Tom,  Rozdzial

10075   3,  26 |          Niemcami na czele, zniszczywszy wszerz i wzdłuż niemałą kraju przestrzeń,
10076   3,  27 |                  bluzgano tylko nawzajem wszetecznymi słowy.~Noc nadeszła czarna,
10077   1,  10 |                    odezwał się pierwszy.~Wszystka czeladź oczy na dąb zwróciła,
10078   1,  3  |                  kneź już sobie prawa do wszystkiej naszej ziemi rości, po wszech
10079   2,  18 |                  co wiesz! - krzyknął.~- Wszystkom wam powiedziała - odezwała
10080   1,  9  |              wojować z czarnymi duchy... Wszystkoś na ziemi miał, czego dusza
10081   3,  Dop|                 czeskie tradycje zostały wszyte w miejscu dowolnym.~Pomimo
10082   1,  8  |                nie widzialnym gdzie być, wszywał się w gałęzie, zakradał
10083   3,  22 |                 posyłać mieli o posiłki, wtargną z nimi prędko, bo ich długo
10084   2,  19 |             obracać spokojnie - pierwsze wtargnięcie weń obcych żywiołów zachwiało
10085   3,  28 |             Leszków i do zdrady namówić. Wtedym za wiedzą waszą udał, że
10086   3,  24 |              modlitwy do bogów i wróżby. Wtoczyli się też zaraz za młodym
10087   1,  1  |            drugie... Nadciągnęła w pomoc wtóra i trzecia... i wrzaskliwie
10088   2,  18 |       poprzedziła. Las się nią rozlegał, wtórował jej i powiększał jeszcze.~
10089   1,  10 |            wszyscy, nawet czeladź z łąki wtórowała nieśmiało.~Nadeszła pieśni
10090   1,  1  |            skrzydła krzyczała, śmiechowi wtórując... a miotała się, jakby
10091   1,  6  |                 córce mówić dozwolił nie wtrącając słowa. Zamilkła już, gdy
10092   2,  19 |              pytań pobudzały, gdyż coraz wtrącał coś, aby się o nowej wierze
10093   2,  13 |                  proszę miłości waszej - wtrąciła Jaruha - gdyby nie ja! hę!
10094   3,  Dop|                 przybierają fizjognomię.~Wtrącony po nich Krak, który widocznie
10095   1,  4  |             strasznej ucina, na żerdź go wtyka wysoko. Patrzaj, narodzie
10096   2,  21 |               radując się i łamiąc ręce.~Wwiódł chłopaków do świetlicy.
10097   1,  6  |                niej. Wzięła go za rękę i wwiodła do sieni, bo w izbie wciąż
10098   3,  Dop|               obszernie, jak Przemysław, wwiódłszy tym sposobem nieprzyjaciela
10099   1,  3  |                  gospodarz dał mu znak i wy-szli razem do sieni.~Nic nie
10100   3,  23 |           nadszedł dzień, podziękowawszy wybawcom, zabrawszy z trzód, co kto
10101   3,  Dop|         trzewiach dręczony zdycha. Krak, wybawiwszy tym sposobem kraj od klęski,
10102   2,  12 |             potem wyścigać się po łące i wybiegać na polanki z nimi. Gdzie
10103   1,  8  |              radośnie skomląc witać pana wybiegły. W chacie świeciło jeszcze,
10104   3,  24 |           wszystko było pogotowiu. Chata wybielona, wymieciona, wykadzona jałowcem
10105   1,  7  |          domostwo śmiało, bo ściany były wybielone i podsienie ostawione stopkami
10106   1,  10 |           dowodzą, ale po mirach gromada wybiera starszyznę, rządzi i sądzi,
10107   3,  22 |                 nie umieją ludzie, niech wybierają bogowie.~Wszyscy zamilkli,
10108   3,  22 |                   brwi namarszczywszy:~- Wybierajmy, a rychło... w domu każdy
10109   3,  26 |                 kneziem będzie! Piastuna wybieramy!~Ucichło chwilę, a potem
10110   3,  22 |               rzędem, każdy swą... czyją wybierze, ten nam kneziem będzie... -
10111   1,  8  |                się zawczasu nie poradzi, wybiją nas do szczętu... musimy
10112   3,  27 |               pada, czego grom w nim nie wybije, to się samo w nim zajada
10113   1,  11 |               las wędrować, gałąź mu oko wybiła i głowę sobie pokrwawił. -
10114   3,  25 |                drużbowie, drużki, do psa wybili wszystkich do nogi.~Potrząsała
10115   3,  30 |              wszyscy - ja słuchać będę i wybiorę, co słuszna.~Posłańców wnet
10116   1,  6  |                 krwią zaschłą, oko jedno wybite, z którego spiekła toczyła
10117   2,  21 |                głową postrzyżoną i okiem wybitym. Ukradkiem spoglądał na
10118   2,  15 |              głowę podniósł nieco; czoło wybladłe: zmarszczyło mu się. Brunhilda
10119   3,  28 |           żadnych, a posłuszeństwo i ład wyborny...~Dobkowi niekiedy, słuchając,
10120   3,  Dop|         przypomnienia Leszków.~Następują wybory nowego króla (w czym już
10121   3,  28 |                wyrzuciliście i natomiast wybraliście prostego kmiecia.~Dobek
10122   1,  2  |             wiedzieli, że ją sobie duchy wybrały za oblubienicę.~Dlatego,
10123   3,  Dop|            Sędziami miała być starszyzna wybrana ku temu. Przebiegły młodzieniec,
10124   2,  19 |                co na dalekim wschodzie z wybranego narodu przyszedł na świat
10125   2,  21 |                  było. Na drugiej połaci wybrani strzelcy stali i gotowali
10126   1,  6  |                 długo, aż dwu czy trzech wybranych smerda puścił pieszo w dziedziniec.
10127   2,  21 |                 to, leżeli przynajmniej.~Wybranym kazano leźć po drabinie
10128   1,  11 |                  i przerwała. Syrojeszki wybrawszy z koszyka otarła usta i
10129   3,  23 |              kupił z całego wendyjskiego wybrzeża aż do ujścia Łaby, zbóje
10130   1,  1  |               zwrócił się na piaszczyste wybrzeże, kędy konie pojono. Tu stanąwszy,
10131   1,  4  |                  zdobywać zdawał.~Dołem, wybrzeżem piaszczystym szedł starzec
10132   2,  17 |               miejsca, a gdy mu pierwszy wybuch żałości przeszedł, posępnie
10133   1,  6  |         świetlicach kneziowskich po tych wybuchach nastąpiło trochę spokoju.
