Tom,  Rozdzial

 9573   3,  28 |              śnieg białych, z oczyma jak węgiel czarnymi, które przedziwnie
 9574   3,  28 |                  upiekłem go na gorących węglach, aby smaczniej im jeść było,
 9575   2,  13 |                  mi się z rąk jak śliski węgorz. Srom i wstyd!~Przed ludźmi
 9576   3,  Dop|           nieprzyjaciół - mówi podanie - Węgrów i Morawian zmuszają Polanów
 9577   1,  2  |             szeroki, pustynie - łatwo by wejść, ale wynijść trudno.~- Myśmy
 9578   1,  1  |                 znać nie było. Sukienna, wełniana, gruba odzież brunatnego
 9579   1,  5  |              siedziała niewiasta w sukni wełnianej fałdzistej, w zasłonach
 9580   1,  5  |                 nogach skórznie sznurami wełnianymi, czerwonymi poopasywane.
 9581   2,  14 |                było równe. Plemiona znad Wełtawy i Łaby, bliższe Niemców,
 9582   3,  23 |               się do nich kupił z całego wendyjskiego wybrzeża aż do ujścia Łaby,
 9583   2,  12 |                ludzi! - rzekła - idź się wesel z drugimi!~- A wy... Dziwo! -
 9584   3,  24 |               robił mężatki", bo go przy weselach dużo spijano.~Baranów i
 9585   3,  30 |                pili, śpiewali, skakali i weselili się.~I ja tam byłem, miód,
 9586   3,  24 |               korowaj wynoszono, i rozgę weselną zieloną, całą we wstęgi
 9587   3,  24 |                 Do skoków stawać musieli weselni i na gwałt się weselić,
 9588   1,  8  |                 przeszłości. W obrzędach weselnych, przy postrzyżynach, na
 9589   2,  21 |             próbowano. Śpiewano pieśni i weselono się przy ogniach.~Na wieży
 9590   2,  19 |                  skończyła, gdy tuż inne weselsze się poczęły, i niewiasty,
 9591   1,  10 |              trochę i znowu się wziął do weselszej znajomej pieśni starej.
 9592   2,  20 |                był zerwał na wyspie, ale weselszy był. Przybliżył się znowu
 9593   3,  25 |              starego Wizuna... O smutnym weselu swym Doman mówić nie umiał.
 9594   1,  8  |               przygotowani i byli bardzo wesołej myśli.~
 9595   3,  28 |                  przy nim musiał stać, a wesołki mu prawili baśnie albo kobiety
 9596   1,  6  |                 sam ton zwiastował, iż z wesołości zrodziła się zajadłość dzika...
 9597   3,  29 |               oczyma błyszczącymi ogniem wesołym, z usty uśmiechniętymi,
 9598   3,  28 |                 gromady w ładzie stały i wesołymi głosy mu odpowiadały.~Rozkazanie
 9599   2,  20 |               nagi, włosem cały obrosły, westchnąwszy ujął za wiosło i począwszy
 9600   3,  25 |            przyschły.~Z południa ciężkim westchnieniem zbudził się Doman, chciał
 9601   2,  12 |               objęła ją za szyję i razem weszły do chaty.~Bracia naradzali
 9602   1,  3  |                ganiać i piórko za czapkę wetknąwszy popisywać się urodą. Ty
 9603   1,  3  |                  drzazgi między kamienie wetknięte zapalono, aby izbę oświecały.~
 9604   3,  28 |            stanicami na wysokich dzidach wetkniętymi - rozeznać było można i
 9605   3,  Dop|                  jego poprzedzić musiało wewnętrzne urabianie się, które mu
 9606   1,  2  |                wilkołaka odegna, smoka i węża nie dopuści.~U ogniska warzyła
 9607   1,  6  |                jej szacie latały pioruny wężami, ale nad dworem śmiało się
 9608   2,  20 |               strzech ciekło, strumienie wezbrane biegły do jeziora, po niebie
 9609   1,  1  |              rozwitych. Nad strumieniami wezbranymi jeszcze resztką wiosennej
 9610   1,  1  |                 Hengo. - Co mam z sobą w węzełkach, pokażę... Zechcecie co
 9611   2,  19 |                  widocznej broni. Lekkie węzełki przywiązane były do ich
 9612   1,  2  |                  i mniejsze, i takie, co wężem rękę niewieścią aż do łokcia
 9613   1,  4  |                  wyrzuć do wody, a smoły weźmij gorącej, a siarki nabierz
 9614   3,  26 |               samo zwierza dzikiego, jak wężów i wszelkiego stworzenia.
 9615   2,  16 |            zakręciły w oczach.~- Przecie wezwani - ozwał się Mściwój - pojechać
 9616   3,  25 |                  łamało. Dziwę tego dnia wezwano do dwu chorych, aby im posługiwała.
 9617   3,  29 |                   Ku rzeczce ciekły stąd wężykami jakby czarne strumyki krwi
 9618   2,  20 |                który ma dziewkę ładną.~- Weźże ją, a nie chodź darmo około
 9619   2,  13 |            dziwną parę.~Oby człowiek bez wiadomości jego w domu... w podrażnionym
 9620   1,  2  |                domu dziewka, żeby jej do wiana nie dać kolców i szpilek.~
 9621   3,  Dop|           hulanek i tańców, rad pilnował wianeczków, a nie broni". Oprócz tego
 9622   1,  2  |             zamężnych, włosy dziewcząt z wiankami zielonymi, głowy mężczyzn
 9623   2,  20 |                ręce, poprawiła rucianego wianuszka przeglądając się w cebrze
 9624   1,  4  |                swój naród woła, Wyszła z wianuszkiem u czoła, w sukni białej,
 9625   3,  25 |            lelija,~Gdzie się nie obrócę,~Wiatrek mną powija...~Wyjdę na policzko,~
 9626   2,  21 |                   drudzy u brzegu tratwy wiążą. Z tej strony łuki i proce
 9627   1,  10 |               wyrobiony sztucznie, który wiązanie z łyka plecione umocowywało.
