Tom,  Rozdzial

10576   2,  19 |               rzymskich i etruskich, ani wytwornego oręża, który Chrobaci nasyłali,
10577   2,  19 |          starczyło. Braterski się z tego wytworzył porządek nie tylko między
10578   1,  4  |                 z niego wszyscy, palcami wytykając: Niemy!!!~Po dobrej chwili,
10579   2,  15 |              podsieni i palcami tchórzów wytykała, wywołując po imieniu.~Chwostek
10580   1,  10 |                  zdawał, ze wszech stron wytykały się głowy koni i głowy ludzi,
10581   1,  10 |              paszczę miał rozdartą, ozór wywalony.~Jakoś to tak było niezrozumiałym,
10582   2,  17 |                     Co wy na mnie ślepia wywieracie? - wyrwał się Bumir po chwili
10583   3,  30 |              niepomiarkowanie, złość swą wywierając na nienawistny ród. Zaczęli
10584   1,  10 |           wszystkich pod grodem jak psów wywieszają... słów on nie posłucha.~-
10585   3,  24 |           parobczakom, że tu coś było do wywiezienia.~Mila dobrała sobie drużek
10586   1,  7  |           zachęcały i nawoływały, dzieci wywijały kijami. Stary Wisz nawet
10587   3,  28 |          skrępowanego tak silnie, iż się wywinąć nie mógł. Sznur potem Dobek
10588   2,  21 |                próg za nogi ze świetlicy wywleczono. Kneź sobie miodu kazał
10589   1,  4  |                mu wyżera. I z jamy głowę wywleka, leci do Wisły i żłopie.
10590   2,  16 |                kneziowscy pijani za nogi wywlekać zaczęli. Czaszki ich biły
10591   2,  16 |                  wybrać, aby ich psy nie wywlekły, bo się padłem potrują.
10592   2,  15 |                pół dnia dopiero kneź się wywlókł na podsienie i na świeżym
10593   3,  Dop|                 być przez heraldyków dla wywodów rodzin szlacheckich stworzone,
10594   2,  13 |                knezia pogniewali, zemstę wywołają, Niemców sprowadzi na nas.~
10595   2,  13 |                  niepojętymi. Zamilkł.~- Wywołajcie babę - rzekł po namyśle. -
10596   1,  3  |               boję się, czyśmy wilka nie wywołali z lasu. Tętent słyszę...
10597   1,  6  |               było ciężkie, a głosem tym wywołana ukazała się ze drzwi białogłowa
10598   3,  27 |         sprzeciwić; jednym głosem i wolą wywołano starego bartnika z lasu,
10599   1,  1  |                było czyste - owad tylko, wywołany słońcem do życia, brzęczał
10600   2,  15 |               palcami tchórzów wytykała, wywołując po imieniu.~Chwostek też
10601   1,  5  |                 każdy głośniejszy śmiech wywoływał to skomlenie dziwne. Nad
10602   1,  1  |                 uczycie, tajemnice nasze wywozicie stąd...~i tak samo przyjść
10603   1,  10 |            wołali, aby na gród ciągnąć i wywracać wszystko, knezia się pozbyć
10604   2,  14 |             zdawał. Nogą wiadro pchnął i wywrócił, woda święta popłynęła po
10605   2,  20 |       odpowiedział. Nastało milczenie.~- Wywróciliście też wieżę nad Gopłem i knezia
10606   3,  30 |              bartnikiem był, ul postawić wywrócony na siedzenie.~Wojewodowie
10607   1,  7  |               sieci wisiały, parę czółen wywróconych odpoczywało na piasku. Chałupy,
10608   3,  29 |                 czółna. - Dobrzeście nam wywróżyli. Niewielu z nich żywymi
10609   1,  8  |          obwiesić drzewie. Na was ma się wywrzeć cała złość jego... Ludziom
10610   3,  Dop|             braci, co skromnością swą na wywyższenie zasłużył?~Od tego to Leszka
10611   3,  22 |               jeleni i kozłów, misternie wywyższone pod dachem purpurowym ze
10612   2,  19 |       zapowiadając pogodę. Od jeziora na wyżary ciągnęły kaczki sznurami
10613   2,  13 |                 rękę Domana.~- Za rychłe wyzdrowienie twoje... Słowo?~- Słowo
10614   2,  21 |                  posiedzim pod wieżą, aż wyzdychają z głodu.~Bumir stał na koniu,
10615   1,  4  |             pługiem, niech pastuch bydło wyżenie, niech dzieci idą na łąki -
10616   1,  3  |                 nas spętają, albo my ich wyżeniem i wydusim.~Ano - st! st!~
10617   1,  4  |             wnętrzności, trzewa ogień mu wyżera. I z jamy głowę wywleka,
10618   1,  9  |                tego, gdyż stary z jękiem wyzionął ducha, wszystko, co żyło,
10619   1,  1  |                   Pod dębem leżał kamień wyżłobiony jak misa, nad nim drugi
10620   3,  28 |              dzieje, musielibyście swoim wyznać, wszystko, a nas zdradzić.
10621   3,  26 |                 dziesiętnicy, starszyzna wyznaczona do dzielnic, zwoływać i
10622   2,  15 |              tego my nie ścierpimy. Masz wyznaczonej ziemi dosyć.~Chwost się
10623   2,  19 |                   jak wy "słowa" dzieci, wyznają, jest Bogiem wszystkich...
10624   2,  19 |                  już większa część ludów wyznaje, między którymi i bracia
10625   2,  19 |                   jednego i najwyższego, wyznajemy go i teraz, choć pomniejszych
10626   2,  13 |                  głowę Duży, jakby go to wyznanie zbyt wiele kosztowało. Namarszczył
10627   2,  19 |                 przynieśli, u siebie też wyznawać zaczęli.~- My nie znamy
10628   2,  19 |             Takiego Boga i myśmy niegdyś wyznawali - rzekł - jednego i najwyższego,
10629   2,  19 |            stałych, co inne wiary pogan. Wyznawano Boga jedynego, lękano się
10630   2,  14 |               dziewczęta w niej tę jakąś wyższość, która się narzuca sama
10631   2,  19 |                  piękny z izby ich potem wyzwał, poszli usiąść na przedsieni
10632   3,  Dop|              czele sił swych i przyjmuje wyzwanie.~Jeszcze raz Rytogar stara
10633   2,  21 |              wieżę... miesiąc, dwa, trzy wyżyć możemy... jedźcie do dziada
10634   2,  20 |                potrzeba, bo bez niej nie wyżyje człek.~- Mój ojcze - odparł
10635   3,  25 |                 ja bym tu na Lednicy nie wyżyła... Ciasno, cicho, świata
10636   1,  7  |                  się nie ukazał, choć na wyżynach wału kilka ludzkich spostrzegli
10637   2,  18 |               nas - odparł Piastun - sam wyzywa na rękę... Źle czyni, gdy
10638   3,  22 |          zwaśnieni, oczyma się już tylko wyzywając i mrucząc.~Ludek, Wiszów,
10639   1,  6  |                śmiał się i temu klątwami wyzywającemu duchy.~Przez wrota od drugiego
10640   3,  27 |       niecierpliwie.~Na ostatnie pytanie wyzywająco rzucone buchnął nareszcie.
