Tom,  Rozdzial

11076   2,  12 |               nich pieśń kupalną.~Słońce zapadać miało, wszystkich oczy i
11077   2,  15 |               dół. Tu ciężkimi drzwiami, zapadającymi z góry, zaparty był loch,
11078   3,  27 |                ustach.~Wieczór tymczasem zapadał, mrok nadszedł i stojący
11079   2,  16 |             potrują. Psów mi szkoda.~Noc zapadała, gdy z świetlicy siwych
11080   2,  21 |               gromady w ziemię gdzie się zapadły.~Człeczek o jednym oku dobił
11081   1,  7  |              wieczór wydobyli się z tych zapadłych gęstwin na suchszą łąkę,
11082   2,  21 |                wici ognistych zapalić, a zapalą je... ja na wieży stos każę
11083   2,  19 |             groźba, która wczoraj w nocy zapałała ogniem, jakby mirom i gromadom
11084   2,  21 |                  trzeci...~Stosy z kolei zapalały się po górach, ogniste łuny
11085   3,  30 |               Lednicę i ogień święty dla zapalenia pierwszego ogniska, po wodę
11086   1,  10 |                  kmieci pytać, a jeden z zapaleńszych, chwyciwszy żbika za kark,
11087   3,  30 |                 starszyzną i wojewodami.~Zapaleńszym wojny się chciało, innym
11088   2,  18 |           zatrzasnęła.~Łuczywo u ogniska zapaliwszy Piastun spokojnie wyszedł
11089   1,  8  |                   niech przybywa. Żagiew zapaloną miasto wici wziąć... i...
11090   2,  21 |                 Tu stos jakby naumyślnie zapalony, aby na nim zgorzeć mogli.~
11091   1,  3  |                  a ucz się - powtarzał - zapamiętaj wszystko. Nam się stamtąd
11092   1,  2  |           uśmiechnął.~- Tak dużo, że nie zapamiętam, z ilu rzek piłem wodę,
11093   1,  6  |              Cisza po wrzawie biesiadnej zapanowała na grodzie, tylko psy wyły,
11094   3,  25 |            podniosło nań oczy nieśmiałe, zaparło drzwi prędko i uciekło.~
11095   3,  29 |       postrzeżeni. Dla reszty droga była zaparta. Luty biegnących spychał
11096   2,  21 |                pokazywał, dostali się do zapartego wchodu, nikt im wnijścia
11097   2,  15 |                 dopadła gromadka do wrót zapartych, nacisnęli je i wyłamali.
11098   2,  16 |              były ze skarbami pańskimi i zapasami do życia, w zasiekach i
11099   3,  28 |           zagubił, a kilka tylko pęczków zapaśnego łyka znalazło się u siodła.
11100   1,  2  |                 dać za to? Nie bardzośmy zapaśni.~- Jużci choć bursztyn i
11101   3,  Dop|                  w początku konie innych zapaśników poranione padać zaczęły,
11102   2,  17 |           milczenie, rzekł Miłosz, wciąż zapatrzony w ziemię:~- Pierwsza rzecz,
11103   1,  11 |           królewna żadnego nie zechce...~Zapatrzyła się w rękę.~- Pójdziesz
11104   1,  9  |         zamachując procami. Ale Wisz ten zapęd skinieniem ręki powstrzymał.~
11105   2,  18 |               począć, trwoga go wreszcie zapędziła do komory, którą staruszka
11106   3,  23 |                  Spokój, który na chwilę zapewniało zwycięstwo, dozwalał odetchnąć
11107   2,  15 |                  prawie nie słuchał tych zapewnień. Kneźna siadła przy nim,
11108   2,  15 |                 jęcząc i nie zważając na zapewnienia Brunhildy, ale osłabły był
11109   2,  17 |               Tak jest, miłościwa pani - zapewnił Bumir. - Wykrzyczeli się,
11110   2,  19 |                   u którego im przyjęcie zapewniono.~- Słyszeliśmy o was - rzekł -
11111   1,  6  |            nieznanego kraju.~To mówiąc i zapewniwszy się, że go psy nie zjedzą,
11112   1,  4  |                nie opatrzył się, aż kury zapiały... I rok go cały nie było...
11113   1,  4  |                  z powrotem, bo gdy kury zapieją, zamyka się mogiła i niejeden
11114   1,  11 |                    Znosek ani się chciał zapierać, ani myślał taić, spuścił
11115   2,  21 |             ciągną ją do wnętrza i drzwi zapierają dylami.~Grodzisko opanowali
11116   1,  2  |                 straży stała, drzwi sobą zapierając, ale nie pomogły groźby
11117   3,  23 |              zwierza w ostępie, drogę im zapierający do ucieczki.~Stało się tak;
11118   2,  14 |                 Chwostka. Kupy stawały i zapierały mu drogę groźne. Ludziom
11119   2,  19 |          jedynego - przerwał drugi - nie zapieramy się tego.~Piastun się zamyślił
11120   2,  18 |                 przeklinał, złościł się, zapijał i coraz mocniej niecierpliwił.
11121   3,  23 |             mówili mu, że łupiąc zagrody zapijali się, a najadłszy i opiwszy,
11122   1,  8  |                  stołba i zgodę na wieki zapijemy!~Słuchali wszyscy w milczeniu.~-
11123   3,  24 |              kółek złocistych, pod szyją zapinka świecąca, u boku lśniący
11124   2,  13 |              sobie pomstę, choćby życiem zapłacić, a o tę zausznikowi kneziowskiemu
11125   3,  24 |               ramiona, nikt nade mną nie zapłacze...~ ~Tętni droga, lasy gwarzą,
11126   3,  26 |            knezia stanął u wrót zagrody, zapłakana jeszcze wyszła przeciwko
11127   3,  30 |              piersi się tłoczy, to wasza zapłata... Żony stoją w progu, na
11128   2,  12 |               święty, który powinien był zapłonąć, gdy słońce zagaśnie.~Wtem
11129   1,  2  |                  drugiej siostrze, która zapłonąwszy mocno rękę wyciągnęła fartuszkiem
11130   1,  9  |                Smerdzie twarz cała krwią zapłonęła, targnął się i swoich, co
11131   3,  25 |                  starym do chaty weszła, zapłoniona cała. Doman siedział na
11132   1,  9  |                 ranny, gdy mu oczy krwią zapływały, ustąpić musiał i począł
11133   3,  26 |                  chce uczynić, i zdołano zapobiec temu, wyśliznął się im z
11134   1,  3  |                 się nisko... a o nas nie zapominaj.~Czasem tam kto z bliżniakami
11135   3,  30 |               obyczaju ziemiańskiego nie zapominał i na równi z ubogimi mógł
11136   2,  13 |                 a nie chcę, abyście mnie zapominali, jeśli co do roboty macie.
