Part

  1 1 |               ziarno. Wiatr krople jego w locie podrywał, niósł w
  2 1 |                 w locie podrywał, niósł w kierunku ukośnym i ciskał
  3 1 |           jesień zwarzyła już i wytruła w trawach i chwastach wszystko,
  4 1 |                gdy mu ta jednak zginęła w kałużach; ruszył wprost
  5 1 |                 przy wozie. Buty mu się w rzadkim błocie rozciapały
  6 1 |                porządkiem, a bose stopy w zupełnym odosobnieniu. Bardzo
  7 1 |            kości. Któż by zdołał poznać w tym obdartusie byłego prezesa
  8 1 |        warszawskich'? Włosy mu porosły "w orle pióra", paznokcie "
  9 1 |                 orle pióra", paznokcie "w dzikie szpony", chodził
 10 1 |           dzikie szpony", chodził teraz w przepoconej sukmanie, żarł
 11 1 |            dziwnego: koła zarzynały się w błoto po szynkle, a na drabiniastym
 12 1 |             przychodził zazwyczaj późno w nocy, stukał do okna domostwa -
 13 1 |             jazda. We dnie Winrych spał w gąszczach leśnych, a konie
 14 1 |            jeszcze na tej ziemi walczył w całym i zupełnym znaczeniu
 15 1 |              już wszystko runęło na łeb w bezdenną jamę trwogi, on
 16 1 |                  jak to mówią, zawziął. W miarę tego jak nie tylko
 17 1 |         capiamus, fugiamusque - on czuł w sobie upór coraz zuchwalszy,
 18 1 |           jakoby wraz z zimnem, wsiąkać w niego uczucie nędzy. W kieszeni
 19 1 |          wsiąkać w niego uczucie nędzy. W kieszeni nie miał już ani
 20 1 |           wzięte (jeżeli, notabene, był w nich milimetr rzemienia
 21 1 |               plugawy lichwiarz, bierze w szachrajską swą rękę bezcenne
 22 1 |           wartości ubierając tę podłość w najlogiczniejsze sylogizmy.~-
 23 1 |               opiewali heksametrem. Ile w człowieku jest zbója i zdrajcy,
 24 1 |               palec pod żyłę krwionośną w jego piersiach i wydzierał
 25 1 |               miejsce było gołe i puste w promieniu wiorst kilku.~
 26 1 |                 niemu, czy się oddalają w kierunku przeciwległym.
 27 1 |                Wtedy krew szarpiąca się w jego pulsach - jakby stężała
 28 1 |                 jakby stężała i stanęła w biegu... Zatrzymał konie,
 29 1 |         gniadych koniach dopadło wozu i w mgnieniu oka ze wszystkich
 30 1 |                 skrzywiły wzgardliwie i w sercu zsiadło się nie to
 31 1 |                   rzekł Winrych patrząc w ziemię. - Bierz psiego syna! -
 32 1 |          zabijajcie mnie...~Zerwali się w skok z miejsca zgodnym susem
 33 1 |              gdy nieszczęsny zsunął się w bruzdę. Kula, przeszywszy
 34 1 |             zawrócić po broń zostawioną w polu na wozie Winrychowym.
 35 1 |                bez końca. Z tą nadzieją w sercu umarł. Głowa jego
 36 1 |             umarł. Głowa jego wygniotła w błocie dołek, do którego
 37 1 |                kałużę. Krople, trzepiąc w nią, wzbijały duże, wysoko
 38 1 |                bańki, rozpryskujące się w nicość tak szybko i zupełnie,
 39 1 |        pozostały przy życiu szarpał się w zaprzęgu tak gwałtownie,
 40 1 |                 się dziko, szarpnął się w tył, potem cisnął naprzód
 41 1 |              całym korpusem, bił nogami w ziemię i wierzgał na wszystkie
 42 1 |            wierzgał na wszystkie strony w takiej furii, że tylna jego
 43 1 |             począł. Kość pękła na dwoje w taki sposób, że ostry i
 44 1 |           ciskały ku ziemi. Nad padliną w polu leżącą ptactwo krążyć
 45 1 |               nad pustą okolicą i ginął w szalonym głosie wiatru,
 46 1 |                 dawniej paradoksem, ale w nowszych czasach okazało
 47 1 |            jeszcze inna rozrabiała ranę w czaszce. Najbardziej przecież
 48 1 |                 z błyskiem pożądliwości w oczach, rzucił się przede
 49 1 |                część broni i szybko się w oddalił. Po upływie godziny
 50 1 |               za parą jego koni, plunął w garść i popędził je, tnąc
 51 1 |              się nie na żarty, aby ktoś w nocy nie zakradł się cichaczem,
 52 1 |             względnie do tego kierunku, w jakim zdążał Winrych, były
 53 1 |              jakim zdążał Winrych, były w równym polu doły kartoflane.