10641   2,  21 |                 was za szyję... ano, nie wyzywajcie wilka z lasa!... siedźcie
10642   1,  8  |                  niewiele i niełatwo, że wyzywał wprzódy na słowa, myślał
10643   3,  29 |              dzidami poczęli biec, jakby wyzywali Polan, którzy czekali na
10644   2,  19 |                  wy przeciw mnie, ja też wyzywam was!~- Ostatnie gniazdo
10645   3,  27 |                poczęła rozmowę i łajanie wzajemne.~Starszy smerda z przerażeniem
10646   2,  14 |                 leciało kruków stado, to wzbijając się do góry, to opadając
10647   1,  4  |              tylko słup dymu nad zagrodą wzbijający się ku górze.~Jak przepowiedział
10648   3,  Dop|                wyboru ubogiego Piasta... Wzbrania się on przyjąć władzę, aż
10649   3,  Dop|               Osobliwsze więc w rodakach wzbudzał zaufanie, że z wrodzony
10650   2,  15 |                  przy okropnym kalectwie wzbudzały litość nawet w ludziach
10651   1,  4  |             biały... stał na drodze... z wzdętą wodą... Lody na nim roztajały...
10652   2,  21 |                zwierzem razem zmieszane. Wzdrygnęli się idący.~- Ostatni z ich
10653   2,  20 |                 by mnie sobie nie wziął.~Wzdychała jeszcze, gdy tuż za drzwiami,
10654   1,  10 |                 świeciło gorące. Wszyscy wzdychali za tym światem pieśni jak
10655   1,  6  |                 okiem i na towar, ale ze wzgardą, a gdy kneziowa pani odezwała
10656   1,  6  |                  zadumał podparty, potem wzgardliwie niemal dał Niemcowi odprawę.~
10657   1,  9  |                 indziej patrząc milczał; wzgardzić nie chciał, a wziąć nie
10658   2,  14 |            śmiechu bolącym, i na jakiejś wzgardzie, którą jej starsze okazywały.
10659   3,  Dop|               stanął u słupca, temu, bez względu na stan, lecz wskutek szybszego
10660   3,  Dop|             wschodzącego słońca kazał na wzgónach przeciwległych obozom nieprzyjacielskim
10661   2,  21 |               Szli z podwórza na odległy wzgórek. Tu się im okropny widok
10662   3,  24 |                 wrzaskiem puścili się ze wzgórka Pomorcy w pogoń za uciekającymi,
10663   3,  29 |                 Dwa zastępy stały na dwu wzgórzach, w pośrodku których była
10664   3,  30 |                 popłynął.~Dobrano między wzgórzami jeziora łachę okrytą trzcinami
10665   3,  29 |               piersi.~Cała dolina i dwie wzgórzów pochyłości okryte były ciałami,
10666   2,  20 |               swą i zadumany a milczący, wziąłby go każdy za robotnika niezdarę,
10667   2,  20 |                młodego żupana z ukosa.~- Wziąłbyś mnie sobie - mówiły figlarne
10668   1,  6  |           Wszystko się to samo za gardło wzięło i wyrznęło.... Sami, sami...
10669   2,  17 |             dębami stał się żywy.~Leszka wzięta matka za rękę i wiodła ku
10670   3,  Dop|                 stąd wielką miał u ludzi wziętość. Osobliwsze więc w rodakach
10671   3,  Dop|         przyodziewek lichy, w którym był wzięty na stolicę państwa, w miejscu
10672   1,  9  |                  Pieśni ucichły... duchy wzleciały. Dzieci rzucały jeszcze
10673   1,  9  |                  ażeby duch mógł prędzej wzlecieć do ojców i braci.~Noc to
10674   3,  Dop|                   Legenda, w której jest wzmianka o podkutym koniu, zdaje
10675   3,  30 |           Zasępiły się twarze na samą tę wzmiankę, aby wojsko od pochodu wstrzymać,
10676   3,  Dop|                  synów, Lecha i Popiela, wzmogło jeszcze jej znaczenie i
10677   2,  16 |                 się i runął na ziemię na wznak, z pianą na ustach, a bez
10678   2,  12 |             powoli, ostrożnie, milknął i wznawiał... zbliżał się i stawał...
10679   2,  19 |                  goście - czy to pożary, wzniecone przez nieprzyjaciela?~-
10680   2,  16 |              obejrzeć.~Ogromna wieża owa wzniesiona była w prastarych czasach,
10681   1,  5  |           przypierały obszerne, z drzewa wzniesione domostwa, z dachami ze szczap
10682   1,  9  |           zapadła, gdy się pagórek żółty wzniósł nad popiołami Wisza...~Na
10683   3,  30 |              ludzie się krzątać zaczęli, wznosić szybko chaty i budować.
10684   3,  30 |            smutną była, śpiewali pieśni, wznosili okrzyki.~- Gdzie odgróżki
10685   1,  5  |                 czerwono okraszone były, wznosiło się szersze wnijście, na
10686   1,  3  |              miejscach sinego dymu słupy wznosiły się ku górze, nie zgięte
10687   3,  23 |                 kazano i pagórki ogniste wznosząc się na pobojowisku daleko
10688   1,  2  |              sio-strach i braciach.~Lecz wzork się jej nie palił do tych
10689   3,  28 |                  opony czerwone szyte we wzory, na samych też odzież misternie
10690   1,  4  |                 dopóki mogiła w górę nie wzrosła.~Kraj na pół bracia dzielili,
10691   3,  29 |                  z obu stron rozjuszenie wzrosło do szału, pierwsze młoty
10692   2,  13 |          przyłożyła. Znużony, choć małym wzruszeniem, Doman się zdrzemnął zaraz.
10693   2,  16 |                  radź i mów. Pepełek nas wzywa do siebie, chce zgody, grożą
10694   2,  19 |                  u nas, na Morawie, Boga wzywać przy każdej czynności i
10695   2,  19 |             stryjami swymi, i że Niemców wzywał przeciw swoim a trzymał
10696   2,  19 |           których już czynić nie umiano. Wzywała słońca jasnego, aby promień
10697   3,  22 |                  czeka nas, dopóki m a ł y nie będzie uczyniony wielkim.~
10698   1,  4  |                 z nich już były w ziemię za-padły, na innych mech siwy porastał...