11137   1,  2  |                  spokojnie - rzekł - nie zapomną o nim - u nas obyczaj nie
11138   1,  9  |                śni, a jak ją weźmie mąż, zapomni... Mnie się ona upodobała
11139   3,  25 |                 znowu patrzysz na nią.~- Zapomniałbym może, gdyby mnie tu ta nieszczęsna
11140   1,  10 |             otoczone borami dokoła jakby zapomniane od wieków, żadna doń nie
11141   3,  22 |           zalecać. Wnet i o przepowiedni zapomniano. Myszkowie się krwią przelaną
11142   2,  19 |             mogły, wspominała o bóstwach zapomnianych i ofiarach, których już
11143   2,  15 |                 łamał. Wy, kneziu, o tym zapomnieliście, a chcecie nas zakuć w niewolę.
11144   3,  30 |               dłonie, przebaczcie urazy, zapomnijcie krzywd, żyjcie zgodnie.
11145   2,  20 |              Trzeba ci inną wziąć, o tej zapomnisz... Porwać jej stąd się nie
11146   2,  21 |                  znaki, wszystko złe nam zapowiada... Sprawdziły się już ognie,
11147   2,  19 |             wysoko, krążąc w powietrzu i zapowiadając pogodę. Od jeziora na wyżary
11148   3,  22 |                 wadzić zaczęła. Wszystko zapowiadało, że na tym zgliszczu, co
11149   2,  19 |                  Jakby na urągowisko tej zapowiedzi ognistej kneź na wierzchołku
11150   2,  21 |                 i znieważone, były jakby zapowiedzią tego, co się na stołbie
11151   2,  13 |               chory się skarżył. Wiedźma zapowiedziała, że musi zamawiać ranę i
11152   1,  7  |                się; konie od wczora były zapowiedziane, ludzie, choć im się chciało
11153   3,  24 |            musiało się odbyć wesele, jak zapowiedziano. Stary Mirsz też, choć nie
11154   2,  19 |           potężną, od Indów może jeszcze zapożyczoną w ziarnie, a rozwiniętą
11155   2,  14 |               Niemców, już od nich wiele zapożyczyły; ci, co mieszkali ku Wiśle
11156   2,  20 |                 z siwym włosem, z rękami zapracowanymi, wpatrzony w glinę swą i
11157   3,  28 |               mógł się strzymać, aby nie zapragnąć dokazać tego, co nikt. Obawy
11158   3,  25 |                  tak się przerzucić, jak zapragnął.~Drugiego dnia, przez okienko
11159   3,  23 |                 siebie doma, czego dusza zapragnęła. W Winedzie mieniali swoje
11160   2,  19 |                  wasz, łączyć się z nimi zapragnęli, aby pokój wyjednać, bo
11161   1,  9  |                  ziemi miał, czego dusza zapragnie... Ziemie rozległe, zwierza
11162   3,  30 |                  żądacie dziś, jutro nie zapragniecie panowania?~- Uczynimy uroczystą
11163   1,  10 |                 Na to ich właśnie Niemcy zaprawiają u siebie, polując z nimi
11164   3,  28 |                mimo lat młodych do wojny zaprawiał, szedł w pośrodku, aby własnymi
11165   3,  Dop|                  zaś połowę, która mocną zaprawiona była trucizną, każdy ze
11166   2,  16 |          Mściwoja i Zaboja, miał na gród zaprosić, ale tego dnia do nocy wyglądano
11167   3,  24 |                  drużbów za sobą. Poszły zaprosiny urzędowe naprzód od dworu
11168   3,  26 |                 włosów powstali.~Wnet go zaproszono do koła, miejsce mu czyniąc
11169   3,  Dop|              była dla uraczenia sąsiadów zaproszonych na postrzyżyny syna. Uboga
11170   2,  19 |               też nową - spytał - myślał zaprowadzać?~- O tej my od niegośmy
11171   1,  6  |                 wam ład zrobię... ja wam zaprowadzę Łado... za brody wieszać
11172   3,  Dop|       nadzwyczajne, rycerskie zdolności, zaprowadzenie ćwiczeń wojskowych, skromność
11173   3,  28 |               byli ten sam porządek i tu zaprowadzili, ano ich precz wyrzuciliście
11174   2,  21 |              tego rodu, który nas chciał zaprząc i orać z nami... Nie!...
11175   2,  19 |                 pytał lub możliwości ich zaprzeczał; tak się rozmowa przeciągnęła
11176   3,  22 |                   zwykł był ich do sochy zaprzęgać i orać nimi. W dybach też
11177   3,  23 |                dyby mu nałożę i do sochy zaprzegnę, za wołu stanie, bo silny.
11178   3,  Dop|        najroślejsze bydlęta, konie, woły zaprzężone do wozu lub do płużyny,
11179   3,  30 |                nowy, parą wołów czarnych zaprzężony i czeka na pana, przewrócony
11180   2,  20 |             skoczył pod okienko komory i zapukał.~- Dziewczyno! malino! bywajże
11181   1,  10 |           człowieczek i ledwie paznokcie zapuściwszy w korę utrzymać potrafił,
11182   2,  21 |            czerpać musiano, stara była i zapuszczona, a pierwsze wiadra precz
11183   3,  Dop|                  i żywicą, w które nieco zapuszczono ognia. Smok pożera łakomie
11184   3,  Dop|                 Jana i Pawła, gdyż sami, zapytani, mieli się tymi nazwać imionami.~
11185   3,  28 |                 z gałęzią padło w ogień, żar i iskry rozpryskując dokoła,
11186   3,  30 |                szukając człowieka, co by zaradził na to, patrzą, na polu stoi
11187   3,  26 |                 marnie... niech chwastem zarasta plugawe śmietnisko.~Wieczorem
11188   1,  4  |                  jamie, oddech powietrze zaraża... Noc i dzień spoczynku
11189   1,  3  |             smerda. - Dwóch nam zmarło z zarazy, jednego zwierz rozdarł
11190   2,  16 |                 zamku; obawiał się, mimo zaręczeń stryjenki, aby go dodani
11191   3,  30 |                czasu są załogiem.~- Któż zaręczy - dodał Myszko - że miasto
11192   3,  28 |                powtórzywszy, gdy i Dobek zaręczył, iż go sam pilnować każe,
11193   1,  6  |                   śpiewano u kądzieli, u żaren, u dzieży-matki, u krosien,
11194   2,  14 |             niezliczone ptastwa stada, a żarłoczne wróble tysiącami kręciły
11195   2,  21 |              startych kamieni od starych żarn nic, czym by mąkę przysposobić
11196   3,  28 |              mowy. Moja sprawa zamiana i zarobek, ludziom służę, wojny się
11197   1,  10 |                Aż z prawej strony czarno zarosły, średnich lat wstał mężczyzna,
11198   1,  1  |              otaczał, młodą twarz ledwie zarostem pokrytą, białe zęby w ustach
11199   3,  29 |              Ogorzałą twarz ledwie wśród zarostu dojrzeć było można. Bolko
11200   2,  18 |                  lub niedorosłe dziewczę zarówno się za nieszczęśliwą wróżbę
11201   1,  10 |                  było niezrozumiałym, że żartowniś jeden począł dowodzić, iż
11202   3,  24 |                  niewiasty śmiejąc się i żartując z narzeczonej smutnej, w
11203   2,  21 |                  w jedno łoże płomieni i żaru.~Myszków gromada ze starszyzną
11204   1,  6  |                  chłopca, który wnet się zarumienił, spojrzał wzrokiem wylękłym
11205   1,  6  |               Niewiastom trochę się lica zarumieniły na widok świecideł, poczęły
11206   1,  1  |                  ledwie część policzków, zarumienionych snem i chłodem, dobywała
11207   2,  21 |              wielką zgarnąwszy głownie i żary, poczęli obok siebie składać
11208   3,  27 |               ujadać zaczęły, niedźwiedź zaryczał spinając się na łapy. Dwu
11209   1,  4  |                  smoczą jamę, kiedy żmij zaryczy z głodu. Smok niech ogień
11210   3,  29 |               jak ona?...~Czółen się już zarył w piasek.~Sambor skoczył
11211   3,  30 |            zgliszcze prastare i zrąb się zarysował na ziemi. W pośrodku jego
11212   1,  9  |             ciała osunęły się w ognistą, żarzącą głębię i znikły... Stos
11213   2,  21 |             ognia, wpatrzyła się w węgle żarzące i tak nade dniem usnęła
11214   2,  18 |                przeszło. Smerda umyślnie zarządził, aby najmłodsza z dziewcząt
11215   1,  1  |                  starszy począł na konie zarzucać i przywiązywać. Milczący
11216   3,  30 |           ciskając im w oczy winę ojca i zarzucając, że znowu sobie panowanie
11217   2,  18 |                  do zdychającej szkapy i zarzuciwszy jej sznur na gardło - udusił.~
11218   2,  14 |             obuwiu z czerwonymi sznury i zarzuconej na ramiona opończy ciemnej.