 54 1 |          zimowych, więc przeniesiono je w inne miejsce, a jamy owe
 55 1 |            duszy wielbił Boga za to, że w bezgranicznym miłosierdziu
 56 1 |           żelastwa i rzemienia...~Nagle w śmiertelnej ciszy jesiennego
 57 1 |                Miotał łbem, wykręcał go w stronę grobu Winrycha i
 58 2 |            podlaska, z lekka powyginana w płaskie zagłębienia łąk,
 59 2 |                płaskie zagłębienia łąk, w okrągłe wzgórza, te same
 60 2 |            które śniły mi się tylekroć.~W ciągu kilku lat ostatnich
 61 2 |             tysiąca ludzi. Wytwarza ona w jednostkach pewnego rodzaju
 62 2 |           myślenia, idei, ukochań, prac w pocie czoła, w zaparciu
 63 2 |            ukochań, prac w pocie czoła, w zaparciu się siebie, w obeldze
 64 2 |                  w zaparciu się siebie, w obeldze i potwarzy, bohaterstw
 65 2 |                wszystkiego: "pożałujtie w żandarmskuju!"...~Był początek
 66 2 |             początek czerwca, żyta szły w słup i czarna fala goniła
 67 2 |           krzewiną samorodnych altanek. W jednej z takich siedział,
 68 2 |          brwiach zsuniętych. Ubrany był w zgrzebny, na czerwono ufarbowany
 69 2 |            czerwono ufarbowany spancer, w takież spodnie, oberwane
 70 2 |                 palcami, z wypchniętymi w tył piętami, wyciągnął przed
 71 2 |              siebie i tak był zatopiony w pracowite plecenie łapcia
 72 2 |                to mało? Czerwona jagoda w lesie jest, malina się trafi -
 73 2 |               malina się trafi - malina w tutejszych miejscach duża,
 74 2 |           czernica będzie, dziad rośnie w jarze. Raków nałowię, w
 75 2 |                 w jarze. Raków nałowię, w wąglach napiekę... żywcem
 76 2 |                Jak klapaki wyrosną, jak w pałach będą, rękami pobiorę,
 77 2 |                 pobiorę, łby poukręcam, w glinę każde z osobna zalepię,
 78 2 |                 każde z osobna zalepię, w wągle te kule pokładę -
 79 2 |         zbrodnia była. Patrzył mi teraz w oczy surowo, pokaszlując
 80 2 |           zamyślony, patykiem uderzając w ziemię. - Ja i żonkę przepiłem,
 81 2 |                 gromadzkie bydło pasam, w gałganach chodzę, strawy
 82 2 |                 mam - ot jak... A żonka w stepie po prośbie chodzi,
 83 2 |           miłosiernym, co łzy nędzarzów w sercu trzyma, co krzywdy
 84 2 |               przerwał:~- Miód u ciebie w uściech jak u księdza. Młodziuteńki
 85 2 |             naród chłopski nie wejrzał, w rękę oprawców nas wydał.
 86 2 |                ramię i plecy poszarpane w szwach, w bliznach, w śladach
 87 2 |              plecy poszarpane w szwach, w bliznach, w śladach ran
 88 2 |        poszarpane w szwach, w bliznach, w śladach ran ohydnych. Z
 89 2 |                 imienia Jego wzywał.~Ja w Brześciu między zbójami
 90 2 |             imienia Jego wzywał. Aż raz w nocy rozum i statek na mnie
 91 2 |           moskiewskiego luda moc. Jeśli w naszej religii prawda -
 92 2 |                to za cóż tamto wszystko w błędach żyje? Gadki księdzowskie!~
 93 2 |                 prawdy - to gdzież ona? W niebiesiech? - Hej - pieniędzy
 94 2 |          prawosławnego podpisałem, tam, w tym Niżnim, ale mi i cerkiew,
 95 2 |         cierpiał, gorzkość tylko miałem w sercu z modlitwy, z postów,
 96 2 |                Jak ja je zobaczę-oto mi w sercu lubo, a w głowie jasno.
 97 2 |          zobaczę-oto mi w sercu lubo, a w głowie jasno. Wstaje se
 98 2 |        ukrzywdzi nikogo, nikt ta za nie w skórę nie dostał - tak to...
 99 3 |                           Doktór Piotr ~W pokoju pana Dominika Cedzyny
100 3 |                na łóżku, zatopiony jest w dziwacznych myślach, do
101 3 |                 wód przywalonych lodem. W szparze szerokiego zapiecka
102 3 |           odzywa się czasami świerszcz, w kącie pokoju kołace głucho
103 3 |               poczną zmory bojaźni, gdy w sercu żarzyć się poczyna
104 3 |               sylabą, mówił: "Wzywaj Go w dzień utrapienia, a wyrwie
105 3 |               rada czy modlitwa utajona w szmerze robaczka nocy, jest
106 3 |           zatlił zapałkę, rzucał mu się w oczy list syna i przypominał,
107 3 |                raz jeszcze nieszczęściu w same ślepie, dźwignęła z
108 3 |                 śmierci: zapuścić sondę w głąb rany, do cna ją wymacać,
109 3 |        koleżkowie kpinkowali, że ja już w łonie matki, w randze sześciomiesięcznego
110 3 |                że ja już w łonie matki, w randze sześciomiesięcznego
111 3 |            wieprzki... Ale co to pomoże w bawełnę obwijać! Awantura
112 3 |               chemika, byłego profesora w jednym z uniwersytetów angielskich.
113 3 |                i prawie zupełną swobodę w pracy. Gdym list przesylabizował,
114 3 |               przy biurku i wetknął nos w papiery. Patrzałem z podziwieniem
115 3 | najzdolniejszego między chemiki, pojadę w wełnianych skarpetkach nad
116 3 |              los szczęśliwy? Bo to los! W pracowni Mundsleya bez troski
117 3 |             figle... Skoro człowiek raz w to błoto wlezie, jeżeli
118 3 |                 się nadzieją, że pojadę w inne strony, że po ośmiu
119 3 |           zobaczę krajobraz. Nadaremnie w ciągu ostatnich trzech lat
120 3 |              Skompromitowałem się tylko w oczach własnych i świętej
121 3 |                 ostatnie szewcy zgrywać w domino i świętej pamięci
122 3 |             garb potworny. Stałem wtedy w oknie i wydawałem lekcję
123 3 |             czapki!... Do dziś dnia mam w sercu tę chwilę, te uczucia,
124 3 |                 każdy przedmiot wciągał w siebie, połykał wszystkimi
125 3 |           promienie słońca i stawał się w mgnieniu oka ogniskiem ciepła.