10134   1,  9  |                 osłaniały je dym i ogień wybuchający od dołu, aż bale u dołu
10135   1,  9  |               nie, to nie!~- Więc nie! - wybuchnął porywczo Doman - wolicie
10136   1,  6  |               nastawała cisza, a po niej wybuchy coraz swarliwsze. Chociaż
10137   1,  7  |           przysiedli czatując, psy tylko wyć poczęły, wilczysko się ruszyło,
10138   2,  15 |             przemknęła się kneźna biała, wychodząc przeciw panu swemu. A szła
10139   3,  25 |              Tego dnia zobaczywszy Dziwę wychodzącą od Wizuna, zachciało jej
10140   2,  20 |                do chramu.~Mila widząc go wychodzącego pobiegła pod tyn, spojrzała
10141   3,  27 |              ujrzała ich szybkim krokiem wychodzących z lasu, gdzie zapewne konie
10142   1,  4  |                  nią biegą, niech rolnik wychodzi z pługiem, niech pastuch
10143   3,  29 |                drzwi wskazywał i wszyscy wychodzić zaczęli. Dziwa znikła pierwsza,
10144   1,  6  |                 środka drewnianą zasuwą, wychodziło w dziedziniec, a że naprzeciw
10145   1,  3  |                nie był, ale się w chacie wychował i jak dziecko własne go
10146   3,  25 |        spodziewał się więc dawnego swego wychowanka ocalić. Orzeźwiony, napojony,
10147   2,  15 |               powalana dozwalała widzieć wychudłe i zżółkłe ciało. Na pół
10148   2,  15 |                  wziąwszy spod siebie, w wychudłych białych rękach miął ją bezmyślnie.~-
10149   3,  22 |                rękach, nóż mi mój własny wychwyciła i zadała ranę głęboką.~-
10150   2,  13 |                 zobaczył jezdnych z lasu wychylających się na pole.~Było ich czterech.
10151   1,  7  |                  oczy, drudzy ze strachu wychylić się z grodzisk nie śmieją.
10152   2,  20 |                siedział w swej wierzbie, wychylił się z niej.~- Przez cały
10153   1,  6  |              śmiech ciągły.~Nagle Hengo, wychyliwszy się, ujrzał we drzwiach
10154   1,  6  |                 czasem podobny, a śmiech wycia, a gniew do warczenia psów,
10155   2,  16 |               Kneźna umie smaczne z ziół wyciągać soki i miód syci dobry!!
10156   3,  27 |            okropnym, grobowym.~Dzicz już wyciągała precz juczne konie, łupami
10157   1,  6  |               brzegi. Niewiasty we łzach wyciągały do nich ręce, klęcząc na
10158   2,  15 |               nim oni się tam ruszą, nim wyciągną, nim się przedrą tutaj -
10159   1,  4  |                  Hengo z chłopakiem. Tak wyciągnęli za wrota i brzegiem rzeki
10160   3,  25 |             wysiłkiem ostatnim i za dłoń wyciągniętą pochwycił.~Starzec ciągnął
10161   1,  9  |           zczerniałe zwłoki i u stóp ich wyciągniętego trupa, na którym bielizna
10162   3,  23 |             towarzysza ukryć się starał. Wyciągniono go wnet z kupy za nogi -
10163   1,  5  |                  dziś tu karmił się psów wyciem i krakaniem kruków. Czarna
10164   1,  9  |                 się przebrało i znużenie wycieńczyło. Dopiero się wszyscy rozchodzić
10165   1,  8  |                  i cóż? Ot, plemię nasze wyciskają powoli Niemcowie i wycisnęli
10166   1,  8  |             wyciskają powoli Niemcowie i wycisnęli już z sadyb dawnych, i pod
10167   2,  16 |                 wyły w niej ciągle. Temu wyciu psów odpowiadały kruki z
10168   2,  15 |             piersiach złożył i tyłem się wycofał z izby.~O bytności swej
10169   3,  Dop|               raczej staro-słowiańskie), wyćwiczony w żołnierce i nad stan swój
10170   3,  28 |           ładunek na nie, nałożył uzdy i wyczekiwał tylko, rychłoli Hengo w
10171   3,  27 |                   przestając co chwila i wyczekując, azali nie odezwie się Miłosz.
10172   1,  6  |             gdyby się dowiedział. A! nie wydajcie mnie. Ja nie jestem niemy,
10173   1,  10 |          Chwostka, aby ich na sztych nie wydali... Z cichego szmeru rodził
10174   2,  18 |                  zadana, iż kłamstwo się wydało zaraz, lecz staruszka popatrzywszy
10175   1,  3  |                 rzekł Wisz.~- My jej nie wydamy nikomu, ale na grodzie ludzie
10176   3,  27 |             starszyźnie, domagającej się wydania Leszków, że jeśli się na
10177   3,  27 |            słyszeć się dało, aby kneziów wydano.~Straż, nad bramę wyszedłszy,
10178   2,  16 |             miecza się spotkać, bobym mu wydarł życie!~Zamilkł starzec i
10179   1,  8  |                  myślistwa. Mało co pola wydartego mieli, a te zasiewali tylko,
10180   2,  15 |                    kneź żałuje, że życie wydarto bratu twemu, a oczy tobie.~
10181   3,  26 |           dróżyny przez zwierza dzikiego wydeptane znała jak swe własne. W
10182   2,  13 |                 doma... Człek najprędzej wydobrzeje, gdy na konia siędzie.~-
10183   1,  7  |              słoneczne i gdy pod wieczór wydobyli się z tych zapadłych gęstwin
10184   1,  1  |              spod nich wypełzło chłopię, wydobyło się zza liści - zerwało
10185   3,  Dop|                 się do Wisły. Zwłoki jej wydobyte z wody lud pogrzebał nad
10186   3,  29 |               promienie blade poczęty je wydobywać z ciemności, ale pozostały
10187   1,  2  |                   aż mu oczy błyszczały. Wydobywał po jednemu bryły mułem i
10188   1,  2  |                 temu, z pochwy skórzanej wydobywszy go, podał Hengo mieczyk
10189   1,  10 |              wyglądać mogło. Drugi otwór wydrapał obok niego i w nim zaświeciło
10190   1,  3  |               poprowadziło Henga z sobą, wydrwiwając się z niego, popychając
10191   2,  12 |               nie słyszał... Chciałam mu wydrzeć oczy, ręce miałam jak połamane...
