Part

 1 1 |          odjechali za oddziałem, który zanurzył się już we mgłę
 2 1 |         najbliższej. Na działku, który odtąd miał do niego należeć
 3 3 |      przekupnia, do parweniusza, który rozmaitymi protekcjami,
 4 3 |         to pewien nawyk moralny, który dla takich a takich przyczyn
 5 3 |        przysuwa do łóżka starca, który zwinąwszy się w kłębek miota
 6 3 |           że cięży na mnie dług, który muszę zapłacić bez zwłoki.~-
 7 3 |     chwilę uczuć małego chłopca, który w pięknym dworze siedzi
 8 4 |       Wywołał to aptekarz znowu, który zaczął ni z tego, ni z owego
 9 4 |          dobrze. Minąwszy lasek, który zdawał się tonąć w śniegu,
10 4 |          niebieskawym kolorytem, który ciemniał nad lasem. Grudki
11 4 |       zaczął nagle mówić głosem, który przecinało i dusiło przerażenie:~-
12 4 |        znajdziecie mi człowieka, który by pojechał do Obrzydłówka?~-
13 4 |      jakiś stan ciągłego smutku, który jest czymś nieskończenie
14 4 |    mieszają się jakby w płomień, który liże mózg, trawi go, nie
15 4 |         powtarzał jeden wyraz, w który zmieściła się wszystka jego
16 4 |         izbie szkolnej chłopaka, który jeździł po lekarstwo; stał
17 5 |         pędził cwałem, ani list, który przyciskałem do serca, nie
18 7 |           porosłą płowym włosem, który czesze tylko w niedzielę
19 8 |  Zepchnąłem z siodła pierwszego, który mię dopadł, pchnąłem bagnetem
20 9 |        pustka smutku bez granic, który zachodzi aż w dziedzinę
21 9 | powiedział mu, że jestem duchem, który wszystko wie, że wiem dobre
22 11|     zwiady w poprzek krajobrazu, który się u stóp jego roztwierał.
23 11|          odnalazł żadnego znaku, który by mu wskazał kierunek jej
24 11|    granit, ryk szalonego potoku, który się wydziera z kamiennego
25 11|      jakby pleśń żółtawozielona, który klęczał na ziemi tyłem do
26 11|          nich nie tylko podatek, który ci się należy, ale także
27 12|       dawno nie ma, młodzieniec, który niegdyś w mym jestestwie
28 12|      wzdychanie, niemowny śpiew, który wszystko ludzkie zna i wspomina.
29 12|        wilkiem i srogim odyńcem, który, ciapiąc groźnie w stanowisku,
30 13|        Podczas srogiego deszczu, który lał, w istocie, jak z cebra,
31 13|        koła, przy użyciu lewara, który los szczęśliwy tam zesłał,
32 13|      Jeżeli ten nawóz społeczny, który my deptaliśmy, tak samo
33 13|       nie ma w nich nauczyciela, który by dzieciom kaszubskim w