11219   1,  5  |               haci stali, a gromadę całą zasadził był kneź w bocznej izbie
11220   2,  18 |             zyskiwał coraz i wyprzedzał. Zasadzka została wkrótce za nimi
11221   3,  Dop|                sposobem nieprzyjaciela w zasadzkę, napadł nań i pobił. Za
11222   1,  6  |                Twarz miał obmazaną krwią zaschłą, oko jedno wybite, z którego
11223   2,  12 |            Spojrzała po braciach, którzy zasępieni milczeli, po siostrach,
11224   3,  26 |                   Młodszy z nich, widząc zasępione twarze i oblicza chmurne,
11225   3,  24 |             Około dziewczyny, jak zwykle zasępionej i smutnej, kręciły się druhny
11226   2,  14 |                tchnął i poszedł do łodzi zasępiony, usiadł w nią, a wioślarze
11227   3,  30 |                 boku.~A że do rady kołem zasiadać było potrzeba, kazał dla
11228   3,  24 |                chwila. Brat miejsce jego zasiadał przy siostrze jako dawny
11229   2,  14 |                  dnia, gdy Dziwa u ognia zasiadła i pierwszą go drzazgą podsyciła.
11230   1,  5  |         przeciwnym brzegu widniało pólko zasiane i obrzucone zasiekiem, ale
11231   3,  22 |               jednać usiłowali.~Już koło zasiąść miało, gdy z dzidą w ręku
11232   1,  8  |              Szli potem razem do chaty i zasiedli po wtóre przy ognisku. Tu
11233   1,  5  |                pólko zasiane i obrzucone zasiekiem, ale niedźwiedzie go nocą
11234   1,  8  |               pola wydartego mieli, a te zasiewali tylko, aby im chleba , nie
11235   1,  5  |                chciało, czy sobie Niemca zaskarbiał, ciągnął dalej uwagi swoje:~-
11236   3,  29 |              której oczy, nos i usta pod zasklepionym siedziały czołem, kędzierzawy
11237   3,  24 |                  może, aby ich znowu nie zaskoczono, ale nieszczęśliwy pan młody
11238   3,  23 |                 znów do nocy.~Ta gdy ich zaskoczyła, nie czas już ruszać się
11239   1,  1  |               trzeba, żeby nas w tym nie zaskoczyli lesie, póki nie dojedziemy
11240   1,  10 |                  na głowę człowieka.~Coś zaskowyczało i jęknęło, zwierz i człowiek
11241   2,  12 |                  wypełniał kłosy, co ule zasładzał, który czynił dzień, miłość
11242   2,  14 |                 nie było, bo go gęstwina zasłaniała zielona. Wpośród zarośli
11243   1,  6  |                 wielkim i stoły, światło zasłaniały cienie jakieś, miotając
11244   2,  12 |                Na niebiosach, jakby spod zasłon przypatrując się ciekawie
11245   1,  5  |                  wełnianej fałdzistej, w zasłonach białych, otaczających twarz
11246   2,  14 |              zbliżywszy się ku sukiennej zasłonie podnieść ją miała, aby się
11247   1,  3  |                przysunął mu się do ucha, zasłonił dłonią i żywo, długo mu
11248   3,  Dop|            Popiel śmierć tę ogłasza jako zasłużoną karę za zbrodnię knowaną
11249   3,  Dop|           skromnością swą na wywyższenie zasłużył?~Od tego to Leszka drugiego,
11250   1,  10 |                 straszniejsi od Chwosta. Zasłyszą, że się sami między sobą
11251   3,  26 |           przebył, choćby nie mówił nic. Zasłyszano tu już coś o jego losie
11252   1,  8  |                  o drużynie kneziowskiej zasłyszy. Noc wśród tych przygotowań
11253   2,  16 |                  mnie, nie będzie i was! Zasmakują w wilczej swobodzie, powypędzają
11254   3,  30 |              niech dzidy nowe i oszczepy zasmolą... Naszych nie widać od
11255   3,  27 |               się twarz, to dziczała, to zasmucała i rozjaśniała. Myślał o
11256   3,  22 |              głosem, odjechali gniewni i zasmuceni. Ale coraz więcej było takich,
11257   3,  25 |                 się w strasznego pająka, zasnuł w powietrzu pajęczynę ogromną
11258   2,  19 |                   bo komory pełne były i zasobne, ale o czym potem przebyć
11259   2,  15 |                na grodzie. Kneź na dzień zaspał, biała pani przędła i śpiewała
11260   2,  17 |              łożnicy męża zbudzić, który zaspany wyszedł w jednej koszuli
11261   2,  13 |                  Bylem chodzić mógł, nie zaspię doma... Człek najprędzej
11262   2,  12 |                   hę!...~Ręką machnęła i zaśpiewała ze śmiechem:~Przyjechał
11263   2,  19 |               znowu nadciągnąwszy z dala zaśpiewały pieśń inną.~Tak się obrzęd
11264   3,  25 |             powija...~Wyjdę na policzko,~Zaśpiewam se jeszcze...~Spojrzę na
11265   2,  19 |                trochę, chleb łamali głód zaspokajając.~- O tej nowej wierze -
11266   2,  14 |                 pędzili ludzie gniewni i zasromani, nie śmiejąc rzec słowa,
11267   1,  8  |                nim. Spodziewano się znać zastać zagrodę nie przygotowani
11268   2,  15 |                  wszedłszy do świetlicy, zastała pana, któremu obmokłe suknie
11269   3,  29 |       przerażający obraz oświecały, pola zastane pobitymi, których śmierć
11270   2,  17 |                przybliżył się do niego i zastąpił mu drogę.~- Wy z nami! kneziu! -
11271   1,  2  |                  otwierać miano, gdy im, zastąpiła drogę.~- Po co tu obcego,
11272   3,  24 |             niewiasty do komory - krzyki zastąpiły śpiewy, głośniejsze od nich.~
