Tom,  Rozdzial

12081   3,  25 |               mrugnęły nawet ani się łzą zwilżyły.~Choć wieczór nic już dostrzec
12082   2,  16 |             poddaszów, potem się w jedno zwinęły stado i uszły kędyś za jezioro.
12083   1,  10 |                 na ziemię w jeden kłębek zwinięci. Szary pustelnik z dziupli
12084   3,  29 |             głowę miała spuszczoną, ręce zwisłe i cicho śpiewała sobie:~-
12085   1,  7  |                posłużyć teraz do zabawy.~Zwleczono potem zabitego, a zaczęto
12086   2,  15 |                spełnić dane rozkazy. Nie zwlekając, natychmiast kazała mu jechać
12087   1,  2  |                     Niech oczy widzą, że zwodnictwa nie ma, a jest popatrzeć
12088   1,  4  |                  strony spoziera, cztery zwojował narody. A broda rośnie mu
12089   1,  4  |                  postaw nad Dunajem. Nie zwojuje ludu twego. Czytaj idzie,
12090   2,  21 |                schrypłym - jedź do domu, zwołaj swoich... ginąć nam nie
12091   2,  21 |           zawołał Bumir - ich dziesięciu zwołają sobie stu Pomorców albo
12092   2,  19 |             można poczynać. Wici ogniste zwołały kraj i każdy szedł z tym,
12093   1,  7  |             dodał Wisz.~- Gdzież my wiec zwołamy, boć stanie na tym, aby
12094   1,  9  |                 wici... i starszyzna już zwołana... Strach na grodzie...
12095   3,  Dop|            pogrzeb reszty ciał stryjów i zwołanie zjazdu do Kruszwicy dla
12096   3,  22 |                  pierwszy życiem za wiec zwołany opłacił.~Wszczynała się
12097   1,  8  |                 się bronić na zagrodzie, zwoławszy ludzi, którzy na ziemi jego
12098   1,  10 |                 cichu, bo się lękali już zwolenników Chwostka, aby ich na sztych
12099   1,  6  |             jeszcze, ślizgały się konie, zwolnić więc biegu wkrótce musieli,
12100   1,  8  |            objeżdża kmieci i na wiec ich zwołuje.~- Kto doniósł?~- Smerda
12101   1,  7  |             lepiej - odezwał się Doman - zwołujmy wiec. - Nim wici roześlemy -
12102   3,  26 |                to na uroczyska po lasach zwoływała, radziła, swarzyła i z niczym
12103   1,  7  |          dziadowie i pradziady się nasze zwoływały. Tam nam też stanąć wszystkim
12104   3,  26 |              ogień bujały, jako chciały.~Zwoływano starych. - Radźcie. - Starszyzna
12105   3,  30 |                pora okopy sypać i drzewo zwozić, póki nasi nie powrócą pomstę
12106   2,  21 |            mknęła czarna i widać ją było zwracającą w zarosłe brzegi, w cień,
12107   2,  14 |                  dopytywały uśmiechając; zwracali oczy przechodzący pielgrzymi
12108   3,  22 |                  się też oczów najwięcej zwracało.~Każdy ród chciałby był
12109   2,  21 |                  pójdą!~Gdziekolwiek oko zwróci, spotyka znane twarze; tam
12110   2,  14 |               powietrze. Kneź się chciał zwrócić do swoich pachołków, ale
12111   1,  10 |                  na nie. Oczy wszystkich zwróciły się na odzież zabitego,
12112   3,  26 |          znijdzie dopóty, dopóki kneź im zwrócony nie będzie i zmuszony do
12113   2,  12 |             przebrzmiała chórem ze swymi zwrotkami, dała się słyszeć druga.
12114   3,  Dop|                   odnoszą się do pewnych zwrotów i stanowczych zmian z przeszłości
12115   1,  4  |              królujże, Wando szczęśliwa. Zwycięska wraca królowa.,. i na gród
12116   2,  21 |        napastników, to na grodzie okrzyk zwycięski.~Padają odepchnięci i cisną
12117   2,  21 |         roztrzaskał w kawały.~Pełen gród zwycięskiego ludu. Czapki podrzucają
12118   3,  23 |                  Wszyscy jeszcze świeżym zwycięstwem zagrzani gotowi byli iść
12119   3,  29 |                  badając, aby mówił im o zwycięstwie, jak się potykano i wielu
12120   3,  27 |          śpiewała i cieszyła się swojemu zwycięstwu.~Dwaj synowie Chwostka stali
12121   3,  Dop|              przed tym zjawiskiem. Wanda zwycięża ich potęgą niewieściego,
12122   3,  27 |           ocaliwszy prowadzili w ofierze zwycięzcom. Padła biedna przy trupie
12123   3,  25 |              którą choć osłabły potrafił zwyciężyć, dostając się do ostrowu.
