Tom,  Rozdzial

11577   1,  10 |                  dębowej - niosąc z sobą zduszonego nieprzyjaciela. Chwycił
11578   1,  10 |             skrwawionej powiódł dłonią i zduszonym, martwym już stworzeniem
11579   3,  26 |              niech pola jałowieją, niech zdychają stada, niech je wilcy wyjedzą.
11580   1,  10 |            począł dowodzić, iż parobczak zdychające tylko zwierzę dobił.~Hałas
11581   2,  18 |              zdradziło, smerda wrócił do zdychającej szkapy i zarzuciwszy jej
11582   2,  21 |                Patrzał na Brunhildę, jak zdychający pies na pana swego, do nóg
11583   2,  21 |                prowadzić ich do wnętrza, zdyszany, radując się i łamiąc ręce.~
11584   3,  22 |                 Słońce zapadało.~Wtem na zdyszanym i potem oblanym koniu przypadł
11585   3,  27 |           wypuścił ich z ciemnicy.~Ciżba zdziczała rzuciła się rżnąć i mordować
11586   3,  28 |              Niemcami.~Wszyscy krzyknęli zdziwieni, a Dobek opowiadać zaczął:~-
11587   3,  25 |                  chłopak.~- Tsyt! ja już zęba ani jednego nie mam - śmiała
11588   3,  25 |                 się nie frasuje. Patrzy, żebraczka stara stoi... rzuca jej
11589   3,  25 |                królewna zmieniła w starą żebraczkę, pomarszczoną, żółtą, straszną
11590   3,  28 |               mienia całego pozbyłem, na żebraka wyszedłem. Litujcie się,
11591   3,  28 |            słyszał, cała Leszków drużyna zebranej przez Piastuna sile równać
11592   2,  19 |             ofiary.~Gdy wszyscy już byli zebrani, biało ubranego chłopaka
11593   3,  Dop|                  pochodzenia. "Często na zebraniach publicznych - pisze - gdy
11594   2,  21 |              Zwołano wnet pachołków, aby zebrawszy ciała zanieśli je, gdzie
11595   2,  12 |                 starej podał rączkę, jak zechcesz, to ci młodą wyswatam...
11596   3,  25 |                 przemieniać, jak się jej zechciało; ale królewicz też czarownik
11597   1,  10 |                     Dobrze by choć skórę zedrzeć z niego - krzyknął, zrywając
11598   1,  1  |               potem dalej majestatycznie żeglował... W borze coś zaszeleściło
11599   3,  22 |                pszczół iść niż do ludzi. Żegnali się więc u wrót, a Piastun
11600   3,  24 |              rozległy tęskne i bolejące. Żegnały ją drużki dziewice, ale
11601   3,  26 |          powrócił Piastun do chaty swej, żegnany znowu przeciągłymi okrzykami.
11602   3,  25 |             leżeć musi czasem długo, nim zejdzie.~Dobrej myśli, podśpiewując
11603   1,  1  |                Igła z ości tak szyje jak żelazna.~Popatrzył stary na ziemię
11604   3,  22 |                  uzbrojenie lichym było.~Żelaznego oręża mieli mało, miedziana
11605   3,  23 |           chwycili wnet za miecze ludzie żelaźni, ale już było za późno.
11606   1,  9  |             zdruzgotał go jeszcze... ale żeleźce i kawał drzewa zostało w
11607   1,  7  |             dokoła. Sam też ujął dzidę z żeleźcem zajmując stanowisko w oddali.
11608   2,  14 |               jego zdawały się powtarzać zelżywe Chwostka przezwisko, dusza
11609   3,  26 |             przeciw nim... Inaczej pójdą zemie w niewolę... Czymże się
11610   3,  Dop|            innymi narodami nadwerężone i zepsute, zdradzają właściwą i wielce
11611   1,  4  |                 żmii strasznej ucina, na żerdź go wtyka wysoko. Patrzaj,
11612   2,  21 |                 Chłopaki więc na długiej żerdzi związanej kawał mięsa końskiego
11613   2,  19 |              przybywały, niosąc znaki na żerdziach swe i rozsiadając się jedne
11614   3,  24 |                zamiast wioseł chwyciwszy żerdzie - odbijali na głębinę.~Doman
11615   1,  10 |                  leniwo dalej, gdzieś za żerem czy za przyjacielem, po
11616   2,  12 |             chciało! Gospodarskiej córy. Zerkałeś i ty na nią, ja wszystko
11617   1,  2  |           długimi, w ciągu których umowa zerwaną się zdawała; Hengo niby
11618   1,  1  |                  stanęli, wypalony był i zeschły na znacznej przestrzeni.
11619   1,  5  |               spokorniał smerda, z konia zeskoczył, głowę obnażył i pochylony
11620   2,  18 |                  choć na kiju podpierał. zesłabł tak, że padł kilka razy.~-
11621   2,  19 |                   aby promień szczęśliwy zesłało na głowę chłopca; rosy,
11622   2,  14 |                nie można, ona przychodzi zesłana od duchów, ja wróżyć nie
11623   3,  27 |                  przyszli jakby umyślnie zesłani rzucić słowo, możni nie
11624   1,  9  |           węglami. Wiatr, jakby umyślnie zesłany, zrazu lekki, wzmagał się
11625   2,  19 |                   którym Bóg objawił, że ześle na ziemię syna swojego,
11626   1,  10 |              Nogami i rękami objął pień, ześliznął się powoli na ziemię. Tu
11627   1,  6  |                 za wałami.~Tu się z nimi zetknął czekający na nich Sambor.
11628   3,  Dop|               barbarów, którzy się z nim zetknęli, a podziwiając ich wzrost
11629   3,  Dop|                sobie cywilizację własną; zetknięcie z obcymi zmienia warunki.~
11630   3,  Dop|               której instytucje, później zetknięciem się z innymi narodami nadwerężone
11631   1,  6  |       niecierpliw bywa... Jak się czasem zetną... co ma być? Zadławi którego
11632   2,  20 |                 wsunęła jej do ręki...~- Zetrzyj na proszek, daj mu pić,
11633   1,  7  |                zaparty częstokołem... Na zewnątrz żadnego znaku życia. Wrota
11634   2,  19 |              westchnął.~- Jakże Bóg mógł zezwolić, aby go męczono? - zapytał.~-
11635   1,  7  |                izbie byli.~- Jużeście to zgadli - odezwał się stary - żem
11636   1,  8  |                gronka, które się na wiec zgadzało.~Do późnej nocy karmili
11637   3,  22 |            drzewko wyrwawszy z korzeniem żgał nim jak drugi lekkim oszczepem.