 9628   3,  27 |              barki i nosił go, jak drugi wiązkę siana. Zwierz mu się nie
 9629   3,  29 |                 a bitwę słyszeli tylko w wichrów szumie.~Gdy czółen się zbliżać
 9630   1,  1  |                  kory opadła, pogięte od wichru wyrostki i poschłe od zgrzybiałości,
 9631   2,  19 |               mścicielami i posłami były wichry i burze, cała ziemia i niebiosa
 9632   3,  28 |            rzeczki, spływające się tu, w widłach obejmowały, a z dala szerokie
 9633   2,  12 |               weselem... Śmierć i czarne widma kryły się w przepaści, pod
 9634   1,  5  |                     Na przeciwnym brzegu widniało pólko zasiane i obrzucone
 9635   1,  3  |             żadnym wiatru powiewem... Na widnokręgu pasami długimi rozścielały
 9636   3,  29 |                  się coraz żywiej, coraz widoczniej chcąc uciekać na lasy. Leszkowie
 9637   1,  9  |                   Głosy ucichały powoli. Widocznym było, że smerda ze swoimi
 9638   2,  15 |          ludziach do podobnych nawykłych widoków. Dano mu ubiór kneziowski,
 9639   3,  30 |             nagromadzoną, która się temu widokowi przypatrywała ciekawie,
 9640   2,  15 |               wracało z tym samym: - Ani widu, ani słychu.~Wiatr się poniósł
 9641   1,  5  |                 że wiele świata i grodów widywał, dlatego może tu nic go
 9642   1,  7  |                   które rzadko człowieka widywały, zwierz nie tak płochliwy
 9643   3,  27 |                  kilka razy domagała się widzenia z Miłoszem. Raz jeden tylko
 9644   1,  8  |                   gdy mu trzeba było nie widzialnym gdzie być, wszywał się w
 9645   3,  22 |            zgliszczu, co tyle okropności widziało, i wiec spokojnie nie przejdzie.~
 9646   3,  26 |                 powiedział, co jego oczy widziały.~Chciał się jeszcze stary
 9647   2,  20 |                się zgiąwszy, aby jej nie widziano, śledziła go oczyma. Ojciec
 9648   1,  10 |                   Dziupla sroga...~- Nie widziszże? Pod dziuplą, hen, dwoje
 9649   3,  Dop|                 urządzone były ławice, a widzowie, gorąco przejęci, wcześniej
 9650   1,  10 |                 Któż wie? Może do nowego wieca myśli zebrać chciano?...~
 9651   1,  4  |             święty zdrój, na horodyszcze wiecowe, na żalniki mogilne. Starzy
 9652   3,  26 |                  Pod wieżą obozem leżeli wiecujący; było ich tego dnia dosyć
 9653   2,  13 |                  źle z nami, Domanie. Na wiecuśmy nie obradzili nic, a teraz
 9654   3,  Dop|         strąconego ze stolicy skazują na wieczne wygnanie. Inna legenda opowiada,
 9655   1,  3  |               Wisz przerwał mu.~- Nie na wieczność tam idziesz - rzekł cicho -
 9656   1,  10 |             Cierpieć - mówił Rudan - nie wieczny on, synowie będą lepsi.~-
 9657   1,  8  |                 który z nich się zjawił, wieczorami siadali kołem wszyscy, zimą
 9658   1,  3  |              rozścielały się do snu mgły wieczorne.~Wisz wskazał Niemcowi w
 9659   3,  24 |                chłopcy i dziewczęta koło wiedli w podwórku, gdzie i gędźba
 9660   1,  4  |              mają ci, co ziemi pożądają. Wiedźcie mnie do Wisty brzega, nad
 9661   1,  7  |                 las czuł i w obcym nawet wiedziałby, jak się obrócić.~Chwytał
 9662   2,  20 |                  nie zabiła! - zawołał - wiedziałem ja to dobrze. Śmiejąc się
 9663   1,  2  |               matka, ani siostry nic nie wiedziały. Kto chciał wiedzieć przyszłość,
 9664   1,  2  |                  Po co tu obcego, Niemca wiedziecie? - szepnęła wylękła. - Możnaż
 9665   2,  18 |          postrzegła; obawiano się takich wiedźm w lesie bardziej niż gdzie
 9666   2,  13 |                  chaty.~- Słuchaj, stara wiedźmo - rzekł odwracając się ku
 9667   1,  6  |       groźniejsze od grodu na nas wiatry wieją... posłuchaj! Chłopiec nie
 9668   1,  4  |                 wiatrem smaga i na Dunaj wieje mrozem, a gorącem wojsko
 9669   3,  Dop|                ujarzmiać. W późniejszych wiekach plemiona słowiańskie różne
 9670   1,  6  |                swym dzieciom, poświęcone wiekami, z których się - jak mówiło
 9671   2,  17 |              przygarbiony nawet, jak dąb wiekowy twardy i nie zgięty; nieszczęście
 9672   1,  2  |                  na rękach noszono. Były większe i mniejsze, i takie, co
 9673   1,  3  |              mieli u stóp swoich, była w większej części lasami okrytą. Zachodzące
 9674   3,  29 |              miecze, nie mogąc zadać ran większych nad pierwszą. Zdało się,
 9675   2,  12 |                czasem straszne rzeczy... wieleż to dziewcząt przepada w
 9676   2,  12 |              swojego wracał stada.~Stara Wielicha i dwu zbrojnych parobków
 9677   1,  6  |                  strwożony, aby się jego wielomówność nie wykryła, ledwie miał
 9678   1,  6  |             kamień na górze, obwiedziony wieńcem z głazów, o którym zachował
 9679   2,  12 |                  kupalną o bogu w złotym wieńcu, co polom niósł ziarna złote,
 9680   3,  24 |                  na rzeź naznaczono, a i wieprzaków kilka miało paść ofiarą.
 9681   3,  23 |          najadłszy i opiwszy, nocami jak wieprze leżeli dysząc bezsilni...
 9682   3,  29 |                 uścisku. Nad wielą stały wierne konie wąchając trupy i szukając
 9683   2,  18 |             znali, dobiegli tak do łąki. Wierny sługa do Chwostka się zbliżył
 9684   3,  27 |                 Gdy on z Obrem i garścią wiernych ludzi, których miał przy
 9685   2,  17 |             tylko kłaniał zaklinając, że wiernym był sługą. Siedzieli więc
 9686   2,  19 |               gospodarz.~- Nie, gdyż oni wierzą, iż wszyscy ludzie, narody
 9687   1,  1  |                 Szedł wiater stąpając po wierzchołkach puszczy i głośniej coraz
 9688   1,  2  |              piłem wodę, przez wiele gór wierzchołki-m się przedzierał, widziałem
 9689   1,  4  |                 Morza, od Chorbatych Gór wierzchów aż do lasów u Łaby. Niosły
 9690   2,  19 |           Zmęczone całodziennym pochodem wierzchowce ich, jak skoro stanęli,
 9691   1,  1  |                   wiszary, których tylko wierzchy się chwiały... Kilka kaczek
 9692   2,  15 |              potrząsł niedowierzająco.~- Wierzcie mi - ciągnęła dalej Brunhilda -
 9693   3,  27 |                   gdy cicho rozwarły się wierzeje i gromadka zbrojnych,. a
 9694   3,  27 |                 inaczej była opowiadaną. Wierzyli wszyscy, iż~to było zrządzeniem
 9695   3,  28 |                 niecierpliwie ku swoim z wieściami, jakie zdobył na wyprawie -
 9696   2,  14 |        wstążeczka opasywała. Ubiór miała wieśniaczy, biały, świeży i czysty,
 9697   1,  7  |          powywiesza was na dębach. Niech wiesza! Nie ma moich dzieci. Synów
 9698   2,  12 |                     Dziwa!~Siostra padła wieszając się jej na szyi i płacząc.