10192   1,  7  |                  za mnie, a gdy mu serce wydrzecie, przynieście je mnie, pożrę
10193   2,  21 |           zamknęło, tym głód ich prędzej wydusi... Gromad rozpuścimy połowę,
10194   1,  6  |                 żem żmij tych i padalców wydusił już dosyć i do reszty ich
10195   1,  3  |                   albo my ich wyżeniem i wydusim.~Ano - st! st!~Stary palce
10196   3,  25 |              Wizun nie chciał słuchać.~- Wydychaj no chorobę, sił nabierz -
10197   2,  16 |                 jutra. Dopóki napoju nie wydychał, nie rozumiał nic, tylko
10198   3,  Dop|                  który pierwotne Gniezno wydziedzicza. Życie całe skupia się w
10199   2,  17 |               dowództwo, oni się naprzód wydzielili i na bok odeszli, a poczęli
10200   1,  1  |                 zbrojno a z życiem razem wydzierać. Ja - wy wiecie - człowiek
10201   3,  25 |                będzie!~Przyjechał który, wydziwiała srodze. Jednemu kazała sobie
10202   2,  20 |               wielką. Do tej kto wszedł, wydziwić się nie mógł, jaki tam był
10203   1,  3  |                tobą. Piją, a po pijanemu wygadują, co u trzeźwego na myśli.~
10204   3,  28 |            Pomorców i Kaszubów strasznie wygadywał, dzikość im i łupiestwo
10205   3,  26 |                gnało w lasy, głód z nich wyganiał; spasione i stratowane pola
10206   2,  19 |                   bo go ona z chaty jego wyganiała, odbierała ludzi, spokój,
10207   2,  20 |             gorzało tylko, aby Znicz nie wygasał. Dym prosto ponad dach płynął
10208   2,  16 |     nieprzyjaciela. Padnie on i ród nasz wyginie.~- Tak - dodał Zabój - radzieśmy
10209   1,  5  |                 jak rówieśnik obok brata wygląda. Oba silni i zdrowi... Ciskają
10210   3,  Dop|               lechicka powieść, niemniej wyglądająca podaniowo jak poprzednie:~
10211   1,  6  |             drugiego podwórza widać było wyglądające ciekawie głowy niewieście,
10212   1,  8  |                  zdziczały i nędzny, nie wyglądający wojowniczo.~Dzień robić
10213   3,  27 |             opończami lichymi otulonych, wyglądających biednie i ubogo, z pozasłanianymi
10214   2,  20 |                  był ucichł, jezioro się wygładziło i świeciło blaskiem takim,
10215   1,  9  |              stos sobie przeznaczony jak wygłodzona jakaś istota.. Łuczywa już
10216   2,  15 |                sycony, kołacze białe dla wygłodzonego. Kneźna rachowała na to,
10217   2,  15 |             jadło.~Leszek zdawał się tak wygłodzony i spragniony, tak uspokojony
10218   3,  Dop|               stolicy skazują na wieczne wygnanie. Inna legenda opowiada,
10219   3,  26 |             gruzach trawa już porastała, wygniecione było i jak tok ubite przez
10220   1,  11 |                 Dąb tam stoi dziuplasty, wygniły, pod uroczyskiem Żmijowym...
10221   1,  1  |                wyższym nieco i suchszym, wygodniej kroczyć było, choć tuż,
10222   3,  28 |           chociaż mógł mu być nie bardzo wygodnym.~- Kmieć kmieciowi równy -
10223   3,  25 |               musicie się piec, dym oczy wygryza. Krasy waszej szkoda... -
10224   1,  4  |                  brata? Z ziemi wilcy je wygrzebią, po trupie poznają ludzie.
10225   2,  21 |                bo i was ta czerń plugawa wygubi!~Zawrócił się z koniem przybyły.
10226   2,  15 |               sprawa. Nie stanie nas tu, wygubią Leszków wszystkich kmiecie
10227   2,  21 |            Wszystkich Leszkow przeto nie wygubicie - odparł - zostanie nas
10228   2,  18 |                 łatwo... Ród swój własny wygubił, naszych tam wielu przypłaciło
10229   1,  1  |            Słychać je było szczekające i wyjące w szopie.~- Zdrów bywaj,
10230   3,  22 |                jaja dzióbało tymczasem i wyjadało do szczętu... wszystkich
10231   2,  16 |         przebaczenia i zgody.~- Nigdy! - wyjąkał stary Miłosz. - Teraz, gdy
10232   3,  27 |                 szukała, ale usta pieśni wyjąknąć nie umiały - zawodził tylko.~-
10233   2,  17 |              taki głupi, jak się zdaje - wyjąknął inny w jego obronie - zamek
10234   2,  14 |              poprzedziła urywanymi słowy wyjąknioną wróżbę.~- Ciemno! Ciemno!
10235   1,  3  |                 zuchwałymi nie spotykać. Wyjaśniła się też twarz Wisza, gdy
10236   1,  4  |                   nad głowami podróżnych wyjaśniło się i blade słońce wyjrzało
10237   1,  4  |          pieczary je przywleka.~Gdy smok wyje z głodu wściekły i głodną
10238   2,  21 |                gromada ludzi z bliskiego wyjechała lasu, stanęła na wzgórzu
10239   1,  4  |               aby o głodzie ze dworu nie wyjechali. Na ławie Wisz zawczasu
10240   2,  19 |               nimi zapragnęli, aby pokój wyjednać, bo Niemców siła jest wielka
10241   3,  26 |           zdychają stada, niech je wilcy wyjedzą. Nam trzeba iść na tych,
10242   2,  17 |            poznał zrazu, oczy miał łzami wyjedzone.~- Kneziu, panie! - zawołał
10243   2,  21 |             stękał, strzałę miał w szyi. Wyjęła mu ją niewiasta, która nadbiegła,
10244   3,  29 |                  nogę. Choć z rany zaraz wyjęto drzewce, rana została głęboka,
10245   3,  Dop|                się, że to wprost z bajki wyjęty szczegół o jakimś biedaku,
10246   3,  26 |                 Stara Rzepica właśnie po wyjeździe męża u dzieży stanęła, gdy
10247   1,  5  |                  Zrzega nożem mu źrenice wyjmował... Krew jak łzy ciekła...
10248   1,  3  |                  potrzebuję - dodał, róg wyjmując z zanadrza - nad tę jedną.