11638   3,  25 |            czółenkiem podobnym do niecki zgarbioną, jakby uśpioną postać kobiecą,
11639   1,  9  |           popielnicę glinianą, aby w nią zgarnąć nie dogorzałe resztki kości,
11640   2,  21 |                świetlica, na kupi wielką zgarnąwszy głownie i żary, poczęli
11641   3,  25 |            obejrzała, podniosła, płachtę zgarnęła, kij z czółna dobyła i niepewnym
11642   1,  10 |                 miody... oko widzi, ręka zgarnia... dobry pan! Siedzi Chwostek,
11643   3,  Dop|                  jego panował, dosyć, że zgasł bezpotomnie.~Po tych pierwszych
11644   2,  12 |                 będę, aż oczy wypłaczę i zgasną... aż ja żyć albo ogień
11645   3,  25 |              uśpionego ze znużenia. Krew zgęsłą na nim widać było i rany
11646   2,  20 |                  przez szpary na pół się zgiąwszy, aby jej nie widziano, śledziła
11647   1,  7  |                 dymu okopcona niewiasta, zgięta i stara - pierzchnęli na
11648   1,  3  |               wznosiły się ku górze, nie zgięte żadnym wiatru powiewem...
11649   2,  17 |                 dąb wiekowy twardy i nie zgięty; nieszczęście wielkie nową
11650   3,  25 |               Dużo? Tyle, ile go było... Zginęli wszyscy... Widziałam trupa
11651   3,  25 |            prowadzić, nie ma kazać komu, zginiem, gdy tak potrwa dłużej!~
11652   3,  Dop|               lechickiej.~Zazdrosny Lech zgładza zdradziecko starszego brata,
11653   3,  Dop|                 namawiać męża zaczęła na zgładzenie ich ze świata. Długosz umieścił
11654   2,  21 |                rodu! - zawołał Myszko. - Zgładził ich, aby po nim nikt nie
11655   3,  28 |             umiał i w czystości trzymać.~Zgłaszali się do niego ludzie różni,
11656   2,  21 |                  drabiny. Czeladź jego w zgliszczach stare wrota znalazłszy,
11657   2,  21 |              Wstał znowu dzień biały nad zgliszczami. Na lasy posłano po zwierza,
11658   3,  30 |                  a wiatr odniósł dymy ze zgliszczów, u brzegów jeziora zebrał
11659   1,  9  |               jego stały opodal nieco ku zgliszczowi, milczący powlókł się do
11660   3,  Dop|           wyborze - i upewniają, że tłum zgłodniały zebranych na wiec nakarmi
11661   2,  18 |                  dobrowolnie powiedzieć.~Zgłodzeni goście poczęli jeść w milczeniu.
11662   3,  28 |                 do domu, o dowództwo się zgłosić koniecznie (które mu też
11663   1,  10 |             podnosili, aby tamto wołanie zgłuszyć.~Całą gromadą siedzieli
11664   1,  10 |                Mruczenie rosło coraz, aż zgłuszyło mówiącego, ale drudzy widocznie
11665   1,  7  |            niecały z nim będzie. Stryjów zgnębił i w kmiecie obrócił, synowcom
11666   1,  4  |                  trwogą, starszy mi kark zgniecie nogą. Jedźmy do lasu na
11667   3,  27 |              ślepego Leszka, pobite psy, zgniecionego Obra, niedźwiedzia, w którym~
11668   3,  27 |                 co podnosi głowy, trzeba zgnieść i wytępić, wybić i spętać.~
11669   2,  18 |                pojechać... - wołał zły - zgniję tak siedząc, nie wytrzymam,
11670   1,  10 |               ścianach brakło opadłego i zgniłego na ziemi płota. Oprócz tego
11671   2,  21 |                  nocą, nie widać nikogo, zgniliznę czuć było i trupy.~Na spodzie,
11672   2,  15 |                 lochu pod ziemią gnije i zgniło?~- Ja ci powiem więcej! -
11673   2,  21 |               włóczyć po ziemi, ażby nie zgniły ich ciała. Tu stos jakby
11674   3,  29 |          gadzinami, padalcami i ścierwem zgniłym, najobrzydliwszymi wyrazy...
11675   1,  6  |             urodą udali, czy w ojca? Nie zgnuśnieją tam oni? Czy chodzili już
11676   3,  30 |                przyłoży, aby robota była zgodną i silną.~- Łado! - wykrzyknęły
11677   1,  8  |                    Wiecu nam trzeba, ale zgodnego a takiego, jakie ongi bywały,
11678   3,  22 |                 iż gdy się na innych nie zgodzą ludzie, do nich powrócą.
11679   1,  3  |           zostawię.~Milczeniem gospodarz zgodził się na to, a Niemiec wysunął
11680   1,  7  |             wybrać chciano.~Wisz i Doman zgodzili się na to zawczasu. Na wici
11681   3,  26 |               rozkazywał. Na was jednego zgodziły się gromady.~- Nie czułem
11682   3,  Dop|                długich sporach (Długosz) zgodzono się dla skrócenia rozruchów
11683   2,  17 |                  mu się jeszcze rana nie zgoiła, przewodził między swoimi.~
11684   2,  16 |               nóg jego. Drugi walczył ze zgonem, aż gdy siwa ojca głowa
11685   2,  21 |          naumyślnie zapalony, aby na nim zgorzeć mogli.~Patrzał ze stołba
11686   3,  22 |                  będzie... - odezwał się Zgorzelec.~Tu się dopiero swar i gwar
11687   3,  30 |                los Kneźnu już przed laty zgotował.~Padły więc belki na to
11688   3,  24 |                  Warzyli wesele, pogrzeb zgotowali. O doloż ty nasza, o dolo!
11689   1,  7  |              nich postawiono wieczerzę i zgotowano posłanie. Sam on poszedł
11690   1,  3  |             kneziowscy słudzy, utrapiona zgraja, która nigdy z próżnymi
11691   3,  22 |                kupą przy sobie, całe też zgromadzenie mirami i rodzinami się rozłożyło.
11692   2,  12 |                  obroniono, Ludek chciał zgromadzić swoich i napaść na dwór
11693   1,  9  |          rozpoczęto ucztę żałobną.~Ludzi zgromadziło się wiele z okolicy, ugaszczano
11694   2,  17 |             zbliżyli, ujrzeli kupy ludzi zgromadzone i ruch niezwykły, jakby
11695   3,  Dop|                  że wcale nie ukarany, w zgryzotach sumienia, bezpotomnie dokonał
11696   1,  1  |             wichru wyrostki i poschłe od zgrzybiałości, mchami jak futrem na starość
11697   1,  3  |                gdy w podsieni zadrzemie, zgrzyta zębami i jak wilk człapie.