11273   3,  Dop|                 wiedzie życie rozpustne, zastawia biesiady, zalewa się winem
11274   2,  14 |         ofiarnych dań i gotowanej strawy zastawiano obiatę dla stróżek i było
11275   2,  19 |                  coś szeptać, nad jadłem zastawionym czyniąc znaki.~Piastun się
11276   2,  19 |              Pokłoniwszy się podróżnym i zastawiwszy stół ustąpiły zaraz na stronę,
11277   3,  29 |                  nieprzyjaciela. Nad obu zastępami wielka, uroczysta panowała
11278   3,  29 |             jeżeliby nie nadszedł, sunąć zastępem wielkim ku puszczy od Pomorza.~
11279   3,  24 |             Mirsza starego miejsce matki zastępowała.~Lecz, jak to bywa często
11280   2,  12 |            sznurami, wiodąc się za ręce, zastępowali im chłopcy... uciekały z
11281   3,  23 |             jezioru, to na las, gdzie im zastępowano drogę.~Choć ze wszech stron
11282   3,  28 |               mieli, tarcze te służyły w zastępstwie. Sporządzono ich mnogość
11283   3,  28 |                  przebąkiwali, dano więc zastępstwo drugiemu.~Gdy się to działo,
11284   3,  25 |             główkę pokazała, kotek drogę zastępując:~- A tuś!~Zlękła się królewna,
11285   2,  17 |                 To mówiąc koniem wyminął zastępującego mu drogę Ścibora, za którym
11286   1,  8  |                  najlepiej wiedział, jak zastosować. A gdy on co rzekł, nie
11287   1,  6  |                  Hengo szeptał odpowiedź zastosowaną do żądań miłościwego pana,
11288   3,  Dop|             pojętnej i do ich natury nie zastosowanej przychodzi.~Ci ludzie gęśli,
11289   2,  21 |             chwilę, gdy zaszumiało coś i zastukało od wieży. Chwostek zasuwę
11290   3,  27 |             niepokoić zaczęli o siebie - zastukano do wrót gwałtownie; było
11291   1,  9  |                 które tkwiło mu w piersi zastygłą krwią czarną oblanej. Łuczywo
11292   1,  11 |        przyzostały, trochę za drzewo się zasunąwszy.~- Chodź tu, zobaczymy!... -
11293   3,  29 |              położyła na ustach, płachtę zasunęła na czoło, skryła się w zarośla
11294   1,  2  |          poosłanianych.~Niewielkie okno, zasuwane wewnątrz okiennicą, stało
11295   3,  27 |                znak do pana.~Przez otwór zasuwany we wrotach ująwszy pierścień,
11296   2,  21 |             zastukało od wieży. Chwostek zasuwę od okna w murze odjął i
11297   2,  21 |                 ale uwięzła w drewnianej zasuwie i rechotanie z wieży słyszeć
11298   2,  18 |              pociski zawarczały, strzały zaświstały w powietrzu. W kołpaku Chwostka
11299   3,  30 |               który po najazdach i burzy zaświtał.~Około grodu natychmiast
11300   2,  17 |                przeleżał noc całą, a gdy zaświtało, dał znak - do koni. Jechali
11301   3,  24 |               Dajże mi piwa, bo w gardle zasycha... Dziewczę zarumieniło
11302   3,  Dop|           pozyskania posiłków wojennych, zasyłając władcom narodu liczne dary.
11303   1,  10 |                przemokłe, liściem na pół zasypane, miseczki, dzbanuszki, ziarna
11304   1,  10 |                   leżał, liśćmi się cały zasypawszy, mądry Znosek. Ręką tulił
11305   3,  Dop|             rąbie ciało jego na części i zasypuje piaskiem udając, jakoby
11306   3,  Dop|             naród i gościnnym przyjęciem zaszczycił ich, samych jednych spomiędzy
11307   2,  12 |                zakukała kilka razy, górą zaszelepotały skrzydła jakiegoś wielkiego
11308   1,  1  |             słychać łamiące się gałęzie, zaszeleściał łoś rogaty - wyjrzał, podniósł
11309   2,  14 |                 podniosła zasłonę, która zaszeleściła nad jej głową.~Weszła. Tu
11310   1,  1  |                  żeglował... W borze coś zaszeleściło i umilkło... Stado dzikich
11311   1,  3  |                 z kamienia.~- Słońce nie zaszło jeszcze, macie dobre nogi? -
11312   2,  21 |               nad moczarami, w trzcinach zaszumiał i gdzieś dalej biegł, niosąc
11313   2,  21 |           słyszeć się dało, a tuż z okna zaszumiała strzała druga, ogromna,
11314   2,  18 |              poweselał, gdy mu nad głową zaszumiały gałęzie, gdy poczuł woń
11315   2,  18 |                kryjówkę i w niej się oba zaszyli.~Do nocy było daleko. W
11316   3,  28 |                  przebiegłym był bardzo; zataić się umiał do czasu, z człowieka
11317   3,  Dop|               współzawodnictw niezgody i zatargi, potworzyły stronnictwa.
11318   1,  10 |                  przyjacielem, po którym zatęsknił.~Chłopak ujrzawszy go już
11319   2,  14 |             krasna. Ty nie znasz siebie, zatęsknisz. Bądź sobie gościną tylko..
11320   2,  21 |              godziny, jutro cała okolica zatętni, zaczną nadciągać... gromady
11321   1,  11 |             tylko i pszczoły, las z dala zatętniał. Spojrzały po sobie.~- Czy
11322   3,  24 |                 progu stanęli, aż ziemia zatętniała.~Broniono im przystępu zrazu,
11323   2,  12 |                 chwytał.~Wtem z dala coś zatętniło... załopotało... zadrgało.
11324   2,  18 |                  zamkniętych, aż ustały; zatętniły konie i jezdni w dalszą
11325   1,  6  |                darmo nie pójdą i gębę im zatkać niełatwo... Ja ich znam...