10699   1,  1  |             drzew lub liśćmi, co by krew za-tamowały - nie było czasu. Starszemu
10700   1,  2  |               dla siebie i swoich chciał za-trzymać - wybrał piękny miecz liściasty,
10701   3,  Dop|                   gonił za nieprzyzwoitą zabawą i rozpustą, zajmował się
10702   1,  7  |          kneziowa pani dała ją mężowi na zabawę. Po zagrodach tłuką się
10703   1,  1  |                 guzów, i wszystkich tych zabawek... bez których teraz żadna
10704   3,  30 |           Starego - rzekł - gdy powróci, zabawiajcie, a choćbyście krzyk jaki
10705   2,  15 |               sypialni, po dniach całych zabawiał, brała go z sobą, gdy jechała,
10706   2,  21 |                 jasnowidzenia, niektórzy zabawiali śpiewem, skokami lub wróżyć
10707   1,  3  |                 na ustach.~- Przy takiej zabawie - rzekł Wisz - jakby was
10708   1,  6  |              widziałeś, Niemcze, jak się zabawili wesoło... Gorąco im coś
10709   2,  12 |                  to ty spał tak długo? - zabełkotała.~- Nie spałem, matko! Źli
10710   2,  13 |           okrągłą, w której wypukłe oczy żabie i usta szerokie siedziały.
10711   3,  23 |         popłoszono, na dany dopiero znak zabiec i z tej strony mieli ludzie,
10712   1,  7  |                trudną, bo zewsząd ludzie zabiegali. Doman nań godził pierwszy,
10713   2,  16 |                Spędzone z jednej strony, zabiegały na drugą, a gdy je w szopie
10714   3,  29 |                 stał, zerwał się szybko, zabiegł i mieczem uderzył Lutego
10715   1,  8  |                  widać jeszcze nie było, Zabiegłszy w łozy podwórzowy kilka
10716   1,  4  |                 nim; kędy przyjdzie, lud zabiera, iść mu każe. Dziewki płaczą,
10717   1,  3  |               których się już noclegować zabierało.~Zdawały się gniewne na
10718   1,  4  |                się frasować wcale, że go zabierano do kneziowskiego grodu,
10719   2,  19 |                 Nie wiem. Jeśli oręż, co zabija - zbójeckie to dobro, jeśli
10720   3,  30 |                na inną nie stało, koguta zabijał pod pierwszą belkę.~I tu
10721   2,  19 |                  krew ludzką rozlewał, i zabijała truł ród nawet własny...
10722   2,  13 |                uczynisz niewolnicą lub - zabijesz... nie truj się tym i bądź
10723   2,  14 |               sąsiad nasz... broniąc się zabiłam go. Nie chcę, aby się jego
10724   1,  9  |               wypiastował, ile wrogów ty zabiłeś, iluś nakarmił ubogich...
10725   2,  18 |            krynicy i rzeczki można jej z żabim skrzekiem dłonią zaczerpnąć,
10726   3,  25 |             zebrać rozprzęgłe.~- Leżałam zabita na ziemi, gdy mnie Żywie
10727   3,  24 |               nogi wolne.~Wieczorem trup zabitej Mili sam leżał u brzegu.
10728   2,  21 |                na ich miejsce drudzy, po zabitych drapią się żywi.~- Na wały!
10729   2,  13 |                 gość ten niemiłym był.~- Zabłądziłem, dacie mi spocząć - rzekł
10730   1,  3  |                żem tu już raz się kiedyś zabłąkał,~przywlokłem się i teraz.
10731   2,  13 |                Pozdrowili się z Dużym.~- Zabłąkałem się - rzekł Bumir - dacie
10732   2,  18 |                 my kmiecie z opola obok, zabłąkaliśmy się na łowach w lesie, błądzimy
10733   1,  9  |                się nieco Doman i oczy mu zabłysły, ale spuścił je wnet jakby
10734   2,  14 |              który miał na piersi. Stary zabobon i nowa wiara stały w nim
10735   1,  9  |                  mścić ją, dopóki stanie zabójców plemienia...~Śpiewy te żałobne
10736   1,  8  |               opolu czasu pokoju trafiło zabójstwo, on prawo stare najlepiej
10737   3,  29 |              brat Ludek - ale mnie serce zaboli widzieć tam siostrę rodzoną
10738   2,  18 |                   Gospodyni zaś wnet się zabrała do podania piwa i strawy,
10739   2,  15 |             tylko podniósł i krzyknął:~- Zabraliście się z nami do wojny, to
10740   3,  25 |              tylko chciała, nikt jej nie zabroni, byle do chramu okup dać!
10741   1,  9  |               dala niewiasty.~Wtem gęśla zabrzęczała i cisza nastała wielka,
10742   3,  25 |              której imię Domana w uszach zabrzmiało - zbliżyła się też trwożliwie.
10743   2,  17 |             ludzi. Zaczęli się zbiegać z zabudowań i dworu. Ruch pod dębami
10744   1,  5  |       rozeznawali: dwór malowany, chaty, zabudowania, szopy w części wałami osłonione.
10745   1,  7  |                  stał w obejściu, dokoła zabudowany w prostokąt, z szopami razem
10746   3,  28 |              języka lackiego niezupełnie zabył jeszcze, do Dobka się zaczął
10747   3,  Dop|              germańskimi, widzimy w niej zabytek starego organizmu - który
10748   3,  Dop|                  mogiłach, choć tu epokę zabytków oznaczyć stanowczo bardzo
10749   3,  23 |               popłochu gniotła się sama, zabywszy broni i lecąc to ku jezioru,
10750   2,  18 |               słoneczne, zaczynano zboże żąć. Z sierpami żelaznymi i
10751   2,  15 |                  staremu dzikiej swawoli zachciewa, a ja tej nie dam; chcę
10752   3,  26 |           dzielił, ustawiał, opatrywał i zachęcał do boju.~Pomorcy z Kaszubami
10753   1,  7  |             dziewczęta na płoty wlazłszy zachęcały i nawoływały, dzieci wywijały
10754   1,  1  |                 niby okrzyk człowieka... Zachichotało, rozległo się, zamilkło...