126 3 |            kamieni i kołków drążyły się w oczach ogromne jamy i ukazywał
127 3 |                 ogromne jamy i ukazywał w nich jasny, wiotki piasek.
128 3 |               dzioby kuły niecierpliwie w próchno obwieszone soplami.
129 3 |          żłobiły sobie głębokie łożyska w posiniałych kolejach wyrżniętych
130 3 |               cicha, radośnie szemrząc. W naszym strumieniu woda wezbrała,
131 3 |                nadwodnych zanurzyły się w rzekę i ssały korzeniami
132 3 |                 tę wodę żywą...~Wpadłem w szał: spuszczałem strumyki,
133 3 |              wyciągałem po raz pierwszy w życiu dziecięce ramiona
134 3 |       strzaskaną rękę, czuje ciągły ból w próżni równającej się długości
135 3 |              śnie z tym nieujętym bólem w próżni. Oto przyjdzie nowa
136 3 |                tam jak tutaj będę niósł w sobie kły upiora, głęboko
137 3 |             upiora, głęboko zapuszczone w duszę... I tak zawsze, bez
138 3 |                 a każda ześlizgując się w głębinę, zdało się, wzdychała: "
139 3 |             Jesteś jak mrówka wychowana w lesie, gdy ją na środek
140 3 |              konieczności dziedziczenia w rodzie ludzkim. Ono jest
141 3 |          doświadczeniem. Syn od punktu, w którym się ojciec zatrzymał,
142 3 |             coraz wyżej... cywilizacja. W rosnącym postępie społeczeństwa,
143 3 |           jeżeli ojciec był niedołężnym w pracy, syn cierpi za winy
144 3 |               Dziedzictwo trzyma dzieci w obrębie progów domowych
145 3 |            rzeźbiarz, od którego żądają w terminie skończonego posągu,
146 3 |                 gdy on, prócz idealnego w duszy obrazu, nie ma ani
147 3 |                 Za moich czasów syn był w ręku ojca, słuchał go i
148 3 |        szlachecki. Synowie nasi odeszli w świat... Szukają nowej prawdy.
149 3 |            Śpieszą po twardym gościńcu, w skwarze i znużeniuzdaje
150 3 |                 ducha. Nas wstrzymywała w biegu mądrość rodzicielska,
151 3 |                 nic nie wstrzyma, toteż w duszach ich nie ma "miękkich
152 3 |             myśli? Duch czasu wsiał nas w gminy, jakby ktoś ćwierć
153 3 |             ćwierć dorodnego żyta wsiał w pole nędznej wyki. Rozbiliśmy
154 3 |                Co z tego, że zdławiwszy w sobie obrzydzenie wsiadłem
155 3 |                I nic się już nie zdarzy w tym plugawym życiu oprócz
156 3 |                tego dźwięku. Ciągle się w czyjejś mowie odzywa, krąży
157 3 |           minuty życia - nadaremnie!...~W tej chwili stary szlachcic
158 3 |             stary szlachcic czuje znowu w sobie mroźne powiewy obawy.~-
159 3 |            Gdzieś nieskończenie daleko, w zaspach śniegu rozlega się
160 3 |             starca, który zwinąwszy się w kłębek miota się, placze
161 3 |                kłębek miota się, placze w tym ciemnym kącie i mruczy
162 3 |           ukończył Instytut Komunikacji w tym właśnie okresie, kiedy
163 3 |                 odpowiednio. Bywał tedy w domu bogatego warszawskiego
164 3 |              córka którego pielęgnowała w pamięci swej kilka pierwszych
165 3 |                  Pan Teodor urodził się w mieście Warszawie, bodaj
166 3 |            szynczek narożny utrzymywał. W latach pacholęcych bawił
167 3 |              rodzeństwa, że tak powiem, w rynsztoku, wybijał szyby
168 3 |            byłby był pozostał na zawsze w stanie barbarzyństwa, gdyby
169 3 |               urwipołcia. Kamień utkwił w samym koku i przyprawił
170 3 |                 nadspodziewanie zdolny, w lot naukę w sztubie pochłonął
171 3 |     nadspodziewanie zdolny, w lot naukę w sztubie pochłonął i w sekrecie
172 3 |             naukę w sztubie pochłonął i w sekrecie nawet przed zapijającym
173 3 |              Millów. Cudownie tam było: w oddali falowało morze, dokoła
174 3 |                końca życia będzie sobie w wolnych chwilach odczytywał
175 3 |                 Wówczas właśnie poczęto w kraju budować drogę żelazną -
176 3 |          wygolony starannie, kiedy stał w pobliżu drzwi wobec Bijakowskiego
177 3 |               wynurzało się na zewnątrz w dźwięku mowy lub treści
178 3 |                i zjadłszy strawę padali w sen kamienny, gdy panowie
179 3 |              warg ją przytulaj~c. Potem w swej nędznej izdebce stawiał
180 3 |         zaczynał czytać. Czytał powoli, w sposób dziwaczny: nie przebiegał
181 3 |             syna - i odzyskiwał spokój. W każdej chwili wytchnienia,
182 3 |            obiadu czy chwilowej przerwy w robocie, wydobywał arkusik
183 3 |         wydobywał arkusik i wmyślał się w jakieś zwyczajne zdanie.