12124   3,  27 |                właśni ich potomkowie nie zwyciężyli i nie odegnali precz najezdników.~
12125   2,  19 |             życie powszednie szło trybem zwyczajnym. Pogodny wieczór świecił
12126   2,  16 |            niepokoju i wieczornej uczcie zwykłej spał jak kłoda, więc choćby
12127   3,  Dop|             zmarłym książęciu czynić się zwykło, czekali, według upewnienia
12128   1,  6  |           sprzysięgli się już na mnie... Życiam mu nie wziął... niech gnije
12129   1,  8  |              wiesz, że ci ludzie tak źle życzą? - zapytał Piast.~- Z oczów
12130   1,  3  |                nie koniec. Kiedy zdrowia życzy, pewnie czego żąda, inaczej
12131   2,  13 |              sami. Bumir znać tego sobie życzył, bo się zaraz do gospodarza
12132   2,  13 |                  Jaruha, która wcale nie życzyła sobie widzieć go uleczonym
12133   2,  15 |               mówiła kneźna. - Ja zawsze życzyłam tobie i bratu dobrze, starałam
12134   2,  19 |                Byli ludzie ochrzczeni, a żyjący potem w pogaństwie, które
12135   3,  Dop|           wrodzonej poczciwości, ubogim, żyjącym z kawałka roli, którą uprawiał.
12136   2,  19 |            rozumną, ze wszystkimi w niej żyjącymi stworzeniami stanowiącą
12137   3,  25 |                     Doman! Dziecko moje! Żyjesz ty? - zawołał.~Oczy się
12138   1,  2  |                 go co obawiać, bo kto za zyskiem goni, temu czary nie w głowie.~-
12139   2,  18 |              gonili, ale orszak Chwostka zyskiwał coraz i wyprzedzał. Zasadzka
12140   1,  3  |             przed kneziem, łaskę u niego zyszczę, bo pan jest sprawiedliwy...
12141   1,  3  |                 pokłony lubi, bij mu je, zyszczesz łaski, nie będą się taić
12142   1,  2  |                  wyszedł ogień pierwszy, żyto kamień starł na mąkę - i
12143   3,  28 |                  aby Hengo upiekł mu się żywcem.~Stało się to tak szybko,
12144   1,  11 |               wonne... u stóp jej ciekła żywiąca krynica.. Siedem lat królowałam,
12145   2,  19 |                  wspólny...~Wody płynęły żywiące i duchem przesycone, mówili
12146   3,  Dop|             siarką i próchnem, woskiem i żywicą, w które nieco zapuszczono
12147   3,  30 |                 by się ich wyrzekł cały.~Żywili też może jakąś nadzieję,
12148   2,  12 |                  siostry.~- Teraz chodź, Żywio moja, siostro jedyna, pożegnajmy
12149   2,  19 |                  potrzeba obrony wniosła żywioł zwątpienia i niepokoju.~
12150   1,  8  |                  niewiast rozporządzała, żywność zbierano gotując się do
12151   3,  Dop|                  późniejszej legendzie o żywocie św. Stanisława powtarza
12152   1,  3  |                     Stary poruszył się z żywością prawie młodzieńczą i nie
12153   2,  15 |               gwar się rozpoczynał coraz żywszy, każdy się z mową wyrywał
12154   3,  25 |                 chcąc ciągnąć do Jamy, a Żywże, dobra macierz, płaszczem
12155   1,  4  |               zajmie ziemie, pługi idą w żyzne pola, bydło ryczy, domy
12156   2,  21 |                wam tej pomsty, żeście mu zżegli dwór, zniszczyli dostatek,
12157   1,  6  |            ogólne.~Gdy mały Gerda wszedł zziębły i siny, a od progu posłyszał
12158   2,  12 |          kądzieli nie będziesz ani grzać zziębniętą... Ogniu ojca, matki, sióstr
12159   3,  26 |            strumienie leśne, niziny wodą zzieleniałą zalane. Spod stóp wyskakiwały
12160   2,  15 |             dozwalała widzieć wychudłe i zżółkłe ciało. Na pół leżąc, oczyma
12161   2,  20 |               oczyma. Ojciec to widział, zżymnął się, zmilczał. Czółno odbiło