Part

 1 1 |       zniżając pręty aż do samej ziemi. Kartofliska, ściernie,
 2 1 |        Jeżeli kto jeszcze na tej ziemi walczył w całym i zupełnym
 3 1 |       pogarda wszystkiego na tej ziemi.~- Ty do czyjej partii to
 4 1 |        albo kamieniem ciskały ku ziemi. Nad padliną w polu leżącą
 5 1 |       wzdychać - potem ukląkł na ziemi, zdjął kaszkiet, przeżegnał
 6 3 |        więc jadę - myślałem - do ziemi Angielczyków ziemnowodnych,
 7 3 |      piszczele, nachylały się ku ziemi dachy stodół, tu i owdzie
 8 3 |          krańcem dosięgał prawie ziemi.~Kiedy wasąg naszych przedsiębiorców
 9 3 |          się postać tego kawałka ziemi. Kudłaci indywidualiści
10 3 |      wpatrywały się w te kawałki ziemi z niepokojem i serca osnuwały
11 3 |     ponure dudnienie skostniałej ziemi, co głucho stęka pod szynami: -
12 3 |         strąciłaby cię z oblicza ziemi - ach, tylko pomyśl...~W
13 3 |        postępuje. Schylał się ku ziemi i przy świetle ostatniego
14 4 |          i przygniata niejako do ziemi. Szczególniej dokuczała
15 4 |        Kłęby śniegu, zdzierane z ziemi przez wiatr, leciały jak
16 4 |         chwilami wywierało się z ziemi piekło huku i szła ta melodia
17 4 |      książek leżące wszędzie: na ziemi, na stoliku, na szafce...~-
18 4 |    rozmiecione: kołdra leżała na ziemi, prześcieradło zwieszało
19 4 |   otaczać tęczy, która uniosła z ziemi tę głupią dziewczynę. Trzeba
20 6 |           kadłuby zginają się ku ziemi...~Kółka taczek turkocą
21 8 |    ucichał, jakby wsiąkał w głąb ziemi. Nie wiem, jak to długo
22 9 |       dole na zmoczonej deszczem ziemi. Zmierzch dnia jesiennego
23 10|         w miłosnym uścisku pierś ziemi. Niekiedy po szczytach okrągłych
24 10| szczytach okrągłych pagórków, po ziemi popielatej szedł cień chmury
25 10|          chmury i zasępiał twarz ziemi, podobną do spracowanej
26 11|         i podniósł ją w rękach z ziemi. Zaśmiał się radośnie na
27 11| żółtawozielona, który klęczał na ziemi tyłem do drzwi zwrócony
28 12|     podaje wieść.~Znawcy dziejów ziemi, co jak niedosięgłe krety
29 12|        cisnęła kędyś między brud ziemi.~Nadszedł był czas, iż książę
30 12|         się dobroczyńcami leśnej ziemi. Tworzyli nowe miasta, jak
31 12|        jodłowych, które wicher z ziemi wyrwał i na trawę obalił.
32 12|    ziemskie najwdzięczniejsze na ziemi, gdzie morze w ląd się wlewa
33 12|     gdzie lilie najcudniejsze na ziemi zakwitają w czerwcowe niedziele,
34 12|       anachoretów, wielki oddech ziemi i żywa pieśń wieczności.~
35 13|        czy ich ktokolwiek na tej ziemi mianował? Lud polski, czy
36 13|          wydajny bogate prawo do ziemi postawić w pierwszym dniu
37 13|       tylko Królestwie, które do ziemi są przykute, gdyż odejść
38 13|         ni w lewo - chyba w głąb ziemi tej, w mogiłę ziemską -
39 13|     wojska najeźdźców. Od krańca ziemi polskiej do drugiego krańca,
40 13|  pamiątek, swej chaty na działku ziemi, zagrody i dobytku, swej
41 13|     stopą. Włościanin, posiadacz ziemi, jest jak krzak przy drodze.
42 13|        ni miejscem spoczynku. Na ziemi polskiej nie ma dla tych