184 3 |                na niej troskę niweczył.~W odległości wiorsty od dźwigającego
185 3 |            robót, zbadał skały, znalazł w nich obfitość węglanu wapnia
186 3 |                 wyborowej gliny - toteż w kilka dni po przyjeździe
187 3 |        usychających topól. Budynki były w stanie opłakanym: waliła
188 3 |            stanie opłakanym: waliła się w gruzy stara gorzelnia i
189 3 |              domostwa zjeżdżał ze ścian w tył i jednym~swoim krańcem
190 3 |            zatrzymał się przed gankiem, w dwu oknach błyszczało światło.
191 3 |         Bijakowski. - Czy dziedzic jest w domu?~- Któż tam, u diabła?~-
192 3 |              Czy dziedzic tutejszy jest w domu? - Dziedzic?~- Można
193 3 |             jednocześnie prawie światło w oknach zgasło. Wędrowcy
194 3 |                 ciężkie przedmioty, coś w rodzaju szaf, luster, kanap,
195 3 |                 bezczelnie zaglądała mu w oczy.~- Coście to za jedni,
196 3 |            Naturalnie, że nie ciebie...~W tej chwili wynurzył się
197 3 |                mnóstwo mebli i sprzętów w szczególniejszym ugrupowaniu:
198 3 |               niej Leżało kilka obrazów w grubych, złoconych ramach
199 3 |           interes: Do pana należy góra, w pobliżu której prowadzimy
200 3 |              Polichnowicz zaczął kręcić w palcach papierosa, założywszy
201 3 |                 założywszy nogę na nogę w taki sposób, że końcem śpiczastego
202 3 |           proces umieszczania papierosa w cygarnicy i otoczył się
203 3 |               Nie lubię, gdy mi się kto w nos śmieje! Fintik! wyrzucę
204 3 |                 tłusta... Znajdź pan tu w okolicy taką glinę i taki
205 3 |              dajesz?... niech słyszę.~- W każdym razie nie więcej
206 3 |                  Pan Polichnowicz wpadł w głęboką zadumę.~- Dawaj
207 3 |           przynajmniej co wsadzić jutro w zęby panom starozakonnym.
208 3 |              Spisano kontrakt - i późno w noc przedsiębiorcy opuścili
209 3 |        odróżniał pszenicę od jęczmienia w kłosie, zastanawiała go
210 3 |                 się on znowu i ginął aż w oddali, jednocząc się z
211 3 |           wyjeżdżał z Zapłocia, unosząc w podróżnym saku kilka setek
212 3 |          pochylone pola, zapadający się w ziemię dwór staroszlachecki
213 3 |                  Czyliż doprawdy osiąść w takim Zapłociu i zacząć
214 3 |           uzbierane pieniądze "wkładać" w bruzdy, stodoły, owczarnie?
215 3 |               czytać Giovanni Boccaccia w cieniu lip odwiecznych,
216 3 |            nawet kiełbie łowić na wędkę w strumieniu - słodkie to
217 3 |              Liczne oczy wpatrywały się w te kawałki ziemi z niepokojem
218 3 |                u podnóża góry, noszącej w mowie gminu nazwę "Świńskiej
219 3 |         szachtowego wapiennika wyrzucał w mokre mgły snopy iskier.
220 3 |             wywabiły z dalekich wiosek, w lasach ukrytych, gromadę
221 3 |        miłosiernie wyznaczył im miejsce w postępie ludzkości.~Ze zrzynów
222 3 |            pobudowano lokale mieszkalne w miejscach przez inżyniera
223 3 |               Dominik Cedzyna, osadzony w dwu mieszkalnych izbach
224 3 |             głaz, zanim wtrącony został w czeluść pieca, do ostatka
225 3 |                kultury", co tam polegli w boju z przyrodą.~Pan Dominik
226 3 |              ciężka i nieujęta, wisiała w postaci snu nad znękaną
227 3 |           gładkiej powierzchni. I oto - w mgnieniu oka - zobaczył
228 3 |          zsiadłej krwi; chce rzucić się w wodę, lecz, nie wiedzieć
229 3 |               okropne, śmiertelne zimno w żyłach, w piersiach i w
230 3 |              śmiertelne zimno w żyłach, w piersiach i w sercu. Gdyby
231 3 |                 w żyłach, w piersiach i w sercu. Gdyby mógł wydać
232 3 |              łoskot drzwi roztwieranych w czworakach, odgłos skrzypiącego
233 3 |              bezsilnym wzrokiem patrzał w kąt pokoju. Niedosłyszalnie
234 3 |                   Rozległo się stukanie w szybę, jakim jeden z robotników
235 3 |             idzie z naręczem drew palić w piecu. Pan Dominik nie poruszył
236 3 |             Żeby to już raz...~Stukanie w szybę powtórzyło się i nieznany
237 3 |                pan Dominik Cedzyna jest w domu?~Stary zerwał się na
238 3 |                  byleby nie ten parobek w cuchnącym kożuchu.~- Panie
239 3 |             chuchać na szybę i wycierać w szronie okrągły otwór. Naraz
240 3 |                się do ściany. Zgiął się w pałąk, oczy mu zaszły bielmem,
241 3 |                 drzwi na ganek i stanął w progu. Na ścieżce stał młody
242 3 |             ścieżce stał młody człowiek w krótkim paltocie, z walizką
243 3 |            paltocie, z walizką podróżną w ręku. W niebieskim mroku
244 3 |                walizką podróżną w ręku. W niebieskim mroku przedświtu
245 3 |              gorzałką, szukał kieliszka w stosie rzemieni i żelastwa
246 3 |             rzemieni i żelastwa leżącym w kącie izby i ciągle dygocącymi
247 3 |                  Ale! gadanie! Zaraz ja w piecu napalę.~Skoczył ku
248 3 |               głowę do poduszki, zapadł w senne marzenie, jakie jest
249 3 |         zmęczenia się długotrwałą jazdą w wagonie. Powieki mu się
250 3 |         dzwonków elektrycznych, utajony w nerwach. Na niezliczonej
251 3 |            okrutnym, aż zaczęły dzwonić w uchu bez przerwy. Zdawało
252 3 |            trzecia z rzędu noc spędzona w wagonie. Drzemie nie pod
253 3 |                 strzechą ojcowską, lecz w wąskim przedziale, z głową
254 3 |             jeszcze łoskot kół bijących w końce szyn, skróconych od
255 3 |             przywaloną zaspami. Daleko, w wielkim świetle księżyca
256 3 |               widnokręgu - het - het... W piersi wędrowca bije nie
257 3 |          suchych szczap, i począł palić w piecu. Doktór jak przez
258 3 |               twarzą zwrócony do ognia. W pobliżu drzwiczek tliła
259 3 |              odgarniał kożuch śmietanki w garnuszku przystawionym
260 3 |                 Kiedy pomykało na lewo, w cień, na upstrzonej przez
261 3 |                końcu najdłuższego włosa w jego lewym wąsie? Co to
262 3 |               nitka pajęcza włókienkami w sercu, w tym miejscu, gdzie
263 3 |            pajęcza włókienkami w sercu, w tym miejscu, gdzie jest
264 3 |                skonała i rozpłynęła się w wielką łzę szczęścia. Ach,
265 3 |            ziemi - ach, tylko pomyśl...~W pochodzie kółek i walców
266 3 |                rozwartymi wpatrywał się w okno, odtajałe w promieniach
267 3 |          wpatrywał się w okno, odtajałe w promieniach wesołego słońca.