11326   3,  24 |             wesela. Zdjęto koło na tyce, zatknięte nad chatą, oznajmujące parobczakom,
11327   2,  13 |               ust mu się wyrwało. Oczyma zatoczył, ciałem się ruszyć nie mogąc.
11328   1,  8  |           przysposobić. Zwołać parobków, zatrąbić na pastuchy... Sambor skoczy
11329   2,  21 |                  śmieją.~Wtem na stołbie zatrąbiła straż, raz, drugi i trzeci.
11330   3,  Dop|                który Krakowi dopomógł do zatrucia smoka, Jaksa, stryj Popiela -
11331   2,  21 |               poić się pociechą strachem zatrutą. Ledwie śmiech przyszedł
11332   2,  16 |             która spokojnie~reszty miodu zatrutego zlewała do garnka i szepcąc
11333   2,  21 |           postawiła żółty dzban z miodem zatrutym, ale Myszko pierwszy wpadł
11334   1,  1  |          zamruczał starszy - oni ich nie zatruwają. Obawiałem się, aby ich
11335   1,  6  |               poprowadzili do łożnicy... Zatrzasnęły się za nim drzwi.~Hengo,
11336   2,  21 |                 stron obu, aż się ziemia zatrzęsła, stado krucze ze stołba
11337   3,  29 |            stanął i zwrócił się ku niej, zatrzymała się także, potrząsając głową.~-
11338   3,  30 |                 już na koniach stali. Tu zatrzymawszy się zsiedli.~Czterej wojewodowie
11339   3,  26 |            wiedział o nim nikt, gdyż nie zatrzymując się w domu, wprost do lasu
11340   2,  20 |               Lednicę do chramu ciągnął, zatrzymywał się u tej chaty Mirszowej,
11341   3,  Dop|                aby przy ostatnim uścisku zatwierdzić spełnieniem czary umówione
11342   3,  Dop|                 więc w rodakach wzbudzał zaufanie, że z wrodzony zdatnością
11343   2,  17 |        przynosicie? - spytała.~Westchnął zausznik.~- Miłościwa pani - odezwał
11344   2,  13 |                  życiem zapłacić, a o tę zausznikowi kneziowskiemu było łatwo.
11345   3,  28 |             placu go piekł, miecz u boku zawadzał, kubek za nadrą go dusił -
11346   2,  13 |              uciskał piersi, jakby mu co zawadzało. Myszko stał nad nim.~-
11347   2,  19 |          naradzie starszyzny nie stać na zawadzie, gdyż czas był gorący i
11348   3,  27 |           rzucono do głębi i natychmiast zawalono drzwi, na które ciężki kamień
11349   1,  7  |                jesteśmy, nie niewolniki.~Zawarczało coś na łożu tak, że trudno
11350   2,  18 |                 się ruszyli, gdy pociski zawarczały, strzały zaświstały w powietrzu.
11351   1,  7  |                   przyszły na podróżnych zawarczeć i obwąchać ich dokoła. Nierychło
11352   3,  Dop|              przebija. Wanda, z Niemcami zawarłszy przymierze, przez dni trzydzieści
11353   1,  2  |                nią uderzył dłonią. Zgoda zawartą została. Wisz zagarnął licząc
11354   1,  1  |                  tak daleko w nasze lasy zawędrowali? - rzekł gospodarz.~Rudy
11355   1,  4  |               sprawa. Póki obcy duch nie zawiał na Polany, orali ojcowie
11356   3,  24 |           odczynić... Dalej ktoś w życie zawiązał węzeł na chorobę i cały
11357   2,  17 |                 wielki. Starszy Myszko z zawiązaną szyją, blady, bo mu się
11358   2,  12 |                 iż tchnąć nie mógł.~Wnet zawiązano mu gębę, spętano ręce i
11359   2,  13 |       kneziowskiemu było łatwo. Gdy nogę zawiązawszy powlókł się nad ranem w
11360   3,  25 |                   coś... ono się dopiero zawiązuje... poczyna - mówiła dalej
11361   3,  23 |              pozasiadała starszyzna rany zawiązywać i opowiadać, jak walczyła,
11362   2,  12 |          powołani biegli na pomoc, walka zawiązywała się nierówna, aż dziewki
11363   1,  2  |                żadnego, bo ich nigdy nie zawierano. Z sieni w lewo była izba
11364   1,  8  |             wasza... kogo mam słać, komu zawierzyć, najlepiej sobie.~Lecz głowę
11365   1,  1  |                  Na jednym z nich tkwiła zawieszona biała, od deszczów wypłukana,
11366   1,  1  |             wyrostek. Na grzbiety koniom zawieszono sukno grube i skóry... Gdy
11367   3,  29 |                dzidę we krwi zmaczawszy, zawieziemy cię do niego, na ostrów.
11368   1,  1  |               Ale skarżyć się nie śmiał, zawijać rany hubą z drzew lub liśćmi,
11369   1,  6  |             tymczasem ze smerdą na czele zawijała się około oczyszczenia podwórza
11370   2,  18 |                rękę mu lepiej opatrzyć i zawinąć. Poszedł więc z nią smerda
11371   2,  21 |                  wyszła i wróciła. Głowę zawinęła płachtą, płaszcz prosty
11372   1,  2  |                 w końcu fartuszka niosąc zawinięty kawałek bursztynu ciemnego,
11373   2,  19 |         białogłowsku dawnym zwyczajem, z zawiniętym czołem i usty, w bieli cała,
11374   2,  19 |               precz, a gościna u was nie zawiodła..~- Jam ci jest Koszyczka
11375   2,  12 |                   a wokoło stosów dziewy zawiodły uroczystą pieśń kupalną
11376   1,  1  |                zerwały się z krzykiem... zawirowały w powietrzu i wróciły krakać
11377   1,  2  |                  prawie głowami nad ławą zawisły, pożerając oczyma spinki,
11378   1,  7  |                wychudła i żółta, z głową zawitą chustami tak, iż oczy spod
11379   1,  3  |                  go Jaga, niechętnie się zawlókł do środka. Ludzie mu widocznie
11380   2,  19 |               się sposobić do przyszłego zawodu wojaków, rolników i ziemian.
11381   3,  Dop|               ścigali się rączym pędem w zawody, a kto by w tym wyścigu
11382   2,  12 |             podwórku wszystkie niewiasty zawodzące, parobków z Ludkiem w drugim
11383   1,  4  |                 mruczącą rzekę i jeszcze zawodzącego nieznużonego słowika.~Dwa
11384   1,  9  |                na grobie... Wśród nowych zawodzeń i pieśni zaczęto sypać ziemię
11385   1,  8  |                  wnet na nowo żałobne to zawodzenie, które za złą wróżbę uważano,
11386   3,  23 |            niczego nie spodziewając, tak zawodzili i wrzeszczeli, iż zbliżających
11387   2,  13 |              przybywali; chce nas wszech zawojować i obrócić w niewolnika.