10755   1,  3  |            przybliżać. Wiszowi twarz się zachmurzyła, ręką pokazał na kierunek
10756   2,  16 |                 nalewała.~Słońce już nad zachodem przez otwarte okna zaczęto
10757   3,  Dop|             zamieszkali na krańcu Oceanu Zachodniego i że Chagan (chan Awarów)
10758   2,  20 |                 idąc wzdłuż tej ziemi od zachodo-południa. Rzymskie, greckie i arabskie
10759   2,  16 |                   Ojciec i matka płakali zachodząc się i jęcząc.~- Rzucono
10760   2,  19 |                  twarzą witał we wrotach zachodzących.~Starszyzna poodchodziła
10761   2,  19 |                  Pogodny wieczór świecił zachodzącym słońcem. Na szopie bocian
10762   3,  25 |                 z płaczu i ze wstydu się zachodzi. Wolałaby już była od razu
10763   2,  18 |                nie był tak potrzebnym.~- Zachodzić do chaty! Paść kmieciowi
10764   3,  28 |              Niemiec powolnym znajdując, zachodził z różnych stron, szczególnie
10765   3,  26 |                ku ziemi i ściskając nogi zachodziła się od płaczu.~- Kneźno
10766   1,  10 |              skrwawiona paszczęka, krwią zachodziły oczy żółte, które zbielały
10767   1,  6  |               wieńcem z głazów, o którym zachował pamięć od wczora. Tu, ustąpiwszy
10768   1,  7  |                 święte prawo gościnności zachowane było. Staruszek zaprosił
10769   2,  13 |              wpółwykształconych instynkt zachowawczy często dziwne formy przybiera
10770   2,  14 |                 się, aż częstokół za nim zachrzęszczał i miecz mu zadzwonił u boku. -
10771   3,  28 |               umieją.~Tak mu to wszystko zachwalał, że się Dobek aż z ziemi
10772   1,  10 |                dębu, gdzie świeciło oko, zachwiała się - i znikła... Z nią
10773   2,  19 |          wtargnięcie weń obcych żywiołów zachwiało tę całość potężną, od Indów
10774   3,  26 |              ciągle czynnymi byli i nowe zaciągi sprowadzali.~Ludzie na zwiady
10775   3,  25 |                   płachtę sobie na twarz zaciągnęła prędko. Tym się zdradziła.
10776   1,  6  |             ujęli mimo oporu pod pachy i zaciągnęli raczej, niż poprowadzili
10777   2,  15 |                  drugiej strony walczono zacięcie, tu była kupka niewielka,
10778   3,  Dop|                  baśnie stare, a zarazem zaciera ich pierwotną prostotę.~
10779   3,  29 |               strumyki krwi zagęsłej. Tu zacięta walka nie ustawała. Jeśli
10780   1,  9  |                 zwarli, drudzy u wrót, z zaciętością walcząc na swoich śmieciskach,
10781   2,  21 |               wrzawę i płacze, coś jakby zacięty bój we wnętrzu, bo ściany
10782   1,  1  |             chłopca ze zbladłą twarzą, z zaciętymi osty, z wytrzeszczonymi
10783   3,  28 |             wysłać mieli gońców po ludzi zaciężnych i wyprzedzić go chcieli
10784   1,  3  |              szukacie brodów po rzekach, zaciosujecie znaki po drzewach... aby
10785   1,  4  |           dźwięku wydać nie śmiały, usta zacisnąwszy, aby się z nich głos nie
10786   1,  10 |                 pofałdowały.~Z pięściami zaciśniętymi otoczyli lice gwałtu.~Później
10787   2,  20 |               nie zważał i siadał w niej zaciszno - dla odpoczynku. Tam sobie
10788   2,  12 |                  czarne smoki nie śmieją zaćmić twej twarzy, tyś życiem,
10789   3,  30 |       wnętrzności każdego z nas. Mężowie zacni, uspokójcie serca wasze,
10790   3,  26 |                ubogi być umiał pokorny i zacny, ten w szczęściu i wyniesion
10791   3,  Dop|             poznać z poczciwości i wielu zacnych przymiotów, a stąd wielką
10792   1,  3  |                 podwórku. Chłopak chciał zacząć rozmowę, gdy stary dał mu
10793   1,  1  |                leżały do wilków podobne, zaczajone, przypadłe do ziemi, oczyma
10794   1,  10 |                  Żbik siedział w dziupli zaczajony, jeden parobczak, napatrzywszy
10795   2,  12 |               zbożu węzeł zawiązać, wodę zaczarować, dzieżę zakwasić - miała
10796   1,  11 |            wielka panowała w tym świecie zaczarowanym, w którym wszystko składało
10797   2,  20 |                  Doman: Mirsz mruczał.~- Zaczepicie licho, gdy Chwosta ruszycie...
10798   1,  9  |         podniesioną oczekując bez trwogi zaczepki. Zdawał się bezbronnym,
10799   3,  27 |              stron nie rozpoczęto kroków zaczepnych, nie rzucił się nikt, bluzgano
10800   2,  20 |               otarłszy z czoła ręką wody zaczerpnął, napił się i legł odpoczywać.
10801   2,  17 |                po ramieniu gościa i oczy zaczerwienione wlepiwszy w niego uśmiechnął
10802   1,  11 |                to długo czekać trzeba...~Zaczęta coś nucić i przerwała. Syrojeszki
10803   3,  22 |                 się z sobą w kole ujadać zaczęty; wystąpiły nienawiści odwieczne,
10804   2,  21 |              jutro cała okolica zatętni, zaczną nadciągać... gromady gród
10805   1,  7  |               miry nasze i opola zbiorą, zaczniemy my, pójdą za tym drudzy.~-
10806   2,  20 |               oczyma ją czarował. Trwoga zaczynała ją ogarniać coraz większa -
10807   1,  10 |                tylko na błotach. Gwiazdy zaczynały mrugać na niebie, lekki
10808   2,  18 |                 piaszczyste a słoneczne, zaczynano zboże żąć. Z sierpami żelaznymi
10809   3,  24 |             stara nie zna? Może nie umie zaczyniać i odczyniać? Może ziele
10810   3,  29 |                    umiem...~- A cóżeście zaczynili dla mnie? - odparł Doman. -
10811   2,  21 |               kasza jakaś, ledwie ciepłą zaczyniona wodą, ale i na tę rzucili
10812   3,  29 |                 go ich miecze, nie mogąc zadać ran większych nad pierwszą.