11698   1,  6  |             stali tuż na koniach, zębami zgrzytając, miotając na Chwostka przekleństwa.~
11699   1,  6  |                  słychać było żarna, jak zgrzytały, jak syczał ogień, wrzała
11700   3,  29 |               odpowiedziały mi, że wroga zguba czeka!~Spojrzyjcie! oto
11701   1,  10 |                 swym otworem jak paszczą ziała jakoś dziwnie, straszno.~
11702   2,  20 |                 szyi bóstwa łańcuchach i ziarnach bursztynu, na ofiarnych
11703   1,  1  |                 popsuliście, chce im się ziarnek świecących na szyję i iglic
11704   3,  24 |             dokoła i ojciec ich trzykroć ziarnem obsypał, a poza nimi stająca
11705   2,  19 |               może jeszcze zapożyczoną w ziarnie, a rozwiniętą duchem własnym.
11706   1,  2  |                 ruciany wianuszek świeży zieleniał wesoło. Twarze innych śmiały
11707   1,  9  |           porosłe. Trochę trawy wyschłej zieleniało wśród kamieni starych, których
11708   1,  4  |               południa stanęli w dębinie zielonej, gdzie i pasza dla koni
11709   1,  3  |                  i brzóz, i majowych łąk zieloność się przebijała. Dalej ściśnięte
11710   1,  1  |              rozlewała wśród błot świeżą zielonością okrytych. Ze wzgórza nagiego,
11711   3,  24 |               zgliszczu... Kneźna się na zielu znała, wiedziała, co z nim
11712   3,  26 |                  macie... Przejechaliśmy ziem wiele, od Dunaju począwszy
11713   2,  19 |               zawodu wojaków, rolników i ziemian. Najczęściej oddawano ich
11714   1,  10 |                 nie stało... swobody się ziemianom zachciało, zachciało...
11715   3,  30 |              chował ojciec, aby obyczaju ziemiańskiego nie zapominał i na równi
11716   1,  9  |               nie wrócić ci do świata... Ziemiąśmy cię przysypali, popiół twój
11717   3,  Dop|                 Jaksa, Semian, Ziemowit, Ziemiomysł, Bogdal, Spicygniew, Spycymir,
11718   3,  26 |                łzy fartuchem, pocałowała Ziemka w czoło i na powrót do dzieży
11719   3,  26 |               rozbijają czekając, a mały Ziemko płacze, bo go jakby w niewoli
11720   3,  Dop|               Przemysław, Jaksa, Semian, Ziemowit, Ziemiomysł, Bogdal, Spicygniew,
11721   2,  17 |                zdawać, której on słuchał ziewając. Uderzył potem po ramieniu
11722   2,  18 |                  i spał, przeciągał się, ziewał, do białej pani chodził
11723   1,  1  |               Chłopię siedzące na jednym ziewało, z ukosa poglądając ku staremu,
11724   1,  6  |           strachu i dzisiejszego deszczu zimnego. Ulitowano się nad nim.
11725   3,  24 |               tajemnic wiele, odejmowała zimnicę, uspokajała tych; których
11726   1,  6  |               poprowadzili. Gerda, jakby zimnicy dostał, drżał jeszcze cały
11727   1,  9  |               się muszę... - rzekł Ludek zimno. Chłopak się rzucił w tył,
11728   1,  1  |               gęstym i najeżonym jeszcze zimowym włosem okryte konie.~Szelest
11729   2,  20 |               się ślizga. - Czekajcie do zimy - odparł stary - jak mróz
11730   3,  Dop|             jawie, wypadając z łożyska i zionąc z paszczy przeraźliwe ryki,
11731   3,  Dop|                  łodzią, pędzą na wieżę, zjadają dzieci w oczach rodziców,
11732   1,  2  |                 z nim i do ust podnosząc zjadł, co też i obcy uczynił.~
11733   3,  Dop|        natchnienie). Kandydaci do korony zjawiają się w wielkiej liczbie,
11734   3,  30 |                po trzykroć w stanowczych zjawiali się chwilach, zbliżając
11735   1,  8  |                 Gdy nazajutrz z południa zjawili się tu lasami przedarłszy,
11736   2,  20 |                do jakiegoś nieziemskiego zjawiska była podobną. W chramie
11737   3,  Dop|            strachem pierzchają przed tym zjawiskiem. Wanda zwycięża ich potęgą
11738   3,  Dop|                  ciał stryjów i zwołanie zjazdu do Kruszwicy dla obioru
11739   2,  19 |                  taki czas burzliwy mógł zjechać w gościnę i ucieszyć się
11740   3,  22 |           Nazajutrz dzień toż samo było. Zjechali się starsi radzić, a poczęli
11741   2,  18 |           powietrze. Kneź z haci i mostu zjechawszy, otoczony drużyną liczną,
11742   2,  15 |                  słowem łagodnym potrafi zjednać sobie. Mucha miał go do
11743   3,  22 |                   iż chlebem sobie ludzi zjednają, kazali na wozy nabrać mięsiwa,
11744   3,  Dop|                nie wymogli na nim nic, a zjednali sobie nienawiść żony jego,
11745   1,  8  |                 ani się do niego cisnął, zjednało mu na pańskim dworze nienawiść.
11746   1,  6  |           zapewniwszy się, że go psy nie zjedzą, Hengo konie oddał chłopcu,
11747   1,  9  |             istota.. Łuczywa już przezeń zjedzone opadły czarnymi drzazgami,
11748   1,  2  |                    A dużoście już świata zjeździli? - zapytał Wisz. Hengo się
11749   3,  28 |             panowie nie ostygli.~Starszy złagodniawszy zaczął go namawiać, aby
11750   1,  6  |         Wejrzeniem tym dziecinnym, które złagodziło wspomnienie matki, przemówił
11751   2,  18 |                  nie padł wreszcie i nie złamał nogi; trzeba go rzucić było.
11752   2,  18 |               jedząc nic... rękę padając złamałem... mój pan i towarzysz,
11753   3,  29 |               przy pierwszym starciu nie złamali nieprzyjaciela. Bili się,
11754   2,  19 |              obronie staną...~- Miłosza, złamanego starca, nie mamy się co
11755   3,  27 |           Chrzęst wrót, które cisnąc się złamano, obudził starego Miłosza.~
11756   1,  1  |                woń liści i traw młodych, zlanych rosą, świeżo w ciągu kilku
11757   2,  18 |                     Mnie chłopcy chcieli złapać, ale się nie ważyli - szeptała
11758   3,  23 |              potrzebował.~Z tych zbiegów złapanych w lesie stary jeden się
11759   1,  5  |         towarzysze, bo z wieży nigdy nie zlatują. Zawsze tu są pogotowiu
11760   1,  11 |                 wszech stron poczęły się zlatywać pstre sroczki i gromadą
11761   1,  2  |                 Chłopak jego z konia nie złażąc z nim wjechał w podwórze.