268 3 |              twardej pewności: - To, co w tej chwili postanowię, będzie
269 3 |            śniegu, zginął szron, różowy w promieniach słońca, co stroił
270 3 |                 wielkie, brudne krople; w powietrzu zawisły bałwany
271 3 |            ciężarów, co zdołały wgnieść w ziemię i wzgórza, i lasy,
272 3 |              chłopskie szkapięta brnęły w roztajałym śniegu; bose
273 3 |           maglownicy albo zataczaty się w wyboje i zatoki. Stary jegomość
274 3 |         wspaniałymi saniami, z furmanem w złotawej liberii, otulał
275 3 |            jedzie chłopskim wasągiem... W domu czeka pan doktór Piotr
276 3 |              Nuże, szkapy! bierzcie się w kupę! Jeszcze tylko jeden
277 3 |         skrzywiony?~Młody człowiek miał w rzeczy samej minę niewesołą.
278 3 |                smutkiem. Chodził z kąta w kąt, nerwowo paląc papierosa.~-
279 3 |                dla objęcia tego miejsca w Hull.~Pan Dominik nic nie
280 3 |              rozrzucone na stole. Wziął w rękę niewielki, stary, zatłuszczony
281 3 |           brudną tasiemką, i przewracał w ńim kartkę za kartką.~-
282 3 |                rzekł z żalem i smutkiem w głosie - w tym notesie wyczytałem,
283 3 |             żalem i smutkiem w głosie - w tym notesie wyczytałem,
284 3 |            tatko ratami dwieście rubli. W roku następnym dwieście
285 3 |            Bijakowskiego. Wszystko jest w wykazach. Że nie sprzedawałem
286 3 |             prawda.~- Skoro występujesz w roli oskarżyciela, to powinieneś
287 3 |                  to właśnie dostrzegłem w rachunkach...~- I to jest
288 3 |            rzekł stary oschle. - Jesteś w niezgodzie z samym sobą,
289 3 |              ratę mam nadzieję przysłać w maju. W tym notesie wyliczyłem
290 3 |               nadzieję przysłać w maju. W tym notesie wyliczyłem należność
291 3 |         krzyknął grubiańsko pan Dominik w przystępie wściekłego gniewu.~
292 3 |            gniewu.~Ręce mu się trzęsły, w oczach migotał zły ogień.~
293 3 |           zbliżył się do niego ze łzami w oczach i schylił mu się
294 3 |                odepchnął go, usunął się w kąt pokoju i odwrócił plecami:
295 3 |          odwrócił głowy. Zapadał powoli w stan gnuśnego spokoju, obojętności
296 3 |                pomyślał - to mu pójdzie w pięty...~Po upływie kilkunastu
297 3 |             szybie rysowały się i rosły w oczach, idąc z dołu do góry,
298 3 |             uczuć małego chłopca, który w pięknym dworze siedzi obok
299 3 |              ból jak uderzenie młotkiem w czaszkę. Wziął czapkę i
300 3 |           pociąg, kopiąc się i nurzając w zaspach, jakby je żelaznym
301 3 |             krokami. Zmrok padał żywo i w miarę zwiększania się ciemności
302 3 |               stacji. Odetchnął głęboko w nadziei, że doktór Piotr
303 3 |                  kiedy tamten skrył się w ciężkim cieniu góry. Twarz
304 3 |              ani wiadomości o kierunku, w jakim postępuje. Schylał
305 3 |              ślady stóp syna wyciśnięte w miękkim śniegu, które teraz
306 4 |                                Siłaczka~W nie najlepszym humorze powrócił
307 4 |        aptekarzem, poczciarzem i sędzią w ciągu ośmnastu godzin z
308 4 |               przede wszystkim z uporem w okno, bez żadnego zresztą
309 4 |         absolutnej niemożności mówienia w ciągu sezonów całych - stopniowemu
310 4 |          stopniowemu przeistaczaniu się w twór mięsożerno-roślinożerny,
311 4 |                chwili zagnieżdżenia się w organizmie bąblowca: "najzupełniej
312 4 |                umierania. Doktór Paweł, w epoce jego życia, o której
313 4 |                nic zapalonym papierosem w zębach, w tęsknym, dokuczliwym
314 4 |          zapalonym papierosem w zębach, w tęsknym, dokuczliwym i bolesnym
315 4 |                choćby kozły przewracać, w natężonym wsłuchiwaniu się
316 4 |              natężonym wsłuchiwaniu się w szmery i szelesty zwiastujące
317 4 |          dokuczała mu zazwyczaj jesień. W ciszy jesiennego popołudnia,
318 4 |            chmura z potwornymi odnogami w kształcie łap tytanicznych
319 4 |       bezwładnie, nie mogąc rozwiać się w przestwór i grożąc zawaleniem
320 4 |               które osiadają na szybach w postaci kryształków, sprawiając
321 4 |                 kryształków, sprawiając w szumie wiatru szelest odrębny
322 4 |                 tego krajobrazu smutek, w którym było coś chronicznie
323 4 |               wiosenne. Zagnieździł się w duszy doktora smutek zjadliwy
324 4 |            jednak naszemu doktorowi, że w jego egzystencji roślinnej,
325 4 |               tudzież z kilkoma rublami w kieszeni. Mówiono podówczas
326 4 |             konieczności osiedlania się w lasach i Obrzydłówkach.