10813   3,  30 |               miasto braterstwa, którego żądacie dziś, jutro nie zapragniecie
10814   2,  19 |            przecie żadna chata przytułku żądającemu nie odmawia... Toć obyczaj
10815   2,  19 |           przybili, powiesili, śmierć mu zadali...~Piastun westchnął.~-
10816   2,  20 |              mówiłem z nią, a zemsty nie żądam. Dziewka mi i teraz w głowie,
10817   1,  6  |                 odpowiedź zastosowaną do żądań miłościwego pana, którego
10818   3,  24 |                okurzyć, aby czar i uroki zadane odczynić... Dalej ktoś w
10819   2,  21 |              wieży. Z ran przy oblężeniu zadanych dwóch pachołków zaraz zmarło,
10820   2,  21 |                  nóg długich. Podbiegł i zadarł głowę do góry, patrząc ku
10821   1,  6  |             strzepywał skrzydła, a dziób zadarłszy do góry, klekotał.~Zaledwie
10822   2,  20 |                niżeli się miry z kneziem zadarły, jakoś po Kupale, Mirsz
10823   3,  27 |                bo ani koń zdziczały, ani żadne stworzenie strasznym mu
10824   2,  15 |                 Zdrajcy wszyscy kmiecie, żadnemu wierzyć nie można.~- Na
10825   3,  26 |                usilnie, aby woli gromady zadośćuczynił. Nie rzekł już nic, tylko:~-
10826   2,  14 |               łódka się o brzeg oparła i zadrgała, stary wyszedł na ląd i
10827   2,  12 |               zatętniło... załopotało... zadrgało. Czy zwierz spłoszony tą
10828   1,  10 |                 na odzież zabitego, ręce zadrgały, czoła się pofałdowały.~
10829   2,  20 |       Zarumieniła się mocno dziewczyna - zadrżała, faruszek biały podniosła
10830   1,  3  |                przez sen, gdy w podsieni zadrzemie, zgrzyta zębami i jak wilk
10831   2,  21 |                  dla nich było szczupło, zaduch panował wielki, a strach
10832   1,  1  |           napojone podniosły głowy i jak zadumane słuchały lasów szumu. Chłopak
10833   3,  26 |                  musiał, starając się tą żądzą zemsty, jaką w sercu miał,
10834   2,  16 |                  ojcowie, nie radząc się zadzierać, a lepiej spokoju szukać,
10835   2,  20 |                Zobaczywszy powracającego zadziwił się, że tak prędko nazad
10836   3,  24 |                 u Wiszów wiadomość o tym zadziwiła niewiasty; Żywia, stojąca
10837   3,  29 |                 młoty głucho po tarczach zadźwięczały; ci, co stali w pierwszych
10838   2,  14 |                 zachrzęszczał i miecz mu zadzwonił u boku. - Ty wróżbitko przeklęta -
10839   2,  19 |              potem przebyć zimę? Piastun zafrasował się nieco, lecz rzekł w
10840   2,  20 |                 należy nie odzywał i nie zagadał wesoło, zaraz go na kupę
10841   2,  18 |                  jego twarzy, słysząc tę zagadkową mowę. Obejrzał się na smerdę,
10842   2,  18 |                nań popatrzał, popróbował zagadnąć, otrzymał odpowiedź od smerdy
10843   2,  14 |             spotkała ją też za chramem i zagadnęła, o przeszłość; i jej opowiadać
10844   1,  3  |                pójdziesz z ochotą?~Nagle zagadnięty parobczak, choć mu się niedawno
10845   3,  25 |             Jaruha zza płotu ukazała się zagadując:~- Córuś moja, a to bym
10846   1,  6  |           spojrzeć jasno. Na próżno Wisz zagadywał, próżno stara Jaga misę
10847   1,  6  |                  począł półsenny - jakem zagaił, tak dokończę... nie ujdą
10848   3,  22 |                 najstarszych wołano, aby zagajali. Najsędziwszy wiekiem był
10849   1,  2  |              Zgoda zawartą została. Wisz zagarnął licząc swój nabytek i natychmiast
10850   1,  4  |                 umierać, ja całe państwo zagarnę. Rzekł i młotem w skroń
10851   2,  15 |               gwałty czynią, stada z łąk zagarniają, spasają stogi, wypalają
10852   3,  24 |                 otaczali chatę i zagrodę zagarniając, co żywego znaleźli. Psy
10853   2,  16 |            zabijali po lasach, stada ich zagarniali, niewiastom gwałty czynili.
10854   2,  12 |                we włosach. Ostatni blask zagasał, już tylko łuna czerwona
10855   2,  12 |                 w biegu nie powinien był zagasnąć, obiegano posiane zboża,
10856   2,  12 |                 był zapłonąć, gdy słońce zagaśnie.~Wtem z dali pokazało się
10857   3,  29 |               jakby czarne strumyki krwi zagęsłej. Tu zacięta walka nie ustawała.
10858   2,  16 |               przez otwarte okna zaczęto zaglądać.~- Hej! - rzekł stary Mściwój
10859   1,  1  |                promienie słońca ciekawie zaglądały w głębiny, śledząc, co się
10860   1,  5  |                świecie, a do domu rzadko zaglądam... Trochę tutejszego języka
10861   3,  22 |                  wywoływać zaczęto, lecz zagłuszyła wrzawa ze strony przeciwnej
10862   3,  26 |               obrócę?~Wołanie wielkie go zagłuszyło: - Piastun! Piastun!~Wtem
10863   2,  13 |             spocząć u siebie. Ludzie się zagnali za jeleniem, który oszczep
10864   1,  7  |                  głosy ochocze. Psy wnet zagnano do zagrody, kilka tylko
10865   2,  15 |                 niech przybywają do nas.~Zagniewają się pewnie; ukołysz ich
10866   3,  22 |         podnosząc Myszko.~I z tym, jakby zagniewany, odjechał.~Nazajutrz dzień
10867   3,  24 |                  węzeł na chorobę i cały zagon stał nietknięty, aż Jaruhą
10868   1,  6  |                  do słowa nie zawrzała i zagotowała się waśń, wśród której już
10869   3,  25 |                ją zobaczył, serce mu się zagotowało i rzekł sobie:~- Bym i życie
10870   2,  18 |           zbliżyć do knezia, ale ten jej zagroził, aby nie śmiała na krok
10871   1,  4  |                   oto zwierz srogi brata zagryzł w ciemnym lesie. Krew widzicie
10872   3,  23 |              jeszcze świeżym zwycięstwem zagrzani gotowi byli iść na kraj
10873   3,  24 |              kuropatw uwiesi, ale głowom zagrzanym nie bardzo się wierzyć chciało.
10874   2,  16 |                mu też o tym myśleć było. Zagrzebano ich w dole jak zdechłe zwierzęta,
10875   2,  12 |                  Dokoła śmiech i wołanie zagrzewały, dziewczęta przybiegały
10876   3,  28 |                 powiadając, że postronki zagubił, a kilka tylko pęczków zapaśnego
10877   2,  19 |               nieco, surowszego oblicza, zahartowany znać życiem, chłodno i spokojnie
10878   2,  14 |              rękę do góry, a tłum za nim zahuczał potakując i grożąc.~Chwostek
10879   1,  6  |                 głośnym poczęta, wkrótce zahuczała śpiewami i wykrzykami.~Wesołość
10880   2,  15 |               północka koto mostu i wrót zahuczało, zatętniało, rozległo się
10881   1,  7  |                  w niewoli przesiedział, zahukany był i wylękły, nierychło
10882   3,  24 |               młodej, dziewczętom się aż zaiskrzyły oczy. Były tam zamorskie,
10883   3,  27 |                wybije, to się samo w nim zajada i swą własną krew wypije...