 9699   3,  30 |                 w komorze swej siermięgę wieszał, aby mógł na nią patrzeć,
 9700   1,  4  |             Parobcy tylko na szyi mu się wieszali.~Smerdowi towarzysze, on
 9701   3,  23 |        schwytanych bez litości na dębach wieszano.~Jęki niewieście, kwilenie
 9702   1,  10 |                  jaki by to był wiec bez wieszczka? A co by to za rada bez
 9703   2,  16 |              grozili, że kmiecie szli na wietnice i zwoływali się do rady,
 9704   2,  17 |              ostrowiu i dogodniej niż na wietnicy pomówić z sobą chcieli.
 9705   1,  10 |               podnoszącego czasem pysk i wietrzącego dokoła. Siadał spoczywać,
 9706   3,  25 |              przesiedziawszy na chłodnym wietrze i rosie, stary go do łóżka
 9707   2,  20 |                 duchy mieszkały i nocami wietrznymi w tej dziupli głosy dziwne
 9708   2,  14 |                  na ziemię. Dziwa chustą wiewała. Białe ptaki nad głową jej
 9709   3,  24 |                 Mili, które około siwego wiewały, wiatrem rozdęte. Za nimi
 9710   1,  7  |             pełne były ptastwa, gniazd i wiewiórek, które im nad głowami szeleściały...~
 9711   1,  3  |              jamy. Na gałęziach pomykały wiewiórki, ledwie dojrzane, tak zwinnie
 9712   2,  15 |             prowadziła do głębi ciemnego więzienia, które jedno tyko wąskie
 9713   2,  15 |                  nich ciskali, a strzały więzły tu i ówdzie w twarzach i
 9714   2,  18 |                  poszedł otworzyć drzwi, więźniów wypuścić.~- Idźcie - rzekł -
 9715   3,  22 |                  Widać było około stołba wijące się ludzi gromady, to przypadające
 9716   1,  1  |              ciekła jakby ciepły sznurek wijący się aż do stopy i w skórzanym
 9717   1,  5  |               ich, stara, wilcza swoboda wije się im po głowach... Ślepe
 9718   3,  29 |             ramię pochwycił.~- Co się ty wijesz i kręcisz?~- Jeszcze mi
 9719   1,  9  |                 w krzyk rozpaczliwy, dym wił się kłębami sinymi dokoła,
 9720   1,  7  |                  ludzka okryta skórą łba wilczego.~Stary dopraszał się wnijścia,
 9721   2,  20 |           jeszcze bliznę.~- A! przeklęta wilczyca! - rzekł stary ściskając
 9722   1,  3  |                  z nas wie, co się w tym wilczym dole praży i smaży? Żaden
 9723   1,  10 |                 Lecz drzewo puste stało, wilgocią odstręczając, pszczół w
 9724   2,  16 |           jeszcze były te lochy ciemne i wilgotne, z których wczoraj Leszka
 9725   2,  16 |                jęcząc.~- Rzucono mnie do wilgotnego lochu, na słomę zgniłą,
 9726   1,  1  |               wyniosły coraz się zniżał, wilgotniejsze otaczało ich powietrze -
 9727   3,  23 |                 późno. Pomorcy ściśnięci wili się bezbronni, padając pod
 9728   2,  15 |               rozkazu. Pójdę do niego na wilię. Odziać, nakarmić trzeba
 9729   2,  18 |                 lesie, o niedźwiedziu, o wilkach; ludzi nigdzie nie było
 9730   1,  11 |               ale nocką iść, a z głodnym wilkiem się spotkać albo, gorzej,
 9731   3,  30 |                  wypłaczą źrenice. Wrócą wilkołakami krew ssać ze swych braci.~
 9732   2,  12 |               budź, Kupało...~Ucichło, a Wiłuj brząknął w struny i niezrozumiałą
 9733   2,  12 |             drugi śpiewak, którego zwano Wiłujem. Gdy jeden z nich nucił,
 9734   3,  28 |                  myślałby, że go jędze i wiły lasami gnały, tak pilno
 9735   2,  19 |           skromne i ubogie, przebaczenie win, opiekę nad słabymi. Tego
 9736   1,  8  |              pastwę mu odebrano. Była to wina pastuszków, którzy się oba
 9737   3,  23 |                czego dusza zapragnęła. W Winedzie mieniali swoje skóry i bursztyny
 9738   3,  Dop|            zastawia biesiady, zalewa się winem i wonnościami, upaja rozkoszą.
 9739   1,  6  |                pamięć odbiegła... On nie winieni on! On!... - powtarzał wlokąc
 9740   3,  26 |               mnie wybrali, tak pomoc mi winniście.~Jak do ojca cisnęli się
 9741   2,  21 |                 nich - rzekł. - Naówczas winny i niewinny odpokutuje...
 9742   3,  23 |            litości. Przysięgał, iż wcale winnym nie był zdrady, bo go kneziowie
 9743   1,  9  |             dostatecznym się zdawało, że winowajca zginął, a ani on, ani ludzie
 9744   1,  1  |                do ziemi, oczyma krwawymi wiodące za podróżnymi... Drgały
 9745   3,  28 |                 stojącej na wąskiej haci wiodącej do obozu opowiedzieli -
 9746   3,  29 |                 stał Luty, Międzyrzeczan wiodący, suchy, blady, wysoki, prawie
 9747   1,  4  |                im rzecze: łzy otrzyjcie, wiodę was w zielone kraje, kędy
 9748   3,  27 |          chłopięciem, które go ku okopom wiodło milczące. Wiatr niósł mu
 9749   1,  7  |                   U drzwi tylko klepki i wióry, porozsypywane naczynia
 9750   3,  24 |           dopadli, pozajmowali i zamiast wioseł chwyciwszy żerdzie - odbijali
 9751   1,  1  |                   Trąciło o nie skrzydło wiosennego powiewu i gałęzie grać zaczęły...
 9752   1,  1  |               wezbranymi jeszcze resztką wiosennej powodzi złociły się łotocie
 9753   1,  1  |                       ROZDZIAŁ 1~Poranek wiosenny świtał nad czarną lasów
 9754   3,  30 |             czółna pędziły, co starczyły wiosła, i wkrótce znikły w mroku
 9755   1,  1  |                  niej włosem i dwoje rąk wiosłujących około niej. Lecz gdy się
 9756   3,  25 |                trupy bieleją jak kwiatki wiosną na łące... Poszli, poszli -
 9757   1,  11 |              Ranek był najśliczeniejszej wiosny, której już nic z jej królewskich
 9758   3,  24 |              malinę... Dary ojcu wielkie wiozą, bratu, siostrom i macierzy...