10249   1,  7  |              dwóch srok, które ośmielone wyjściem obcych, kłócić się zaczęły.~
10250   1,  8  |             zawinął, skoczył i znikł.~Po wyjściu jego długo cicho było w
10251   3,  24 |             Chata wybielona, wymieciona, wykadzona jałowcem i ładanem, posypana
10252   3,  30 |               ziemia wszystkim starczy i wykarmi. Macie wspólnych nieprzyjaciół
10253   3,  Dop|             staje się historią budującą, wykazującą, że sprawiedliwość boża
10254   1,  2  |                nie mogły. Te gdy na ławę wykładać począł, rzucili się chciwie
10255   3,  Dop|           naczelników mirów, gmin itp. w wykładzie pragmatycznym Długosza niewłaściwą
10256   2,  13 |             tylko namówiwszy, aby mu się wykłamać pomogła. Zaledwie usłyszał,
10257   1,  6  |                  uprzedził:~- Za co mnie wyklinacie? - zawołał - psie syny,
10258   2,  18 |            schowany mógł słyszeć, jak go wyklinano i nań się odgrażano. Kilka
10259   1,  3  |                  z koni, aby rozkaz jego wykonać. Smerda skierował się ku
10260   1,  2  |                Hengo mieczyk błyszczący, wykrojony jak liść kosaćca, u pięści
10261   1,  6  |                się jego wielomówność nie wykryła, ledwie miał czas prześliznąć
10262   2,  17 |                 pani - zapewnił Bumir. - Wykrzyczeli się, rozeszli i znowu wszystko
10263   1,  5  |            stłumioną wrzawę... śmiechy i wykrzyki.~- Tam się to kneź weseli -
10264   2,  14 |              kneź podniósł głos groźny i wykrzykiwać począł, rozległo się to
10265   3,  26 |                  czapkę uniósł do góry i wykrzyknął piersią całą: - Ten nam
10266   3,  30 |                zgodną i silną.~- Łado! - wykrzyknęły gromady.~Wziął tedy najstarszy
10267   3,  27 |             stojący poza okopami, ciągle wykrzykując, poczęli się kłaść obozem
10268   3,  24 |             twarz się jej od śmiechu tak wykrzywiła i pomarszczyła jak grzyb,
10269   3,  23 |                co o miłosierdzie prosili wykup obiecując za siebie.~Jeńcy,
10270   1,  3  |               się - nic mi nie zrobią... wykupię się im, bądźcie spokojni,
10271   1,  1  |                  rozrosło, zazieleniało, wykwitło.~Razem z szumem lasu zawtórował
10272   2,  15 |            częstokoły wpadając, Pochwist wył i śmiał się, aż psy ze strachu
10273   3,  23 |             swemu nie chcąc się poddawać wyła, targała się, rzucała, dopóki
10274   3,  Dop|                 jest w posiadaniu prawdy wyłącznym.~Dla Długosza więc podanie
10275   1,  1  |              brzeg drugi... Oba podróżni wylądowali szczęśliwie, ledwie pomoczywszy
10276   1,  10 |                 bogom należy, Łado!... I wylał napój na ziemię.~Po wtóre
10277   2,  15 |             rodzie było waśni i krwi się wylało. Pojednajmy się wszyscy,
10278   2,  15 |                zapartych, nacisnęli je i wyłamali. Padły z trzaskiem waląc
10279   2,  16 |                 zuchwale z posłuszeństwa wyłamywali i grozili, że kmiecie szli
10280   1,  7  |              jadło, w drewnianych, smołą wylanych flaszkach po trosze miodu,
10281   2,  17 |                   Myszki te ja po jednej wyłapię - rzekł cicho - i będzie
10282   3,  27 |                  Tymczasem stróż u bramy wylazł na pomost górny i przypatrywał
10283   3,  25 |                   ale trawa byle z ziemi wylazła, prędko rośnie... Nie darmo
10284   3,  24 |           Smagajcie, a żywo, niech dusza wyleci z ciała, prędzej, dość się
10285   2,  13 |               połowy skórę ze łba zdarł; wyleczyli mnie nim...~- Miłościwy
10286   3,  Dop|               Tymczasem z trupów stryjów wylęga się mnóstwo niesłychane
10287   1,  3  |                  dniach na brzuchach się wylegają. I piwa się im nie skąpi.
10288   1,  11 |                  u knezia pod stołem się wylegiwać, z dobrej woli w las nie
10289   3,  27 |                się u nóg starego Miłosza wylegiwał. Do żadnej izby wnijść nie
10290   1,  9  |                   jak gdyby po walce się wylegiwali.~Chłopak, na brzuchu podpełznąwszy,
10291   3,  28 |                  i dnie schodziły tak na wylegiwaniu się i na śmiechu, potem
10292   1,  7  |                sami, czy się to bez jaja wylęgło.~Kneź i Leszki wszystkie
10293   1,  2  |            Niemca wiedziecie? - szepnęła wylękła. - Możnaż to wiedzieć, co
10294   1,  6  |            zarumienił, spojrzał wzrokiem wylękłym i skrył się w kąt ciemny.
10295   2,  15 |                   Hadon był Niemiec, ale wyleniały, nauczył się na dworze mowy
10296   1,  4  |                musiało, jakby mu ona nie wylewając się z piersi nabrzmiewała
10297   3,  27 |                  do pochodu, tłum powoli wylewał się z okopów na równinę.~
10298   2,  19 |                  przyniósłszy z napojem, wylewali go na mogiły i niewiasty
10299   2,  21 |                będzie nas, by im nie dać wyleźć z jamy.~Stało się, jak rzekli,
10300   3,  23 |              ranni, wlekli się, padali i wyli. Upartszych koniom do ogonów
10301   2,  13 |              leżeć i lizać się musisz.~- Wyliżę się... - rzekł Doman - a
10302   1,  7  |                 was po jednemu na powróz wyłowi! Zaprosi na ucztę i jednych
10303   2,  15 |                 gdy na dyle, którymi był wyłożony pomost podsienia, padli
10304   1,  7  |               mówił Doman. - Tego synowi wyłupił on oczy.~Liczyli tak dwory,
10305   1,  8  |                mówią?... Oczu nikomu nie wyłupiłem... czarów nie rzucam na
10306   2,  14 |                 krew!... Na rzece płynie wyłupionych czerwonych oczu dwoje i
10307   1,  6  |             wieżą, nie licząc bratanka z wyłupionymi oczyma, jest też kmieci
10308   1,  5  |               wczora - szepnął - oczy mu wyłupiwszy... Samem patrzał, jak go
10309   1,  8  |                 i Doman szeroko wszystko wyłuszczyli, nareszcie zamilkli oczekując,
10310   3,  28 |                siebie w chacie pozostać, wymagając tylko przysięgi na Boga,
10311   2,  19 |               jakie to były słowa, które wymawiali, i czyby one dlań zrozumiałe
10312   3,  24 |              pogotowiu. Chata wybielona, wymieciona, wykadzona jałowcem i ładanem,
10313   1,  10 |                tę stronę źrenice chciwie wymierzył, gdy gałęzie łamać się poczęły
10314   1,  4  |                 wić po drodze, rzucił ją wymijając. Hengo tylko, choć patrzał
10315   1,  7  |                 przełaj, aby go nie mógł wyminąć. Gdy się leniwo poruszał
10316   3,  29 |               przystęp był trudny.~Doman wymknął się zaraz za nią; stała
10317   3,  22 |                  Silnym był dość, aby je wymóc, gdyby mu się kto sprzeciwił.~
10318   2,  18 |             kazał nazajutrz. Żona ledwie wymogła na nim, iż zamiast garstki
10319   3,  Dop|                  synowca podźwignąć, nie wymogli na nim nic, a zjednali sobie
10320   3,  26 |            spodziewano się go oskoczyć i wymordować do nogi.~Synowie Chwostka
10321   1,  7  |                 sobą, niemal wszyscy się wymordowali. Trupy Chwostek do jeziora
10322   1,  6  |                już dosyć i do reszty ich wymorduję...~Jakby coś sobie przypomniał,
10323   2,  21 |         posiedzim dłużej... póki ich nie wymorzym do szczętu... Im więcej
10324   2,  12 |           jeszcze drżące słowa nie mogło wymówić.~Sambor otworzył jej wrota
10325   1,  3  |                 wiedzieli.~Cicho, ponuro wymówił te słowa. Smerda je usłyszał