10884   1,  8  |               wówczas, gdy my się z sobą zajadać będziemy... Wiecu nam trzeba,
10885   1,  6  |          biesiada krwawa, jak w podwórzu zajadali się kmiecie pijani, jak
10886   3,  29 |                wywijając obraniał się im zajadle. Siekły go ich miecze, nie
10887   3,  23 |               ważyć był gotów, że młodzi zajadli też byli i odważni, zatem,
10888   2,  15 |                 by straż u wrót stanęła; zająłbyś ich jak ryby w matnię. I
10889   3,  29 |              parły silnie, a z obu boków zająwszy wzgórza, ściskały ich coraz
10890   1,  4  |             Słowanie - rzekł - na noc... zajdźcie do Wiszowego dworu... tam
10891   3,  28 |             poduszczał próbując, jak też zajdzie daleko. Hengo się po cichu
10892   1,  4  |               daleko...~- Przecie wy tam zajdziecie - mówił Sambor - a gdy u
10893   2,  21 |                nawykli znać do podobnego zajęcia, ani się zdziwili, ani opierali,
10894   1,  7  |      porozsypywane naczynia świadczyły o zajęciu mieszkańców. Na ten raz
10895   1,  6  |                  co się sami powaśnili i zajedli? Zakrwawili mi izbę, zwalali
10896   1,  6  |            będzie... Bywa, że się z sobą zajedzą, a na pięści pójdą i jeden
10897   2,  19 |                  z pastwisk, aby ich nie zajęli kmiecie, których gromady
10898   1,  9  |               razem. Podpalone zaledwie, zajęły się nagle, szybko płomieniem
10899   3,  24 |               zajrzeć, przez wrogów było zajęte. Wśród tłumu ich dwóch młodych
10900   2,  18 |                   Przodem im jeszcze nie zajęto drogi. Smerda z czeladzią
10901   3,  Dop|               znaczeniu wyrazu, a równie zajmująca jest powieść Długosza, który
10902   2,  19 |                   wszystkich teraz wojna zajmuje... bądźcie wy, dobrzy ludzie,
10903   3,  25 |         podniosła róg sukiennej zasłony, zajrzała, spuściła ją i siadła czatować
10904   2,  19 |     odpowiedziała niewiasta - pójdźcie a zajrzyjcie... bodnie, zasieki, komory,
10905   2,  18 |             Piastunem go zowią. Do niego zajść i spocząć można, bo ni mnie,
10906   1,  7  |               starzec, niskiego wzrostu, zakapturzony, o kiju. Z tym się zrozumieć
10907   3,  27 |                 podniosły się i wąs siwy zakąsał, ręka wychudła, ogromna,
10908   3,  29 |           ostrożnie, nie postrzeżony, aż zakaszlał, aby nań zwróciła oczy.~
10909   3,  27 |             Resztki załogi, która się po zakątach skryła, wyciągano i wiązano.
10910   3,  25 |              prowadziła ją po wszystkich zakątkach. Z kolei siadała na łące
10911   3,  24 |                  chciwie resztki piwa, z zakątków dobywano poznajdywane placki
10912   1,  6  |                 przylgnęła.~- Mnie mówić zakazano! - szepnął. - Ojciec ubiłby,
10913   1,  6  |              jakieś zarzewie, od którego zakipiała. Dała tylko znak ojcu powiekami,
10914   1,  6  |         poruszyło mu się serce, w piersi zakipiało i łzy z oczów pociekły.
10915   1,  1  |                  łąkami jak dymy ofiarne zakipiały pary przejrzyste, ulatując
10916   3,  30 |                  chaty zawsze "na głowy" zakładano. Komu na inną nie stało,
10917   3,  26 |               Młodego tylko syna, jakoby zakładnika, trzymano sądząc, że łatwiej
10918   3,  30 |                obcy.~Nadszedł tedy dzień zakładzin grodu, a słońce wstało jasne
10919   3,  30 |         przywiozła.~Święto zgody razem i zakładziny grodu obchodzić miano. Pierwszego
10920   1,  8  |                  uniósł gniewem wielkim, zaklął, że każe wasz dwór w perzynę
10921   2,  14 |                 w odstępach równych, jak zaklęci w głazy stróże. Jak ząjrzeć
10922   2,  12 |                 miała tajemnic, wszystko zaklęte wracało do swobody, duchy
10923   1,  10 |                  zwierz! Albo żywy człek zaklęty...~- Duchy się tak po dniu
10924   2,  17 |                  Nisko się tylko kłaniał zaklinając, że wiernym był sługą. Siedzieli
10925   1,  3  |                gospodarza, że ich spokój zakłócił. Mignęły sine skrzydła kraski,
10926   1,  6  |                 na nich Sambor. Smutny i zakłopotany do Niemca się zbliżył. Obejrzał
10927   1,  3  |               dwu, jednego musicie dać - zakończył smerda. - A jak żadnego? -
10928   3,  30 |           Leszkami i kmieciami na dawnym zakonie żyć mającymi po bratersku.~
10929   3,  22 |               stary ród nam panuje, byle zakonu strzegł.~Pusto było na grodzisku
10930   3,  22 |               słowo", ich obyczaje, ład, zakony, prawa wszystkich gromad
10931   2,  21 |                  przedstawił.~Niegłęboko zakopane trupy potrutych stryjów
10932   2,  19 |                  skrzętnie u kamienia je zakopano.~A gdy przyszło nadać imię
10933   1,  8  |                  zakradał do lisich nor, zakopywał w stogach siana, przylegał
10934   3,  29 |           słodyczy, bo wiedział, że krwi zakosztuje.~Na ostatek najmłodszy z
10935   1,  8  |                   wszywał się w gałęzie, zakradał do lisich nor, zakopywał
10936   1,  11 |                  uroczyskiem Żmijowym... zakradłeś się podpatrywać... i tam
10937   2,  18 |                  aby mu co nad głową nie zakrakało i drogi nie przeszło. Smerda
10938   2,  16 |             Zabój na Leszka i łzy mu się zakręciły w oczach.~- Przecie wezwani -
10939   1,  6  |                sami powaśnili i zajedli? Zakrwawili mi izbę, zwalali podwórze,
10940   2,  12 |              zebranych. Ludek miał głowę zakrwawioną. Kłócili się wszyscy, siostry
10941   3,  27 |                  rozbitą... ślepy Leszek zakrwawiony... trup na trupie... żywego
10942   1,  7  |                 mi bez nich życie?~Twarz zakrył rękami obiema i zamilkł.