11388   3,  Dop|       marzycielami, a dają się podbijać, zawojowywać i ujarzmiać. W późniejszych
11389   1,  4  |                  król w rozpaczył Czytaj zawojuje ziemię, Czytaj państwo mi
11390   2,  20 |            ukradkiem, czy ojciec jej nie zawoła, a w istocie coraz to na
11391   3,  27 |                  zbierając się co chwila zawołać Hulę dla spełnienia wyroku,
11392   2,  18 |                  jak miry pójdą na was i zawołają, pójdę i ja...~Mówiąc to
11393   3,  27 |             powiedział jeszcze, lecz Obr zawołany stał za nim i patrzał mu
11394   1,  8  |                     My do was - rzekł.~- Zawracajmyż do chaty - odparł Piastun.~-
11395   3,  25 |                  znowu pędzone podmuchem zawróciło się i płynęło dalej.~Dniało -
11396   1,  6  |                 lękał jeszcze, by go nie zawrócono. Gerda, trzęsąc się ze strachu,
11397   2,  21 |                 ściany jęczały tłuczone. Zawrzał kilka razy głos straszny,
11398   1,  6  |              znowu od słowa do słowa nie zawrzała i zagotowała się waśń, wśród
11399   1,  9  |                 Nauczymy my was wieców - zawrzeszczał smerda i stanąwszy tuż przy
11400   1,  1  |            wykwitło.~Razem z szumem lasu zawtórował chór ptaków - wszczął się
11401   1,  3  |              zaśmiał się smerda, któremu zawtórowały śmiechy jego towarzyszów,
11402   3,  25 |                ich precz... Ruszyli się, zawyli i dalej z łupem pociągnęli,
11403   2,  20 |                 wy na niego, a on na was zawzięli?~- Jeszcze nie - odparł
11404   1,  8  |             osłonić?... Chwostek na mnie zawzięty...~Wisz wstawszy z ławy
11405   3,  30 |                do chramu za nią, jakiego zażądają, a wziąć ją muszę. Krwią
11406   2,  14 |                dosyć macie niechętnych i zażalonych, nie róbcie ich więcej targając
11407   3,  28 |            dziwił i czego im najbardziej zazdrościł Dobek, to mieczów prostych,
11408   3,  23 |                 mogli.~Starszyzna jednak zazdrościła Dobkowi odniesionego zwycięstwa,
11409   2,  20 |            duchami rozmawiać?~- Duchy są zazdrosne jak ludzie - odezwała się
11410   3,  Dop|                chrobackiej i lechickiej.~Zazdrosny Lech zgładza zdradziecko
11411   2,  20 |                się w sercu zemsty duchów zazdrosnych.~Mimo tej trwogi ciągnęło
11412   3,  29 |               sami. Umilkła reszta, choć zazdrosnym na nich patrzała okiem.~
11413   3,  26 |             godzą - rzekł - jedni drugim zazdroszcząc i lękając się siebie, dlaczegóż
11414   2,  21 |                    ja na wieży stos każę zażegnać, bo się ich nie boję.~Kneźna
11415   2,  12 |            łuczywa ogień obejmował boży, zażegniętą żagiew podano dziewczynie,
11416   1,  9  |             bokach nagromadzono niemało, zażegnięto razem. Podpalone zaledwie,
11417   1,  6  |                  się znowu zaczęła jakby zażegniona przezeń wrzawa. Już jej
11418   2,  13 |             białe zęby jego ścięły się i zazgrzytały. To znów uśmiechał się niby.
11419   2,  21 |                 raczyli. Naówczas zębami zazgrzytawszy odbiegał od okna i wracał
11420   1,  1  |                  się przez noc rozrosło, zazieleniało, wykwitło.~Razem z szumem
11421   1,  2  |                 z sobą i te by głodu nie zaznały. Zwierzęta też, którym bogowie
11422   3,  26 |                plemię, abyśmy raz pokoju zażyli.~Długo tak gwarzono u ogniska,
11423   2,  20 |                lepił, ale z duchami miał zażyłość i poza ten świat widział.~
11424   2,  19 |                żonę wziął i po niemiecku zażywać nas chce, a myśmy do swobody
11425   3,  28 |           posługaczów, a sam tylko życia zażywał. Nie był też żonatym, chociaż
11426   3,  23 |                szaleli z radości całując zbawców swych nogi. Inni, jak pijani,
11427   1,  7  |            jestem syn tego, co wam życie zbawił, a Wisz nigdy nie zdradził
11428   1,  6  |                 a nierychło robactwa się zbędę... Stary graf niech będzie
11429   1,  8  |              chwili dodał:~- Kneziów się zbędziemy, a Niemcy nam na kark wlezą...
11430   2,  21 |                straszniejsze niż śmierć, zbezczeszczone i z padłym zwierzem razem
11431   3,  23 |                pęta, a mało kto zawczasu zbiec mógł ratując życie. Lasy,
11432   1,  1  |                gajami... Kilka strumieni zbiegało się tu z borów ku rzece.
11433   3,  29 |               wojewodów pójdą pogonią za zbiegami i pomszczą najazd na Pomorcach.
11434   3,  23 |                   ale do zemsty budziły.~Zbiegi mówiły z przerażeniem o
11435   3,  23 |              dobijać potrzebował.~Z tych zbiegów złapanych w lesie stary
11436   3,  30 |                   co to była za narada i zbiegowisko.~- Waśń to domowa dwu rodów
11437   3,  24 |         kawałkami żelaza chłop, z oczyma zbielałymi przystąpił do starca i kopnął
11438   2,  17 |             cicho i gotujmy się, a ludzi zbierajmy nie czyniąc hałasu. Chwostek
11439   2,  18 |                   Robię, co mi nakazano, zbieram ziele na leki i na uroki,
11440   3,  23 |           gromady walką i uzbrojeniem, a zbierana kupa czeladzi nie starczyła
11441   1,  8  |          niewiast rozporządzała, żywność zbierano gotując się do drogi.~W
11442   2,  18 |             strwożony.~- Cóż to za ziele zbierasz? - zapytał rozbrajając straszną
11443   3,  22 |              popalą, nim się my na wodza zbierzemy... A nas by kupa była największa,
11444   3,  Dop|            Bogdal, Spicygniew, Spycymir, Zbigniew, Sobiesław, Wizymir, Czestmir,
11445   1,  9  |                 niebie... młotem Niemców zbijać duchy... Stos ci wielki
11446   1,  10 |            wielkie chwilami, tłum to się zbijał w jedną stronę, to w drugą
11447   2,  14 |       opasującego chram, gromady się już zbijały i szły, jakby mu chciały
11448   1,  7  |                drzewach świeciły ogniste żbików ślepia, pod krzakami mruczały
11449   1,  4  |               obłoków. Cała chmur nawała zbiła się na zachodzie, nad głowami
11450   2,  15 |               widząc przewagę w kupę się zbili i szli nazad ku wrotom,
11451   2,  19 |                pod którymi stoły z desek zbite i szytymi ręcznikami pookrywane
11452   3,  29 |                  Za nimi w jedną gromadę zbity tłum mieszał się i rozsypywał,
11453   3,  24 |                  opuszczone, w kupkę się zbiwszy u wierzb stały na stoku
11454   2,  16 |             jeden z młodszych zerwał się zbladły i za piersi pochwycił.~-
11455   1,  2  |                 i parowy zna, często się zbłądzi, głodem przymrze, nie dośpi...