327 4 |                szlachetny i energiczny. W pierwszym zaraz po osiedleniu
328 4 |            pomocą środków wkraczających w dziedzinę misterii. Aptekarz
329 4 |               ręce, wspaniałe domostwa; w "kacabajach" niedźwiadkami
330 4 |                takiej powagi, jak gdyby w każdej chwili żywota prowadzili
331 4 |         wszystkie szyby, jakie istniały w ubogim mieszkaniu. Ponieważ
332 4 |           Borach Pokoik, jedyny szklarz w Obrzydłówku, odprawiał w
333 4 |                w Obrzydłówku, odprawiał w owym czasie święto Kuczek -
334 4 |                czuwać nocą z rewolwerem w prawicy. Wprawione wreszcie
335 4 |                ciemności, oczerniono go w opinii inteligencji okolicznej
336 4 |             jego mieszkania, wyprawiano w majowe wieczory kocie muzyki
337 4 |               to wszystko uwagi, ufając w zwycięstwo prawdy. Zwycięstwo
338 4 |             butów na zimę, wygrzebujący w marcu z cudzych pól zgniłe,
339 4 |           zgniłe, zeszłoroczne kartofle w celu czynienia sobie z nich
340 4 |          kradzionym" - mógł zreformować w sensie dodatnim zaniedbane
341 4 |            uczynki może dlatego, że się w jadło zbytecznie wdawać
342 4 |               za pół papierosa pożytku.~W okolicznych siedzibach pańskich
343 4 |             pradziada", którzy doktorów w ogóle traktowali w sposób
344 4 |             doktorów w ogóle traktowali w sposób cokolwiek niewspółczesny.
345 4 |          troglodyta przyjął go u siebie w gabinecie, siedział podczas
346 4 |                 siedział podczas wizyty w kamizelce i jadł spokojnie
347 4 |              scyzorykiem. Doktór poczuł w sobie napływ ducha demokratyzmu,
348 4 |                nie składał więcej wizyt w okolicy.~Pozostał tedy do
349 4 |                 docierał nawet do poręb w lesie i zagrzązł pewnego
350 4 |                 i zagrzązł pewnego razu w bagnie na pastwisku.~Płaski
351 4 |                rozwoju gałeczek zieleni w ich pędach zabrakło światła -
352 4 |             szczycie wydmy piaszczystej w postaci dwu trójkątnych
353 4 |               dwu trójkątnych wyżłobień w piasku i szła w las karłowatych
354 4 |               wyżłobień w piasku i szła w las karłowatych sosenek.~
355 4 |           zaczęli odtąd wspólnie "orać" w wincie, choć doktór z obrzydzeniem
356 4 |          platonicznego rozmiłowania się w pani aptekarzowej, damie
357 4 |        emablującego grono pięknych dam, w chwili gdy mu najstraszliwiej
358 4 |                  Do czynów bohaterskich w zakresie demokratyzacji
359 4 |                 zakresie demokratyzacji w Obrzydłówku pojęć, choćby
360 4 |               Obrzydłówku pojęć, choćby w imię znośniejszego przepędzania
361 4 |               jedynie z ludźmi będącymi w jakiej takiej kulturze.~
362 4 |          odkrytych dróg" zapatrywał się w początkach umierania z goryczą,
363 4 |                wynoście się...~A jednak w chwili, gdy siedział po
364 4 |                powszechną Cezara Cantu (w przekładzie Leona Rogalskiego)
365 4 |               Rogalskiego) i wyrobiwszy w sobie bardzo radykalny pogląd
366 4 |              działalność Aleksandra VI, w bezwyznaniowość jakoby popadł.~
367 4 |             będzie wspólne maszerowanie w tonie gnojówki. Przeczuwał
368 4 |      policzkowej, ponieważ nie wiedzieć w imię czego kość tę nakręcać...