10326   2,  18 |               może być... Ostatnie słowa wymówiła po cichu. Smerda się obejrzał
10327   2,  14 |              patrzył i słuchał. Dziewczę wymówiło te wyrazy szybko, rumieniec
10328   3,  Dop|                 a Długosz wie nawet, jak wymownie przemawiali jego posłowie
10329   1,  7  |                  pochłonie, niech ludzie wymrą, mnie już gorzej ni lepiej
10330   1,  7  |               jakąś odpowiedź na pytania wymruczeli przez zęby. Spojrzenia ich
10331   2,  17 |                 niespokojnym i uśmiechem wymuszonym. - Co przynosicie? - spytała.~
10332   3,  Dop|                podejścia stryjów i panów wymyśliła. Stryjowie też i panowie
10333   1,  6  |                 wspomnieć o zamianie lub wynagrodzeniu, a kneź też o niej nie zdawał
10334   1,  6  |                 mu sama za towar nabrany wynagrodzi. Wstrzymał się więc w sieni,
10335   3,  26 |                  sądząc, iż łatwo zbiega wynajdą. Minął jednak dzień jeden,
10336   2,  18 |           Namówiła ludzi, aby przeszkody wynajdywali. Chwost przeklinał, złościł
10337   3,  23 |             niego poczynał. Szło tylko o wynalezienie człowieka.~Na każde imię
10338   2,  14 |               złe, bo człowiek niedobry. Wyniesiem kadzidło, dym cię upoi..,
10339   2,  17 |                 przy nim. Jeżeli stanice wyniesiemy, a wojnę zaraz obwołamy,
10340   3,  26 |                 zacny, ten w szczęściu i wyniesion sprawiedliwym być potrafi...~
10341   3,  Dop|            jeszcze całą potęgą z kolebki wyniesioną, niepojętym sposobem kształtuje
10342   3,  30 |       przypominała, iż ze stanu kmiecego wyniesionym został.~Chociaż płaszcz
10343   3,  26 |                  kadzie, aby ci, co mnie wynieśli, z głodem nie odeszli od
10344   1,  6  |            niewiasty doiły.~Wisz stał na wyniosłym brzegu i patrzał, psy siedziały
10345   3,  Dop|           wreszcie i Gniezno także, skąd wynosi się do Kruszwicy. Po tym
10346   2,  12 |             ogień, którego z domu nikomu wynosić obcemu nie dawano. Kto ogień
10347   2,  12 |             obcemu nie dawano. Kto ogień wynosił z chaty, brał z niej życie.~
10348   2,  14 |            dziewczęta drugą stroną Dziwę wynosiły na powietrze. Kneź się chciał
10349   3,  Dop|               który nieprzyjaciele nawet wynoszą wysoko - i jako pierwszy
10350   3,  24 |            dwornie plądrowała po chacie, wynosząc, co gdzie było. Grabiono
10351   2,  17 |       bezpiecznym miejscu. Były to stare wyobrażenia bogów i znaki wojenne, na
10352   3,  Dop|                  o powieści Długosza dać wyobrażenie. Stryjowie szaleją z bólu
10353   3,  Dop|           wartość artystyczna tego płodu wyobraźni i natchnienia narodowego
10354   3,  30 |         kneziowską pierwszą skibą, którą wyorawszy na staję, najstarszemu po
10355   3,  Dop|                  dzień biały i na jawie, wypadając z łożyska i zionąc z paszczy
10356   3,  Dop|              wcześniej już zajmowali się wypadkiem gonitwy. Zaraz w początku
10357   3,  Dop|               stworzyć ciągłe następstwo wypadków.~Leszkowie i ich panowanie,
10358   3,  24 |           głośniejsze od nich.~Doman też wypadł z chaty za rękę wiodąc Milę
10359   2,  15 |               zagarniają, spasają stogi, wypalają lasy, pola niszczą, tego
10360   2,  20 |           drewienkami koło nich dłubał i wypalał je osobno - a potem je nie
10361   2,  20 |              garnki lepili, toczyli je i wypalali, szczególniej ofiarne, i
10362   1,  1  |                   wśród którego stanęli, wypalony był i zeschły na znacznej
10363   2,  16 |             zabili, a oślepili drugiego, wyparłby się nas za braci, gdybyśmy
10364   1,  9  |           pozostało grodowych pachołków, wyparło się z podwórza, kupiąc około
10365   2,  21 |               wbiegła w podwórze z wałów wyparta. Nacisnęli ją ze wszech
10366   3,  30 |                progu, na powrót czekają, wypatrują oczy, wypłaczą źrenice.
10367   1,  3  |                  znamy... Kto wie, na co wypatrujecie drogi po kraju, szukacie
10368   2,  18 |                 poganinem, wcześnie więc wypatrywano znaków po niebie i ziemi,
10369   3,  23 |                  ich tu pewnie prowadził wypatrzywszy wprzódy drogi!~Znam ja go,
10370   1,  4  |                węgli nabierz czerwonych. Wypchaj ścierwo siarką, smołą, podrzuć
10371   1,  4  |                  oborach... parobcy szli wypędzać stada... dziewczęta czerpały
10372   2,  20 |                   rzekł Doman. - Jednego wypędzim, a drugiego wybierzemy,
10373   3,  Dop|               historyka, który upiększa, wypełnia, rozszerza, dramatyzuje
10374   2,  12 |                  ludziom chleb dawał, co wypełniał kłosy, co ule zasładzał,
10375   3,  Dop|                  legendy już u niego tak wypełnione, tak pełne drobnych rysów
10376   3,  Dop|             nakarmienia potwora ścierwem wypełnionym siarką i próchnem, woskiem
10377   2,  21 |               łupinkę schował w trzciny, wypełzł na ląd i - nie wrócił. ~
10378   2,  12 |                  żywota...~Spuścił głowę wypełzłą i zamilkł; milczeli oba,
10379   2,  20 |               się, głowę podniósł, czoło wypełzłe, wysokie pokazał, twarz
10380   1,  1  |                 gałęźmi i wnet spod nich wypełzło chłopię, wydobyło się zza
10381   2,  12 |              bacznie. Sambor też za nimi wypełznął z krzaków, wyminął ich i
10382   1,  9  |                padło zwierza, ileś rojów wypiastował, ile wrogów ty zabiłeś,
10383   2,  20 |                 nią padły. Dziewczę było wypieszczone, bo ani około roli bardzo,
10384   3,  27 |                 zajada i swą własną krew wypije... Kiedy na ród wyrok padnie,
10385   2,  17 |                tęgie, wody z jeziora nie wypijecie - mówił Bumir. - Na grodzie
10386   3,  28 |      niewdzięcznością naród się ich ojcu wypłacił za tyle dobrodziejstw, które
10387   3,  30 |                 czekają, wypatrują oczy, wypłaczą źrenice. Wrócą wilkołakami
10388   2,  12 |             świętego, stać będę, aż oczy wypłaczę i zgasną... aż ja żyć albo
10389   2,  16 |                  po dziecięcych płacząc, wypłakiwała.~Tak dzień upłynął i drugi,
10390   1,  10 |                co męczy, niż cudzego, co wypleni nas, a sam posiędzie tę
10391   1,  4  |                  goni z trwogą... Trzody wyplenił i ludzi, dławi niewiasty
10392   1,  1  |            zawieszona biała, od deszczów wypłukana, od słońca zwapniała czaszka
10393   1,  11 |            raczej miejsce, z którego ono wypłynęło, doszedł tylko do drzewa,
10394   3,  30 |                 i zarośli na czyste wody wypływały. Nie mogła dostrzec nic
10395   3,  27 |                 walczyć z sobą. Niekiedy wypogadzała mu się twarz, to dziczała,
10396   2,  19 |                twarz miał piękną, jasną, wypogodzoną, uśmiechniętą prawie mimo
10397   2,  21 |                 Polanie naszej!... - Nie wypowiadamyć wam wojny - mówili drudzy. -
10398   1,  9  |                 chcę...~- Braterstwo nam wypowiedział za ciebie... - mówił Ludek. -
10399   3,  Dop|                 które świadków, co by je wypowiedzieli, nie mają. Jak dziecię po
10400   3,  28 |               głosem Niemiec się śmierci wypraszał, lecz nie otrzymał słowa
10401   3,  29 |                najzajadlejsi, nawykli do wypraw Pomorcy. Wywijając mieczami
10402   1,  10 |                co tam za biesiady krwawe wyprawia, jak swoich krewniaków dusi...