10943   2,  14 |                  czerwone sukienne opony zakrywające wnętrze. Ścian nie było.~
10944   2,  18 |                ręką od ognia twarz sobie zakrywał. Piastun parę razy nań popatrzał,
10945   3,  30 |            odbijać od brzegu.~Dziwa oczy zakrywszy płakała, ale się nie wyrywała
10946   2,  21 |                    A tu wojna u progu! - zakrzyczała pani - o! dzieci moje! kto
10947   2,  15 |            zapomnieliście, a chcecie nas zakuć w niewolę. Ano - my ci się
10948   2,  12 |         gruchając i pierzchnęła, kukułka zakukała kilka razy, górą zaszelepotały
10949   3,  28 |                  rodziny matki lub sobie zakupywać je, aby powrócić do dziedzictwa
10950   2,  12 |                  wodę zaczarować, dzieżę zakwasić - miała się dobrze przy
10951   3,  25 |              usiadła na grządce i liliją zakwitła.. Wszystkie lilije koło
10952   1,  5  |              także zza Łaby... I obyczaj załabiański, bo kneź swobody mirów i
10953   3,  28 |           naprzód przed starym na kolana żaląc się, iż mu się tu od wszystkich
10954   1,  3  |               niesiono, aby sobie gardła zalali. Gospodarz, nic nie mówiąc,
10955   1,  10 |                spóźniłem - Począł głosem załamanym, na pół śpiewnie - stare
10956   1,  3  |                  ozwały, gdy Jaga wyszła załamawszy ręce, domyśliłby się, że
10957   3,  30 |                  waśnią, nie z gniewem a żalami, ale z pokojem.~- Mówcie,
10958   1,  4  |                 Rady! rady! Płacze, ręce załamuje. - Jak mam pożyć tego smoka,
10959   3,  26 |                  niziny wodą zzieleniałą zalane. Spod stóp wyskakiwały spłoszone
10960   1,  11 |               przed oczyma, coś po sercu załaskocze... baba plecie, sama nie
10961   1,  1  |                chłodno, od łąk i piasków zalatywał oddech gorący.~Nie zmieniła
10962   2,  20 |      wytrzymawszy z rysą z niego wyszło.~Żale i popielnice wiedział Mirsz,
10963   3,  22 |                 ustawiać, a każdy swoich zalecać. Wnet i o przepowiedni zapomniano.
10964   3,  28 |      niezrozumiałe szwargotanie. Niemiec zalecał tego, którego tu przyciągnął,
10965   3,  22 |               prawie, inni bogactwem się zalecali.~A że gromada Krwawej Szyi
10966   2,  21 |                   ptakiem na wierzch nie zalecieć; myszą się i kretem do niego
10967   1,  1  |            otaczało ich powietrze - cień zalegał boru ściany - gdy w dali,
10968   3,  29 |             lepiej opatrzy i świętą wodą zaleje... Mnie tam tak uratowano
10969   2,  13 |                ma - odezwał się Bumir. - Zalejemy mu sadłem i do kilku dni
10970   1,  9  |                  świętego zdroju z wolna zalewać zaczęto.~Natenczas przystąpiły
10971   1,  10 |                kadzi rad czerpał i głowę zalewając, pomiatał narodem... Drugi
10972   3,  27 |                  biegnących w podwórze i zalewających grodzisko. Ktoś odwalił
10973   3,  26 |             siebie się lękając łzami się zalewał.~Piastun, pierwszy dopadłszy
10974   2,  13 |            ciągnął.~- Sadło, którym rany zalewam, czeladź ma - odezwał się
10975   3,  Dop|                   to fałszywie do innych zaliczane.~W Herodotowej Scytii czuć
10976   1,  4  |                  horodyszcze wiecowe, na żalniki mogilne. Starzy i młodzi
10977   1,  9  |               łuczywa i rozpoczęto ucztę żałobną.~Ludzi zgromadziło się wiele
10978   1,  7  |                 podobna. Wszystko na tym żałobnym dworze milczące było i przygnębione,
10979   3,  27 |                sroki skrzeczały.~Resztki załogi, która się po zakątach skryła,
10980   3,  30 |             głowy nasze każdego czasu są załogiem.~- Któż zaręczy - dodał
10981   2,  12 |                  z dala coś zatętniło... załopotało... zadrgało. Czy zwierz
10982   2,  17 |                 a gdy mu pierwszy wybuch żałości przeszedł, posępnie się
10983   2,  16 |           wiedział o niczym i trawił się żałością swoją jęcząc na posłaniu,
10984   1,  1  |              dębów suchych, szum sosen i żałośliwe jodeł szelesty.~Szedł wiater
10985   2,  15 |                  ich, wołając i krzycząc żałośliwie. Z jednej i drugiej strony
10986   3,  28 |                gotów na razie... i potem żałować. Choć tak gwałtowny i dziwaczny,
10987   3,  24 |               potrzeba. Mirsz na nic nie żałował.~Miód dawno sycony na to
10988   2,  13 |           spokojnie u ognia i może nawet żałowała, że go nie powieszono, gdyż
10989   3,  30 |                doma nie brakło. Gdy zrąb założony został i progi, a pierwszy
10990   1,  10 |               niej pszczoły dzikie barci założyły. Lecz drzewo puste stało,
10991   3,  29 |                   na kościach najeźdźców założym gród, stolicę, a nazwany
10992   2,  15 |            wskroś ziemi.~Brunhilda stała założywszy ręce, ruszając ramionami.
10993   2,  18 |                indziej.~Lasy, wody, pola zaludniały naówczas te tajemnicze istoty
10994   1,  4  |           jeszcze - zawołał smerda - nie żałuj nam, stary! Ślepiec znowu
10995   1,  2  |                nas strzegą, a po śmierci żałują.~Mówił to właśnie patrząc
10996   2,  15 |          ciągnęła dalej Brunhilda - kneź żałuje, że życie wydarto bratu
10997   2,  19 |          Gospodarz się uśmiechnął.~- Nie żałujmy, cośmy gościom oddali; stare
10998   1,  9  |              wrzaskiem, napinając łuki i zamachując procami. Ale Wisz ten zapęd
10999   1,  6  |                  izbę, zwalali podwórze, zamącili spokój... Jak psy się sami
11000   1,  3  |                mówiącego, któremu śmiech zamarł na ustach.~- Przy takiej
11001   3,  25 |              myślał - a twarz miał jakby zamarzłą z bólu i skrzepłą. Nie drgnął
11002   2,  13 |              objawiając, że skutkiem jej zamawiania chory zasnął i spać będzie
11003   3,  Dop|                  stara się ją skłonić do zamęścia, a Długosz wie nawet, jak
11004   1,  2  |               było białe chusty niewiast zamężnych, włosy dziewcząt z wiankami
11005   2,  17 |                ręce zdrętwiałe, potoczył zamglonymi oczyma, wyprostował się
11006   1,  6  |                  śmiał nawet wspomnieć o zamianie lub wynagrodzeniu, a kneź
11007   2,  14 |             Musiała drzewo nosić i wodę, zamiatać i myć chram, biegać do źródła,
11008   3,  25 |                roboty, związawszy miotłę zamiatała około tynów i przy progach.