369 4 |                 podczas wpatrywania się w okno, nadzwyczajnie szczegółowe,
370 4 |             przekonać kogoś, że doktora w domu nie ma. Doktór jednak
371 4 |                 go myśli.~Ogromny chłop w żółtym kożuchu zmiótł "wściekłą
372 4 |                czapą" pył spod jego nóg w głębokim pokłonie, odgarnął
373 4 |                 kilimkiem. Zanurzył się w słomę, otulił, chłop przysiadł
374 4 |                  Któż... j a?~Wiatr dął w polu przejmujący. Niekute,
375 4 |            siekierą sanice wrzynały się w głęboki, świeżo spadły śnieg,
376 4 |                  który zdawał się tonąć w śniegu, wyjechali na pusty,
377 4 |             bezludny przestwór, oprawny w ramy lasu, ledwie widzianego
378 4 |               po chłopsku, z całych sił w ten głuchy, niemy, nieskończony
379 4 |         przechodzącym od czasu do czasu w głuche largo; śnieg zacinał
380 4 |              zauważył doktór kryjąc nos w futro.~- A no, maluśkie! -
381 4 |                już można było dosłyszeć w wichrze. Konie biegły w
382 4 |                 w wichrze. Konie biegły w cwał.~Zamieć rozszalała
383 4 |              się począł wicher, uderzał w sanie, skowyczał między
384 4 |           uderzać wszystką potęgą tonów w chmury, łamać je i upadać
385 4 |         łoskotem. Wtedy rozpryskało się w puch posłanie śniegowe i
386 4 |                jakieś potwory zataczają w szalonym tańcu olbrzymie
387 4 |                 sanie. Gdzieś najwyżej, w zenicie, uderzał niby wielki,
388 4 |             lasu - odpowiedział chłop - w lesie ciszej będzie... pod
389 4 |                    Zamigotały światełka w oddali, podobne do chwiejących
390 4 |              podobne do chwiejących się w różne strony punkcików,
391 4 |                    Samowar macie?~Stara w przerażeniu swym do słowa
392 4 |               ta wasza panienka?~- A dy w stancyi nieboga leży. -
393 4 |             zdejmując futro.~Ogrzać się w tej norze nie było trudno:
394 4 |      wściekłością ściskał sobie gardło, w którym dławiły go, niby
395 4 |               na stołku i wpatrywał się w płomień lampy. Oto nieszczęście
396 4 |               prócz niego i chorej jest w izbie ktoś trzeci...~Wyszedł
397 4 |             sołtys prowadził parobczaka w kożuszynie przedartej, nie
398 4 |               dosięgającej mu do kolan, w zgrzebnych spodniach, kiepskich
399 4 |                 mogę dać, ale gdzież to w taki czas...~- Słuchaj,
400 4 |                  a jeśli się im oprzesz w imię swych głupich złudzeń,
401 4 |               zabójczo słodkie. Wmawiał w siebie, że nigdy o niej
402 4 |         przeszywający ból wjadał mu się w serce. Trzy lata tu mieszkała
403 4 |              wychowany, gdy go zanurzyć w wodzie morskiej...~Toteż
404 4 |          uchwycił się wspomnień, uciekł w nie przed nieznośną rzeczywistością,
405 4 |            rzeczywistością, zatonął jak w obłoku mgły czerwcowego
406 4 |                 i stolikami. Tam usiadł w ciemności i niby skupiając
407 4 |        studentem czwartego kursu. Idzie w poranek zimowy do szpitala,
408 4 |         przynajmniej widzieli, i dziury w podeszwach tekturą umiejętnie
409 4 |               go pesymistycznie, wtrąca w jakiś stan ciągłego smutku,
410 4 |         kwadranse na dziewiątą wchodzić w bramę Ogrodu Saskiego. Tam
411 4 |              ptaka.~Spotykał ją wówczas w tym samym miejscu codziennie.
412 4 |           wyglądała jak stare pannisko, w baszłyku zarzuconym niedbale
413 4 |            niedbale na futrzaną czapkę, w kaloszach za dużych trochę
414 4 |                trochę na jej małe nogi, w niezgrabnej i niemodnej
415 4 |             mapy. Raz jeden, czując się w posiadaniu kilku dziesiątek
416 4 |                 jeździ. Puścił się tedy w pogoń, wsiadł do tego samego,
417 4 |                bezwiednie, bez przerwy. W ciągu całych godzin usiłował
418 4 |       uprzytomnić jej włosy, oczy, usta w kolorze torebek owocu dzikiej
419 4 |                kolegów, tak zwany "Ruch w przestrzeni", wielki "społecznik",
420 4 |                  Żona wniosła "Ruchowi" w posagu stary dywan, dwa
421 4 |            wieczorem każdy "społecznik" w zabłoconych sandałach, aby
422 4 |                 ukochaną swoją panienkę w gronie koleżanek! Rozmawiał
423 4 |                 duszą, wszystką ją mieć w oczach, w uszach mieć dźwięk
424 4 |              wszystką ją mieć w oczach, w uszach mieć dźwięk jej głosu,
425 4 |           łagodne i tajemniczo myślące, w których przerażała jakaś
426 4 |                czystego stoku, ukrytego w cieniu sosen na wyżynie
427 4 |            duszy...~Spotykali się odtąd w "salonie" często. Panna
428 4 |               cukru, jakiś zimny kotlet w papierze, kilka bułek; Obarecki
429 4 |             domu".~Spotyka ją teraz oto w tym zapadłym kącie, w tej
430 4 |               oto w tym zapadłym kącie, w tej wsi ukrytej w lasach,
431 4 |                kącie, w tej wsi ukrytej w lasach, zamieszkanej przez
432 4 |            żywego ducha... Sama tu żyła w tej puszczy. Teraz umiera..,
433 4 |                zrywają się nagle i biją w niego jak porywy wichru.