11456   1,  1  |               brzegu rzeki, na ogromnym, zbłąkanym tu od wieków kamieniu ujrzał
11457   2,  15 |            zawołał zobaczywszy go kneź - zbliż się tu, jutro ruszysz do
11458   1,  10 |                  mógł już poznać, że się zbliża do horodyszcza. Wszyscy
11459   3,  Dop|          wojewodów do rzeczywistości nas zbliżają. Na tle tej prawdy występuje
11460   2,  14 |             czarna okrywała mu czoło.~Na zbliżającą się z wolna Dziwę patrzył
11461   1,  10 |                   Z lasu coraz wyraźniej zbliżający się szmer słychać było,
11462   3,  23 |              zawodzili i wrzeszczeli, iż zbliżających się posłyszeć nie mogli.
11463   3,  24 |                  się ku chacie, stawały, zbliżały, dudarz grał, a gęślarze
11464   1,  9  |           Chodźcie tu! - wołali jedni.~- Zbliżcie się! - odpowiadali drudzy.~
11465   3,  25 |                 otworzyć gotowa, gdy się zbliży dziewka, co ranę zadała...
11466   2,  18 |                 siedzieliśmy czatując na zbója! Był w naszych rękach i
11467   2,  17 |                     Jeśli trzymasz z tym zbójcą, co na grodzie siedzi, idźże
11468   2,  21 |                 wołał:~- Bumir! Co ty ze zbójcami rozhowory czynić będziesz?
11469   2,  17 |                Bądźcie nam głową na tego zbójcę.~- Ja wam głową nie będę -
11470   3,  30 |                 odgróżki wasze, o rodzie zbójecki? Gdzie wasze zwycięstwo
11471   2,  19 |                  Jeśli oręż, co zabija - zbójeckie to dobro, jeśli świecidła,
11472   3,  23 |             pełno było. Czasem tylko dwu zbójów przemówiwszy się porwało
11473   3,  22 |                  przybył nikt jeszcze na zborne miejsce, wszyscy się gotować
11474   3,  26 |                obradujących, a jednak ze zborów tych nic dotąd nie wyszło.~
11475   2,  12 |                 jej było mleko odjąć, we zbożu węzeł zawiązać, wodę zaczarować,
11476   1,  10 |               siermięgę czarnymi plamami zbroczoną rzucił pomiędzy stojących
11477   3,  29 |                otaczające ich, podnosząc zbroczone dłonie, okrzykiwały zwycięstwo.~
11478   3,  Dop|              trwa lat wiele, ale w końcu zbrodnia się wydaje, znajdują jej
11479   3,  Dop|           ogłasza jako zasłużoną karę za zbrodnię knowaną przeciw bratankowi.~
11480   2,  19 |                  było i wesoło, a dokoła zbroiło się i poruszało wszystko.
11481   3,  23 |                  też z okrzykiem ruszyli zbrojąc się w głownie i koły, bliższych
11482   3,  22 |                  wkoło bogowie drudzy we zbrojach, z mieczami... Tamem ja
11483   3,  23 |               granicą za Łabą siedział i zbrojnego ludu miał pod dostatkiem,
11484   1,  3  |              kniejach poluje, a ze swymi zbrojnymi ludźmi czyni, co chce...
11485   3,  25 |               dalej:~- Czy ona wam teraz zbrzydła? No, powiedzcie... przyznaj
11486   1,  1  |                  z kłód ogromnych w zrąb zbudowana wznosiła się chałupa-dwór,
11487   1,  8  |               było potrzeba.~Dwór w zrąb zbudowany z całych drzew, mało co
11488   3,  24 |                szła z chaty, mężatką się zbudzi... Chmielu ty, mój chmielu,
11489   2,  17 |                sama szła do łożnicy męża zbudzić, który zaspany wyszedł w
11490   2,  13 |               która przy ogniu drzemała, zbudziła się spluwając i gniewna.
11491   2,  19 |               przy drugich.~Ogniste wici zbudziły wszystkie miry i opola dokoła.
11492   1,  8  |                  dom i chudobę. Nadszedł zbudzony syn starszy i opowiadał,
11493   2,  21 |                tu już nikt nie pozostał. Zbuntowanemu znać ludowi z górnej połaci
11494   1,  5  |               żadnej i po długim namyśle zbył smerdę obojętnie.~Niech
11495   1,  1  |                 mieniać, czego u jednych zbytek, a drugim brak, niżeli napadać
11496   3,  23 |             obozie teraz znalazło się do zbytku wszystkiego, najeźdźcy,
11497   3,  23 |               ochota się wzięła wielka a zbytnia, tak że gdyby naówczas owa
11498   1,  8  |                  w obyczaju ich, aby się zbytnio o dostatki nie troszczyć.
11499   2,  19 |                    W istocie tam nas się zbyto porywczo, rozkazawszy iść
11500   1,  6  |                 parę pytań ostrożnych i, zbyty odpowiedziami krótkimi,
11501   1,  7  |                Wiem ci to dobrze, że nie zbywa Chwostkowi na druhach i
11502   1,  8  |           poruszył.~- Nie chcemy się ich zbywać - odrzekł - ale tego Chwosty
11503   2,  21 |               patrzali zrazu zdumieni.~- Zbywają się gąb niepotrzebnych -
11504   2,  15 |                  Teraz Kaszuba był panem zbywszy się współzawodnika. Uśmiechnęła
11505   1,  9  |              płomieni widać jeszcze było zczerniałe zwłoki i u stóp ich wyciągniętego
11506   1,  2  |              patrzało. Między wszystkimi zda-wała się panią.~Hengo parę razy
11507   1,  8  |                  Na łaskę Chwostkowi się zdać... śmierć czekała i niewola.