11762   2,  15 |              twarzą, że zrozumiał, co mu zlecono, i spodziewał się spełnić
11763   3,  25 |               drogę zastępując:~- A tuś!~Zlękła się królewna, aby jej nie
11764   2,  17 |                na Myszka wskazując - nie zlękliście się mu w paszczę leźć w
11765   2,  12 |              nogi.~Domyślano się zdrady, zlękniono popłochu i skrępowanego
11766   2,  14 |             zbliżył się wcale nie zdając zlękniony.~- Miłościwy kneziu - dodał -
11767   3,  30 |                  się nie wylizał z rany. Źleście go tu pilnowali.~- Pilnował
11768   2,  16 |         spokojnie~reszty miodu zatrutego zlewała do garnka i szepcąc oddawała
11769   2,  19 |                   cała ziemia i niebiosa zlewały się w wielkie - Pan...,
11770   1,  2  |             języków, którem słyszał, nie zliczę... a ludzi różnych...~Przecież
11771   1,  8  |                  od innych. Przynajmniej zlitowaliście się nade mną, nad którym
11772   3,  26 |                jakby w niewoli trzymają! Zlitujcie się nad dzieckiem waszym
11773   2,  21 |                wschodzie czerwieni się i złoci, wiatr poszedł po ziemi,
11774   3,  24 |                 naszą dziewczynę. Cały w złocie, w jasnej szacie, przy nim
11775   3,  28 |           niebieskie do kolan, blaszkami złocistymi po brzegach naszywane, płaszcze
11776   3,  22 |             prowadzą... Bóstwo stoi całe złocone w koronie na głowie, na
11777   1,  3  |             nabrawszy, począł je chciwie żłopać. Towarzysze też jego garnuszkami
11778   2,  18 |          wynajdywali. Chwost przeklinał, złościł się, zapijał i coraz mocniej
11779   2,  13 |          przerywać nie wolno, boby duchy złośliwe chorobę rzucić mogły na
11780   2,  13 |            chodziły wieści dawno, jako o złośliwej istocie będącej na posługach
11781   2,  16 |               wniosła garnek żółty pełen złotego miodu i na stole go wpośród
11782   2,  12 |             wydawały się jakby z blaszki złotej, a ptaszki przebudzone latały
11783   2,  19 |          Ziemowita, krzyżyk świecący jak złoto. Reszta więc starszyzny
11784   1,  6  |                umierających słychać było złowrogie rzężenie. Mało kto powstał
11785   3,  30 |               moje nie odbiją od brzegu. Złożę okup do chramu za nią, jakiego
11786   3,  30 |                  rzekną, czego chcą. Nie złoży się mir, damy im odejść
11787   2,  17 |                  stchórzyli.~Kneźna ręce złożyła z radości. - Możeż to być? -
11788   2,  19 |               skończyli, powstali znowu, złożyli ręce, po cichu się pomodlili
11789   3,  30 |                 wczoraj dopiero widział.~Złożyło się tak szczęśliwie, iż
11790   1,  6  |                jak mu przyszły i jak się złożyły.~Podsłuchał je drugi, coś
11791   2,  14 |                długo. Czuła, jak się jej zmąciły myśli, jak z kłębów dymu
11792   3,  29 |                źródła, ustąpili wszyscy, zmaczała chustę i milcząc położyła
11793   3,  29 |                  powrócił, dzidę we krwi zmaczawszy, zawieziemy cię do niego,
11794   1,  9  |                  z kolei wszystko, czego zmarły potrzebował za życia do
11795   3,  26 |                 i o łowach prawiąc dzień zmarnowali... pod wieczór piosnki śpiewali
11796   3,  29 |                 bliżej, znajdowali tylko zmarszczoną powierzchnię i wir, w który
11797   1,  5  |                  na oczy nasuniętą, brwi zmarszczone i postawę groźną. Zaledwie
11798   1,  5  |               tym mnie posyła.~Niewiasta zmarszczyła brwi, biała jej ręka podniosła
11799   2,  15 |          podniósł nieco; czoło wybladłe: zmarszczyło mu się. Brunhilda obejrzawszy
11800   2,  19 |                jest Bogiem, aby umęczony zmartwychwstał i powrócił do nieba.~- Tak
11801   1,  2  |               płyn jakiś, który stężał i zmarzł na kamień. Skóry też zwierza
11802   2,  15 |                 nią.~- Tutaj oni knują i zmawiąją się - wiece gromadzą, po
11803   1,  5  |              Zadano mu, że z kmetami się zmawiał obiecując im dawną przywrócić
11804   2,  17 |                 Żule tymczasem, który ze zmęczenia i głodu padał, przyniesiono
11805   3,  23 |               czas już ruszać się było - zmęczenie dawało się czuć wszystkim,
11806   1,  9  |                   jak gdyby się tylko co zmęczył.~- Ej! - zawołał - takie
11807   3,  28 |               inni się, zabawiając pana, zmęczyli, podkradał się Niemiec.
11808   3,  Dop|            pewnych zwrotów i stanowczych zmian z przeszłości narodu, a
11809   1,  8  |                   ale i wiec niełatwy, i zmiana. Ciężką to sprawę poruszacie,
11810   1,  8  |                Trzeba nam wiecu i trzeba zmiany - rzekł - ale i wiec niełatwy,
11811   2,  18 |                 lewo coś łamało gałęzie. Zmiarkowali łatwo, że ich opasywano.
11812   1,  9  |     najdrobniejszych szczątków i prószyn zmieciono węgle, popioły, okruszyny,
11813   3,  Dop|              własną; zetknięcie z obcymi zmienia warunki.~Nie ma najmniejszej
11814   1,  8  |                by się co w stroju i domu zmieniało z obyczaju dawnego.~Gdy
11815   2,  14 |               oczy, odpoczywała.~U ognia zmieniały się potem stróżki; Dziwa
11816   2,  17 |                  dopadł stadniny, aby go zmienić. Podjechał do koni, pochwycił
11817   1,  6  |                  coś do nich przyczynił, zmienił trzeci, i tak rodziły się
11818   1,  7  |                czy się co tam na nim nie zmieniło - odezwał się Wisz.~Uściskali
11819   2,  15 |              Brunhildy wprowadził z sobą zmienionego do niepoznania Leszka, którego
11820   3,  27 |                 ich, wołać począł głosem zmienionym:~- Związać tych ludzi...
