Part

 1 1 |       wytchnąć dwa razy i uczciwie je popaść. Konie należały do
 2 1 |           również i nie samo zimno je wywoływało. Ale po śladach,
 3 1 |          Podmuchy wichrów odnosiły je i odpychały na powrót, nieraz
 4 1 |            wolnej myśli i zupełnie je zeżreć. Ta wstąpiła majestatycznie
 5 1 |          trupy - szedł tedy zabrać je stamtąd.~Bał się srodze
 6 1 |          plunął w garść i popędził je, tnąc z całej mocy. Konie
 7 1 |        zimowych, więc przeniesiono je w inne miejsce, a jamy owe
 8 1 |       obdartego ze skóry. Zepchnął je pospołu do jednego lochu,
 9 2 |           ono może jasne... Jak ja je zobaczę-oto mi w sercu lubo,
10 3 |       kapały na zaspy i dziurawiły je na wskroś; każdy skostniały
11 3 |          życia, wychowanie poczyna je, a dziedzictwo dopiero zapewnia
12 3 |            plugawe. Starzec chwyta je i pomija, szuka innych i
13 3 |        zamieci zimowej, gdy wicher je zwiewa.~- Chemia ma swoje
14 3 |    Zaczerwieniony i zziajany kładł je później do pieca.~- Niech
15 3 |         Jak kolka tarniny przebija je dziecięcy żal czy wielka
16 3 |            począł leniwie naciągać je na ramiona.~- Czyż ty naprawdę?... -
17 3 |          nurzając w zaspach, jakby je żelaznym kadłubem roztrącał
18 4 |            się ich gałęzie, deszcz je siecze... Myśl zbierała
19 4 |        wybito powtórnie i wybijano je odtąd periodycznie aż do
20 4 |       potęgą tonów w chmury, łamać je i upadać nagle z łoskotem.
21 4 |   dźwignęła powieki, lecz zamknęła je natychmiast. Przeciągała
22 5 |            przekładał listy, tłukł je pieczęcią i pisał mrugając
23 6 |      krawędziach chmur, wyzłacając je i zabarwiając szkarłatem,
24 6 |         Zimny powiew wilgoci mięsi je, tłucze po dnie doliny,
25 6 |         wszelkie myśli, unicestwia je prawie i mąci, ale teraz
26 6 | Narzuciwszy pełne taczki, popchnął je, biegnąc cwałem, i rzekł
27 11|            wielkie drzewo, zwaliły je szczytem na dół i oddarły
28 12|            się między sobą. Chmiel je obwija, a przetykają leśne
29 12|          tylko o nich mówił, kładł je w moje uszy jak do składu -
30 12|   tajemnicy i zamknięcia, rozwalił je we dwie strony, przyparł
31 12|            Bodzanta poprzysięgając je najmocniejszym zaklęciem,
32 12|         się kolejami dróg, choć mu je zagradzają osinowe krzyże.