 9759   1,  2  |                 ci ja niemal stawił żywe wioząc wam tu towar do dworu. Niezdrowo
 9760   3,  30 |         nadjeżdżających i poznali Domana wiozącego niewiastę z twarzą zakrytą,
 9761   2,  12 |                  ogniów łuny, około nich wirem, kołem zwijające się cienie,
 9762   2,  14 |              olbrzymy, wszystko to razem wirowało jakby przed drugimi oczyma
 9763   1,  1  |             wracało życie.~W promieniach wirowały, zwijały się, kręciły niespokojnie
 9764   3,  24 |                  się w wodę i płynęły.~W wirze tym i popłochu - kto gdzie
 9765   2,  13 |                gościa, iż słowom jej nie wirzył. Ale w tej chwili na progu
 9766   2,  19 |                nasyłali, ani kruszcowych wisiadeł, naczyń i broni, na bursztyny
 9767   1,  2  |             pierścieni, dwa naszyjniki z wisiadłami... myślał i liczył, czy
 9768   1,  2  |                  może kolców kruszcowych wisiała nanizanych jak obwarzanki,
 9769   2,  19 |                 Godło krzyża jako amulet wisiało już utajone na niejednej
 9770   2,  13 |                go nie powieszono, gdyż z wisielców różne bardzo potężne leki
 9771   3,  Dop|            Sobiesław, Wizymir, Czestmir, Wisław.~Imiona te także zdają się
 9772   1,  4  |                  połyskiwały straszno.~- Wisło biała, matko biała, czemu
 9773   2,  20 |              poglądał. Wypił! Kraśna jak wiśnia pobiegła do komory.~- Teraz
 9774   1,  4  |               pożądają. Wiedźcie mnie do Wisty brzega, nad głębinę, nad
 9775   2,  21 |               miały rozemknięte i języki wiszące - ale o litość i zmiłowanie
 9776   2,  20 |                 odbijało się niekiedy na wiszących u szyi bóstwa łańcuchach
 9777   1,  8  |               stogach siana, przylegał w wiszarach i trzcinach... Dla małego
 9778   1,  1  |                 kawałami dartymi drzewa, wiszarem i gałęźmi - ściany w słupy
 9779   1,  1  |                się między trzciny, łozy, wiszary, których tylko wierzchy
 9780   1,  7  |                   jeśli nie przed starym Wiszem. Dajcie go tu z zagrody,
 9781   1,  2  |                  nie rzucił czaru.~Stara Wiszyna, a imię jej było Jaga -
 9782   3,  23 |               Wszędzie z radością wielką witano tego posła zwycięstwa, bo
 9783   3,  22 |               dał, że wodzić umie, a nam witezia trzeba i wodza...~- Hej!
 9784   3,  22 |              dużo, a naszych też kmieci, witeziów wiele takich, którzy by
 9785   3,  22 |                Kaniów, Porajów, Starżów, Wizimirów i innych mnogo. Patrzali
 9786   3,  29 |             ujdzie. Łado! na nich!...~Za Wizunem i wodzowie, i bliższe szeregi
 9787   2,  20 |              było weselej i myślał:~Hej, Wizunie stary, będzieli to lek czy
 9788   3,  22 |          Posiadano na ziemi około wozów. Wizunowi poczestne miejsce zrobiono
 9789   3,  Dop|                  stworzone, co w Jaksie, Wizymierze, Barwinie i innych widocznie
 9790   3,  Dop|           Spycymir, Zbigniew, Sobiesław, Wizymir, Czestmir, Wisław.~Imiona
 9791   1,  2  |                 z konia nie złażąc z nim wjechał w podwórze. Ludzie wszyscy
 9792   1,  6  |                 z oczów gospodarza w las wjechawszy.~Wisz patrzał za nim stojąc
 9793   2,  20 |              urabiał twarz niby ludzką i wkładał w oczy sztuki bursztynu,
 9794   3,  29 |                złożone nieśli, abyśmy im wkładali pęta, kładli się do nóg,
 9795   1,  2  |               naszym.~I każdemu do grobu wkładamy młot - siekierę bożą, kamienną,
 9796   1,  10 |         Horodyszcze opasane było niskim, wklęsłym już w ziemię wałem zielonym.
 9797   3,  Dop|                  inaczej do poślubienia, wkracza z ogromnym wojskiem w granice.
 9798   3,  28 |                 bowiem koniecznie wprzód wkroczyć od pomorskiej granicy, nimby
 9799   2,  20 |               nie mogła. Coś ją trzymało wkutą do ziemi - on wciąż oczyma
 9800   1,  3  |                 się rozeszli. Sambor jak wkuty na podwórku pozostał, oparty
 9801   3,  Dop|              narodu liczne dary. Ci tedy władcy dary przyjęli, ale przymierza
 9802   3,  22 |                  Ci też oszczepem dobrze władną, a nam też i możnego trzeba,
 9803   3,  24 |                  rękami skrępowanymi nie władnął, sam był okryty krwią, ranny,
 9804   2,  15 |                   Kmiecie byli, żupani i władycy, starszyzna i znaczniejsi
 9805   1,  7  |             rozesłać wici po kmieciach i władykach, a zwołać starszyzny wiec
 9806   3,  24 |             twarzy łatwo w nim zamożnego władykę poznali i z chaty wyszli
 9807   1,  6  |                    kmieciom i żupanom, i władykom... co się kneziowi opierają.~
 9808   1,  6  |                 Były to rodziny kmieci i władyków, wczorajszych gości na grodzie,
 9809   3,  Dop|            potomstwo: Bolesław, Kaźmirz, Władysław, Wratysław, Oddon, Barwin,
 9810   2,  19 |              męstwem; ziemi, aby w niego wlała ducha, aby rosnął dąb, świecił
 9811   3,  Dop|         nadwerężone i zepsute, zdradzają właściwą i wielce rozwiniętą cywilizację.
 9812   3,  Dop|                 bezdzietnie. Nie wiadomo właściwie, kiedy istniał, jak długo
 9813   2,  17 |                  wam przyszło, byście od własnej krwi ginęli!... Gdzież i
 9814   3,  27 |                wami. Przynajmniej rodowi własnemu i krwi nie dam się przeciwko
 9815   3,  27 |                 nieszczęśliwych zrodzeni właśni ich potomkowie nie zwyciężyli
 9816   3,  Dop|                  obyczajów, poszanowanie własności posunięte do tego stopnia,
 9817   3,  28 |                  mało go kto znał oprócz własnych ludzi.~Hengo, poznawszy
 9818   3,  24 |           skończył i zmilczał. Kazali go wlec precz i odeszli gniewni.
 9819   1,  11 |                 zawołała.~- Gdzie to się wleczesz, Jaruho? - spytała Żywia.