11821   3,  Dop|           foremną.~Ten Przemysław Leszek zmiera znowu bezpotomny; przyszyty
11822   3,  28 |          zrozumiał dobrze, do czego mowa zmierzała i że Niemiec zdrajca go
11823   1,  7  |           powiódł ich za sobą. Wieczorny zmierzch i cień drzew w budowli niskiej
11824   1,  7  |                 tak dokazywać umiał.~Gdy zmierzchło i łuczywa w izbie pozapalano,
11825   3,  29 |               Luty swym obuchem w piersi zmierzywszy Klodwigowi z konia go na
11826   1,  2  |                   We dwie garście się to zmieści. Czaru wasze ma być tak
11827   3,  24 |                Dziewczę zarumieniło się, zmieszało, pobiegło prędko kubek piwa
11828   1,  2  |               pięknej córce Wisza, która zmieszana, dumnie spoglądając cofnęła
11829   3,  27 |           Kaszubów i domowników Leszków, zmieszanych z nimi. Krzyki coraz silniejsze
11830   2,  12 |               skroni spadł, odzież miała zmiętą i zszarzaną, w oczach błyskał
11831   1,  4  |               mieczem idzie z grodu, łeb żmii strasznej ucina, na żerdź
11832   1,  8  |                wróżyło dobrego. Złośliwa żmija nie wracała nigdy bez łupu
11833   1,  10 |                              ROZDZIAŁ 10~Żmijowe uroczysko leżało otoczone
11834   1,  4  |                 otwiera:~- Naści strawę, żmiju-smocze. - Potyka straszna paszczęka,
11835   2,  12 |                 u boku... zobaczyłam go. Zmilczałam przyczaiwszy się... Jemu
11836   2,  17 |                Tylko Bumir i jego ludzie zmilczeli, a gdy tu wrzawa bojowa
11837   2,  21 |                 wiszące - ale o litość i zmiłowanie nie prosił nikt.~Dziesiątego
11838   1,  9  |                  na zgliszczu, coraz się zmniejszając, z wielkiego stosu stało
11839   3,  24 |             ziemi. Podparła się na kiju, zmocowała i głową kiwnąwszy powlokła
11840   1,  6  |                 Ptaki otrząsały skrzydła zmoczone i świergocąc zwijały się
11841   3,  28 |                go gniew dusił za gardło, zmógł się, aby przyjąć te łaski,
11842   3,  25 |                 ziemię i ocierając twarz zmokłą. - Spalone chaty?~- W popiele
11843   3,  Dop|             przepuszcza.~"Gdy zaś długim zmorzony głodem - pisze Długosz -
11844   2,  13 |                ciągnął dalej:~- Jest już zmowa na knezia, już się zbierają,
11845   3,  30 |             stryjowie niemieccy Pepełków zmówią się jutro na nas, gdy lud
11846   1,  2  |             dzikie, byle prawica silna - zmoże; a doma też tym wiele zrobić
11847   1,  7  |             pamiętajcie o tym, że gdy go zmożecie, on ma dwóch synów za Łabą.
11848   2,  15 |               radę dadzą. Ty ich sam nie zmożesz ze swymi smerdami, ich tu
11849   3,  26 |              niosła, a jeśli surowym być zmusicie mnie, będę nim; pomnijcie,
11850   1,  6  |               Wisz, grożąc, do milczenia zmusił.~Szły więc za nim posłuszne.~
11851   3,  Dop|                 Długosza jest obrobioną. Zmusiła potrzeba przenieść już stolicę
11852   3,  26 |                   pomnijcie, żeście mnie zmusili do tego.~- Rozkazuj i rządź! -
11853   3,  Dop|              podanie - Węgrów i Morawian zmuszają Polanów do szukania sobie
11854   2,  19 |         odbierała ludzi, spokój, wczas i zmuszała zamiast pługa i roli oręża
11855   3,  28 |               Miłosz, zginął, że zostali zmuszeni szukać poparcia od rodziny
11856   3,  23 |                   jak trzoda nie została zmuszona do pochodu. Pędzono ich
11857   3,  27 |                uciekającego pochwycono i zmuszono do panowania.~Leszkowie
11858   2,  18 |                prawo przedzierać. Pogoń, zmylona krzykiem, niosła się na
11859   2,  15 |                 Jasne jego włosy, świeżo zmyte, rozpuszczone na ramiona,
11860   3,  25 |                   dziewucho!... O! o! ja znachorka jestem, ja wiem wszystko
11861   2,  19 |           odświecały się na niebie.~- Co znaczą te ognie? - zapytali goście -
11862   3,  Dop|                    Ciekawa to tradycja o znaczeniu wyrazu, a równie zajmująca
11863   2,  15 |                  i władycy, starszyzna i znaczniejsi po mirach. Przybiegł smerda
11864   3,  23 |                nimi się kto z dowódców i znaczniejszych nie ukrywał. Ale ci leżeli
11865   3,  22 |                nie w smak szły te wróżby znaczniejszym, a na starego szemrali.~
11866   3,  30 |                  ściągnęły tam na brzegi znaczny napływ ludu, cieśli i robotnika.
11867   2,  15 |                  wiarę. Stary wie, co on znaczy... ciągnąłem długo... dziś...
11868   1,  8  |                bogatymi kmieciami więcej znaczył od najzamożniejszych. Szli
11869   1,  1  |                  drogi - rzeka gościniec znaczyła.~Puszcza wciąż była dzika,
11870   3,  26 |                  drzewy, które wiek jego znaczyły. Wśród niego było jedno
11871   3,  Dop|          pierwszy to plemię Slowian, nie znające mieczów, z pieśnią i gęślą
11872   3,  Dop|         przychodzi.~Ci ludzie gęśli, nie znający żelaza, przez długie wieki
11873   1,  2  |              niemych", języka narodu nie znających zwano - zza typu i zagród
11874   3,  26 |                 się on nie skryje, ja go znajdę.~Tym bardziej że się z niej
11875   3,  22 |                stara broń u niewielu się znajdowała; szła czeladź uzbrojona
11876   1,  9  |                  na polance piaszczystej znajdowały się w lesie. Poszli więc
11877   1,  6  |                kłóciły się zapalczywie o znajdywane ziarna. Bocian na gnieździe
11878   1,  10 |             znowu się wziął do weselszej znajomej pieśni starej. Tę zaledwie
11879   1,  11 |                macie się czego bać... to znajomy! Ale gdzieś musiał po miodzie
11880   1,  1  |                   póki nie dojedziemy do znajomych. Z południa na miejscu będziemy.
11881   3,  Dop|               książę Allemanów, Rytogar, znakomity rodem i bogactwy, wysyła
11882   3,  Dop|                dowcipem i przemysłem niż znakomitym rodem, który oprócz tego
11883   2,  18 |                wcześnie więc wypatrywano znaków po niebie i ziemi, aby mu
11884   1,  11 |                 ja w łachmanach, o kiju, znalazłam się w puszczy... Krucy mi
11885   3,  25 |            popatrzeć, jak się mąka robi! Znalazłoby się ziółko, sposób, urok...
11886   3,  28 |                  od obozowiska daleko, o znalezienie drogi już się Dobek nie
11887   2,  16 |                  pierścień u niego jakiś znaleziono. Związali go łykami i uprowadzili
11888   3,  28 |              uczynić - szepnął Niemiec - znaleźlibyśmy sposoby.~Nastręczała się
11889   2,  19 |             bronili uciemiężonych, a nie znaliśmy tylko jednego Boga, choć
11890   2,  14 |                 rozumiały, a przecie nie znały i dziwiły sobie, z których
11891   2,  19 |                 niemieckiego ubranie ich znamionowało. Oba niestarzy jeszcze,
11892   2,  18 |      półgodzinnej jeździe znalazł się na znanej sobie polance. Stąd na Głubie
11893   1,  8  |            rozstali się z Domanem i Wisz znanymi krótszymi przesmykami w
11894   1,  5  |                   Robią nami jak wołami, znęcają się jak nad psami. Psom
11895   2,  15 |               Dopiero gdy sił do bicia i znęcania się nie stało, dano pachołkom
11896   2,  20 |               Ognisko gorzało tylko, aby Znicz nie wygasał. Dym prosto
11897   3,  25 |               twarzą bladą, i stróżki od zniczowego ogniska, przy którym jedna
11898   1,  1  |              który się chciał zdrzemnąć, zniecierpliwiony, łuk napiął i strzelił...