10403   3,  26 |            sprowadzali.~Ludzie na zwiady wyprawieni za rubieże przynieśli wieści,
10404   3,  Dop|             Awarów) aż do owych to stron wyprawił posły celem pozyskania posiłków
10405   3,  25 |              dwór przypłynęło. Trzeciego wyprawiła, aby jej gwiazd na sznurek
10406   1,  8  |                napaść musiała przybywać, wyprawiono małego chłopca na podjezdku,
10407   2,  15 |            umiała. Między nim a Niemcem, wyprawionym z pierścieniem, o łaski
10408   3,  28 |              Dobek, który lubił osobliwe wyprawy, nie mógł się strzymać,
10409   1,  10 |               Chwycił w końcu za krawędź wypróchniałą, zapuścił w nią palce, dźwignął
10410   2,  15 |          natychmiast do ojca - rzekła. - Wyprosiłam wam swobodę w tej nadziei,
10411   3,  26 |               spożyła go, dała nogom się wyprostować i szła znowu. Las podnosił
10412   3,  27 |           skurczeni i pokorni, tu się im wyprostowały barki, podniosły czoła,
10413   1,  7  |              Stąpał też jak wojak stary, wyprostowany, z podniesioną głową - i
10414   2,  21 |               się nad nimi, duchy z sobą wyprowadzały.~Z górnych wieży połaci
10415   2,  17 |           poruszało się wszystko. Z szop wyprowadzano konie rżące, ludzie sakwy
10416   2,  15 |                  i spokoju. Daj się stąd wyprowadzić, włożyć odzież, nakarmić;
10417   3,  28 |                 duchu, że Niemców w pole wyprowadził, począł rozprawiać przedrwiwając,
10418   2,  13 |                 podwórze wyszczuć kazał. Wyprowadzono go więc za drzwi, na psy
10419   3,  Dop|        podnoszące się że środka naczynia wypróżnia je na pozór; rzeczywiście
10420   1,  9  |                   W miarę jak kadzie się wypróżniały, gwar powiększał; starsi
10421   3,  24 |              napełniło raz drugi.~Jaruha wypróżniła go chciwie.~- Na cześć Trójgłowowi,
10422   2,  16 |          Brunhilda wyszła, bo się dzbany wypróżniły, i wróciła wnet, a za nią
10423   2,  15 |             mężem dzieje. Kneź zmęczony, wypróżniwszy, co przy nim stało, spał
10424   1,  7  |             pszczoły, gdy ul do dna chcą wyprzątnąć, i gnilca w nas szukają.
10425   1,  6  |                 o morderczej biesiadzie. Wyprzeć się jej nie można było,
10426   1,  4  |                górą obłoki pędziły żywo, wyprzedzając się i kłębiąc. Nad błotami
10427   2,  18 |                Chwostka zyskiwał coraz i wyprzedzał. Zasadzka została wkrótce
10428   2,  21 |                 już iść i wstał, wtem go wyprzedził brat najmłodszy, którego
10429   1,  9  |             ciskała oszczepy, biegała na wyprzodki do celu pieszo i konno;
10430   2,  13 |                  głowę okrągłą, w której wypukłe oczy żabie i usta szerokie
10431   2,  18 |                 otworzyć drzwi, więźniów wypuścić.~- Idźcie - rzekł - niebezpieczeństwo
10432   2,  15 |          obwarować, a bez woli mojej nie wypuszczać stąd nikogo. Niechże przychodzą -
10433   2,  19 |                są ziemi i łupu - rzekł - wypychają nas i niszczą a tępią, ażeby
10434   3,  Dop|               ciszy i przy tych śpiewach wyrabia się tam idealna jakaś społeczność,
10435   3,  Dop|                  im zgodnie z ich naturą wyrabiać się i tworzyć sobie cywilizację
10436   1,  6  |               kwiaty, z cienkich blaszek wyrabiane, którymi zwyczaj był suknie
10437   3,  Dop|               siłę samoistną do dalszego wyrabiania się, przechodzić musi przesilenie
10438   3,  Dop|              rozkładu jego, psucie się i wyrabianie czegoś, co musi się stosować
10439   3,  23 |           ogromne słupy dymu purpurowego wyrastając ponad puszczę, nad wzgórza -
10440   3,  29 |                 lasów już nie było widać wyrastających sił nowych, ostatnie wysunły
10441   2,  21 |               ludzie z nich nie pośpieli wyratować, co się zostało, gdy ogień
10442   2,  13 |              panie - poczęła. - Baba was wyratowała i słuchać jej nie chcecie!~
10443   2,  18 |              milczenie nastąpiło po tych wyrazach, lecz stary bartnik, nie
10444   2,  21 |               Ścierwo i padło!...~Takimi wyrazami homerycznymi nawzajem obrzucali
10445   3,  Dop|               władzę, aż nareszcie ulega wyraźnemu zrządzeniu Opatrzności.~
10446   2,  18 |              który zawołał: - Mów, babo, wyraźnie!~Jaruha niespokojnie patrzała
10447   1,  5  |                 się zbliżali, gród coraz wyraźniejszym się stawał. Wieża z szarymi
10448   3,  Dop|                  taką jak ojcu mogiłę.~W wyrobieniu kunsztownym powieści o Wandzie
10449   3,  Dop|                 upadek. Tracą oni to, co wyrobili w sobie sami, a nie mogą
10450   1,  10 |               obuszek kamienny świecący, wyrobiony sztucznie, który wiązanie
10451   1,  10 |              ręku trzymał na kiju, pstro wyrobionym i jakby białą obwiedzionym
10452   2,  21 |                  które nagle z niego się wyroiły.~- Kmiecie na gród ciągną! -
10453   2,  20 |                dlaczego z dawna polubił. Wyrosłe było wysoko i dosyć cieniste,
10454   3,  Dop|       niezaprzeczoną. One są tym kwiatem wyrosłym na mogiłach, który coś przecie
10455   1,  1  |                opadła, pogięte od wichru wyrostki i poschłe od zgrzybiałości,