 9820   2,  16 |               owych czasach.~A gdy trupy wleczono, psy wyjąc ciągnęły za nimi
 9821   1,  2  |                   wielkie oczy szafirowe wlepiała z kolei w pierścienie, to
 9822   3,  25 |                  opuściła, oczy w ziemię wlepiła, powtarzała po cichu:~-
 9823   1,  8  |          zbędziemy, a Niemcy nam na kark wlezą... Wisz się poruszył.~-
 9824   2,  18 |               moczarów, w której prędzej włochacza (niedźwiedzia) niż człowieka
 9825   3,  25 |            takich łachach po świecie się włóczę... a ja się z takimi znam,
 9826   1,  6  |             razem przebyli, nawykłemu do włóczęgi pamiętną była. Lękał się
 9827   2,  18 |              Alboś to ślepy, przemierzły włóczęgo? - odparła baba. - Robię,
 9828   1,  5  |                silni i zdrowi... Ciskają włóczniami jak nikt... strzelają z
 9829   1,  1  |                 po świecie się tak człek włóczy, ciekaw zobaczyć, jak tam
 9830   3,  28 |               Ten, że się tu już dawniej włóczył po zagrodach, znał je dobrze,
 9831   2,  21 |                bronił. Nikt go nie znał. Włóczyło się tak naówczas ubogich,
 9832   1,  7  |           skórami okryte postacie jakieś włóczyły się tu i ówdzie. Ogromne
 9833   2,  13 |               nas na obłędy; drugi dzień włóczymy się po lesie...~- Brat mój
 9834   3,  28 |               nie zajmował.~Miał do tego włodarzów, bartników, stadników, posługaczów,
 9835   1,  4  |                 powoli... jak ślimak się wlokę... A co ujdę kawał drogi,
 9836   1,  6  |            dworni do snu opóźnionego się wlokła. Cisza po wrzawie biesiadnej
 9837   3,  24 |            chociaż nogi za to ledwie się wlokły.~Doman wedle obyczaju przysłał
 9838   1,  1  |                 ręku. Koszulę na wierzch włożoną i do kolan spadającą obejmował
 9839   2,  15 |                Daj się stąd wyprowadzić, włożyć odzież, nakarmić; konie
 9840   2,  19 |                 i szczęście przyniosła i włożyła na głowę postrzyżonemu.
 9841   1,  9  |                zagrodę obstawić mieli, i wmieszali się niespodzianie, popłoch
 9842   2,  13 |             znowu i z kołaczem, a za nim wnieśli misy. Gość począł jeść łakomie,
 9843   2,  20 |                  tu przyszedłem tylko.~- Wnijdź, proszę - odpowiedziała
 9844   3,  25 |                 Co tu począć, gdy słonko wnijdzie?... Musi się przemienić!
 9845   2,  18 |                nikogo o imię nie pyta... wnijdźmy i spocznijmy...~Chwost się
 9846   3,  30 |               lud rozpuścim, i wojnę nam wniosą...~- Siedzimy i my, a siedzieć
 9847   3,  Dop|             podlega, coś o tym dozwalają wnioskować.~Z rodzin urastają rody,
 9848   2,  17 |                 go jak szalone w zarośla wniosło. Gdy znikł z oczów pogoni,
 9849   2,  20 |                 spodu pień mu się spękał wniwecz i rozdzielił na dwoje tak,
 9850   1,  9  |             drogi; rzuciły się z płaczem wnuczki wołając za nią, wskazała
 9851   1,  2  |            będzie tak na wiek wieków i u wnuków naszych.~Hengo słuchał ciekawie.
 9852   3,  27 |          dziecięciu potomka doczeka i we wnuku na nowo odrodzi.~Dla Leszka
 9853   3,  30 |                znak przysięgi i rzuci go wobec bogów na dno wody mówiąc,
 9854   2,  14 |            wielka, że pale część znaczną wód zajmowały, a na pokładach
 9855   3,  25 |               ich nastraszyło.~Bogunki i wodnice występować zaczęły z jeziora,
 9856   2,  12 |                  opadało zieloną łąką ku wodom jeziora. Na szczycie jego
 9857   1,  4  |             drogi, Hengo chłopca słał do wodopoju, na ognisku stare sługi
 9858   2,  12 |             siedziała zamyślona, to ręką wodząc po czole, to coś szepcząc
 9859   2,  19 |               pocieszał. Ani królem, ani wodzem, ani panem być nie chciał.
 9860   3,  29 |             pośpieszał z twarzą jasną ku wodzom.~- Z chramu idę od ognia
 9861   3,  28 |                niewiasty nosiły, jak się wojacy uzbrajali, jak panom było
 9862   1,  10 |                     Oj, posłali szukając wojaka, co by jeden nad wszystkim
 9863   2,  21 |                  Hej! hej! to czerń, nie wojaki, licha drużyna, od sochy
 9864   1,  9  |                   otwórz powieki. Wiszu, wojaku niezwyciężony, wróg na cię
 9865   1,  5  |             dodała - odebrano mi ich dla wojennego rzemiosła, by się go u dziada
 9866   3,  Dop|                stan swój świadomy sztuki wojennej, a wyższy dowcipem i przemysłem
 9867   1,  5  |               inaczej jakoś i nie tak po wojennemu wyglądało. Podsienia malowane
 9868   3,  Dop|                celem pozyskania posiłków wojennych, zasyłając władcom narodu
 9869   3,  26 |           dźwignąć, stawił się pod swego wojewodę z rodem i czeladzią.~Chwytając
 9870   3,  30 |               nimi wyszedł w podwórko ku wojewodom.~- Widzieliście ich - rzekł -
 9871   2,  17 |             rzecz, chcecie boju, toć bez wojewody nie ruszycie... obierzcie
 9872   3,  29 |                 o obręcze miedziane, jak wojewodzie sami cudów dokazywali, lud
 9873   2,  16 |                ale i my go potrzebujemy. Wojowaliśmy z nim, ano czas razem na
 9874   3,  23 |              szerokiego świata. Pomorcy, wojownicy razem i przekupnie, mieli
 9875   1,  8  |                  nędzny, nie wyglądający wojowniczo.~Dzień robić się zaczynał,
 9876   3,  28 |               woli nie dają, a tam u nas wojownik panem. Królewskie, cesarskie
 9877   3,  30 |              wielkiej.~Nazajutrz gromady wojsk rozpuszczać zaczęto po dworach
 9878   2,  17 |             stanice, które noszono przed wojskami, gdy szły do boju, a czasu
 9879   3,  Dop|          poślubienia, wkracza z ogromnym wojskiem w granice. Wanda staje na
 9880   3,  29 |             czasów nie tylko rozkazywali wojskom, ale sami przodować im do
 9881   1,  6  |              Liczyć począł na palcach:~- Wojtas... Żyruń... Giezło... Kurda...
 9882   3,  28 |           prowadzenie Pomorców.~- Ja nie wojuję z nikim, niczyim nieprzyjacielem
 9883   3,  30 |               synowie Pepełka jak wrogi, wojujemy jak z wrogami.~- Ojca mścili
 9884   1,  5  |                misternie rzeźbionych. Tu wokół stały ławy szerokie, a z
 9885   3,  30 |               zawczasu miano staranie, o wołach, i pługu nie pamiętał nikt
 9886   2,  19 |              chciała: Nie lękam się was! Wołacie się wy przeciw mnie, ja
 9887   3,  25 |                  ze wstydu się zachodzi. Wolałaby już była od razu za niego
 9888   1,  9  |                       Odszedłeś od nas - wołały płaczki - nie ma cię, panie...