11899   1,  2  |              chleba.~Wszystko to na stół zniesiono, a Wisz skinieniem gościa
11900   2,  16 |                 co było pogardą wielką i zniewagą w owych czasach.~A gdy trupy
11901   3,  28 |               pilno było pomścić doznaną zniewagę. Do nocy odjechali od obozowiska
11902   2,  21 |                 na ziemię, potrzaskane i znieważone, były jakby zapowiedzią
11903   3,  Dop|               tego gnuśnym był do boju i zniewieściałym. za co go Chwostkiem, to
11904   3,  26 |            poprzysięgała, iż z niego nie znijdzie dopóty, dopóki kneź im zwrócony
11905   3,  Dop|           widocznej przyczyny. Leszkowie znikają i wracają. Jawnym jest,
11906   1,  1  |           jeszcze ciekawie i gnały dalej znikając im z oczów. Naówczas łomot
11907   2,  21 |            odsunęła się okiennica i miał zniknąć już za nią, gdy śmiały bartnik
11908   2,  12 |                 gdy ostatni jego promień zniknie z drzew pozłoconych wierzchołków,
11909   3,  26 |                  na grodzisku, gdy się o zniknięciu Piastuna dowiedzieli - lecz,
11910   3,  23 |         obozowisku rzeź okrutna pomściła zniszczenie. Mało kto stąd wyniósł życie.
11911   2,  14 |              błyskały, jakby ciesząc się zniszczeniem. W dali piorun bił po piorunie;
11912   1,  9  |             razem ze zmarłym przez ogień zniszczone poszło z nim na świat drugi.
11913   2,  15 |               póki siekiera i płomię nie zniszczy tych plugawych chwastów!
11914   2,  21 |                   żeście mu zżegli dwór, zniszczyli dostatek, skarby zabrali,
11915   1,  10 |           gwarzyć i naradzać.~Słońce się zniżało, gdy starszyzna widząc,
11916   1,  5  |              była.~Zbliżył się na krok i zniżył głos nieco:~- Dochodziły
11917   1,  8  |          przepadali, a nade wszystko nie znosił, by się co w stroju i domu
11918   1,  8  |                 wzrostu i lichej postaci Znoskiem go zwano. Zjawienie się
11919   2,  12 |               widać tu już było młodzież znoszącą suche gałęzie, łuczywo,
11920   1,  9  |                aż napoju się przebrało i znużenie wycieńczyło. Dopiero się
11921   2,  12 |                  i śpiewu. W kółku swoim znużona już śpiewami i skokami siedziała
11922   2,  14 |              wszystkich tych niewiastach znużonych ciszą jednostajną, jaka
11923   3,  28 |                  się głosem.~Oczekiwanie znużyło znać Dobka, bo chwyciwszy
11924   1,  9  |             stypa więcej niż bój i walka znużyły... szli smutni zataczając
11925   3,  29 |         zamruczało dziewczę - gdy was tu zobaczą?~- Że ja wam od brata przyniosłem
11926   3,  30 |               wątpił też, iż przybył dla zobaczenia Dobka, który choć jeszcze
11927   2,  12 |           Mieczyk mu błyszczał u boku... zobaczyłam go. Zmilczałam przyczaiwszy
11928   1,  11 |                    Chodziłem po lesie... zobaczyłem dziuplę...~- Miodu ci się
11929   3,  28 |                jeszcze wydaje. Gdybyście zobaczyli miasta nasze, z podziwu
11930   2,  21 |                  było leżących na ziemi, zobojętniałych, ledwie na wołanie podnoszących
11931   3,  Dop|        stronnictwa. Nie chciano nikogo z zohydzonej wybrać rodziny. Tymczasem
11932   2,  13 |                 pana i Znoska jak wielką żołądź na dębie uwiesić, gdy na
11933   3,  Dop|         staro-słowiańskie), wyćwiczony w żołnierce i nad stan swój świadomy
11934   3,  23 |               czym wybierać, bo łupieski żołnierz niósł z sobą dużo wszelkiego
11935   3,  Dop|             Przemysław także jest ubogim żołnierzem, niewielkiego rodu. Ludowego
11936   1,  1  |                 na wiosnę.~Gdzieniegdzie żółtawą ławą leżał piasek, to kępiasta
11937   3,  29 |              włosów na brodzie i głowie, żółtej skóry, oczu małych, czarnych
11938   1,  3  |             którego czatował, mignął lis żółtym ogonem, zawinął się i znikł
11939   3,  28 |               życia zażywał. Nie był też żonatym, chociaż kobiet dwór był
11940   3,  25 |                  ja ci ranę goiła, co ci żonkę zabili! No - szkoda jej!
11941   2,  21 |             Coraz wyraźniej o wieczornej zorzy dojrzeć było można pod lasem
11942   2,  21 |                zachodzie słońce po sobie zosta-wiło czerwoną łunę, dokoła lasy
11943   3,  Dop|                  Słowiańszczyznę otacza. Zostają tylko szczątki dawnej organizacji,
11944   1,  9  |                  Wiszowi dali im odejść, zostając przy bronionej zagrodzie,
11945   1,  10 |                 Myszków i ich druhów nie zostałoby jednej głowy.~Słońce się
11946   2,  14 |        odpowiadał stary długo, myślał.~- Zostań - rzekł w końcu - aleś ty
11947   2,  21 |              była! Uprosimy ojca, matki, zostaniemy z nimi i krwi się kmiecej
11948   3,  23 |              mogli, kędy się przesunęli, zostawała po nich pustynia i zgliszcza.~
11949   3,  Dop|             Libuszę i Wandę. Oprócz tego zostawia on dwu synów: Kraka i Lecha,
11950   3,  Dop|            chwile mało po sobie pomników zostawiają i śladów. Analogia tylko,
11951   3,  Dop|              piaskiem, z boku dla siebie zostawiając sobie tylko wiadomą ścieżkę.