11009   1,  8  |                  Chwosty tylko na innego zamienić... Wiecie, dobrze, iż on
11010   2,  15 |                  pozdrowienie, nim słowo zamieniono, już sobie wzrokiem z obu
11011   3,  27 |            skłonił, a słowo mu na ustach zamierało. Wtem do wrót gwałtownie
11012   1,  3  |             chcąc się z tym zdradzić, co zamierzał, Hengo. - Dokąd? Ot, sam
11013   3,  25 |             poleciała gołąbką po dworze, zamieszała się w stado i z ptastwem
11014   3,  26 |            którzy mu błogosławili, wśród zamieszania powszechnego znikli i nie
11015   3,  23 |          leżących gromada wstała, lecz w zamieszaniu i popłochu gniotła się sama,
11016   1,  1  |            Puszcza wciąż była dzika, nie zamieszkała, milcząca. Raz z dala na
11017   2,  14 |           niegdyś osada liczna i zamożna zamieszkiwała. Ale z czasem gniły pale,
11018   2,  18 |                 bez najmniejszej trwogi. Zamilczeli oba, mierząc się ciągle
11019   1,  1  |              Zachichotało, rozległo się, zamilkło... Sroka siedziała na kamieniu,
11020   2,  19 |              pieśnią postrzyżyn, której, zamilkłszy wszyscy, słuchali.~Pieśń
11021   1,  4  |                ojców wiedzieć nie będą - zamilkną mogiły. Stary świat padnie
11022   3,  29 |              więcej!...~Późno w noc mógł zamilknąć Doman, a bogom chcąc jeszcze
11023   1,  2  |                 ale obyczajem starym bez zamka żadnego, bo ich nigdy nie
11024   2,  19 |                gospodarza, wrota za sobą zamknęli. Znużony Piastun siadł w
11025   2,  15 |                  w miejscu, bo stróż dla zamkniętego w lochu Leszka chleb i wodę
11026   2,  18 |                krzyki dolatywały do uszu zamkniętych, aż ustały; zatętniły konie
11027   1,  3  |                ja tam ciebie ślę... Usta zamknij, oczy otwórz, posłuszny
11028   3,  27 |               też rzucić mogli.~Podwórze zamkowe wyglądało straszliwie, jak
11029   1,  5  |               półgłosem. Na drugim cyplu zamkowym psy jakoś żałośnie wyły
11030   3,  27 |           Pomorców i na ziemie obalonego zamordowała. Inni wpadli do dworu, gdzie
11031   2,  16 |                 ludzie w lesie gdzie nie zamordowali. Tak dojechali aż na ojcowski
11032   2,  17 |             będziemy. Oszczędzim krwi... Zamordujemy go w lesie... Jeżeli się
11033   1,  8  |             nasze, śpiewanie i spokój... Zamorskich wodzów trzeba było wziąć,
11034   3,  24 |                zaiskrzyły oczy. Były tam zamorskie, z dala przywiezione klejnoty,
11035   2,  13 |                 a jakby mnie nie było do zamówienia...~Nikt baby nie słuchał
11036   2,  13 |               żyć będzie, choć baba krew zamówiła i okłada ranę - mówił Duży -
11037   2,  14 |              cała niegdyś osada liczna i zamożna zamieszkiwała. Ale z czasem
11038   3,  24 |             sukni i z twarzy łatwo w nim zamożnego władykę poznali i z chaty
11039   2,  19 |                znaleźć tu dwór większy i zamożność, gdyż jeden z nich spytał
11040   1,  8  |                 tej Piastun był najmniej zamożnym, a najbardziej poważanym
11041   3,  29 |            ludzie pomyślą, co powiedzą - zamruczało dziewczę - gdy was tu zobaczą?~-
11042   1,  2  |                   a parobczak począł psy zamykać - co żyło w zagrodzie, choć
11043   2,  19 |                obyczajem; drzwi moje nie zamykają się przed nikim, ale dostatku,
11044   2,  16 |                  i westchnął cicho, oczy zamykając, a spod powiek mu łzy pociekły.
11045   1,  2  |            spinania chust, misternie się zamykające, a posplatane tak z kruszcu
11046   3,  24 |                 smętny śpiew pożegnalny, zamykający w sobie całe dzieje młodości,
11047   1,  6  |                  Okno jej, jak wszystkie zamykane ze środka drewnianą zasuwą,
11048   1,  5  |                  grodzisko, przezeń most zamykany prowadził warowny i hać
11049   3,  Dop|            nieostrożnie, wziął przed się zamysł więcej dowcipny niż śmiały...
11050   3,  28 |                  też u nas z kruszcu, co zamyślą, zrobić umieją.~Tak mu to
11051   3,  25 |              słuchając uśmiechnęła się i zamyśliła.~- Może - dokończyła - tak
11052   1,  11 |               drugi i uciekła. Dziwczęta zamyśliły, kiedy Żywia za mąż pójdzie. -
11053   3,  25 |             Doman i zamilkł. Stara, niby zamyśliwszy się, sama dla siebie, stukając
11054   1,  11 |            chciała. Dziewczęta siedziały zamyślone. Żywia kwiatki rwać zaczęła
11055   2,  21 |               leżał około niego, chwycił zań, zmierzył i strzała świsnęła,
11056   1,  3  |                    dodał, róg wyjmując z zanadrza - nad tę jedną. Gdy się
11057   1,  9  |                smerda ze swoimi ustąpi i zaniecha dalszej napaści. W istocie
11058   1,  6  |                potwierdził ten domysł.~- Zanieście tam pokłon ode mnie - dodał. -
11059   1,  9  |                odparł po namyśle Ludek - zaniesiemy na wiec krwawą suknię i
11060   2,  21 |           pachołków, aby zebrawszy ciała zanieśli je, gdzie ogień płonął najgorętszy,
11061   3,  29 |           czerpać pomogę, ja za was wodę zaniosę - szepnął Doman za dzbanek
11062   2,  15 |                lochu Leszka chleb i wodę zaniósł. Brunhilda zręcznie się
11063   1,  4  |            starego, który, powoli do ust zaniósłszy, gryźć począł. Chłopak,
11064   2,  12 |          pierwsza ogień podpalić i pieśń zanucić o Kupale.~Chłopcy tymczasem
11065   3,  25 |             słówko Jaruha wstała prędko, zanuciła i poszła. Wiedziała, że
11066   2,  14 |         ostrożnie ocierali o siebie, ale zanucona pieśń, rzucone słowo zbliżało
11067   3,  24 |                dla życia nie był wróżbą.~Zanucono pieśni chmielne, bo też
11068   1,  1  |                 była grząską ni głęboką, zanurzyły się po brzuchy, zdawało
11069   1,  1  |              wiecie - człowiek spokojny, zaopatruję, komu czego trzeba... aby
11070   2,  20 |                bo ludzie się nigdzie nie zaopatrywali w garnki, misy, popielnice
11071   1,  10 |                oblany w części jeziorem, zaopatrzony ku obronie, w ludzi obfity.
11072   1,  3  |                  nie dochodzi i niewola. Zaorałbym nową granicę wołami czarnymi
11073   3,  27 |                 dzieci pragnienie zemsty zaostrzało. Nie śmiał jednak wydać
11074   2,  14 |                 płomień błyskał w głębi. Zapach smoły, bursztynu, spalonych
11075   1,  4  |               rosa, deszczyk przekropił, zapachniały po nim brzozy, niebo się