 9889   3,  26 |              posilać się po całodziennym wołaniu i stękaniu, wyszedł jeden
 9890   3,  24 |                  węgłami mówili sobie:~- Wolelibyśmy, aby poszła za swoim, za
 9891   3,  22 |                Ojcze Piastunie - rzekł - woleliście wy do pszczół iść niż do
 9892   1,  9  |               wybuchnął porywczo Doman - wolicie we mnie mieć wroga niż brata?~-
 9893   2,  13 |             Myszkom się chce panować, my wolimy tego, co jest... My już
 9894   2,  18 |                  tak będzie, a kto nasze wolności naruszy...~Mimowolnie Chwostek
 9895   1,  7  |               Kneź i Leszki wszystkie za wolnych już nas ludzie nie mają.
 9896   2,  16 |                być lepszego ani bardziej woniejącego pod słońcem. Zapraszała,
 9897   1,  11 |                jabłoń, co rodziła jabłka wonne... u stóp jej ciekła żywiąca
 9898   1,  7  |               gdzieniegdzie wiązki ziela wonnego wisiały: macierzanka, dziewanny
 9899   3,  Dop|             biesiady, zalewa się winem i wonnościami, upaja rozkoszą. Tymczasem
 9900   2,  16 |                  a chwalili miód stary i wonny.~Chwostek milczał. Starzy
 9901   2,  14 |           szumiało głucho, jakby toczyła wory kamieni gotowe runąć na
 9902   3,  29 |                   przez ptasi lot, przez wosk lany i dym świętego ogniska...
 9903   3,  Dop|           wypełnionym siarką i próchnem, woskiem i żywicą, w które nieco
 9904   1,  4  |             bydłu paszy i do boga Wisznu wota: Lud umiera, daj mu ziemi!
 9905   1,  3  |           wszystkiego - by darmo się nie wozić z ciężarem. Wisz popatrzał
 9906   1,  1  |                  bardzo do rzeczy, które wozicie, swoim się radzi obchodzić...
 9907   1,  8  |                ze starszym synem co wici woził i właśnie z powrotem przybywał.
 9908   3,  Dop|                konie, woły zaprzężone do wozu lub do płużyny, dusił je
 9909   3,  Dop|              chcą opuszczać Kraków. Krak wpada na myśl nakarmienia potwora
 9910   2,  15 |               słupy, ściany~i częstokoły wpadając, Pochwist wył i śmiał się,
 9911   1,  3  |                rzeki, a minąwszy do niej wpadające strumienie, szukajcie brodu
 9912   2,  12 |                ludzi kupka. Blask, który wpadał z dala, nie dozwalał rozeznać
 9913   3,  26 |                 odpędzono jedną gromadę, wpadała druga, każda z nich coraz
 9914   2,  21 |                zewsząd biły łun blaski i wpadały do świetlicy.~- Widzicie -
 9915   2,  18 |                jechalibyście na Głubie i wpadlibyście w ich ręce. Siedzą tam już
 9916   1,  2  |          niewiastki i dziewczęta tłumnie wpadły do izby. Pędziła je ciekawość,
 9917   3,  29 |                 krew.~Bolko Czarny także wparł się we środek razem z Myszkiem,
 9918   1,  2  |               strach hamował, i zaledwie wparły się do świetlicy wąskimi
 9919   3,  26 |                 Chwostka mogli też łatwo wpaść w ręce.~
 9920   2,  20 |               Dziwa, ciekawie, nieśmiało wpatrując się w Domana - duchom a
 9921   1,  6  |                   przestraszonymi oczyma wpatrujące się w rzeź straszną.~Czeladź
 9922   1,  11 |                dziewczyna. Jaruha pilnie wpatrywać się z nią zaczęła.~- Dłoń
 9923   3,  25 |            zaczęła.~Milczała z początku, wpatrywała się w jej twarz, mrucząc
 9924   2,  20 |                  z rękami zapracowanymi, wpatrzony w glinę swą i zadumany a
 9925   1,  1  |                zrozumiawszy psy nawołał, wpędził do obejścia i zamknął za
 9926   3,  30 |             człowiek miał je przestąpić, wpędzono przodem barana i tego u
 9927   2,  21 |             stąpały, a na dzidach wysoko wpięte widać było stanice boże,
 9928   2,  16 |               trzymał się stołu ręce weń wpiwszy, rzucał się tylko, targały
 9929   3,  Dop|                słowiańskie różne ulegają wpływom sąsiedztw rozmaitych, klimatu,
 9930   1,  8  |               Lecz nie tykano go, bo się wpływu jego na innych lękano. Ująć
 9931   1,  3  |                 otarła.~Wtem przez drzwi wpółotwarte pokazała się Dziwa, która
 9932   2,  13 |                niebezpiecznie. U narodów wpółwykształconych instynkt zachowawczy często
 9933   1,  2  |                 otoczyli kołem. Z wielką wprawą i zręcznością Niemiec sakwy
 9934   3,  Dop|               wrodzony zdatnością łączył wprawę nabytą w licznych przygodach
 9935   3,  29 |               wir, w który ją tanecznice wprawiły.~Pokazał się wreszcie ostrowu
 9936   2,  20 |                   Rękę stary miał bardzo wprawną, a gdy siadł na miękkiej
 9937   3,  Dop|      słowiańskiej, miłującej pokój i nie wprawnej do wojny, potwierdza Jornandes
 9938   2,  12 |                   na Lednicę. Sambor się wprosił trzeci.~Gdy Dziwa jeszcze
 9939   3,  27 |             niewiasty ich do wozów sobie wprzęgając, aż póki z tych nieszczęśliwych
 9940   1,  2  |                  bursztyn, obejrzał go i wpuścił do worka, który miał pod
 9941   3,  27 |                Kneź chory - do niego nie wpuszczają nikogo. Na próżno napierali
 9942   1,  2  |              teraz otworem, tyle światła wpuszczając, ile go do rozpatrzenia
 9943   1,  4  |              Wando szczęśliwa. Zwycięska wraca królowa.,. i na gród swój
 9944   3,  22 |         Pozdrawiam was, ojcze. - Z wiecu wracacie?~- Tak ci jest, z wiecu
 9945   3,  Dop|           przyczyny. Leszkowie znikają i wracają. Jawnym jest, że podanie
 9946   2,  16 |                 Na widok biednego ślepca wracającego tu krzyknęli ludzie, otwarto
 9947   1,  6  |                że złym nie jesteś... czy wracasz koło Wiszowego dworu?~Nie
 9948   3,  Dop|            Bolesław, Kaźmirz, Władysław, Wratysław, Oddon, Barwin, Przybysław,