11952   1,  9  |        starszeństwie brać przykazał, nie zostawiał wątpliwości, że mówił o
11953   3,  27 |                lasu, gdzie zapewne konie zostawić musieli, bo w zaroślach
11954   1,  7  |                  na łowy - ludzi waszych zostawicie u mnie, we dwu ruszymy,
11955   2,  21 |                 z was jeden wstanie, nie zostawimy duszy żywej... Pamiętajcie!~
11956   3,  23 |              czekali.~Niemcy sami jedni, zostawszy garstką niewielką, opasali
11957   1,  7  |                  błędnych ludzi złożona, zowiąca się Rybaki, która na ziemi
11958   2,  19 |                za to zowią, a my dzikimi zowiemy tych, co odzież nosząc lepszą
11959   2,  14 |             czarna... Siadły, krakają... żrą serca od ciała... gdzie
11960   1,  1  |                   dokoła zasiekami drzew zrąbanych otoczona... Poza nią z szałasów
11961   1,  1  |              ciągle ręką chwytał za nogę zranioną, czuł, że mu krew ciekła
11962   1,  5  |                 Cała też gromada do koni zraz ruszyła, bo czas było w
11963   3,  22 |             narady i poparcia.~Wielu już zrażonych iść nie chciało. Byli i
11964   3,  26 |                 jak się do matek cisnęły źrębięta, jak młodzież między sobą
11965   1,  6  |                łące pasące się klacze ze źrebiętami, które niewiasty doiły.~
11966   1,  5  |               dokoła pod nim cisnęły cię zręby budowli, szopy i chaty.~-
11967   1,  1  |              biegały żywo... Ruchy ciała zręczne i silne nie dawały wieku
11968   2,  21 |            ludzie i patrzali w dal. Tych zręczniejsi spędzali strzałami, chowali
11969   3,  25 |             który od niej rozumniejszy i zręczniejszy będzie, a jej się upodoba.~
11970   2,  15 |                zbierały, aby drugą burzę zrobiły. Pomiędzy słupy, ściany~
11971   2,  21 |                  rozmowę przyjdą i zgodę zrobimy, a potem tych, co głowy
11972   1,  10 |               składano choroby.~Maleńkie źródełko sączące się nie opodal służyło
11973   2,  14 |                woda była czysta jak łza, źródlana. Dziwa zaczerpnęła jej i
11974   3,  24 |                 żal po domowych progach, źródle, z którego wodę czerpała,
11975   2,  19 |                ustawiono, znajdowało się źródło za święte poczytywane i
11976   3,  27 |              póki z tych nieszczęśliwych zrodzeni właśni ich potomkowie nie
11977   2,  12 |             ogień boży, który by sam się zrodził, młodym był i nowym, a potem
11978   3,  Dop|                pamiątkę. Z tej to mogiły zrodzona jest legenda o Kraku. Dlaczego
11979   3,  29 |                  zręczny, z koniem jakby zrosły, z oczyma błyszczącymi ogniem
11980   2,  14 |               wasze rozpędzę i chram ten zrównam z ziemią... Stary nie pobladł
11981   3,  23 |                koły, bliższych niewiasty zrozpaczone chwytały za gardła rękami
11982   3,  23 |            Straszny był widok tej dziczy zrozpaczonej, która losowi swemu nie
11983   2,  15 |               nie śmiejąc zbliżyć się do zrozpaczonych kmieci, strzelali z góry
11984   1,  1  |                 parobczaka, który rozkaz zrozumiawszy psy nawołał, wpędził do
11985   1,  3  |                 głos rozejdzie po lesie, zrozumieją.~Szli więc razem. Od strumienia
11986   2,  15 |             śmiał się, aż psy ze strachu zrywały się, by mu wtórować.~U miłościwej
11987   3,  Dop|                nareszcie ulega wyraźnemu zrządzeniu Opatrzności.~Piast, jak
11988   1,  5  |                 ludzie trzymali, a stary Zrzega nożem mu źrenice wyjmował...
11989   2,  16 |                   mruknął Chwost. - Mnie zrzucą, a z was którego posadzą!~
11990   3,  22 |              panował.~- A po cóż tamtego zrzucać było? - odezwał się stary -
11991   3,  26 |                   a nastało zamieszanie. Zrzuciliśmy z tego grodu plemię złe,
11992   2,  13 |                  pierś, z której płachty zrzucone leżały na ziemi, i załamała
11993   1,  1  |             Wiszu... - rzekł z konia nie zsiadając podróżny, uchyliwszy tylko
11994   2,  15 |                które niedobrze zakrywały zsiniałe powieki.~Brunhilda kazała
11995   2,  21 |               pogniecionych, połamanych, zsiniałych, gnijących; rusztowanie
11996   2,  14 |             mówiąc nic zszedł do czółna, zstąpił w nie, odwiązał i czekał.
11997   2,  12 |                  do swobody, duchy jasne zstępowały z niebios i poiły ludzi
11998   1,  8  |                  wołając:~- Jadą! Jadą!!~Zsunąwszy się z konia padł dysząc
11999   2,  18 |               przestraszona, z kłody się zsunęła na ziemię. W tył za siebie
12000   1,  9  |                węgli czarnych i popiołu. Zsuwano głownie, aby dogorywały,
12001   2,  18 |         bezpieczni jesteście. Gości bogi zsyłają. Wyrazy te wyrzekł z powagą
12002   2,  12 |               który czynił dzień, miłość zsyłał i wesele. Był to dzień ślubowin
12003   3,  22 |                 abyśmy nań składać się i zsypywać nie potrzebowali...~- To
12004   2,  12 |             spadł, odzież miała zmiętą i zszarzaną, w oczach błyskał ogień
12005   2,  13 |             Bumir stary był już, ale jak żubr silny, kark miał gruby,
12006   1,  9  |              mruczał.~- Milcz, ty, stary zuchwalcze! Ty niepoczciwy, nieposłuszny -
12007   2,  15 |            bronić stała onieśmielona tym zuchwalstwem.~Wśród ciszy słychać było
12008   3,  27 |               nieszczęściem, jakiego ich zuchwalstwo stało się przyczyną.~Z dniem
12009   1,  6  |                 miodzie wyrywa czasem co zuchwalszego, on też, miłościwy pan nasz,
12010   1,  1  |               zwierzęcy, pół człowieczy, zuchwały razem i ostrożny... oczy
12011   1,  3  |                  aby się z obcymi ludźmi zuchwałymi nie spotykać. Wyjaśniła
12012   2,  20 |          poczerwienieli. Jej się podobał żupan czy kmieć, który pańsko
12013   3,  24 |             uśmiechając się i mrugając - żupanam ci dała, a będziesz panowała...