11508   3,  Dop|                  Wisław.~Imiona te także zdają się być przez heraldyków
11509   3,  Dop|         pierwotnego stanu prostotę".~Nie zdajeż się, że to wprost z bajki
11510   3,  28 |                  rozpoznać było, ale nie zdała mu się zbyt znaczną: zbroją
11511   3,  26 |                 ale się do budowania nie zdali.~Ledwie jeden zbór rozszedł
11512   1,  5  |              musiano powiesić... Szkoda, zdaliby się na wojaków, zdrowi byli,
11513   1,  6  |                  się, że dla jej dziewek zdałoby się to wszystko, śmiejąc
11514   3,  23 |                 Ludkowi tylko i Domanowi zdano jeńców pomorskich, aby ich
11515   2,  13 |                mi do połowy skórę ze łba zdarł; wyleczyli mnie nim...~-
11516   1,  7  |           zwierząt i skóry z nich świeżo zdarte. Na stole leżał chleb biały,
11517   2,  16 |                  jak to się niejeden raz zdarzało - gdyby na ziemię nie padł
11518   3,  Dop|                  zaufanie, że z wrodzony zdatnością łączył wprawę nabytą w licznych
11519   3,  26 |                do pszczół, nie do wieców zdatny - mówił.~Ale to nie pomogło;
11520   3,  28 |             mirów co do oszczepu i procy zdatnym było - Piastun naprzód zebrał
11521   3,  24 |                  znowu doma nie było, bo zdawszy jeńców za Dobkiem pośpieszył
11522   1,  4  |              dawano - musiał więc pieszo zdążać za drugimi.~Smerda ruszył
11523   3,  26 |                 zagrodę, czwałem ku niej zdążała. Naówczas ujrzano widowisko
11524   2,  14 |                  ogniowi, i nim uchodząc zdążył się dostać do swoich smerdów
11525   2,  16 |                Zagrzebano ich w dole jak zdechłe zwierzęta, aby gnili marnie
11526   2,  21 |             mięsa końskiego ukroiwszy ze zdechłej świerzopy podali smerdzie
11527   2,  21 |              ziemi na poły i poszarpane, zdechłszy przy nich, rzuciły. Leżały
11528   2,  18 |                  byłby słudze pewnie dał zdechnąć w lesie, a niewiele by się
11529   3,  28 |                 Leszek pierścień z palca zdjąwszy dał mu go na znak przymierza,
11530   2,  19 |                 ręce poskładali, z głowy zdjęli nakrycie i poczęli coś szeptać,
11531   3,  Dop|                 pił do obecnych panów, a zdmuchnąwszy pieniste bełty podnoszące
11532   3,  Dop|          występując z szumem do góry, po zdmuchnieniu piany opadał i wracał stopniami
11533   3,  Dop|                 że "nawet posągi spiżowe zdobiące zamek królewski na tak rzewliwe
11534   3,  24 |                 starannie raz ostatni ją zdobiły.~W chacie już od rana nie
11535   3,  28 |             przyciągnął, jako swą wielką zdobycz i zasługę, za którą mu się
11536   3,  23 |                wszelkiego mienia i nigdy zdobyczy obfitszej nie pamiętali
11537   2,  14 |                 haki, oręż, noże, jakieś zdobyte łupy, a sam posąg obwieszony
11538   1,  4  |            brzegowi rzeki, skąd się głos zdobywać zdawał.~Dołem, wybrzeżem
11539   2,  15 |                odpowiedź.~Lecz nim czerń zdołała się rzucić na nich, już
11540   3,  Dop|                  nadzwyczajne, rycerskie zdolności, zaprowadzenie ćwiczeń wojskowych,
11541   2,  15 |                ale prędzej bym to plemię zdradliwe pożyła. Słuchajcie mnie!
11542   2,  15 |                za jedno. Od nicheś sobie zdradną dziewkę wziął - do nich
11543   2,  12 |                  gaiku... ~Oj, gaju - ty zdradniku... ~Oj, byłoż - było krzyku!~
11544   3,  Dop|                Leszkiem.~Cała ta powieść zdradza jakąś fabrykację potrzebną
11545   2,  13 |                 nawet był, czy się godzi zdradzać tę tajemnicę, bo dla mężczyzny
11546   3,  23 |                za każdym szmerem w dali, zdradzając się krzykami.~Ci mówili,
11547   3,  24 |               kurzu pędził i uchodzących zdradzał.~Z dzikim wrzaskiem puścili
11548   1,  6  |                 konwulsyjne ciał drganie zdradzało, że jeszcze w nich była
11549   1,  8  |                   trzody, kędy przeszły, zdradzały się i pójść w ślad za nimi
11550   1,  6  |                się - rzekła - ja cię nie zdradzę.~Poszła zaczerpnąć garnuszkiem
11551   3,  Dop|                   Zazdrosny Lech zgładza zdradziecko starszego brata, Kraka,
11552   2,  18 |           Obawiając się, aby ono ich nie zdradziło, smerda wrócił do zdychającej
11553   3,  22 |                 w gaju, aby nocą ich nie zdradziły ogniska i dymy.~
11554   2,  17 |                legowiska, wyciągnął ręce zdrętwiałe, potoczył zamglonymi oczyma,
11555   2,  21 |                mógł odgadnąć?~Stał długo zdrętwiały jakby Chwostek, potem się
11556   1,  4  |               pod święty dąb, nad święty zdrój, na horodyszcze wiecowe,
11557   1,  2  |                  rozstajach i u świętych zdrojów ofiary składano, nikt tam
11558   1,  6  |                 stać długo... Wracać wam zdrowiej i nie oglądać się za siebie...~
11559   3,  27 |                  znam. Stoi was tu dwóch zdrowych i żywych przede mną, a gdzie
11560   2,  13 |                 je podnosić mrucząc.~- A zdrowym byś być chciał, miłościwy
11561   2,  20 |          przynosić kazał, a niekiedy się zdrzemał głowę sparłszy o drzewo.~
11562   1,  1  |                  Stary, który się chciał zdrzemnąć, zniecierpliwiony, łuk napiął
11563   3,  24 |                   Starzy chyba, siedząc, zdrzemnęli się po miodzie na ławach,
11564   1,  8  |                 pewnie by inaczej witał; zdumiał się stary widząc, jak psisko
11565   2,  20 |               starej na ręce. Jaruha się zdumiała, czoło się jej namarszczyło,
11566   3,  29 |                  przystąpiła ku nim, nie zdumiona wcale, spokojna, jakby się
11567   2,  20 |              jeden w drugiego, ród cały, zdunami byli wszyscy. Aże się ich
11568   2,  20 |                 do starego.~- Hej! stary zdunie - zawołał - gdybyście też
11569   2,  19 |             futra mienianych. Polańskich zdunów i bodniarzy robota zajmowała
11570   2,  20 |                krajów jeszcze przynieśli zdunowie przed wieki.~Doma u niego
11571   2,  20 |           pokazała. A była i na co dzień zdunówna strojną; srebrne pierścionki
11572   2,  20 |                toż już dola, kiedy hożej zdunównie jestem potrzebna!~I pośpieszyła
11573   2,  20 |                  przędła.~Oczy kmiecia i zdunówny spotkały się jakoś tak,
11574   3,  27 |                 miał ochotę kazać Obrowi zdusić obu i trupy ich wyrzucić
11575   3,  22 |               któż Chwosta przemierzłego zdusił, jeśli nie ja i moi? Kto
11576   2,  12 |          przypadło i siadłszy na parobka zdusili go tak, iż tchnąć nie mógł.~