 9949   1,  3  |              jakby chciał sobie w pamięć wrazić tę muzykę nocną puszczy,
 9950   3,  29 |            ostatnim wysiłkiem oszczep mu wraził w nogę. Choć z rany zaraz
 9951   3,  25 |                 on mnie nie wyszuka.~Ale wróbel na oknie siedział, słyszał,
 9952   3,  22 |         grodzisku nie było nikogo. Stado wróbli po nim latało, zbierając
 9953   2,  20 |                mój, miły, sokole jedyny, wróć mi cały z wojny! W oknie
 9954   1,  9  |           jeszcze, czekając, czy się nie wróci, posłyszawszy tętent ruszył
 9955   3,  Dop|         człowiekiem prostych obyczajów i wrodzonej poczciwości, ubogim, żyjącym
 9956   3,  Dop|                  wzbudzał zaufanie, że z wrodzony zdatnością łączył wprawę
 9957   3,  29 |               wodził to po swoich, to po wrogach, usta miotały przekleństwa
 9958   1,  10 |                 kto by się śmiał zbliżyć wrogo. W ręku trzymał na kiju,
 9959   3,  26 |             umiemy. Ziemie nasze niszczą wrogowie, my się im skutecznie obronić
 9960   2,  19 |             smlotu, dziewanny, rosiczki, wrotycza, bylicy i gałązek jemioły.~
 9961   3,  25 |                  biedrzeniec, przestępy, wrotycze, dziewięciosiły.~Dziewczę
 9962   2,  18 |             Choćbyś go dziewce dał i bez wrotyczu, czar nie poskutkuje. Widzisz,
 9963   3,  29 |               dziewcząt stróżek kilkoro.~Wróżbit, który zawczasu przed bitwy
 9964   3,  30 |                 wojewodami, gęślarzami i wróżbitami wyciągnął w pole, gdzie,
 9965   3,  22 |                  nad Morzem Białym - ale wróżbitem też był wielkim i proroczo
 9966   2,  14 |                mu zadzwonił u boku. - Ty wróżbitko przeklęta - krzyknął - będziesz
 9967   2,  21 |                    nie, pytałam się dziś wróżki, patrzałam na powietrzne
 9968   3,  24 |              strumieniem płynie, kukułka wróży na brzozie, łzy z oczów
 9969   2,  20 |            głuchy panował. Stary guślarz wróżył i przyjmował ofiary, siwowłosa
 9970   1,  8  |          gdziekolwiek bądź nic nigdy nie wróżyło dobrego. Złośliwa żmija
 9971   3,  29 |           rozłożony na równinie, stanęły wryte. Zmieszali się widocznie
 9972   3,  Dop|             równowagi, jak to widzimy na wrzącym ukropie, gdy się spod niego
 9973   3,  29 |            strwożenia przeciwnika. Dziki wrzask rozniósł się ponad szeregami.
 9974   3,  24 |                  śmierci lub niewoli.~Po wrzaskach nastąpiło milczenie, straszniejsze
 9975   1,  1  |               pomoc wtóra i trzecia... i wrzaskliwie to podlatywały, to przysiadały
 9976   3,  23 |                 Krzyk straszliwy, ze stu wrzasków złożony, rozległ się jak
 9977   1,  5  |              podwórzach buchały niekiedy wrzawliwe śmiechy stłumione, a po
 9978   3,  23 |                 Hengo się zowie. Zamianą wrzekomo po chatach chodził, był
 9979   1,  6  |                  spokojnie słuchali tego wrzenia i huku. Hengo tylko oglądał
 9980   3,  23 |            spodziewając, tak zawodzili i wrzeszczeli, iż zbliżających się posłyszeć
 9981   3,  Dop|                 usunie. Napój śmiertelny wsączony do tego pucharu podano najpierw
 9982   2,  12 |                 dziewką skacze... Na koń wsadził, na dwór biały uprowadził...
 9983   1,  8  |                 jakbyście gołą rękę w ul wsadzili... Jedni na Chwostka płaczą,
 9984   2,  14 |               tych spinać się musiała po wschodach. Ciemniej tu było, bo drzewa
 9985   1,  9  |                  na drugich wiodły jakby wschodami do góry, gdzie Wisza trup
 9986   2,  21 |             zeszła noc. Brzask na niebie wschodnim, a po ziemi mgły się powlokły -
 9987   1,  6  |                rzucając się inni.~U stóp wschodów leżał starzec z włosem białym,
 9988   2,  19 |                stanęli obróciwszy się ku wschodowi, ręce poskładali, z głowy
 9989   1,  6  |                   Niedobitki pełznąc pod wschody jęczeli, kilku usiłowało
 9990   2,  12 |                 wieczorna całować się ze wschodzącą jutrzenką... noc zaledwie
 9991   3,  Dop|                    Z pierwszym brzaskiem wschodzącego słońca kazał na wzgónach
 9992   1,  3  |            wywiódł go nad rzekę.~Księżyc wschodził nad lasami. Siadł stary
 9993   2,  21 |                 jeść ci co dać, abyś nie wściekał się.~Chłopaki więc na długiej
 9994   3,  24 |                  nie ukąsi. Zaraz by się wściekł. Teraz na grodzisku... het,
 9995   3,  Dop|              sobie pastwy, wtedy z dziką wściekłością w dzień biały i na jawie,
 9996   1,  10 |               Wilki, gdy im głód doje, a wściekłymi uczyni, kto będzie wówczas
 9997   1,  5  |                  Miast u nich nie ma ani wsi nawet... a Ludzie...~Westchnęła.
 9998   3,  27 |             wiatr poroznosi i pamięć ich wsiąknie w ziemię...~
 9999   1,  9  |               się stanowczo Ludek.~Doman wsiał z siedzenia, swoim obyczajem
10000   1,  1  |                   lekko na grzbiet konia wskakując... Starszy się jeszcze obejrzał
10001   1,  10 |          horodyszcza, konia słudze oddał wskazawszy pastwisko, a sam ku staremu
10002   3,  Dop|                ciszy, wśród której pewne wskazówki tylko, pewne cechy charakterystyczne
10003   3,  Dop|                podkutym koniu, zdaje się wskazywać czasy, gdy już heraldycy
10004   2,  12 |                  już tylko łuna czerwona wskazywała, gdzie zapadało... Dwa smolne
10005   3,  29 |      obwieszanych Niemców, którzy rękami wskazywali coś, wywijając na prawo
10006   2,  13 |                 wyrwać, zręcznie za płot wskoczywszy. Jeden z psów, który się
10007   2,  12 |                 pieśni... Pieśń zmarłych wskrzesza z grobu, pieśń żywych na
10008   2,  19 |                otwierał, leczył chorych, wskrzeszał umarłych, strapionych pocieszał.