12014   2,  17 |               gdzie stał Wizun, otoczony żupanami, władykami i kmieciami.~
12015   2,  15 |                 przystępu. Kmiecie byli, żupani i władycy, starszyzna i
12016   2,  20 |                 odparł stary. - Skąd wy, żupanie? Młody wędrowiec ręką wskazał
12017   1,  8  |                    Teraz zbiorą się lada żupankowie i na gród się cisną, a pięściami
12018   1,  6  |           wszystkim będzie... kmieciom i żupanom, i władykom... co się kneziowi
12019   2,  20 |                na ramionach, to ja, pani żupanowa! Kłaniajcie się swej pani!!~
12020   2,  19 |           wszyscy niemal starsi kmiecie, żupanowie, władyki cisnęli się u wrót
12021   1,  9  |             dowierzano. Gdy zmrok zapadł zupełny, ucichło nad rzeczką, jak
12022   2,  21 |                najmłodszy, którego zwano Żurawiem dla nóg długich. Podbiegł
12023   3,  26 |        przybywali.~Grodzisko, na którego żużlach i gruzach trawa już porastała,
12024   3,  22 |              przypominało. Świeże gruzy, żużle ledwie ostygłe, sterczące
12025   2,  15 |         przychodzimy, może być rada, nie zwada... Nam kneź i wódz potrzebny,
12026   1,  5  |                 u niego zaczyna, póki do zwady i do nożów nie przyjdzie
12027   1,  6  |             zajedli? Zakrwawili mi izbę, zwalali podwórze, zamącili spokój...
12028   3,  26 |                czym napastnika osaczyć i zwalczyć. Droga, którą on chodził,
12029   3,  29 |          Klodwigowi z konia go na ziemię zwalił.~Niemcy krzyknęli z przerażeniem,
12030   1,  7  |                brocząc posoką, na ziemię zwaliło się i psy je dławić poczęły,
12031   2,  18 |             Uroczysko, na które jechali, zwało się Głubiem. a na nim nigdy
12032   3,  29 |              drugiej strony stał Myszko, zwany Kulikiem, jak wszyscy z
12033   3,  Dop|          następują rządy gminowładne tak zwanych dwunastu wojewodów.~Podanie
12034   1,  1  |            deszczów wypłukana, od słońca zwapniała czaszka końska.~Dachy pokryte
12035   2,  19 |             niepokoju.~Ten świat w sobie zwarty nie pragnął nic nad to,
12036   3,  25 |                  chodzi jak ziele mrozem zwarzone...~I trzęsła głową Jaruha,
12037   1,  7  |                aby się na nim pokłócić i zwaśnić? Będziecie radzić, jeździć,
12038   3,  22 |                 słowo stanowi.~Ochłonęli zwaśnieni, oczyma się już tylko wyzywając
12039   2,  19 |                   tak że i on, i Rzepica zwątpili, czy ten wszystek lud nakarmić
12040   1,  6  |              puszczę niż taką gościnę...~Żwawo więc pognali konie tąż samą
12041   2,  15 |                chłop młody i przystojny, żwawy i wesół. Smerdą go sama
12042   3,  Dop|            mistycznie przejmującego, gdy zważymy, że to jest pierwsze objawienie
12043   1,  4  |           patrzała. Jam wszystkie ziemie zwędrował, a nie widzial żadnej. Od
12044   3,  22 |            prędko potrzeba i jedności... Zwędrowałem wszystkie plemiona i narody
12045   3,  26 |                  wpadł do zagrody wesoły zwiastując jej, że ojcu kneziowską
12046   3,  29 |                co je poprzedzili.~Wrzawa zwiastująca spotkanie rosła coraz, łajano
12047   2,  12 |               lesie brzmiały przedśpiewy zwiastujące nocną uciechę.~Nagotowane
12048   2,  12 |                 nowy. W komorze po cichu związała węzełek bielizny na drogę,
12049   1,  6  |              czarną. Była to kupa ludzi, związana rękami, nogami splątana,
12050   1,  3  |               bijąc. Ręce już miał w tył związane sznurem, którego koniec
12051   2,  21 |          Chłopaki więc na długiej żerdzi związanej kawał mięsa końskiego ukroiwszy
12052   3,  27 |                  sprzyjali, a krwią byli związani, nie śmiejąc nic rzec smucili
12053   1,  3  |               obcego, gdy Hengo z rękami związanymi, za sobą sznur wlokąc, szybko
12054   1,  5  |                siwa jak chusta na pół mu związywała czoło. Jakiś smutek~i groza
12055   2,  14 |                mogła dojrzeć ich twarze. Zwiędłe były, smutne i blade.~Przyglądając
12056   2,  14 |               spokojnej, pomarszczonej i zwiędłej widać było życie jakby senne,
12057   1,  2  |                  jak łodygi kwiatów, gdy zwiędną. Do wyboru było dosyć. Leżały
12058   3,  22 |                 bo w ciągu życia dalekie zwiedzał kraje i znał prawie wszystkie,
12059   3,  29 |                  poczęła, rozciągać się, zwiększać i posuwać naprzeciw Polan;
12060   3,  30 |                  i trzy nikogo nie było; zwiększało się szemranie, wielu odzywało
12061   1,  10 |                 siedziała w milczeniu.~- Zwierzaś ubił lub skaleczył - zawołał
12062   3,  23 |                  Chciwość ich ciągnęła i zwierzęca dzikość.~Przebiegłszy kawał
12063   1,  1  |               jakiś, straszny niby wycie zwierzęce, niby okrzyk człowieka...
12064   3,  27 |        człowiekiem, więcej obłaskawionym zwierzęciem, jak niedźwiedź, co się
12065   2,  14 |                Wolno się bronić dzikiemu zwierzęciu i robakowi nawet, a nie
12066   2,  21 |                 życie, ale dziko jakoś i zwierzęco. Na wojaków wyglądali, choć
12067   1,  1  |                 wyraz przebiegły, na pół zwierzęcy, pół człowieczy, zuchwały
12068   2,  19 |                między ludźmi, ale między zwierzętami, i wróg dopiero a potrzeba
12069   2,  15 |                 odparł - równając nas ze zwierzęty, ludzieśmy przecie jako
12070   1,  2  |                 bo i nabiału nie brakło, zwierzyny, kołacza i chleba.~Wszystko
12071   2,  12 |            poczerniały... Hej! hej!...~I zwiesiła głowę smutnie, zapominając
12072   1,  4  |                ciemne, podszyte, szeroko zwieszając gałęzie. Gdzieniegdzie z
12073   1,  5  |                 stał z pochyloną głową i zwieszonymi rękami. ~Wisz! Wisz!... -
12074   3,  22 |                  tylko co nie widać, gdy zwietrzą, że wodza nam braknie...
12075   1,  2  |           dobywszy się z zamknięcia, gdy zwietrzyły wieczerzę, wcisnęły się
12076   1,  4  |               siedzi, myśli, duma, brodę zwija, podparł się i patrzy w
12077   1,  5  |                 nie mieli. Ku wieczorowi zwijają się niespokojnie, bo czas,
12078   2,  12 |                  około nich wirem, kołem zwijające się cienie, z rozwiązanymi
12079   3,  29 |             liczbie niewielkiej, za nimi zwijali się Pomorcy z żelaznymi
12080   3,  24 |                    Chmielu, co po tyczce zwijasz się do góry, chciałoby się