434 4 |      namiętności wsącza się nieznacznie w krew wzburzoną. Powrócił
435 4 |                na stołku i zapadł znowu w marzenia. Bujna młodość
436 4 |              Bujna młodość zbudziła się w nim z letargu. Wszystko
437 4 |             teraz będzie inaczej. Czuje w sobie siłę atlety do pełnienia
438 4 |             nadzieja mieszają się jakby w płomień, który liże mózg,
439 4 |                 otwiera drzwi, że stuka w okno... Wsłuchiwał się całym
440 4 |        organizmem. Wiatr huczał, szyber w piecu kołatał - zresztą
441 4 |             minuty trwające po sto lat, w ciągu których niecierpliwość
442 4 |             rozpręża nerwy i wprawia go w stan dygotania całym ciałem.~
443 4 |             otwarła z wolna oczy, które w mroku rzęs wydawały się
444 4 |               prawie czarnymi, patrzyła w niego z uporem i wyszeptała
445 4 |                to?~Zapadła jednak zaraz w stan poprzedniego bezczucia.
446 4 |          koniuszek igły wrzynało mu się w serce. W nagich gałęziach
447 4 |                wrzynało mu się w serce. W nagich gałęziach topoli
448 4 |           kobiety po wodę i dźwigały ją w konewkach, zagięte powyżej
449 4 |       Obrzydłówka.~O godzinie dwunastej w południe powracał wioząc
450 4 |             wyskoczyć i wyścignąć konie w cwał biegnące. Zajechał
451 4 |            gromadkę dzieci tłoczącą się w sieni. Szedł blady jak płótno
452 4 |              łokciami oparty o futrynę.~W obszernej izbie szkolnej
453 4 |                i powtarzał jeden wyraz, w który zmieściła się wszystka
454 4 |                zmarzł, zmartwiał, jakby w nim krew zakrzepła. Nie
455 4 |                jakiejś rośliny, moknące w doniczce, zwieszały się
456 4 |                 z półbogów, którzy itd. W razie tego ?przesiedlenia
457 4 |               ci czasu starczy - zawsze w razie mego przesiedlenia
458 4 |                moim, gdyż pustki u mnie w szkatule. Sobie na pamiątkę
459 4 |            można też było listu wysłać. W szufladzie stolika znalazł
460 4 |           rękopis owej Fizyki, o którym w liście czytał, zwitki notatek
461 4 |            zwitki notatek i szpargałów, w szafce - trochę bielizny,
462 4 |                się po pokoiku dostrzegł w izbie szkolnej chłopaka,
463 4 |              lekarstwo; stał przytulony w kącie do pieca, przestępując
464 4 |            Zwierzęca nienawiść zadrgała w duszy doktora.~- Dlaczegoś
465 4 |        odpowiedział. Spojrzał mu doktór w oczy i dziwnego doznał wrażenia;
466 4 |               którym siedzi szaleństwo. W sekrecie przed samym sobą
467 4 |                zdejmuje obawa o siebie. W tym wszystkim, co go miażdżyło
468 4 |              Przez pewien czas czytywał w wolnych chwilach Boską komedię
469 4 |         chwilach Boską komedię Dantego, w winta nawet nie grywał,
470 4 |                 zaczęli palić papierosy w gilzach nie sklejanych,
471 5 |           Kochałem się czasu tej wiosny w pannic Zofii tak zapalczywie,
472 5 |              jak kwas żrący. Mieszkałem w takim kącie guberni s-kicj,
473 5 |            przez sekundy, czasami nawet w sekrecie przed samym sobą
474 5 |             Siedział zawsze przy biurku w surduciku przypominającym
475 5 |                 węgierskiej, splamionym w .jakich sześciuset miejscach,
476 5 |            jakich sześciuset miejscach, w niezwykle szerokiej, przydeptanej
477 5 |              wylazły. Koniuszeczek nosa w kształcie pięty i o kolorze
478 5 |               oto - może od "chlipania" w sekrecie przed wszystkimi,
479 5 |           kartofle, kaszę itd., stawała w wąskich drzwiczkach przepierzenia
480 5 |                warstwy wylanych nań już w odległej przeszłości płynów
481 5 |              nie wiedzieć czemu, źrebię w pierwszym roku wprzężone
482 5 |          musiały przemywać łzy gorzkie! W oczach tych było coś, co
483 5 |               urodzajna dama była znowu w położeniu, jakiego tak usilnie
484 5 |             tamten z wyłażącymi z dziur w barchanowych niezapominajkach
485 5 |                  bańki... - o, la Boga!~W wąskiej, wilgotnej i podobnej
486 5 |             Jakże straszliwie dźwięczał w jej ustach ten wyraz, jak
487 5 |            czeredą młodszego rodzeństwa w swych fantastycznie powykrzywianych
488 5 |             gramatykę, a dla rozrywki i w sekrecie przed matką, dawał
489 5 |             dawał temu lub owemu "byka" w ucho lub stawał i najobojętniej
490 5 |           stawał i najobojętniej dłubał w nosie.~- Staś, ucz się!
491 5 |                się głupio. Zajrzałem mu w oczy, w same białka...~-
492 5 |            głupio. Zajrzałem mu w oczy, w same białka...~- A!... -
493 5 |             Staliśmy obok siebie długo, w milczeniu. Kilka razy spoglądał
494 5 |             pragnie śmierci, jak nie ma w mózgu ani jednej myśli,
495 5 |        Położyłem się pod lasem: leżę, a w głowie to tak, jakby kowal
496 5 |                  jakby kowal bił młotem w kowadło. Nieraz to mię tak
497 5 |           biurowe nadchodziły - słyszę: w stancji cicho. Zajrzałem
498 5 |                Wołać nie mogłem, bo mię w gardle ścisnęło, z sił opadłem.
499 5 |                  po trzewikach całował, w poprzek drogi kładł - na
500 5 |               widziałem, jak wbił głowę w poduszkę i zaczął ją targać