10009   2,  12 |              złota, tyś jak woda żywota, wskrzeszasz w śmiertlnej pieśni, lecz
10010   3,  Dop|                bez względu na stan, lecz wskutek szybszego biegu, przyznać
10011   3,  Dop|               tym Popiele, który się nie wsławił niczym, następuje jeszcze
10012   2,  13 |             podpatrywał, że się wszędzie wśliznąć umiał i że go używano na
10013   2,  12 |                  puszczał przodem, a sam wśliznął się potem, stawał, szedł
10014   2,  13 |                  to było jego tajemnicą. Wśliznąwszy się tu, podpełznął do starej
10015   1,  3  |                na losy swoje.~Kto by się wsłuchał był w głosy, które wewnątrz
10016   1,  3  |            umiesz.~Zatrzymał się trochę, wsłuchując się w wieczorną ciszę -
10017   3,  28 |                  domy z muru, z ciosu... wspaniałe i rozkoszne.~Dawał mu Dobek
10018   2,  15 |                   Brunhilda zręcznie się wspięła na wschodki rozkazując za
10019   2,  21 |          czerwony, a za nim płomię żółte wspięto się wysoko. Pierwszy stos
10020   2,  21 |           skrwawionymi twarzami.~Kto żyw wspina się na drabinę, a tu już
10021   1,  3  |           wyniosłe, z wolna, nieznacznie wspinało się, lasem okryte. W zaroślach
10022   3,  30 |               rzekł - ale w waszej mowie wspólna wszystkim nam matka przemawia
10023   2,  19 |                  nich i nimi żywot jeden wspólny...~Wody płynęły żywiące
10024   3,  Dop|                króla.~Zrodziły się tu ze współzawodnictw niezgody i zatargi, potworzyły
10025   3,  Dop|              wielkiej liczbie, rodzą się współzawodnictwa i niesnaski, wybór trudny,
10026   2,  15 |            Kaszuba był panem zbywszy się współzawodnika. Uśmiechnęła mu się Brunhilda.
10027   3,  22 |                 nieprzyjaciół napytali i współzawodników, a Leszki po cichu cieszyli
10028   2,  16 |              życie. Nie bardzożeście nas wspomagali, a my wam siły wielkiej
10029   3,  25 |               pleć, babo - zawołał - nie wspominaj!~- Ona tu jest i panuje -
10030   2,  19 |                  bardzo zrozumieć mogły, wspominała o bóstwach zapomnianych
10031   3,  Dop|               charakterystyczne, gdy się wspomni sejmy późniejsze) skłania
10032   1,  3  |                 inaczej by o kmieciu nie wspomniał.~Smerda brwiami ruszył.~-
10033   1,  6  |               Przekupień nie śmiał nawet wspomnieć o zamianie lub wynagrodzeniu,
10034   3,  26 |                 chcę siedzieć tam, gdzie wspomnienia Chwostka i zgliszcza stałyby
10035   1,  6  |                 rzeczy, od których włosy wstają na głowie i dreszcz po kościach
10036   3,  29 |                 z tych kup martwych ciał wstające nagle trupy, które życie
10037   3,  25 |                 panna wykrzyka i z ziemi wstaje z suknią przydeptaną, bo
10038   1,  7  |                na sznurach. Wisz i Doman wstali spod lipy -zbliżając się
10039   3,  30 |                zakładzin grodu, a słońce wstało jasne i wesołe, aby mu przyświecać.
10040   1,  9  |                 go przed sobą dziewczęta wstały. Zatrzymał się przed nimi.
10041   2,  21 |              Chwosta, jeżeli z was jeden wstanie, nie zostawimy duszy żywej...
10042   1,  6  |             szedł i nie pytał.~Gdy Hengo wstąpił na próg izby, nagle wszystkie
10043   2,  18 |                 pochłonął; trochę odwagi wstąpiło weń. Popatrzał na Piastuna,
10044   3,  24 |            gęślarze śpiewali.~Już słońce wstawać miało, gdy ujrzano z pola
10045   1,  4  |                 studni. Smerda ze swoimi wstawał, napędzając do drogi, Hengo
10046   1,  10 |           drugiej się burzyło. Niektórzy wstawali i oczyma się mierzyli, policzyć
10047   3,  23 |          smagając poczęła ich zmuszać do wstawania z ziemi. Straszny był widok
10048   2,  13 |            jęcząc i błagając. Jaruha się wstawiać nie chciała, świadczyła
10049   1,  11 |                   rzekła Jaruha - a nowe wstawić trudno. Od wody żywiącej
10050   2,  14 |                tylko, by ją jak wąż, jak wstążeczka opasywała. Ubiór miała wieśniaczy,
10051   1,  3  |              między drzewy i łąkami rzek wstęgach.~Patrząc nań z góry, rzekłbyś,
10052   1,  5  |                 też w nich rozglądać. Na wstępie schwycił go Kos, pachołek
10053   1,  9  |              szeroki i śmielszym krokiem wstępować zaczęła po drzewach, coraz
10054   1,  8  |          słowiańskiej, dom stał otworem, wstępował do niego każdy jak do gospody,
10055   2,  14 |                szydersko, obudzał w niej wstręt i odrazę niewysłowioną.
10056   2,  20 |                   Zarumieniła się Dziwa, wstrzęsła cała, w drugą stronę odwróciła
10057   1,  6  |              woda, ani kłoda by mnie nie wstrzymała, gdyby nie to, że tu tak
10058   1,  8  |                  drodze do lasu i barci. Wstrzymali więc go na drodze, Wisz
10059   3,  30 |                rzekł jednak spokojnie:~- Wstrzymamy pochód - a gdy przyjdą Leszkowie,
10060   1,  4  |              kijem gnając. Nie śmiano go wstrzymywać. Parę razy gniewny odwrócił
10061   3,  27 |                  i burzyło już coś, choć wstrzymywał się z mową. Niekiedy oczy
10062   1,  3  |             przeciągłym. - Co tobie? Nie wstydże ci mieć strach w sercu,
10063   1,  2  |               niemłody, mnie też ani się wstydzić, ani lękać nie macie powodu.~
10064   3,  25 |                 zapomniawszy o sobie i o wstydzie. Przyszła siwowłosa Nania,
10065   1,  3  |              ogonem, zawinął się i znikł wsunąwszy do jamy. Na gałęziach pomykały
10066   1,  1  |                  dnie i czółenko jak wąż wsunęło się między trzciny, łozy,
10067   3,  25 |                 w pęczki wiążąc do torby wsuwała.~Długo tu siedzieć musiała,
10068   1,  1  |                 zawtórował chór ptaków - wszczął się gwar wielki, ożyły w
10069   3,  22 |                 za wiec zwołany opłacił.~Wszczynała się już wrzawa, zgody nie
10070   2,  19 |                modlitwę dziękczynną Bogu wszechmogącemu za posiłek dnia tego i za
10071   3,  30 |                ale nie jedyną; niech się wszelka siła składa na gród i stolicę;
10072   1,  6  |          śpiewano. Śpiew był towarzyszem wszelkiej pracy, zwłaszcza niewieściej.
10073   2,  16 |                  i ludziom, i stworzeniu wszelkiemu źle było i niespokojnie.
10074   3,  22 |                   i Dulebami; i Wilki, i wszelkimi plemionami jednej mowy,