10456   2,  18 |               się na ścieżce, gdy książę wyruszy. Stara baba z próżnym naczyniem
10457   3,  28 |                 pozorem myślistwa z domu wyruszył nic nie mówiąc Niemcowi
10458   3,  26 |                  wrzawy była pełna. Stąd wyruszyli tysiącznicy, setnicy, dziesiętnicy,
10459   2,  13 |              uprawiać, a gromady, co się wyrwą, kneziowscy ludzie rozgonią
10460   3,  28 |                Obietnic mi nie żałowali. Wyrwałem się im, spatrzywszy wszystko -
10461   1,  8  |                 tu skąd? - jak?... Jakże wyrwałeś się z grodu? - zawołał,
10462   1,  7  |               gdybym mógł sam, gdy wy mu wyrwiecie, uraduję się, a na niego
10463   1,  6  |                poi, to im się po miodzie wyrywa czasem co zuchwalszego,
10464   1,  4  |       niespokojny, z nasępionymi brwiami wyrywać się zaczął do pochodu, chłopca
10465   2,  16 |              odzianego dostanie trupa, i wyrywali sobie z rąk opończe, kłócąc
10466   2,  18 |                  i smerda się ich lękał. Wyrządzić im krzywdę było to narazić
10467   1,  9  |                 Doman - niech starszyzna wyrzecze, a nie będziecie mieli rąk,
10468   3,  26 |               kości, począł się burzyć i wyrzekać o pomstę nawołując.~Pytaniom
10469   2,  20 |                   przez którą się zemsty wyrzekał.~Zarumieniła się mocno,
10470   1,  1  |            niezgrabny... Ręka niewprawna wyrzeźbiła na nim niby ludzką twarz
10471   1,  6  |                  samo za gardło wzięło i wyrznęło.... Sami, sami... moich
10472   1,  4  |                  owcę zabij, wnętrzności wyrzuć do wody, a smoły weźmij
10473   1,  2  |                to zabawka, bursztyn samo wyrzuca morze albo ziemia rodzi...~
10474   3,  26 |                  cisnęli się doń wszyscy wyrzucając mu, iż zbiegł od nich i
10475   2,  21 |          powiększały. Las z głębin swych wyrzucał lud na dolinę. Ziemia tętniła.
10476   2,  21 |                że jedno drugiemu w duszy wyrzucało to nieszczęście... Pepełek
10477   3,  28 |              zaprowadzili, ano ich precz wyrzuciliście i natomiast wybraliście
10478   3,  30 |              paliło, ze słowami groźby i wyrzutów przeciw Leszkom, ciskając
10479   3,  30 |                  z wojewodów i starszyzn wyrzuty poczęli robić kneziowi,
10480   1,  2  |                   kowanych i plecionych, wyrzynanych mądrze i ozdobnie.~Dla mężczyzn
10481   3,  Dop|                  i nadawano je książętom wysadzonym do rządów jakoby miano godności".~
10482   1,  9  |             bladym porosłe. Trochę trawy wyschłej zieleniało wśród kamieni
10483   1,  7  |                go nie ma. We mnie z bólu wyschło wszystko, siłem stracił,
10484   2,  12 |            przeskakiwać ogniska, a potem wyścigać się po łące i wybiegać na
10485   3,  Dop|            herbowych pobrane. Powieści o wyścigach Leszka, o Przemysławie i
10486   2,  12 |                  chłopcy, rzucano słowy, wyścigano się krzycząc i odpędzano
10487   3,  28 |             potrzeba, aby się im nie dać wyścignąć. Z tego, co Dobek widzieć
10488   2,  12 |                  go kusili parobczacy do wyścigów i do picia, niewiele miał
10489   3,  Dop|                 w zawody, a kto by w tym wyścigu pierwszy stanął u słupca,
10490   2,  14 |             sterczała nad wodą; dziewczę wysiadło i wyszło.~Na ostrowiu cicho
10491   3,  29 |               wesoło, jakby odmłodzony i wysiadłszy zaledwie z łodzi, pośpieszał
10492   1,  10 |                 i wskroś krnąbrnych wnet wysiecze. Dobry pan! Dobry pan!...~
10493   1,  4  |             mieczem przejdziem, spalim i wysieczem. - Już pola wojsko zalewa
10494   3,  24 |                   Na kołacze mąka sucha, wysiewana stała w bodni, pogotowiu.~
10495   3,  25 |                    znęcanie się, ostatni wysiłek dla ocalenia i walkę z wodą,
10496   3,  28 |            poruszonego wielce, widocznie wysilonego podróżą, bo się na nogach
10497   3,  24 |                  Mirszową padł na ziemię wysilony. Ręce miał skrępowane, nogi
10498   3,  29 |                środek szyków, a na przód wyskoczyli co najzajadlejsi, nawykli
10499   3,  23 |                      ROZDZIAŁ 23~Wrócili wysłani z tym, że Niemców nie opodal
10500   2,  13 |                 ludzi. Znosek chciał się wyśliznąć i uciec, ale już było za
10501   3,  26 |                 i zdołano zapobiec temu, wyśliznął się im z rąk, gdy sądzili,
10502   2,  15 |              Chwostka na ławie, sama się wyśliznęła z izby, w podwórzu skinąwszy
10503   1,  8  |                 pospali.~Stary spokojnie wysłuchał syna, a gdy już chciał odchodzić,
10504   3,  28 |           Litujcie się, panie, nade mną!~Wysłuchawszy żalów Piastun odpowiedział
10505   2,  20 |                podniósł, czoło wypełzłe, wysokie pokazał, twarz żółtą pomarszczoną,
10506   1,  7  |               jednak długo, nim zza tynu wysokiego ukazała się głowa ludzka
10507   3,  26 |                która także do niezwykłej wysokości się wznosiła. Uszedłszy
10508   2,  14 |                  jeziorze Lednicy leżała wyspa, ostrów święty, do którego
10509   2,  14 |                 oczom i zdawały się całą wyspę okrywać. U brzegu, na palach
10510   1,  9  |              dłonie... Któż policzy, kto wyśpiewa, coś ty zostawił na ziemi...
