy wędrowni podwozić zaczęli swoje błyskotki,
 9569   2,  19 |                  on niegdyś po świecie i wędrownych braci spotykał, poznał mowę,
 9570   1,  10 |                  przed wieki, gdy narody wędrując pierwszy raz się osiedlały
 9571   3,  26 |              około grodziska zjawiła się wędrująca wiecznie Jaruha.~Od czeladzi,
 9572   1,  2  |      niebezpieczno - mówił stary - po co wędrujecie? Macie swoją chatę i pole?~