10511   2,  13 |                  a prawdę zdawało mu się wyśpiewać niebezpiecznie. U narodów
10512   1,  6  |              serca płynęły, a ten, co je wyśpiewał pierwszy, sam nie wiedział,
10513   3,  27 |             łupami i zdobyczą obciążone, wyśpiewując radośnie.~Wśród starych
10514   1,  11 |            jednemu z nich oka ze łba nie wyssę - zawołał - kneź mnie pożałuje...~-
10515   3,  23 |                 najprędzej naprzeciw nim wystąpić, aby dalszą zaprzeć drogę,
10516   3,  30 |                 Domagano się rozkazów do wystąpienia w pole, rzekł im krótko
10517   1,  2  |                  wrotom z gościem rudym, wystąpiła, usta zakrywając fartuchem,
10518   3,  25 |           widzieć nie dawał. Coś jasnego wystąpiło z fali i znikło. Poruszała
10519   3,  22 |              sobą w kole ujadać zaczęty; wystąpiły nienawiści odwieczne, zemsty
10520   1,  7  |                  obliczyć, nim z garstką wystąpimy, bo nas zduszą.~- Nie inaczej
10521   3,  28 |                 używano.~Jesiennego dnia wystąpiwszy na pagórek, gdy wszystek
10522   1,  5  |              dalej, przechadzając się po wystawie, kneź ~ ~- znam ja go, on
10523   3,  22 |          mówienia o sprawie przystąpili, wystawiono niecki z mięsiwem i chlebami
10524   3,  30 |               ziemi. W pośrodku jego już wystawiony był stół, ręcznikami szytymi
10525   3,  Dop|                   że kara nigdy nie mija występku, prędzej czy później, a
10526   3,  25 |           nastraszyło.~Bogunki i wodnice występować zaczęły z jeziora, wiatr
10527   1,  6  |                  domu, na twarz mu jasny występował promień. Uśmiech jej mu
10528   3,  Dop|             ziemiach, na których później występują - rosną niezliczone plemiona
10529   3,  Dop|                tak, iż z połowy naczynia występując z szumem do góry, po zdmuchnieniu
10530   3,  Dop|                 Kraka widzimy tylko dwie występujące w podaniu, Libuszę i Wandę.
10531   1,  6  |          dziedzińcu.~Czeladź zerwała się wystraszona. W izbach kneziowskich burza
10532   1,  6  |                   więcej jeszcze od ojca wystraszony, śpieszyli, by przed południem
10533   2,  21 |            Znosek z postrzyżoną głową, z wystrzelonym okiem, leżąc w tej łupinie,
10534   2,  20 |                  ma takie chuci, ale one wystygają prędko. Dopóty za tą tęsknić
10535   1,  6  |                  dozwolenia. Sambor też, wysunąwszy się zza stołba, bo go sen
10536   3,  26 |                opatrzył, kiedy i jak się wysunęli i znikli.~Gdy orszak prowadzący
10537   3,  29 |       wyrastających sił nowych, ostatnie wysunły się nieśmiało i dognały
10538   3,  29 |           przyrzekał, kazali swoim dalej wysuwać się na pole. Gromada ta,
10539   2,  12 |                jak zechcesz, to ci młodą wyswatam... taka że ją tylko całować
10540   1,  2  |               aby się u swoich bogów nią wyświadczył, kim jest i skąd idzie.
10541   3,  Dop|              znakomity rodem i bogactwy, wysyła posły prosząc o rękę Wandy,
10542   2,  16 |                  Z grodu też ludzi teraz wysyłać nie było bezpiecznie. Pochwycenie
10543   3,  28 |                   dokąd już przodowników wysyłano, aby Polanom drogę zabiegli
10544   3,  24 |                   a gdy z krasnej chusty wysypał u nóg młodej, dziewczętom
10545   3,  27 |              służba, z najdalszych kątów wysypywało się, co żyło, psy ujadać
10546   2,  21 |                  rozkoszą resztki szpiku wysysał.~Nie uważano, że się wciąż
10547   1,  1  |            krótko ucięte, odzież grubą a wyszarganą, z sukna i płóciennych chust
10548   1,  1  |                   chłopak, który strzałę wyszarpnął z nogi, śpieszył za nim,
10549   3,  Dop|              pojęć i obyczaju, jak tylko wyszczerbiły ten cały w sobie organizm
10550   2,  15 |               jego zwyczajem. Białe zęby wyszczerzył, po wargach mu piana ciekła,
10551   2,  13 |                 i - psami go za podwórze wyszczuć kazał. Wyprowadzono go więc
10552   3,  28 |              całego pozbyłem, na żebraka wyszedłem. Litujcie się, panie, nade
10553   3,  26 |                  iż tak się ukrył, że go wyszukać, a nawet na ślad trafić
10554   1,  6  |              nieco od rzeki w głąb lasu, wyszukał łąkę zieloną, na której
10555   3,  27 |                 nowo odrodzi.~Dla Leszka wyszukano żony; stara macierz stała
10556   2,  19 |          słowiańskie nie miało tych form wyszukanych, określonych, stałych, co
10557   2,  18 |              strachu i koniowi nie dając wytchnąć darł się głębiej coraz.~
10558   3,  27 |               rodu należeli, aby ich nie wytępiono i zemsty nad nimi nie szukano.~
10559   1,  10 |           potrafił, ale wnet z nowym sił wytężeniem piął się znowu do góry.~
10560   2,  18 |         niedaleko już było.~Pierwszy się wytknął na łąkę, ale wnet konia
10561   2,  20 |                  zniszczą, a mnie garnki wytłuką! - zaśmiał się zdun. I głową
10562   2,  14 |         Wszystkie to plemię w pień niech wytną - wołał wzburzony - niech
10563   2,  15 |     przejednywanie - kazano dla pobitych wytoczyć beczki z piwem i baranów
10564   1,  6  |              dusząca, która jak wał jaki wytoczyła się w podsienie, a z niego
10565   2,  17 |                 nie dobywając grodu. Nie wytrwa w nim zamknięty długo, po
10566   3,  29 |                rady i do boju, milczący, wytrwały, twardy dla siebie i dla
10567   1,  4  |                ciska, aż krew szkarłatna wytryska i Krak na ziemię upada.
10568   1,  1  |              twarzą, z zaciętymi osty, z wytrzeszczonymi oczyma przylgłego do konia.
10569   2,  16 |             kłoda, więc choćby go ze snu wytrzeźwiono, z miodu otrzeźwieć nie
10570   2,  15 |              przykazawszy, ci jednak nie wytrzymali i półgębkiem strach nieśli.~
10571   1,  8  |               milczący, na oko chłodny i wytrzymały. Znano go jednak z tego,
10572   2,  18 |                  zgniję tak siedząc, nie wytrzymam, struję się snem i niewolą.~
10573   2,  21 |                     Prowadźcie Sasów, my wytrzymamy. Rzucili się synowie jeszcze
10574   2,  20 |               samo rzucali, co pieca nie wytrzymawszy z rysą z niego wyszło.~Żale
10575   3,  Dop|          pewniejszymi innych państw, nie wytrzymuje najbardziej pobłażającej